Bij deze afgesproken. Al kan het nog wel een tijdje duren vrees ik.

Gisterenavond Placebo gezien met in het voorprogramma Silversun Pickups. Heerlijk optreden van Placebo, lang leve cadeau's voor vriendinnen

Gister naar The Whitest Boy Alive geweest in een uitverkocht Paradiso. Ondanks een vernietigende zweetgeur voorin de zaal, was het prima genieten. Hoewel ik het wel allemaal veels te hip vind worden tegenwoordig. Je hoeft de TV maar aan te zetten en er zit ergens een The Whitest Boy Alive-nummer achter gemonteerd. Dit was ook te merken aan het publiek: veel hippe meisjes met een al dan niet van te voren gefabriceerde nerd-look en dito jongetjes. Al liet frontman Erlend Oye 3 scheten in de microfoon vond 80 procent van de aanwezigen het volgens mij ook al fantastisch.

Muzikaal gezien was het dan wel weer fraai. De nummers zijn gewoon erg pakkend en er werd dan ook tot achter in de zaal en op de balkonnen hard meegefeest. Grappig wanneer Erlend Oye meende dat ze een 'bigger sound' neer moesten zetten, dat de drummer opeens 2 gigantische drumstokken erbij pakte. Verder de oude bekende truukjes: keyboardman gaat op zijn keyboard staan, de bandleden blijven een minuut als bevroren staan om vervolgens het nummer af te maken, Erlend doet een grappig dansje en besluit de avond met een stagedive, als ware het een heuze rock 'n roll artiest.

Eigenlijk vond ik de toegift nog het leukst: de covertjes van oude jaren 90 disconummertjes. Ik zou het mooi vinden als deze band eens een volledig album met dit soort covers zou opnemen en dit dan ook live ten gehoren brengt. Ander hoogtepunt blijft toch wel het nummer Intentions van het laatste album Rules. Live is dit altijd zeer genieten, vooral het moment dat de muziek even stilvalt, Erlend Oye de menigte tot rust tracht te manen, en vervolgens weer inzet, door het publiek beantwoord met het nodige springwerk. Helaas meent ditzelfde publiek bij iedere stilte die gedurende het concert valt naar de band te willen schreeuwen 'hoeveel ze wel niet van Erlend houden' (of iets van gelijke strekking), waardoor de climax gister enigszins uitbleef. Verder vond ik het jammer dat ik Done With You niet voorbij heb horen komen.

Al met al leuke avond gehad, hoewel ik nu wel een beetje The Whitest Boy Alive verzadigd begin te raken. Nu drie keer live gezien, waarbij ik toch de mooiste herinneringen koester aan de eerste twee shows van drie en twee jaar geleden (Lowlands 2006 als ik het me goed herinner en Paradiso 2007). Volgende keer maar weer eens skippen en wachten tot de hype een beetje over is.

Welke van de twee waren beter?

PAUL McCARTNEY

Lees en hoor tot nu toe eigenlijk alleen maar positieve verhalen over het concert van Paul McCartney, maar ben het daar niet helemaal mee eens. Natuurlijk was het een goed concert, maar had er gewoon meer van verwacht. Het begin was sterk, er werd meteen lekker geknald met opener Magical Mistery Tour. Daarna kakte het toch wel in met af en toe een uitschieter. Gelukkig was het einde dan weer erg sterk en werd mijn persoonlijke favoriet Helter Skelter nog gespeeld en kon ik stevig uit mun plaat gaan .
Uiteraard heb ik verder niks meer dan respect dat een man van 67 een show van ongeveer 2 uur en 3 kwartier weet weg te zetten .
Ik had er dan wel meer van verrwacht, maar dat was zeker niet het grootste minpunt.. Wat een verrschrikkelijke galmbak is de Gelredome. Een zware aanfluiting als je toch 82,50 hebt neergelegd. Het geluid was achteraan een stuk beter, dus hebben we daar het grootste deel maar doorgebracht.
Ondanks dit heb ik er overall een positief gevoel over en ik kan toch mooi zeggen dat ik deze grootheid aan het werk heb gezien .

Ik geloof dat je deze grrotheid niet genoeg eer aandoet...

PAUL McCARTNEY!





Wat een held!!!

Nou moet ik zeggen jeroenheinz, je hebt wel een paar rakke punten. Doch, ik kan op dit moment alleen maar euforisch zijn!

