(denk overigens dat Gazpacho iets te groot is voor De Lakei, al ken ik W2 verder helemaal niet)

Dead Prez in Petrol: een degelijke show, maar zoals je wel van de mannen kunt verwachten doorspekt met de nodige propagande en menige gouden raad van Tanta Kaat. "Healthy is the new gangsta" voor wie nog niet op de hoogte was... Het publiek, met een spliff in de linkerhand en een biertje in de rechter, stond erbij en keek ernaar. Het kwam de flow van de show natuurlijk niet echt ten goede, terwijl M1 en stic wel degelijk in form waren en met veel zin op het podium stonden. Al hun essentials zijn wel ongeveer gepasseerd (met Hip Hop op kop uiteraard) en dan nog was er tijd voor gerecycleerd materiaal van Outkast, Biggie en Al Green. Hun uurtje werd goed volgeluld, waardoor geen protest kwam wegens de korte duur (zelfs geen bis). Dat het ondertussen reeds 1u gepasseerd was zal misschien ook een reden geweest zijn...

Setlist McCartney Antwerpen 28 maart 2012

1. Venus and Mars
2. Rock Show
3. Jet
4. All My Loving
5. Junior's Farm
6. Got to Get You into My Life
7. Sing the Changes (The Fireman song)
8. The Night Before
9. Let Me Roll It / Foxy Lady snippet)
10. Paperback Writer
11. The Long and Winding Road
12.Let 'Em In
13. My Valentine
14. Nineteen Hundred and Eighty-Five
15. I'm Looking Through You
16. And I Love Her
17. Blackbird
18. Here Today
19. Dance Tonight
20. Mrs. Vandebilt
21. Eleanor Rigby
22. Ram On
23. Something
24. Yellow Submarine First lines only)
25. Band on the Run
26. Ob-La-Di, Ob-La-Da
27. Back in the U.S.S.R.
28. I've Got a Feeling
29. A Day in the Life
30. Give Peace a Chance
31. Let It Be
32. Live and Let Die
33. Hey Jude

Encore:
34. The Word
35. All You Need Is Love With 'She Loves You' at the end)
36. Drive My Car
37. Get Back

Encore 2:
38. Yesterday
39. Day Tripper
40. Golden Slumbers
41. Carry That Weight
42. The End

Net gezien, Primus in Klokgebouw Eindhoven, was weer grandioos, maar Effenaar in juni was net even beter....

Afgelopen zaterdag The Medics in Mezz Cafe (Breda) gezien. Kaartje gekocht naar aanleiding van 1 nummer dat ik ken uit het spel FIFA 12, maar de rest was ook heel goed. Ik ga dit bandje volgen, jammer dat het optreden de op een na laatste uit een clubtoer was.

Gisteren Heather Nova gezien in amsterdam Paradiso.

Ruim twee uur lang concert. Voorprogramma was erg vervelend en paste totaal niet bij Heather. Heather zelf had er zin in, want het was het laatste concert van de tournee waarbij ze ook in grote stadions met Brian Adams optrad. De atmosfeer van een Paradiso past veel meer bij haar.

Halverwege nam ze wat gas terug en werd het publiek ook wat rumoeriger. Het slot hakte er weer volledig in, met name de toegift was top.

Tja, Paradiso...

Lag denk ik niet aan Paradiso, want Stefany June traden ook al in het voorprogramma op in Breda.
Vervelend poses en ook de stem kon mij niet zo bevallen.

Dan heb ik inderdaad wat te snel mijn Paradiso-ervaringen vertaald naar dit concert

04-04-2012 Golden Earring in Schouwburg Almere 4****

Nee, eerlijk is eerlijk, het was een prima concert van de Golden earring. Akoestisch versterkte gitaren van Barry Hay en met name George Kooymans én drumgeweldenaar/entertainer Cesar Zuiderwijk bepaalden het avondje.

Rinus Gerritsen heeft ongetwijfeld als bassist/toetsenist ook een belangrijke rol maar die kiest meer voor een wat sobere en anonieme aanpak, op de achtergrond, somber kijkend waardoor je denkt dat hem wat mankeert, maar zo is de rolverdeling al minimaal 30 jaar bij de Golden earring dus dat was niet zo verrassend.

Hay en Kooijmans waren beiden erg goed bij stem en ook redelijk goed gemutst. Barry Hay had nog wat grappen over Almere maar dat is hem vergeven.
Waar McCartney zijn Band on the run heeft, daar heeft de Golden earring het album Moontan, toevalligerwijs beiden uit 1973. En dus prima en bekende versies van Radar love en Just Like Vince Taylor. Ook het beste nummer van de avond wat mij betreft, Vanilla Queen, is van Moontan.

