Gisteravond in de Lichtstad een keigaaf initiatief, So What's Next? North Sea Jazz in herhaling. Een avondvullend programma met enkele highlighte van NSJ in reprise. Genoten van o.a. de sympathieke Jose James (effe op de foto na het aftikken van een cd'tje) Joshua Redman en natuurlijk Gregory Porter. Her en der nog wat voor mij onbekende artiesten. Topavond. Had graag Snarky Puppy nog gehoord. Keuze's maken bij zo'n festival.

Gregory Porter stond gisteren ook nog solo in de grote zaal van De Doelen, Rotterdam. Fantastische zanger, goeie improvisaties... meer dan de moeite waard! Als je nog de kans krijgt: meteen gaan! De uitgebreide recensie staat trouwens op mijn blog.

Prog66meeting in het Belgische Verviers. Beetje de Belgische equivalent van de Boerderij qua programmering maar bij eerste kennismaking blijkt het toch wel een stuk kleiner. Wel een gezellige zaal, meer een café met podium eigenlijk.
Gedurende het weekend heel goed geluid gehad, wat bij een festival altijd maar afwachten is. Was alleen wel erg warm en daardoor soms wat onaangenaam.

Muzikaal was het met The Enid, Le Orme, Galahad en IO Earth sowieso in erg interessant, maar deze bands had ik alle al eerder gezien. Il tempio delle Clessidre was de eerste keer en dat viel niets tegen: theatrale pastaprog, erg goed. Ook het Franse Eloara viel live wat meer in de smaak dan op plaat. Het Duitse Sunchild vond ik de minst boeiende act, ook al was het meespelen door Franck Carducci een pre, en waren zowel de accordeonist als de stickspeler goed op dreef, de composities boeiden me alleen niet zo. Van de Italiaanse PF-tribueteband Big One heb ik alleen de Animals-set gehoord en die was best goed.

Jammer dat deze zaal toch ruim vier uur reizen weg is, het festival smaakt zeker naar meer.

Ook naar Gregory Porter geweest. Niet echt mijn soort muziek maar met een groepje vrinden op pad is altijd leuk. Moet zeggen dat ik me prima vermaakt heb. LP meegenomen. Kijken of het thuis ook boeit.

Gisteren The Airborne Toxic Event gezien.

In het voorprogramma het prima Drowning Men.


Het was hun eerste concert in NL

Daarna The Airborne Toxic Event. Veel speelvreugde op het podium, maar ik moet zeggen dat ze wat minder in vorm waren dan een aantal jaar geleden in Paradiso. Het ging iets teveel op routine en het spontane is er een beetje vanaf. Ook vind ik de laatste cd's toch iets minder dan hun debuut.

Net terug van een half uurtje Mazes. Geweldig! Een basgitaar, drums, een tegendraads gitaartje en een zangstem tegen het onzuivere aan. Ik realiseerde mij dat ik ze 2 jaar geleden eerder heb gezien bij de Fat Cat-tour in Paradiso, waar ze mij niet opvielen, daar ik vnl voor We Were Promised Jetpacks kwam.

Dit jaar grepen zij mijn aandacht via het nummer Skulking van hun zeer prettige 2e album Ores & Minerals, tevens afsluiter van het concert. Na het concert maar direct hun debuutalbum gekocht inclusief ondertekening voor het volle pond. Dat gaat nu eenmaal wat makkelijker na 3 halve liters.

Helaas was de interesse voor het concert minimaal en was de zaal in de Melkweg met nog geen 100 man gevuld toen het concert eindigde. Aan hen (DjFrankie e.a.) die Mazes en Parquet Courts in Doornroosje gaan zien: wees op tijd zodat je Mazes ziet. Mis het niet!

Edit: Oh ja, en daarna kwam het hoofdprogramma.

Ben benieuwd donderdag en hoe was het "hoofdprogramma?

Weet dat je praat tegen een kritisch en ietwat gekleurde man!

Maar PC moet het hebben van uiterlijk vertoon. Doe eens lekker gek en "nee, ik hoef geen biertje want ik heb al een fles wijn naast mijn microfoon staan"-achtig gedrag.

De 2 leuke singletjes die ze hebben gehad kwamen aardig uit de verf maar de rest is veel geschreeuw en weinig wol.

Maar hopelijk kunnen ze jou wel overtuigen.

Gisteren naar Mister & Mississippi in Turnhout (B) geweest. Oude bioscoopzaal, de stoelen staan er zelfs nog in. Om die reden was er ook (zit)plek voor max. 170 man.

