Rufus Wainwright in de Melkweg Rabozaal Amsterdam

Als fanboy ga je toch anders een concert in dan normaal maar goed....
Het voorprogramma van Krystle Warren stond me al aan omdat ik haar albums geweldig goed vind en live maakte ze het helemaal waar: wat een stem! Heerlijk genieten was dat en het komt maar zelden voor dat een voorprogramma zo makkelijk de handen op elkaar krijgt maar ja; ze speelt in de band van Rufus en dan heb je vaak wel een streepje voor.
Krystle wisselt haar voorprogramma af met Teddy Thompson die ook een nummer met haar meezong en gitarist is in de huidige Rufus band.

Beide artiesten zagen we dus terug tijdens het 2 uur durende optreden van heer Wainwright die in het donker begon met de afsluiter van Out of the Game: Candles.
Deze keer weinig gekkigheden op het podium maar een strakke band en een loepzuiver geluid (geweldige zaal die Rabozaal). Heel Out of the Game kwam aan bod afgewisseld met wat ouwetjes en nummers van Kate McGarrigle (Teddy en Krystle mochten een soort pauze act opvoeren door nummers van haar te vertolken: maar hoe mooi was dat!). Even slikken misschien voor velen, zeker omdat de nieuwe cd nog maar een week oud is en de stijl toch anders dan we gewend zijn.
Ik heb er in elk geval van genoten, zelfs zonder de gekkigheden die er wel waren maar gewoon een stuk minder en dat bleef dan ook beperkt tot wat opmerkingen van Rufus.

Komende maandag mag ik in de herhaling in Londen en dan zal Teddy Thompson het voorprogramma verzorgen. Ik vind hem goed maar of hij Krystle Warren kan doen vergeten?! Ik betwijfel het.

De setlist:

Candles
Rashida
Barbara
Welcome to the Ball
Song of You
Greek Song
April Fools
The One You Love
Saratoga Summer (Kate McGarrigle cover) (by Teddy Thompson)
I don't know (Kate McGarrigle cover) (by Krystle Warren)
Respectable Dive
Out of the Game
Jericho
Sometimes You Need
Perfect Man
One Man Guy
Going to a Town
Montauk
14th st

Encore:
Art Teacher
On my way to town (Kate McGarrigle cover)
Bitter Tears

Encore 2:
Poses

zie ook

Margriet Eshuijs concert in Calypso, Wijk bij Duurstede 27-04

Zo kom je nog eens ergens. Als Eshuijs Hooligan uiteraard veel te vroeg gearriveerd in dit buitengewoon brave en vriendelijke oude dorpje. Een biertje genomen in een caféetje dat stamt uit 1457. Maar voor het eerst in mijn leven in het voormalige Dorrestad geweest, ooit een van de belangrijkste steden van Nederland, nu door een speling van het lot ergens achteraf gelegen.

Maar Margriet Eshuijs kwam er nu voor het vijfde jaar op rij en dit was haar laatste concert uit een reeks. Ik vroeg mij af wat ze voornemens was om te gaan doen maar in oktober gaat ze weer gewoon verder, langs vele podia in Nederland.

Calypso is een, in mijn ogen, piepklein theatertje, als er 150 mensen in kunnen is dat veel. De vloer voor de artiesten is er ook zo klein, dat er naast alle instrumenten slechts ruimte was voor precies twee mannen en een dame. Maar het is leuk en intiem en door de kleine schaal heeft het een prima akoestiek. Ik zat op de zesde rij en kon alles helemaal volgen. Veel gesproken woord en uitleg van Eshuijs tussen alle nummers door, die verder goed bij stem was, alleen wat last had van haar rug.

Margriet Eshuijs had ooit een boeiend eigen repertoire, wat resulteerde in albums en hitsingles tussen 1975 en 1985. Ondanks een poging daartoe is het internationaal nooit iets geworden, Margriet Eshuijs is te Nederlands, hart op de juiste plaats en teveel "doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg". Toch heeft ze ongekende kwaliteiten, blijkt muzikaal veelzijdig en speelt net zo makkelijk toetsen als allerlei snaarinstrumenten.