Toch zat het meeste venijn en het publieke succes aan het einde, toen meer werd gekozen voor de eighties, met When the lady smiles, The Devil made me do it, Twilight zone en afsluiter Long Blond Animal.

Ik heb verder nog Buddy Joe, Another 45 miles, Ce soir, Just a little bit of Peace in my heart voorbij horen komen. Helaas geen Back home (de grootste hit van de Earring ooit in Nederland) en verder twee nieuwe nummers van de nieuwe cd die 10 mei a.s. verschijnt.
Een stevig album volgens Hay en ze hadden voor het "publiek op leeftijd" twee "gekuiste" versies van dat nieuwe album (titel nog onbekend?).
Maar die klonken veelbelovend.

Ik weet niet of ze bij de Golden Earring nog uitgaan van de situatie dat zij jaarlijks een enorme jonge aanwas hebben en houden maar het publiek is gemiddeld ruim boven de 40, daar hoeven geen gekuiste versies voor te worden gespeeld.

George Kooijmans heeft geweldig en onderhoudend gitaar gespeeld. Wisselde enige malen ook van gitaar maar kwam helaas nooit met een electrische, alleen versterkte akoestische. Wellicht het gevolg van het spelen in theaters. Maar ik vond dat wel een gemis.

Het in elkaar geflanste winkeltje bij de ingang van het theater had zowaar nog een doos met bijna alle cd's van de Golden earring voor 10 euro per stuk. Een acceptabele prijs.

Gisteren gezien: Dark Dark Dark en LovelikeBirds in EKKO, Utrecht, 6 april 2012

Voorprogramma Love Like Birds bleek een ontzettend mooi Vlaams meisje met bloem in het haar ´goedenavond ik ben Love Like Birds en merci dat u allen gekomen bent´. Niet echt betoverend, maar zeker leuk voor een voorprogramma, én aardige composities. Haar stem én de begeleidende (contra-) bassist stonden wat hard en dat was spijtig want daardoor was haar gitaarspel minder te horen en dat was, hoewel begeleidend en minimalistisch, mooi en prettig. Een goede opmaat en goed passend bij de speelse folky sound van Dark Dark Dark.

Dan Dark Dark Dark. Ik had ze al eens gezien zomer vorig jaar en het was sindsdien flink veranderd. Zangeres Nona had haar bril afgedaan, en ook wat verlegenheid. De rest van de band was ook gegroeid. De drummer (dat leek me een andere dan de vorige keer) vond ik te beweeglijk en vooral te hard, maar per saldo kwam de metamorfose de muziek ten goede.
Het eerste ontroerende moment was eigenlijk al voordat het concert begon. De DJ bij Ekko draaide sfeervol, maar was nog op volle sterkte terwijl de band al op het podium stond te wachten.
Nona maakt dan duidelijk dat ze wil beginnen door als een soort soundcheck even kort iets te zingen
en kiest daarvoor een paar maten van Talk to me of Mendocino van Kate & Anna McGarrigle - Kate & Anna McGarrigle (1975) (top 10 album van mij al sinds ik user werd in 2005). Dat kon dus al niet meer stuk voor mij.

Het werd een afwisselend optreden, waarbij vooral het nieuwe materiaal me positief opviel.
Presentatie was expressiever dan de show uit 2011. De mooie akkoorden blijven het handelsmerk, maar het geluid staat verder van de folk af, er zijn meer experimenten met ritmewijzigingen en halverwege de show was er ook ineens een ´60 klinkend nummer, waarbij Nona ook los van haar piano even helemaal naar voren kwam: half een parodie, toch bijzonder. Artiesten kwamen over als mooi gedreven door de muziek: ook lastige passages werden als het ware bijna ´achteloos´ gespeeld. Omdat de spannendste nummers ook de onbekende waren ben ik zeer benieuwd naar het nieuwe album en dat komt er dus nog in de loop van het jaar. Een van de mooiste onbekende nummers echter, zo bleek later, was een oudje: Trouble no More komt van een eerder album uit 2008. Maar goed dat ik die ook gekocht had, anders had ik dat niet geweten. Daydreaming, laatste nummer voor de toegift, kreeg de meeste respons.