Bijzondere setting dus. Ze hebben ook flink gesleuteld aan hun setlist (volgorde aangepast; binnenkort wat nieuwe liedjes erbij) en apparatuur erbij gekocht of vervangen om het muzikaal allemaal wat gelikter en vooral nog beter te laten klinken. Dit optreden was dus een soort try-out voor de uitgebreide najaarstour die 1 november in Alkmaar start. Het klonk iig als een behoorlijke vooruitgang in mijn oren. Vooral gitarist Tom Broshuis heeft een prominentere rol ingenomen dan voorheen, met een tweede versterker erbij zodat zijn 'uitbarstingen' nog veel meer (lees: harder) tot leven komen. Veelbelovend voor de liefhebber dus.

Gaan ze in Belgie ook doorbreken

Mazes / Parquet Courts doornroosje

Stond gisteren vooraan bij Mazes en inderdaad geweldig half uur, lange uitgesponnen psychedelische pop / rock zoals inderdaad afsluiter Skulking. Podiumpresentatie kon wel wat beter maar verder erg goed. alleen had de drummer na elk nummer problemen met zijn drumstel wat de doorloop wel degelijk vertraagde 4*

Parquet Courts had een valse start, 1ste kwartier ontaarde in een brij. Daarna ging het wel goed, en werd het steeds beter, erg energiek, en leuk om te zien hoe de zanger zich opfokt.
Singles kwamen erg goed uit de verf, en ook de bassist vond ik erg goed. 4*

Bij Genesis - Selling England by the Pound (1973):

gisteren de Engelse band THE CARPET CRAWLER gezien in de Boerderij. Zij speeldem heel Selling England plus materiaal van Nursery Crime, Foxtrot en Tresspas. TOP zondermeer inclusief verkleedpartijen van de zanger a la Gabriel. Zeer goed!!

Net terug van Deep Purple in de IJsselhallen - Zwolle. Van tevoren naar boven afgerond een liter bier gedronken. Geen belachelijk dure consumptiebonnen van € 2,75 per stuk gekocht, voor nota bene Bavaria. Onbeschut parkeren kost € 10,- maar wij waren met de trein. Het enige wat ik in de IJsselhallen kwijt was, was € 1,50 voor de garderobe.

Deep purple heb ik in september '93 nog met Blackmore gezien in de Ahoy, in maart '96 eveneens in Ahoy en 2 dagen later in Vorst Nationaal in Brussel. Najaar '96 nog eens in de IJsselhallen. Na het vertrek van Jon Lord heb ik de band live bewust genegeerd, hoe dicht ze soms ook in de buurt waren. Wat ik vanavond gezien heb was een slap aftreksel van de oude glorie. Steve Morse, ooit enthousiast met een vrolijke blik op het publiek gericht, had de uitstraling van een zoutzak. Don Airey, of wie dan ook, kan in mijn ogen nimmer Jon Lord vervangen. Naar mijn mening had de band een voorbeeld aan Lord moeten nemen en ermee moeten kappen (Blackmore had het veel eerder al bekeken). Maar goed, ik kan zeggen wat ik wil, dit was vanavond het ooit eens zo machtige Deep Purple (Deep ?urp!e). Men trapte om 21:15 af met een nummer van Now What?! - spontaan propte ik mijn oordoppen in. Into the Fire verraste mij (in '96 speelde men slechts een stukje Into the Fire na Fireball). Hard Lovin' Man was ook een goede keuze, maar daarna was voor mij de aardigheid er snel af. Het duurde niet lang of Steve Morse zette een ontzettend nietszeggend 'pielstuk' in, waar hij vroeger ooit eens een scheursolo aan Cascades: I'm not Your Lover vastplakte. Het accent lag vanavond behoorlijk op de solo-gedeelten, m.i. niet meer soleren om het soleren, maar om elkaar af te lossen in rustperiodes (in de eerder door mij bezochte concerten lag dat gedeelte beduidend lager en werden er meer nummers uit het rijke verleden gespeeld). The Mule werd van stal gehaald en Ian Paice moest zichtbaar bijkomen van zijn drumsolo. Don Airey speelde als intro van Lazy een solo, maar toen er na goed een uur spelen nog een solo van hem op stapel stond, ben ik erbij weggelopen. Volgens mijn reisgezelschap duurde de reguliere set slechts anderhalf uur + een kwartier aan toegiften, maakt samen 1 uur en 45 minuten, waar dat vroeger bij mijn weten een totaalpakket van boven de 2 uur was. Ian Gillan kwam nog als beste 'uit de verf', mede omdat hij zo verstandig was het niet in de hogere regionen te zoeken. De duels tussen Airey en Morse konden me, van wat ik er nog van meegekregen heb, niet bekoren. Dat gepiel van Morse geloof ik zo onderhand wel (zet liever een oude plaat van Dixie Dregs op, zijn soloplaten of met zijn band zijn ook niet altijd even goed). In de pakweg 2 jaar jongere Joe Satriani zit veel meer actie (Joe was destijds even de vervanger van de opgestapte Blackmore). Don Airey kan nog mooi even wat centjes opstrijken met deze voortzetting van de schim wat ooit Deep Purple geweest is. Roger Glover trekt de kar sinds '84, voor mijn part gaat hij ermee door tot ver na zijn 70ste maar mij krijg je niet meer bij deze, ooit mijn favoriete, band.

