Toen ik nog recensent was, werd ik (en mijn collega's) altijd wel aangemoedigd om concertrecensies te schrijven, want die trokken kennelijk veel lezers. Ik vond ze i.h.a. nogal vermoeiend om te schrijven (ja, ik schrijf hier wel eens in de Gisteren Gezien, maar dat is toch wat luchtiger) en had de indruk dat een cd-recensie meer eeuwigheidswaarde had (if any).

Maar 'men' zit er kennelijk wel op te wachten dus.

De vooringenomenheid blijkt wel uit deze tweet.
Twitter

Dat is een zeer valide vraag, over de toegevoegde waarde van liverecensies kun je zeker twisten. Als je erbij was, is het soms best aardig om te lezen hoe een ander het concert heeft beleefd. Komt het redelijk overeen met jouw ervaring, dan knik je instemmend, wijkt het er erg vanaf, dan schud je meewarig je hoofd. Maar of dat nou zo waardevol is? Voor thuisblijvers is het belang van een liverecensie ook twijfelachtig: als je er toch bij had willen zijn, ben je al te laat (en je weet nooit hoe het een volgende keer zal zijn). Bovendien weet je vaak ook niet of je smaak een beetje overeenkomt met die van de recensist.

Je suggereert dat recensies alleen mogen worden geschreven door mensen die voorafgaand aan het concert of beluistering van een plaat nog geen mening over de act hebben.

Dat is wel de grootste onzin die ik deze week heb gelezen.

Ik bespreek graag optredens die ik net heb gezien met andere mensen die er ook bij waren. Het is dan interessant om te zien of meningen verschillen. Met name wanneer beide personen normaal gesproken dezelfde mening over de band hebben. Als je kunt pinpointen waar de verschillen op gebaseerd zijn dan vormt dat een idee dat je in je achterhoofd kunt houden bij een volgend optreden. Dat kan best interessante gespreksstof en overpeinzingen opleveren. Voor mij is dat wel onderdeel van de muziekliefhebberij. Ik weet vaak ook jaren later nog precies wat mijn vrienden allemaal precies van welk optreden vonden. Soms beter dan zijzelf.

Meningen over optredens waar ik niet bij was interesseren me nauwelijks tenzij er iets bijzonders aan de hand was.

Nee, dat suggereer ik helemaal niet.

Ik vind wel dat 3voor12 er beter iemand op had kunnen zetten die iets meer affiniteit heeft met de muziek die London Grammar maakt.

'affiniteit'

Vertaling: alleen mensen die bands die ik leuk vind ook leuk vinden mogen er iets over schrijven.

Helemaal mee eens, dat doe ik ook graag. Reken maar dat ik deze Lowlands ook met verschillende vrienden over de optredens van gedachten heb gewisseld.

Een concertrecensie steekt daar dan ook maar bleek bij af: geen ruimte voor het uitwisselen van gedachten en verhitte discussies.


Dat hangt bij mij wel een beetje van de recensent af, maar over het algemeen interesseert mij dat ook maar matig.

Maar keur je dit soort vooringenomenheid dan ook af? BKS17: Arcade Fire is alles nu - stories - 3voor12 - 3voor12.vpro.nl

Dat ben ik wel met je eens. Je doet er nu niemand een plezier mee. Dat maakt zijn mening (inhoudelijk) niet minder terecht. Voor zover een mening überhaupt terecht kan zijn.

De live-reputatie van een band valt of staat natuurlijk wel met de mond-tot-mondreclame die mede tot stand komt door de media. Mijn persoonlijke gewin zit 'm dan ook vooral erin dat ik erachter kom welke acts een goede live-reputatie hebben en welke je beter kunt mijden.