Erg genoten van dit optreden, al was het geluid niet optimaal, en alle souvenirs zijn weer gekocht. Dat was trouwens nog best een leuk gezicht bij de merchandise: Nona Marie en Elke de Mey zo naast elkaar in dat kleine hoekje van Ekko. Daar had ik best een foto van willen hebben. Ik heb nog nergens foto´s of video´s gezien van dit optreden (en ik heb echt wel even gezocht).

Titts 'n Ass

Sorry ik heb het ook niet verzonnen

Donderdagavond Frank Turner gezien in Paradiso.
Fantastisch optreden!

Een bekende user op musicmeter die mij vergezelde en die duidelijk nog nooit van Frank Turner had gehoord informeerde vooraf of het misschien een seated-concert betrof. Viel dat even tegen

een kleine sfeerimpressie:

65daysofstatic traden gisteren op in Utrecht. Een mooie lange set.

Leuk om te lezen! Ik heb Dark Dark Dark eind 2010 gezien, en vond het toen best een goed optreden, maar zo te horen hebben ze zich dus duidelijk ontwikkeld. Er was ook nog zeker ruimte voor ontwikkeling. Als ik dit zo hoor, is het dus de moeite waard om ze nog eens te zien als ze weer eens in de buurt zijn.

Eergisteren dagje op Paaspop Schijndel vertoeft met het volgende als resultaat:

1. 4.5* - Triggerfinger
2. 4.0* - Within Temptation
3. 3.5* - Golden Earring
4. 3.5* - The Devil's Blood
5. 3.0* - Korpiklaani
6. 3.0* - The Wombats
7. 2.5* - Trollfest
8. 2.0* - Terror

Gisteravond Killing Joke in de Melkweg.
Misschien was het de irritatie van het te laat binnenkomen van mijzelf waardoor de voorpret ontbreekt. Misschien heb ik ze wel te vaak gezien, maar voor het eerst had ik een beetje gemengde gevoelens bij een Killing Joke concert. Vooropgesteld dat concerten van Killing Joke altijd een bepaalde intensiteit hebben, was ik gisteren toch een beetje klaar met een gedeelte van de setlist. Ga al 22 jaar zoveel mogelijk naar hun concerten maar ik heb The Wait, Requiem en Wardance nou wel genoeg live gezien/gehoord. Ik weet als geen ander dat dit KJ klassiekers zijn, maar daar hebben ze er inmiddels genoeg van (die zelden of nooit gespeeld worden). Ook Asteroid hoeft voor mij ook echt niet meer. Ze hebben zoveel betere nummers in hun repertoire. Typisch dat ze vaak van hun meest recente album niet altijd de beste nummers spelen, naar mijn bescheiden mening. Ook gisteren stond Primobile en Rapture op het menu waar ik liever Colony Collapse, Glitch, Trance had gehoord. Verder hoopte ik op afsluiter All on Hallow's Eve zoals ze dit ook een aantal malen in hun UK tour hebben gedaan maar die kwam helaas niet. Wel was ik blij met Chop-Chop en was Pole Shift indrukwekkend. Ondanks dat dit hun eerste optreden van hun Europese tour (buiten de UK) was had ik niet de indruk dat Jaz er heel veel zin in had. Hij was weliswaar goed bij stem, maar waar hij normaal gesproken graag predikt tussen de nummers en allerlei 'onzin' uitkraamt werd er nu geen woord gezegd. Na opening European Super State kon er een Good Evening!! vanaf en dat was het dan qua interactie met het publiek. Toch sta ik er gewoon de volgende keer weer. Je bent een Gatherer of niet.

Tsja, Peter Doherty in Tivoli. Eén woord: treurig. Ik ben liefhebber van zijn werk, Libertines, Babyshambles en solo, en werd gelokt door de verhalen dat zijn optreden 1,5 jaar geleden, ook in Tivoli, fantastisch moest zijn geweest. Zijn reputatie is dan twijfelachtig maar ik had gehoopt dat juist die invloeden hem live juist iets extra's zouden geven om er iets onvergetelijks van te maken. Het goede nieuws was dat hij er uberhaupt was.

Helaas is zijn live performance afgegleden tot het niveau van een straatartiest met dito uitstraling. Het was even leuk om te zien maar de verveling sloeg al snel toe. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik verschillende nummers niet eens herkend heb. De triestheid sloeg op mij over en daarom ben ik na een uur, ook na een enorme k-dag op het werk, vertrokken. Dat is me nooit eerder overkomen.

Ik kon me goed vinden in deze recensie. Desalniettemin kijk ik weer vol verwachting uit naar zijn 2e solo-album die voor dit jaar gepland staat. Want muzikaal blijft het een fenomeen. Zonde!