Eind jaren '80 ontmoette ze de toch wel virtuoze Maarten Peters. Begenadigd componist, gitarist en zanger, die met een eigen band vanaf 1986 ook albums uitbracht en daarnaast veel schreef voor anderen. Dus ook Eshuijs nam wat nummers van Peters op, enfin, het één leidde tot het ander en nu is hij al weer jaren haar vaste partner.

Ik wil niet stoken in goede huwelijken maar Maarten Peters deed muzikaal heel erg zijn best voor Eshuijs dusdanig, dat haar laatste album Time (alweer uit 2001) volledig door hem is geschreven. En zijn onmiskenbare kwaliteiten leiden een beetje tot het overvleugelen van Eshuijs zelf. Nog net niet op het podium (Eshuijs kondigde hem expliciet niet aan als lid van haar band maar als Special Guest) maar wel in de keuze van het repertoire.

En over dat repertoire valt inclusief uitvoering eigenlijk niets negatiefs te zeggen, behálve dan dat vrijwel alles op de één of andere manier van de hand van Peters is, inclusief een alleraardigste vertolking van zijn oude hit White Horses in the Snow. Ik heb een prima versie gehoord van Black Pearl en bij de toegift kwam dan nog House for sale. Maar het is duidelijk, of het heeft er althans alle schijn van, dat Eshuijs afscheid lijkt te hebben genomen van haar verleden, ten faveure van Maarten Peters.

In een tijd dat veel oudere artiesten juist veel succes hebben met sterke versies van nummers uit hun oude doos, zijn ze bij Eshuijs verdwenen. En alleen maar terugvallen op 35 jaar oude songs is niet goed, ze volledig laten ontbreken ook niet. Dus ik wil vanaf oktober best nog een keer naar haar toe omdat haar concerten met Maarten Peters zeker zijn aan te bevelen, maar dan mag er ook best ruimte zijn voor Scarlet Lady, I can see the sun in Late December en Selfpity.

De derde veelzijdige artiest die op het podium overigens rondloopt (toetsen, percussie, zang) is de ook ijzersterk spelende Co Vergouwen ("hij is zo goed omdat hij er voor heeft geleerd" sprak Eshuijs in een sneer naar alle talentenjachten op TV).

Co verkocht in de pauze ook cd's en dvd's van Eshuijs, ik vond alleen dat het publiek er weinig animo voor had, heb zelf wel de cd's In Concert en Time gekocht, en had daardoor ruimte voor een uitgebreid praatje met Co, die sinds 2002 bij Margriet Eshuijs speelt, net nadat Time was uitgebracht.

En over hoe schandalig het eigenlijk was dat Eshuijs en Peters niet kunnen beschikken over hun eigen oudere cd's om te verkopen. Hooguit via Fonos die al hun muziek gedigitaliseerd "in bewaring" heeft. Zo vind ik het ook treurig dat As we are van Lucifer niet is heruitgebracht als Nederlandse Top cd, in die serie waarbij oude Nederlandse albums voor 5 euro opnieuw in omloop zijn gebracht.

Tevens wist hij te vertellen dat op het eigen platenlabel van Margriet Eshuijs (B-hive) van de zomer een nieuw album verschijnt, het eerste in 11 jaar dus.

Als je daar In Concert (2006) niet bij optelt.

Ik heb dat album uiteraard al beluisterd (loepzuivere kwaliteit overigens) en dat is wat betreft songkeuze redelijk aansluitend op wat Margriet Eshuijs gisteravond ten gehore bracht. Alleen zal ik erkennen dat de aanwezigheid van drums, een bas en een electrische gitaar haar concerten wel wat meer body geven.

Margriet Eshuijs doet ten slotte ook aan "meet and greet" dus ik heb mijn cd's nog even kunnen laten tekenen, maar het was ongehoord hoe goed iedereen in Wijk bij Duurstede de Klepperman voorbij had horen komen en plichtsgetrouw snel weer naar huis ging. Ik nam nog een biertje met mevrouw musician, een aantal mensen ging nog op de foto met Eshuijs.

Ben wel benieuwd naar haar nieuwe album van de zomer.