Het storende aan deze recensie lijkt me het feit dat de auteur simpelweg tegen schenen wil schoppen. In plaats van zijn mening op een degelijke manier te onderbouwen is hij nogal bruut en respectloos. Het hoeft geen weifelend stuk te zijn waarin de journalist niet voor z'n mening durft uit te komen, maar je kan een act toch op een degelijkere manier een negatieve review geven? Ik kan me soms best vinden in een negatieve recensie van een concert dat ik wel als positief heb ervaren, omdat ik begrijp wat de schrijver wil zeggen en waarom het voor hem niet oké was.

Over het nut van liverecensies ben ik het tevens eens met chevy en Onweerwolf: interessant om over te discussiëren én interessant om te weten welke acts je mogelijk een kans moet geven of welke je precies moet mijden (hoewel ze op plaat mogelijk sterk zijn, bv. bij veel rappers het geval).

Hij kent 'm waarschijnlijk van deze
Cliff Martinez - Drive (2011)

Ja, dat is het origineel. Maar snap niet dat hij niet eens de moeite kan doen om de titel te controleren. Wordt nota bene 4x gezongen in de songtekst. Afraffelen is blijkbaar geen enkel probleem bij 3voor12. Is nog steeds niet aangepast trouwens.

Nou ja, het is logisch dat een recensent die groot fan is vooraf hoge verwachtingen heeft van zo'n optreden. Ik ga er vanuit dat hij niet recenseert met in zijn achterhoofd het optreden op Lowlands van 12 jaar geleden, maar dat hij gewoon beoordeeld hoe de huidige show verloopt. Die review van Arcade Fire op Best Kept Secret was ik het trouwens wel roerend mee eens.

Het zit er weer op. Benieuw naar jullie top lijstjes, hoewel dat heel moeilijk gaat zijn. Voor mij de top 5 op willekeurige volgorde.

1. Editors: keek ik het meeste naar uit. Onwijs goed, maar enorm krap staan in de Alpha toen het begon te regenen.
2. Flume: had wat mij betreft ook een hoofdact kunnen zijn.
3. Mumford & Sons: niet verwacht, maar ze braken de tent af. Waardige afsluiter.
4. London Grammar: perfecte uitvoering van het begin tot het einde.
5. X Ambassadors: voor mij de grote verrassing. Kende eigenlijk maar 1 van hun nummers.

Verder ook enorm genoten van Mura Masa, The XX, Michael Kiwanuka, Bastille en Dixon. Enige wat ik eigenlijk flink vond tegenvallen was Nothing But Thieves en Halsey.

Mijn top 5 niet in willekeurige volgorde

1 Elbow : geniaal, prachtige songs, interactie en licht show in de Bravo
2 Tash Sultana : zij is echt top of the bill, wat een alleskunner deze one man band, keek hier na elbow ook het meest naar uit. 22 jaar oud is ze pas, gaan we nog veel van horen
3 Cypress Hill : jeugdsentiment ten top ( ben een hiphop head ) dikke show met dito interactie en was tot dusver het drukst kwa bezoekers.
4 The XX : Hen laatste album grijs gedraaid, geweldig
5 Michael Kiwanuka : wat een zuivere stem, live zoooo goed!

Verder heb ik ook genoten van Naaman, Sampha, Iggy Pop, Kovacs, Bastille, Denzel Curry, Chef's Special en nog een aantal.

Mumford was aardig hoor, maar viel me toch wat tegen, helemaal in vergelijking met twee jaar geleden in de Goffertpark. Ze hadden teveel "rustige" nummers gekozen, daardoor was het niet echt een feestje. Gelukkig sloten ze met twee top tracks af, waardoor het goch noch een waardige afsluiter was. Maar het er veeeeel meer van verwacht.

3 voor 12 die LG recenseert en bij voorbaar afkraakt, who the fuck denken ze wel die ze zijn? Zijn overal een stap te laat dus kan je toch niet serieus nemen met het vroeger pluggen van fokking Miss Montreal en Kensington, Public Enemy zong het al "How low can you go"

Was ook zeer onder de indruk van de nieuwe Bravo tent. Enorm sfeervol en zelfs buiten de tent was het geluid nog top.