Die McCartney heeft het wel gemaakt hoor, woekerprijzen vragen voor een show van 2,5 uur en nog steeds aanbeden worden.

Azijnpissers, het is ook nooit goed...

Toegegeven, alles bij elkaar (concertkaartje, busreis, eten en drinken) was het een behoorlijk bedrag, maar ik persoonlijk heb er absoluut geen spijt van.
En dat terwijl de prijs tot vorige week de grootste reden was voor mij om NIET te gaan !!!

Zonder deze man had voor een hoop mensen wereldwijd de muzikale geschiedenis van de afgelopen halve eeuw (en hun eigen leven op de koop toe...) er een heel stuk anders/minder uitgezien en daar valt ook zeker wat voor te zeggen...

Persoonlijk heb ik niets dan respect voor een 67 jarig icoon, die zo vitaal oogt op het podium, die nog zo goed bij stem is, die nog zoveel speelplezier uitstraalt, die 2 1/2 uur non-stop (op pensioensgerechtigde leeftijd nota bene...) speelt en die daarin vrijwel alleen maar de ene klassieker na de andere de zaal instrooit als ware het strooigoed !!!

Bovendien verplicht niemand je naar een concert te gaan als je het kaartje excessief prijzig denkt te vinden, zeker multi-miljonair (miljardair zelfs geloof ik...) McCartney niet

Voor thuisblijvers is er nog altijd Youtube en daar staan parels op, zoals bijvoorbeeld deze:

Zou je denken?

Gisteren c mon en Kypsky & Kyteman in de HMH. Was een geweldig feestje.

Is het waard om 85 euro voor een concertkaartje uit te geven? Well, feit is dat een concert tegenwoordig veel meer kost dan 20 jaar geleden. Toen ging ik naar Floyd voor 55 gulden, Paul nu omgerekend kost 200 gulden, dus bijna verviervoudigd, terwijl bijvoorbeeld de prijs van een cd zo goed als gelijk is gebleven. Misschien een manke vergelijking, maar wel gerelateerd, want beiden een manier om je favoriete muziek te beleven. Dan vraag ik me ook af waarom een kaartje voor een stadionconcert met over het algemeen minder zicht en slechter geluid altijd duurder is dan kleinere zalen. Ik kan me niet voorstellen dat de kosten per persoon publiek hoger zijn dan bij een kleinschaliger concert. Eerder lager lijkt me. Kortom, ik vind concerten inderdaad belachelijk duur geworden. Toch was de entree van Paul maar een kleinigheidje vergeleken met wat het kostte om even over te komen vanuit China. Tja, zit er niet in dat ie ooit naar China zal komen, dus je moet wat he.

Dan het concert zelf: Ik stond pal naast de mengtafel en was niet vrolijk toen Magical Mystery Tour inzette. Erbarmelijk slecht geluid! Gelukkig werd het al snel een heel stuk beter, maar echt top werd het de hele avond niet. De basgitaar notabene, was niet te onderscheiden. Al die prachtige melodische lijntjes moesten we erbij denken. Vreselijke galmbak ook ja. Vast niet zo erg als de Arena, maar die heb ik tot nog toe kunnen mijden gelukkig. Dit was overigens m'n eerste kennismaking met het Gelredome en het was niet heel slecht, maar voor 85 euro verwacht je toch wat meer geluidskwaliteit en als dat niet kan in zo'n galmbak, laten we dan afspreken dat we daar voetballen en we concertjes gaan organiseren in open stadions of nog beter, gewoon op een grasveldje (goffert ofzo). Hoeft er ook niet zo'n duur gebouw afgehuurd te worden, dus dat kan dan alvast van de toegangsprijs af.

Anyway, het was wel bijna 3 uur genieten he. Ik had de setlist al gezien dus was voorbereid op Obladi, maar als je het vanuit het perspektief bekijkt dat het het allereerste ska-nummer is dan is er (live dan, op cd wordt ie steevast geskipped) nog wel doorheen te bijten. Vele hoogtepunten. Wil er toch eentje noemen: Something (niet alleen op ukelele, zoals tijdens de vorige tour, maar halverwege met de hele band, zoals de versie op "concert for George"). Fantastisch!!

Dit behoeft geen antwoord denk ik?

Economie klas les 1 : vraag (en aanbod).

Buiten vriest het vijf graden, binnen speelt ... Khaled.