Gisteren overdonderd geweest door Anathema in de Trix in Antwerpen. Wat een band, wat een sound, wat een harmonie! Alle heil aan Vincent Cavanagh voor zijn prachtige strot. Dit gecombineerd met de engelenzang van Lee Douglas en het geheel overstijgt de som der delen moeiteloos. Kudos aan Danny voor zijn niet minder dan fantastische gitaarspel, zowel de smooth tokkel in o.m. Untouchable en Lightning Song als de scheurend jankende gitaarsolo's in The Beginning and the End en nog een aantal. Een show van 2u15 schat ik, die me echt van begin tot eind kippenvel heeft bezorgd. Porcupine Tree voelt wat mij betreft de hete Anathemadem in de nek, wat betreft live-prestatie.

Al ben ik een groot fan van Amplifier (debuut en The Octopus vind ik erg goed), de liveshow was niet zo heel bijzonder. Veel technische problemen, had ik de indruk en een publiek dat maar erg lauwtjes reageerde... Desondanks hebben ze echt goeie composities, maar alles is niet altijd even toegankelijk. Zeker niet bij een eerste live luisterbeurt, waarbij de bas zo hard stond dat de rechterboxen er letterlijk van kraakten (no shit). Het geluid van Anathema was in vergelijking veel beter.

Oh zij die ze vanavond in Amsterdam gaan zien, I ENVY YOU!

Ik ga vanavond in Paradiso, ben benieuwd

Ga nog ff kijken of ik moeite ga doen voor Amplifier. Heb ze eerder gezien en dat was toen niet om over naar huis te schrijven. Kennelijk is dat dus nog niet verbeterd.

Ja die stoner en noise invloeden maken het voor Amplifier-leken niet meteen uitnodigend om er kennis mee te maken, zeker niet gisteren. Het geluid in de Trix staat al niet bekend om het beste... Desondanks vind ik ze op hun studiomateriaal erg goed klinken!

En bij Anathema, ja sorry ik was 2u15 in dromenland

Jeugdsentiment met Lemonheads in Utrecht. Ze speelde integraal het klassieke album "It's a shame about Ray". De mooie jaren zijn al lang achter de rug, maar de liedjes blijven overeind staan.

Ben jij ooit wel eens thuis likeahurricane? Ik krijg al zo veel commentaar dat ik naar al die concerten ga

Moet je bij m'n vader zijn, die haalt het gemiddelde van eens per week ook wel makkelijk
Wel weer voordelig voor mij want dankzij hem heb ik redelijk wat concerten kunnen bezoeken en hij filmt altijd alles dus als ik er niet bij was kan ik er thuis nog wat van meekrijgen

Nou, gisteren Anathema dus.

Amplifier als voorprogramma viel me niet tegen. Ze stonden in ieder geval niet met hun pedalen te kloten zoals de vorige keer en keken zelfs af en toe de zaal aan. Daarnaast heb ik er deze keer maar een half uurtje van gehoord en en dat komt de beleving wel ten goede. Het geluid stond wel érg hard.

Anathema zelf was weer uitstekend, ook hier werd de zaal in zo'n negen kwartier plat gespeeld.

Een van de belangrijkste verschillen van Weather Systems met de voorgangers is de grotere rol voor het nieuwe bandlid Lee Douglas, die derhalve ook een grotere rol op het podium had en daar met verve invulling aan gaf.

De set bestond uit een redelijk afgewogen mix van oud en nieuw, waarbij een paar nummers wat werden opgerekt met lange instrumentale middenstukken. Het beste werd overigens voor het laatst bewaard met de 'toegiften' Closer, A Natural Disaster en Fragiule Dreams.

Geen Anneke helaas, wel een geweldig Anathema.

Fantastisch optreden van Anathema inderdaad. Opvallend vond ik hoe het nieuwere werk zich in laat passen tussen het oudere. Daar waar het publiek nog wat stroef reageerde in de eerste helft van het optreden, ging het volledig los in de tweede helft. Een band die duidelijk in opwaartse flow zit.

Rufus Wainwright in Londen. Zelfde setlist als in Amsterdam maar met toevoeging van 1 extra nummer gezongen door niemand minder dan zus Martha Wainwright.
Heerlijk om haar weer eens live aan het werk te zien.
Deze keer verzorgde Teddy Thompson het voorprogramma.