Gisteren ben ik naar de Nits geweest. Nu kende ik naast hun laatste, overigens zeker geslaagde album Malpensa alleen nog tweede elpee Tent en een aantal losse nummers, waaronder natuurlijk de hits 'Nescio' en 'In the Dutch Mountains', dus ik had al zo'n vermoeden dat er die avond heel wat verrassingen zouden volgen.

Eerst speelde voorprogramma Signe Tollefsen zo'n drie kwartier, samen met extra gitarist Ralph Timmermans, die aan het einde van de set nog een lieve kus op z'n wang kreeg van Signe. Haar liedjes waren prima, maar ze miste soms net iets. De opener was net niet hypnotiserend en als ze harder ging spelen was het net niet intens of meeslepend. P.J. Harvey-cover 'Down by the Water' was wel het beste: met loops van haar stem en minimaal gitaarspel bouwde ze hypnotiserend een verdomd meeslepend stukje muziek op. Helaas speelde ze niet de Portishead-cover 'Glory Box', maar wel 'Dirty Diana' van Michael Jackson, met wie ik dus absoluut niks heb. Het was evenwel een prima uitvoering. Leuke meid verder ook, dat zeker.

Maar de hoofdartiest zelf dan, dat was meer dan prima. Sterker nog, wat een avond! Een vriend van me die zowat niks van de Nits kende was ook mee en die vond het ook erg goed. Robert-Jan Stips kon vanwege een blessure helaas niet meeslepen, maar vroegere toetseniste Titia van Krieken verving hem. De drie bandleden zelf leken soms volstrekt andere muziek te spelen, als het ware, maar het viel allemaal zo verdomd mooi samen. Daarnaast waren Hofstede's praatjes tussendoor ook erg amusant.

Van het album Malpensa werd ongeveer de helft gespeeld, incluis albumhoogtepunt 'Schwebebahn', dat wat mij betreft ook gelijk het hoogtepunt van het album was. De Kraftwerkesque wave werd live nog steviger aangezet, wat leidde tot een soort techno. Ook 'Man on a Wire', 'Love Lock', 'Blue Things', 'The Poor' (prachttekst) en albumopener 'Five Fingers' kwamen langs. Daarnaast werden allerlei oudere nummers gespeeld die ik niet kende (voor de kenners: o.a. 'The House of Jacob', 'Nick in the House of John', 'Three Sisters' en nog veel meer), maar dat mocht de pret niet deren, al was het doodzonde dat er niks van Tent langskwam.




Toegift 'In the Dutch Mountains' was trouwens wel even apart. Titia speelde deze op accordeon, waardoor het publiek de bekende 'mountains'-sample maar moest zingen. Afijn, Henk gaat van 'In the Dutch mountains' en de band valt even stil, waarop ik 'Mountains' roep en de rest van het publiek (overwegend oude mensen) vijf seconden later eens 'Mountains' roept. Let maar op, zo rond 00:47 kun je mij horen. Maar toch, achter mij zat een vrouw steeds om 'In the Dutch Mountains' te roepen, maar even goedgetimed de band aanvullen kan er blijkbaar niet van af? Ondanks de valse start was het een geslaagde afsluiter van een erg mooi concert. Als m'n studiefinanciering binnen is moet ik Urk maar eens bestellen.

Gisteravond lastminute naar Kraantje Pappie in Tivoli geweest. Voorprogramma werd verzorgd door NoizBoiz uit Rotterdam. Kraantje ging goed met het publiek om en het was een echt feestje.

Morgen weer naar Tivoli, dan voor Motorpsycho en Stale Storlokken!

Leuk verslag Maarten!

Ik zou overigens even doorsparen voor de Soap Bubble Box, dan heb je Urk ook en meteen een stuk meer.

Gisteren gezien: Sinéad O'Connor in Koninklijk Circus, Brussel. Niets minder dan een fantastisch concert leverde deze (bijna) kale Ierse af, samen met haar 6-koppige band bracht. Ze had het duidelijk naar haar zin, lachte en praatte veel, maar zong bovenal fantastisch.

De setlist bestond vooral uit materiaal van haar nieuwe (uitstekende!) album en I Do Not Want What I Haven't Got. De nieuwe nummers kwamen opvallend goed uit de verf: The Wolf Is Getting Married, Old Lady, Take Off Your Shoes en Queen of Denmark doen wat mij betreft niet onder voor haar 'oldies'. Maar het absolute hoogtepunt was toch een waanzinnig gebrachte versie van The Last Day of Our Acquaintance.