De eerste en enige keer dat ik me in de Rotterdamse WATT bevond, was bij een concert van Morrissey. Grappig dat je bij twee totaal verschillende artiesten toch parallellen kunt zien. Beiden zijn echte sterren die slechts door het podium op te wandelen al iets teweeg weten te brengen. Beiden zijn inmiddels de 50 gepasseerd en niet meer zo soepel in de gewrichten ... en beiden weten zich na jaren noeste arbeid nu instrumentaal én mentaal gesteund door een klasseband van jonge jongens.

Verschillen waren er natuurlijk te over. Morrissey speelde vanaf de eerste noten een gewonnen wedstrijd en zag na een klein uurtje dan ook af van een tweede helft. Khaled zag zichzelf geconfronteerd met een zaal die nog niet voor een kwart gevuld was, maar het weerhield hem niet van het spelen van een volledige set. Khaled is wat je noemt een echt feestnummer met dito uitstraling. De glimlach op zijn gezicht lijkt mij er op geen enkele mogelijkheid vanaf te krijgen en ik meende ook serieus lichtjes in z'n ogen te ontwaren. Al bij het eerste nummer kreeg hij Marrokaanse en Algarijnse vlaggen toegeworpen die hij de rest van de avond liefdevol om microofoonstandaard en schouders gedrapeerd hield. De Nederlandse vlag ontbrak, die had ik dus zelf mee moeten nemen. Ik zou niet willen zeggen dat z'n platen dagelijks op dix' audiosysteem passeren, maar het bleek dat ik werkelijk bij elk nummer van het optreden wel enige herkenning voelde. Hoe doet ie dat ? Na een tamelijk langdurig onderonsje met de hardcore Mocro's op de eerste rij zette hij aan het eind van de set uiteindelijk toch de millionseller Aicha in, en op dat moment had ik de kat inmiddels wel uit de boom gekeken. Allah zij geprezen, hij deed als toegift nog een zinderende raï-stamper waarbij alleen nog de whiskey en de nicotinewalm ontbraken die bij onversneden raï horen.

Net terug van Suimasen en Polvo in Tivoli de Helling. Suimasen was een leuk opwarmertje, goede band met dito songs maar het mist wel wat uitstraling.
Polvo was erg goed. Brein Ash Bowie is een beetje een weirdo, maar wat moet er wel niet in je hoofd omgaan om met zulke gitaarpartijen aan te komen. Een dwarsdoorsnede over het oeuvre, lekker energiek gespeeld. Tegelijk ook heel los, Bowie stond soms (zo leek het) wat oeverloos te pielen tussen de nummers door, om opeens heel logisch uit te komen op het intro van het volgende nummer. En wat een drummer ook. Puik concert. Medemumemensen Jazper, Lukas en Cygnus ook nog even gesproken!

Eens met Itchy, al was het wel jammer dat Bowie niet lekker bij stem was. Verder een puik concert, wat een heerlijke tegendraadse gitaarpartijen!

Stem op, mooie T-shirts op, eind van de tour!

Gisteren bij Yann Tiersen geweest. Was een behoorlijk wisselvallig concert, en dan druk ik me nog voorzichtig uit. Ik wist dat zijn recentere werk meer rock-geörienteerd was - dat kon je voor aanvang van het concert ook zien aan de opstelling op het podium (groot drumstel, 2 gitaren, bass, wazig elektronica aparatuur inclusief subtiel opgestelde macbook) - maar stiekem hoopte ik toch dat hij ook nog wat van zijn bekendere werk zou spelen. Wat kregen we dan allemaal voorgeschoteld? Het begon allemaal nog wel aardig. Yann begon op mandolin (?) en de band begeleidde subtiel. Daarna kwam er een stukje post-rock met Yann op viool, ook erg mooi. De rest van de avond lag veelal in diezelfde lijn, maar dan met Yann op gitaar. Persoonlijk vond ik dat veelal minder geslaagd. Vrij standaard opbouw steeds richting een climax. Er was zelfs nog een poging tot het maken van noise, maar dat pakte ook niet geweldig uit. Een groot gedeelte van het publiek - duidelijk gekomen voor de vrolijke Amelie stijl liedjes - vond het ook maar niks. Na enkele nummers vertrokken de eerste mensen al richting de garderobe. Yann en zijn band trokken zich er niks van aan en veranderden niet van stijl. Gelukkig speelde hij wel nog Sur le Fil, een prachtige viool solo waarbij de strijkstok het niet overleefde. Het publiek veerde even op in de hoop voor meer van zulks, maar het mocht niet baten. Nog meer standaard post-rock en enkele zoete pop-rock nummers met ontiegelijk slecht Engels volgden. De zaal liep verder leeg, het concert liep ten einde. Erg hard juichte het publiek niet om een toegift, maar die kwam er uiteindelijk toch. Met een simpel zwaaigebaar nam Yann en zijn band afscheid van een leegstromend Tivoli. Toch wel een teleurstelling..