Gisteren is ondergetekende naar Oranjepop in Nijmegen geweest. Leuk festivalletje, prima optredens. Het eerste optreden dat ik zag was van Aafke Romeijn, al heb ik nog wat van Birth of Joy gehoord. Die laatsten klonken vrij plat en standaard; 't maakte me weinig benieuwd naar hun album. Maar Aafke, die was vele malen subtieler en interessanter. Ze speelde solo, achter een grote Korg staande. Ze speelde naast een aantal geslaagde nieuwe nummers twee heel mooie liedjes van haar debuut Stella Must Die!, een Sia-cover en 'Huilend naar de Club' van de Jeugd van Tegenwoordig. De covers pakten eerlijk gezegd wel ietsjes minder interessant uit dan haar eigen werk, maar ze waren zeker niet ondermaats.

Daarna ging ik naar het concert dat wat mij betreft het hoogtepunt van de dag genoemd mocht worden: Eins, Zwei Orchestra. Na twee liedjes heb ik besloten dat het wel zo gepast was om de rest van het optreden naar m'n schoenen te staren en dat werkte prima. Vooral de meisjes naast me vroegen zich af wat ik aan het doen was, maar het werkte, echt. Sterke set, veel viezige distortion en cirkelzaaggitaren, maar ook meezingbare 'papapa'-momenten.

Daarna zijn m'n beste vriendin, die ik pas na Eins, Zwei Orchestra tegenkwam omdat ze de bus had gemist en zo, en ik naar Leeways geweest. Hun opnames kan ik eigenlijk niet naar luisteren, omdat ik die accenten zo storend vind. Live had het wel een heel fijne groove, heel amusant wel.

Omdat we ons daarna naar Roosbeef moesten haasten raakte ik m'n metgezellin helaas kwijt. Roosbeef zelf viel ook wat tegen; ongeveer dezelfde set als in Luxor Live, maar dan met wat minder liedjes. Slechts drie liedjes weer van het debuut, 'Onder Invloed' precies uitgevoerd zoals in Luxor. Het geluid was vooral erg lomp. Het was zeker niet slecht hoor, maar het viel gewoon wat tegen.

Daarna kwam de grote 'Waar is Jeanine-questee' en vonden we elkaar uiteindelijk na een tijdje weer terug, met dank aan het lieve meisje van de infobalie. Toen zijn we gaan eten en daarna zijn we weer terug naar het Hunnerpark gegaan om naar The Kik te luisteren. Die band was leuk, zeer amusant, maar ik vraag me af of hun plaat me langer dan twintig minuten zal boeien.

Victoire & Raw Foodz volgden en ik moet zeggen dat dat duo best nog tot aardige dingen in staat is en een bescheiden belofte voor de toekomst mag heten. Naast een gastrapper, -bassit en -zanger (Victoire's eigen papa), waren het vooral rapper Victoire, z'n back-uprapper wiens naam ik niet weet en producer Raw Foodz die indruk maakten. Victoire moet wel een beetje op gaan passen dat-ie niet te arrogant en te zelfverzekerd wordt.

Daarna hebben Jeanine en ik nog getwijfeld of we nog naar Pete Philly gngen of niet en als compromis zouden we een half uurtje van z'n optreden bij gaan wonen. Na twee of drie liedjes zijn we toch gegaan omdat ik 'm behoorlijk tegen vond vallen. Sowieso is solo-plaat One aan de zwakke kant, maar wat hier speelde was een schoolbandversie van The Roots. Oninteressant dus.

Gisteren prima optreden van a Place to Bury Strangers in Doornroosje. Eerste gedeelte was veelal nieuw werk, wat een stuk minder noisy is, maar iets meer psychedelisch. wel lekker, daarna barstte het los met het oude werk met als hoogtepunt I Lived My Live to Stand in the Shadow of your Heart.

Opmerkelijk geen toegift?? Of is dit normaal bij deze band?

Ik ga ze vanavond in Maastricht zien. Dat ze geen toegift spelen verbaast me niet. In de keren dat ik ze eerder zag werken ze in een uur naar een hoogtepunt toe en dan is het afgelopen.