Gewoonweg een topconcert van zangeres die het nog steeds heeft.

Quote van de avond: "Keep your microphone as far away from your butthole as possible." (Blijkbaar durft Sinéad nog al eens een luid scheet te laten op het podium.)

M'n lieve vrouwtje en ik waren er, ons eerste Killing Joke-concert .
We vonden ook dat Jaz wat stil was. Misschien vanwege het kleine publiek, ik weet het niet...

Opvallend was de afwezigheid van 'de hit' en Eighties, al mistte ik ze niet.
Ik had wel graag wat Fire Dances -of What's THIS For...-materiaal gehoord. Vooral Frenzy zou heerlijk zijn geweest.
Verder heb ik niks te klagen over de setlist. Ik vermaakte me zeer bij die 'versleten' nummers van het debuut . The Sun Goes Down, Bloodsport, Pssyche en Chop-Chop waren verrassend en de recentere nummers, zoals European Super State en The Great Cull gingen er heerlijk in.

Heerlijk ook om Paul Ferguson aan het werk te zien. Zelden heb ik een drummer functioneler en swingender zien spelen zoals hij dat doet. Een feilloos ritmegevoel .

Punten ook voor het voorprogramma van The Crying Spell.
Een soort van punkrock met een bluesy basis, strak gespeeld. Geweldige frontman ook!

Gisteren de Schotse band The Twilight Sad gezien in Ekko in Utrecht.

Donkere muziek a la Editors en Interpol.

Zal ik ook mijn laatste concert nog even hier noemen, het was niet gisteren, maar vorige week zondag alweer dat ik Sufjan Stevens, Bryce Dessner en Nico Muhly inclusief 7 trombones, strijkkwartet en drummer heb gezien in het muziegebouw in Amsterdam (in de stopera)..

Het was een concert waar ik voor mijn gevoel bij de eerste keer nog een heleboel gemist heb. Begrijp me niet verkeerd, ik vond het nu al geweldig, maar ik had echt het idee dat meerdere luisterbeurten erg goed zouden zijn, en hoop dus ook hard dat het ooit uitgebracht wordt.

Het concert was opgedeeld in 2 delen.Voor de pauze voerde het Navarra String Quartet stukken op van de 3 afzonderlijke musici, Quintets van Dessner (met Dessner op gitaar), Diacritical Marks van Muhly en Year of Our Lord van Sufjan Stevens... De eerste deed regelmatig aan Steve Reich denken. De 2e kon ik niet zo heel veel mee, en de 3e was erg rustig, maar ook heel mooi ..

Het echte spektakel kwam echter pas na de pauze. Toen werd de Planetarium liedcyclus uitgevoerd, gecomponeerd door Dessner, Stevens en Muhly samen, die er ook alledrie op meededen dus. Mensen die hier The National-achtige dingen verwachten zullen bedrogen zijn uitgekomen. Mensen die nette klassieke muziek verwachtten ook. Het was allemaal behoorlijk experimenteel, Sufjan die veel door de autotune zong, 'hak-op-de-tak' trombone-interrupties en erupties en weinig herkenbare structuur erin. Daardoor echter niets minder goed, er zat heerlijk veel afwisseling in, de balans tussen de musici was erg goed (al hoorde je af en toe wat weinig Dessner) en Sufjan was qua stem goed in vorm. Ook was het erg leuk hoe Sufjan tussen de nummers door wat vertelde over het hemellichaam waar dat nummer over ging

Zelf wist ik van tevoren nog niet echt wat te verwachten, maar ik ben geenszins teleurgesteld, vond het geweldig..

Hier nog even een naproefje, de eerste twee nummers, Neptune en Jupiter, waarvan ik vooral Jupiter (die begint op 3.30) prachtig vind :

Vanavond was de Blood Red Shoes in de Melkweg weer retestrak. Je gaat er naar toe met het gevoel een leuk concertje te zien, maar elke keer weer (dit was nu de 4e keer dat ik ze zag) raak ik onder de indruk van de bak herrie wat die 2 produceren. En de afwisseling van nummers met alleen een gitaar en een drum blijft me verbazen.

Opvallend veel nummers van hun eerste album en het eind was wat abrupt met het afgrijselijke (vind ik) nummer Je Me Perds, maar live, en zeker als afsluiter, fantastisch!