In dit verslag van Trouw kan ik me het goed vinden. Mooie impressie van de verscheidenheid aan optredens op Lowlands dit jaar.

Mijn persoonlijke top 10 is als volgt:

1. The xx
2. First Aid Kit
3. Nicolas Jaar
4. The Shins
5. London Grammar
6. Editors
7. Solange
8. Talaboman
9. Feist
10. Marie Davidson

Op hun 25e verjaardag had Lowlands een programma om je vingers bij af te likken, het terrein was net wat handiger ingericht en het weer viel in al zijn wisselvalligheid nog best mee. Sterke optredens waren er in groten getale, met als hoogtepunten:

1. London Grammar
2. Feist
3. The xx
4. Hurray For The Riff Raff
5. Black Foxxes
6. The Last Poets & Christine Otten
7. At The Drive-In
8. Car Seat Headrest
9. Iggy Pop
10. Solange

Gisteren teruggekomen van een zeer vermakelijke marathonversie van Lowlands. Donderdag al vroeg op het terrein om het kampement op te zetten voor onze groep van +- 40 man tot aan de allerlaatste energie eruit discodansen bij de You're a Melody DJ's in de X-Ray op zondagnacht. Hierbij een verslag van mijn top 10 en flop 5.

Top 10:
1. Future Islands - De anticipatie was gigantisch: Singles is mijn favoriete album van dit decennium en de livereputatie van de band is onberispelijk. De verwachtingen werden echter compleet waargemaakt, wat een wervelende show! De set werd ijzersterk opgebouwd en Samuel T. Herring is een goede kanshebber voor de titel 'beste performer van de 21e eeuw'. Enige minpunt is eigenlijk dat ze hun beste nummers van Singles niet eens hebben gespeeld...

2. J. Bernardt - Het is wel duidelijk wie het muzikale brein van Balthazar is. Running Days is een van de beste albums van dit jaar: het heeft de typische Balthazar-sound, maar dan met flarden elektronica, soul en hiphop. Live werd het vol overtuiging gebracht en we konden nog met Jinte high-five'en toen hij een Matt Berninger deed.

3. Carl Craig Versus Synthesizer Orchestra - Misschien wel mijn favoriete technoproducer voert zijn klappers uit met een synthesizerorkest. Kon voor mij twee kanten opgaan, maar ging de juiste kant op, met als hoogtepunt een fenomenale versie van At Les.

4. The xx - Mooie balans tussen ingetogen en uptempo, die sterk eindigde met een stukje Jamie xx solo en afsluiters On Hold en Angels.

5. A.A.N. - Toen we eindelijk bij onze vrienden bij Mumford & Sons waren, kwamen we erachter dat zij het ook niks vonden. Gelukkig kwamen erachter dat deze combi van Jungle By Night en Gallowstreet in de Lima. Dat was een fijn feestje en passender voor de zondagavond.

6. Bruxas - Heerlijk exotisch warmdansen op de zondagmiddag.

7. Robert Hood - Wederom een harde, diepe, fijne set van de meester.

8. Iggy Pop - Alleen de eerste helft gezien om vooraan te kunnen staan bij the xx, gelukkig speelde hij, net als 2 jaar geleden op DTRH, daarin al vrijwel alle knallers.

9. Dool - De grote onbekende voor mij (al bleek het de nieuwe band te zijn van Elle Bandita, die ik wel kende), maar deze portie strakke en harde doomrock (inclusief fijne cover van Love Like Blood) was net wat ik nodig had op zaterdagmiddag.

10. Clap! Clap! - Dansen! Dansen! op vrijdagnacht. Helaas niet het einde gehaald omdat mijn gezelschap op omvallen stond.

Verder uitstekend vermaakt met de juiste combinatie tussen gekkigheid en fijne liedjes, en een cover van Crystal Waters' Gypsy Woman, bij Mac Demarco; jeugdsentiment bij Cypress Hill; ouderwets schuren en zagen bij The Bloody Beetroots; een gevoelig optreden van Sampha en lekker meezingen bij de 25 Jaar Lowlands show.