Dus dat was die lange rij voor Tivoli Oudegracht! Ik verbaasde me al over het hoge viva- en stelletjesgehalte. Ben blij dat ik gewoon bij een concert was waar alleen maar kalende mannen van boven de 35 op afkomen (en wat loslopend MuMe-grut ).

Gelukkig maak je een uitzondering voor Lukas, Jazper en mij...

Ondanks dat ik me niet helemaal best voelde was het een avond om nooit te vergeten: het feestje van Zita Swoon in Paradiso.
Allereerst user Arrie eens ontmoet en daarna onverwacht meer bekenden tegengekomen. Zo wordt een feestje nog gezelliger en dan Stef met zijn band: wat een show.
Solo ging hij van start om vervolgens meer en meer op stoom te komen met als speciale gast Spinvis die een kerstverhaal over liet gaan in een absoluut hoogtepunt van de avond........... een mash-up van I Feel Alive in the City en Bagagedrager. Hoe ongelooflijk goed klonk dat! De tweede gasten waren dEUS-leden Tom Barman en Klaas Janzoons die het dEUS nummer Great American Nude met een Zita Swoon saus speelden en vervolgens een nummer van Velvet Underground vertolkten (zie clipje waar de geluidskwaliteit helaas niet optimaal van is).
En het ging maar door en ging maar door............. (meer dan twee en een half uur); wat een speelplezier en voor mij wederom de bevestiging dat dit de band is die mij live nog steeds het meest weet te boeien: een 15-jarig bestaan (wat eigenlijk al iets meer is) en voor mij persoonlijk ook 15 concerten lang. Het moest zo zijn.
Ik verkeer nog steeds in een roes en niet van mijn grieperige gevoel

@aERo: Ok, nu ben ik jaloers...

En terecht

Hier de opname van Spinvis en Zita Swoon in Brussel:

Wat een weelde

Laat me je, ondanks mijn jaloezie, toch veel beterschap wensen. Hopelijk is het geen q-koorts

Voel me al weer wat beter: misschien toch de combinatie Stef Kamil Carlens en een wijntje

Ik dus

Ik was er ook, en terwijl het voor aERo de vijftiende keer Zita Swoon was, was het voor mij de eerste keer! En ik vond het echt geweldig! Ik ken niet alles van Zita Swoon (eigenlijk maar twee albums, en eentje die ik vaag ken), maar de dingen die ik kende waren live gewoon nog beter! Ik weet niet of het altijd zo is, maar er waren twee dames bij die naast de keyboards ook meezongen en enthousiast dansten. Deze twee vond ik erg leuk en ook echt wat toevoegen.
Verder vond ik het erg leuk dat bij een concert van Zita Swoon ook nog mijn favoriete Spinvis-nummer en twee leden van mijn favoriete band (dEUS) langskomen. Ook zonder hun zou het geweldig zijn geweest, maar zij maakt het helemaal af. Stef Kamil Carlens en Tom Barman samen op het podium was erg leuk, ik vond ze perfect bij elkaar passen.
Helaas was niet m'n favoriete Zita Swoon-nummer (Me And Josie On A Saturday Night) gespeeld, maar ach, je kan niet alles hebben.

Hoog stelletjes en hippe meisje gehalte inderdaad. Was er ook met mijn vriendin, haar zusje en nog wat vrouwelijk volk. Ze keken hun ogen uit. Yann de rocker? Dat hadden ze nog niet eerder gehoord. Ach ja, iedereen krijgt vroeg of laat zijn midlifecrisis zullen we maar zeggen

Had Polvo ook wel willen zien maar goed. Decisions decisions..

Wel respect dat hij zijn eigen ding doet en zich niet laat leiden door het verwachtingspatroon van het publiek.

Vind ik overigens niet al te verbazend. Hoogstwaarschijnlijk allemaal mensen die de muziek van Amelie zo prachtig vinden, en de rest van zijn werk (de muziek van Good Bye Lenin misschien nog wel) niet kennen.