In het voorprogramma stond Wallace Vanborn. Ik kende ze niet en daarom vooraf 2 nummertjes op Spotify beluisterd wat mij deed besluiten me te haasten om dit niet te missen. Zeer goed optreden en dit weekend ga ik mij verder verdiepen in hun materiaal. Top!

Gisteravond Nightwish in de HMH mogen aanschouwen. Had ze op mijn eerste Lowlands (2008) al keertje gezien en toentertijd had ik me ook verdiept in hun muziek, dus ik kende gelukkig wat nummers. Maar achteraf hebben ze maar 1 nummer dat ik ken gespeeld (I Wish I Had An Angel). Jammer, jammer want zo kon ik niet echt 100% meeleven. Er zaten een aantal goede nummers tussen, het korte akoestische stukje was mooi gedaan, de zangeres deed het leuk, de vlammenshow was prima en het mythische, mysterieuze, sprookjesachtige Scandinavische sfeertje was heerlijk om te ondergaan. En toch is dit mijn laatste Nightwish-concert geweest.

In het voorprogramma stonden Eklipse en Battle Beast, beiden ook uit Finland. Die eerste band bestond uit 3 meiden op violen en eentje op een cello. Goede presentatie, leuke aankleding en een prima setlist met viool-uitvoeringen van In The End (Linkin Park), Paparazzi (Lady Gaga), Clocks (Coldplay) en The Godfather-theme.

Battle Beast stond echt in het teken van heavy metaal, had een constant grommende zangeres en de liedjes hadden zowaar een hoog meezinggehalte. Heerlijk vermaak.

Gistereavond Motorpsycho en Ståle Storløkken in Vera, een puntgave revanche voor mijn vorige MP-concert, toen ze een zwakke set neerzetten. Geweldige show gisteren, een integrale uitvoering van The Death Defying Unicorn, zwaar en zompig gebracht. Als je dan denkt dat de heren klaar zijn gooien ze nog de afsluiter en opener - Gullible's Travails Pt. I-IV en Starhammer - van Heavy Metal Fruit over het voetlicht, ruim een half uur stampende energie. Een betere finale van een concert kan ik me niet herinneren.

Jammer dat het gepraat in bijkletssociëteit Vera langzamerhand Paradiso-vormen aanneemt.

School is Cool, voor al uw feesten en partijen. Live nog energieker en overtuigender dan op plaat, en dat voor een nog maar net gedebuteerd bandje. Zo strak als Pamela Anderson in haar gloriejaren en met een spelvreugde die alleen maar door de Josti Band wordt overtroffen. Je kan als beginnend bandje met mindere goden vergeleken worden lijkt me zo. Deed me op plaat al denken aan Arcade Fire in een new wave/punk sausje, en dat laatste bleek vervolgens uit de twee meer dan uitstekende covers die we op ons afgevuurd kregen: Road to Nowhere van Talking Heads en Levitate Me van de Pixies. Je moet natuurlijk wat als je nog maar 45 minuten op plaat hebt en een uur moet optreden, maar in dit geval was het absoluut geen zwaktebod. Het publiek was in opperbeste stemming en de band was overweldigd door de volle zaal (ik begreep van Dynamische Eric dat ze buiten foto's hebben staan maken van de rij bij de ingang, hoe schattig is dat?). Eerste toegift was ook memorabel, de gehele band in het midden van de zaal tussen het publiek waarbij alleen de zanger zich begeleide met een onversterkte (!) akoestische gitaar en de rest van de bandleden a capella achtergrondzang verzorgde. Alles zonder microfoon, en dat in een zaal die bij mij een nog al slechte reputatie heeft wat betreft de "aandachtigheid" van het publiek. Ik geloof niet dat ik het in Rotown bij een optreden ooit zo muisstil gehoord heb als tijdens dit nummer, en dat zegt toch ook wel iets over de presence van de band in kwestie.

Kortom, mensen die van zo'n euforisch optreden niet vrolijk worden kunnen beter gelijk onder lijn 12 stappen. Nu eerst even onder de douche stappen voordat ik m'n bed induik, het was zo'n groot feest dat ik compleet doorgezweet ben. Een groter compliment lijkt me niet mogelijk .

Zo ervaarde ik het optreden van de week ook.
Wel dezelfde setlist volgens mij, ook in Nijmegen speelden ze covers van Talking heads en Pixies.
Album vind ik steeds sterker worden.
Het meeste indruk bij mij gaf toch wel de laatste 2 minuten van hun uitvoering van het nummer Entropology; hakte er letterlijk hard in.