Dat was gisteren hetzelfde, ik had trouwens het laatste exemplaar van Onwards to the Wall, er was al veel merchandise verkocht, Exploding Head hadden ze al helemaal niet meer.

Steven Wilson + band 2 mei 013 Tilburg

Het was voor de 9de a 10de keer dat ik Steven Wilson live aan het werk zag. Echter was dit concert voor mij de eerste keer dat dit onder zijn eigen naam gebeurde. En hoe was het?

Het was druk,maar niet te druk
Het geluid was hard, maar niet te hard
Het concert was goed, maar niet te...eeehh... nou eigenlijk erg goed!

Het eerste half uur speelde Wilson achter een soort van muskietennet waar na 1 nummer de leukigheid ook wel vanaf was. Het zal vast arty-farty geweest zijn maar ik vond het een enorme onzin. Soms was het wel aardig met die projecties op dat net (zoals met al die bomen) maar echt veel toegevoegde waarde had het niet en bovendien kwamen de projecties beter uit op de achterwand toen na een half uur het doek viel.

Zoals aangegeven was het geluid redelijk hard. Dit had overigens geen enkel effect op de geluidskwaliteit want dat was fenomenaal. Vaak als het geluid hard is krijg je een soort brei waar niet meer door heen te luisteren valt maar dat was nu helemaal niet aan de orde. Alle instrumenten stonden erg goed in de mix. De bas stond zelfs opvallend aanwezig in de mix maar dat zeker geen minpunt want man man wat is die Nick Beggs (vooral bekend van zijn popwerk met Kajagoogoo en Kim Wilde) een fantastische bassist (soms met sticks!). Sowieso is zijn band een zeer goede. Persoonlijk favoriet Theo Travis was gelukkig ook in topvorm. Wilson had ondanks een loopneus het wel naar zijn zin en ging zelfs grapjes maken met het publiek, ik zou zeggen, ken je beperkingen

De setlist bestond enkel uit solomateriaal. Aangezien hij 2 soloalbums heeft was de setlist niet extreem verrassend. Ik begreep dat het zo'n beetje dezelfde setlist was in vergelijk met Amsterdam. Wel kwam er een geheel nieuw nummer voorbij (iets met Luminal ofzo). Volgens Wilson moest dit de liefhebbers van Prog enorm aanspreken want het was een echte Prog-epic. Nu ben ik een echte Progliefhebber maar dit nummer sprak me niet echt aan (vond het zelfs het slechtste nummer van de avond). Het was een echt ouderwets knutselprogwerkje waarbij het een stukje plotseling overging in een riedeltje hier en een toonladdertje daar. Het deed me een beetje denken aan een kruising tussen Spock's Beard en Dream Theater.

Maar goed, de rest was meer dan goed om dit goed te maken. Als ik een cijfer moest geven dan hou ik het op een dikke 8.

An Evening With: Steven Wilson - 2 mei, 013 Tilburg

Het optreden was belachelijk goed, het enige minpuntje wat ik zou kunnen verzinnen is het doek dat voor het podium hing. Vanaf de zijkant was het lastig te zien, toen het doek tijdens Sectarian naar beneden kwam zorgde dat wel voor kippenvel.

Steven speelde ook nog een nummer van het nieuwe album, dat later dit jaar uit zal komen. Dat nummer vond ik erg goed, ben dus ook weer benieuwd naar de nieuwe plaat.

Hij heeft alle nummers van Grace for Drowning gespeeld behalve de korte 'intro's'. Er kwamen ook nog wat nummers van Insurgentes voorbij.

De muzikanten die Wilson om zich heen had waren stuk voor stuk fantastisch. Geen negatief puntje te bedenken..

En ging er nog uiteindelijk iemand mee?

Ja, heb nog een vriend mee kunnen nemen die het concert fantastisch vond. Hij heeft geijk daarna de studio-albums en het live-album gekocht.