Flop 5:

1. Flume - Ik wilde niet gaan, maar Lowlands is soms geven en nemen. Wat een zaaddodende en voorspelbare (vooropgenomen) set. Melodie'tje, wobble, drop - en dat steeds weer achter elkaar. Daar kunnen zelfs zijn soms best sterke producties niets aan redden.

2. At the Drive-in - Zeggen dat ze hun dag niet hadden was nogal een understatement.

3. Sean Paul - maar goed, hij voldeed daarmee wel aan mijn verwachting.

4. Methyl Ethyl - kende alleen hitje Ubu a.k.a. 'Kutje, Kutje', maar wat een saai en inspiratieloos optreden was dit. Zeer hoog risico op weer in slaap vallen.

5. Editors - Niet omdat het slecht was; integendeel: het was gewoon ouderwets goed, zeker de oudere nummers als The Racing Rats, Munich en The Weight of the World. Echter, vooraf was de keuze Editors vs. Vince Staples hét duivelsdilemma van deze Lowlands voor mij. Uiteindelijk wilde de vrienden waar ik op dat moment mee was naar de Editors, dus dat gaf de doorslag. Helaas begon het net te stortregenen toen we naar de Alpha liepen. Ik dacht dat ik het nog wel kon redden tot onder de tent, maar dat was fout gedacht. Na al mijn vrienden kwijtgeraakt te zijn en een half uur volstrekt bewegingsloos en zeiknat geregend aan de rand van de Alpha te hebben gestaan, besloot ik toch maar ergens anders heen te gaan. Tot overmaat van ramp hoorde ik later van andere vrienden dat Vince Staples ijzersterk was - en met voldoende ruimte in de tent...

Ik dacht al, gaat er dan niemand hem noemen?!

Het bij vlagen regenachtige, koude weer (vooral 's nachts) mocht de pret niet drukken. Integendeel, het was weer een meer dan geslaagde Lowlands. Voor mij geen absolute uitschieters dit jaar, maar wel veel zeer fijne dan wel minder sterke acts mogen aanschouwen.
Mijn hoogtepunt was Vince Staples. Vooral de grotendeels uiterst sobere visuals, waardoor vrijwel de gehele show alleen het silhouet van Vince te zien was, maakte het optreden en de sfeer intrigerend. The XX was eveneens ontzettend goed en daar hadden de visuals weer een zeer groot aandeel in. Vooral Loud Places was hierdoor magisch. Het korte gedeelte dat Jamie het podium voor zichzelf kreeg was ook heel nice. Skepta was de hardste en meest energie vergende act waar ik ben geweest en was meer dan de moeite waard. Mura Masa was ook heel fijn en ondanks het feit dat zijn nieuwste materiaal heel sterk is, was ik ook zeer blij dat hij ruimte voor oudere tracks vrijliet tijdens zijn show. Wat het nachtprogramma betreft was de zaterdagnacht meer dan prima. Vooral Deniro deed het hem wel bij mij met het hoge tempo dat hij hanteerde.
Verder is Migos met stipt de slechtste act die ik ooit op Lowlands heb gezien en heb ik tevens niet uitgekeken. Ook At the Drive-in viel erg tegen, vooral omdat ik hoge verwachtingen had die alles behalve waargemaakt werden. Pover optreden met matig, chaotisch geluid.