Weer iemand bekeerd tot Steven Wilson

Gisteren Paradise Lost gezien in Utrecht. De echte soundcheck vond plaats tijdens het eerste nummer Widow, dat voor geen meter klonk. Nick Holmes klonk daarna op zijn best als hij sprak, volgens mij had hij wat last van zijn stembanden. Qua songkeuze werd er toch weer gekozen voor een mix van zware metal en nummers met een electronische inslag. De metalen weg die de band op haar latere CD's gekozen heeft, houdt ze niet tegen live ook nummers als Erased te blijven spelen.

Het valt op dat men toch van alle markten thuis is: beukwerk in Pity The Sadness, melancholische nummers als het titelnummer van de nieuwe CD Tragic Idol en het meer dansbare materiaal als Symbol of Life (dat overigens klonk als een prachtige mengeling van Rammstein en The Cure, bedacht ik me).

De band speelt best vaak in Nederland en ook in Tiivoli. De zaal had het naar zijn zin, maar was niet vol. Hoewel het best een voorspelbare show was, met o.a. One Second en Just Say Words in de toegiften, was het zeker de moeite waard. Het blijft een genot om Greg Mackintosh aan het werk te zien. Het geluid was na het eerste paar nummers goed, maar de zang stelde me licht teleur.

Steven Wilson, 013. Uitstekend vermaakt, altijd mooi om te zien als Wilson helemaal in zijn element zit. Nieuwe nummer was wel aardig, maar zeker geen uitschieter. Ik kijk nu al uit naar zijn nieuwe album dat naar zijn zeggen volgend jaar moet komen.

Ik vond wel zijn solo concert in Paradiso (dat kwa show en setlist nagenoeg hetzelfde was) net iets beter, maar dat heeft vooral met de lokatie te maken.

Zei Steven niet dat het album aan het eind van dit jaar zou komen?

Ik verstond toch echt 2013

Oke, dan zat ik verkeerd

Steven Wilson in 013, geweldig concert. Moest ook erg lachen om de beha die op het podium werd gegooid. Thuisgekomen even gekeken of Wilson nou maar een grapje maakte, maar nee: bassist Nick Beggs zat ècht in Kajagoogoo (en in Ellis Beggs & Howard, die van Big bubbles, no troubles). En dat nieuwe nummer (Luminol?) smaakte zeker naar meer.
 

Heb achteraf dat meisje met de beha nog gezien. Ze had 'm gewoon terug gekregen! Er stond "Adopt me & Marry me" op. Een rare combinatie, als je 't mij vraagt maar kom

Ik heb er alweer erg van genoten, ik was er in Amsterdam in oktober ook bij, dus de nieuwigheid was er misschien wat af, omdat de show echt KREK dezelfde was, op Luminol na. Het stond bij momenten inderdaad soms hard, maar de mix was zeer goed, waardoor je inderdaad de afzonderlijke muzikanten nog goed kon horen. Al kon ik gitarist Niko Tsonev niet altijd even goed horen. Ik heb ook de indruk dat fluitist/saxofonist/allesist Theo Travis beter uit de verf kwam dan in de Paradiso, wat uiteraard erg welkom was. Die etherische dwarsfluitpassages kunnen me enorm bekoren.

Luminol was nogal een vreemde eend in de bijt, moeilijk te vatten, beetje fragmentarisch, maar dat dacht ik bij Raider II ook na de eerste luisterbeurt. En kijk nu, eargasms all the way.

Het eerste dat ik dacht bij Luminol, was "Wow, wat een on-Steven Wilson-achtig tempo en ritme". En inderdaad "symfoproggy'er" dan we van hem gewend zijn. De vergelijking met Spock's Beard en Dream Theater is dus redelijk voor de hand liggend. Dan kwam die ene lyric van een seconde of vier en volgde een lange rustige passage, om dan weer te eindigen zoals in het begin. We zullen wel zien (horen) hoe het op plaat klinkt. In 2013

Alle lof voor de muzikanten! Het Marcobeest met de 74 armen, Nick op bas en stick enzovoort. Echt wow. Viel me nu meer op dan in Amsterdam (ik stond ook wat dichter dan toen).

Gaat iemand naar de AB op 14 mei?

Dat zei hij niet maar wel "next year". Dat is dan wel 2013, dat dan weer wel

Tenzij hij natuurlijk volgend schooljaar bedoelde, dan is het al voor september of oktober...