Ik zag At the Drive In vorig jaar in de Melkweg en daar braken ze de tent af. Vanaf de eerste toon was de Melkweg een grote, kolkende massa. Met dit in het achterhoofd, stond ik al ruim van tevoren vooraan in de Bravo. Ze kwamen op, ze begonnen en.....niets. Ja ik stond te springen maar niemand om mij heen deed mee. Zoooo bizar en wat een contrast met vorig jaar dus in de Melkweg. Cedric deed nog wel keihard zijn best en haalde de ene na de andere capriool uit (springen van boxen, microfoon de lucht in etc). Later kon ik echter de zang bijna niet meer verstaan. Technische problemen? Was de zang gewoon slecht deze dag? Ik ben echt fan maar dit had ik niet verwacht. Was de Bravo een tandje te groot? Je merkte ook dat de band wat morrig werd. Als klap op de vuurpijl schrapten ze drie nummers van hun setlist en liepen ze een kwartier voor tijd zonder om te kijken het podium af. Wat een deceptie. Is het Lowlandspubliek gewoon niet meer te porren voor een stevige gitaarband? Ging de band nu slechter speler vanwege het zeer tamme publiek of speelde band zo slecht dat het publiek wegstroomde? Ik hoop ze nog een keer in bloedvorm te zien want normaal gesproken is het een compleet gekkenhuis als deze band opkomt.

Ik heb geen enkele positieve recensie over de optredens van At the Drive-In gelezen op Lowlands én Pukkelpop.

Hier wel hoor: Concertreview: At the Drive-In op Pukkelpop 2017 - Humo: The Wild Site

Deze is ook niet echt negatief: Het Grote Pukkelpop 2017 Verslag Deel 3 (Met oa. Car Seat Headrest, At The Drive In en Death Grips) – Dansende Beren - dansendeberen.be

Maar daar was ik dus niet bij. Ik vraag me dus af in hoeverre deze twee concerten van elkaar verschilden.

Om de een of andere reden heb ik wel erg kunnen genieten van het optreden van At The Drive-In, zij het dat het met drie kwartier wel wat aan de korte kant was. Misschien is het omdat ik erg had uitgekeken naar het optreden en ik er in hoorde wat ik er in wilde horen, wie zal het zeggen? Ik moet toegeven dat het concert wel minder intens en overtuigend was dan vorig jaar in de Melkweg, maar dan nog ging de muziek er bij mij in als zoete koek. Er wordt overal geschreven dat Cedric slecht te horen was of vals zong, maar laten we wel wezen: een toonvaste zanger is hij nooit geweest. Dus ja, ik geloof heus wel dat er technische problemen waren of dat het qua geluid niet helemaal uit de verf kwam, maar ergens past dat juist ook wel bij de band, beter dan een kraakhelder geluid en heldere zang. Ik heb me er in elk geval niet aan gestoord en was blij om ze nog eens te zien. Mijn grootste zorg was eigenlijk dat Cedric zichzelf of zijn bandgenoten nog eens zou bezeren met zijn geren, gespring en gegooi. Verder viel het inderdaad op dat het publiek niet erg talrijk was en behoorlijk tam, zoals Melvin Van T Hof al terecht ter berde bracht. Dat kan te maken hebben met de kwaliteit van het gebodene, dat sluit ik niet uit. Maar ik heb ook wel eens naar een ontketende Thursday staan kijken voor drie man en een paardenkop, die hadden toen wel beter verdiend.

Nou ja bij ons gingen de vrouwen naar First Aid Kit en ik had de mannen een flink potje rammen beloofd bij At the Drive-in. Echter, ik vond het een grote tamme bedoening. Geluid was slecht, het publiek stond stil, de band leek ongeïnspireerd, de zanger vooral bezig met rare capriolen uithalen waarbij ik ook bang was dat ie iets zou breken, maar bovenal leek mij de Bravo gewoon te groot voor de band. Ze hadden beter in de India kunnen staan. Stevige rockmuziek is verworden tot een niche op Lowlands, maar Dool liet de dag ervoor in de India zien dat het nog steeds een succes kan zijn, mits onder de juiste omstandigheden.

Dool is dan ook wel echt heel erg goed. Normaal gesproken is hun stijl eigenlijk niet zo mijn ding maar de kwaliteit van deze band staat buiten kijf, zowel op plaat als live. Bovendien is Ryanne 100% authentiek. Ze doet me denken aan Herman Brood. Nu twee keer gezien en ik kijk alweer uit naar het einde van het jaar als ze weer op de planning staan.