Gezien je nogal lage (de laagste) stem bij het hoog gewaardeerde laatste album van Deep Purple, was deze waslijst aan klachten eigenlijk wel te verwachten. Je laat op voorhand geen mogelijkheid onbenut om de huidige band af te branden, je had de recensie ook gistermiddag al kunnen schrijven.

Jon Lord is helaas overleden en je kunt als aartsconsvervatief wel om hem blijven roepen, maar dan zul je zelf moeten gaan hemelen. Airey is al jaren zijn opvolger en doet dit met verve, ik vond hem eerlijk gezegd één van de betere muzikanten gisteravond dat vrijwel geheel in het teken stond van het laatste album.

Ik heb integendeel een prima concert gezien, met veel nummers dus van Now What?! Het duurde even voor ik weer thuis was, het ritje door de polder van Zwolle naar Amsterdam Aan Zee was wat aan de donkere kant.

Mevrouw Musician had op mijn verzoek geklokt: het concert duurde twee uur en vijf minuten. Het publiek was enthousiast. Een hele gok, uiteraard, zo'n avond met veel nieuwere nummers. Ik telde uiteindelijk een stuk of 7 klassiekers, waaronder Strange kind of woman, Smoke on the Water en Black Night.

Géén Child in time. Dat is natuurlijk wel de grootste Deep Purple hit aller tijden maar de band durfde het aan om het epos weg te laten. Om verschillende redenen, waarschijnlijk. Het is Ian Gillan's meest ingewikkelde vocale stuk bij Deep Purple, op zeer jonge leeftijd gezongen. Ik vermoed dat hij niet meer alle partijen kan brengen die hij zelf nog zou willen en dat daarom Child in time is weggelaten.

Hij (68) was overigens prima bij stem en de nummers die gisteravond voorbij kwamen deed hij onberispelijk. De band speelde in een hoog tempo.

Dat er wat solo's inzitten is bij een band altijd moeilijk. Een "alleenstaand" artiest is eigenlijk de hele avond aan het soleren, binnen een groep ligt dat ingewikkelder. Maar het is bij alle grote bands van naam een hele traditie, daar is Deep Purple geen uitzondering op. Een solo is natuurlijk geen nummer van de band, maar ze mogen van mij best altijd even "pielen".

De drumsolo van Ian Pace in het donker (hij heeft dan alleen lichtgevende drumsticks) is altijd aardig om te zien. Hij brengt overigens best een aardig roffeltje. Mick Fleetwood (Fleetwood Mac), Cesar Zuiderwijk (Golden Earring) e.a. hebben ook altijd even dat ze zich willen (en van mij mogen) uitleven op hun drumkit.
Dat is ook niet van de laatste jaren, dat doen dat soort grote groepen al eeuwig.

Afgezien van de trouwe en kundige overige leden, Glover en Gillan en de nieuwelingen (hoezo eigenlijk nieuw, met 20 (Morse) en 12 jaar (Airey) ervaring in Deep Purple) In hoeverre ben je bereid het een eerlijke kans te geven? Als je in je nostalgische gedachten niet verder wil komen dan 1972 moet je inderdaad niet meer naar hun concerten gaan en hun albums laten schieten.

Ik kijk naar de (nieuwe?) prestaties op albums en nu dus ook hun eerste concertreeks na het uitbrengen van Now What?! Van mij mogen ze blijven.

Terwijl heel Amsterdam schudt op zijn grondvesten vanwege het Amsterdam Dance Event, schoof gisteravond in een uitverkocht Paradiso Agnes Obel aan achter haar vleugel. Ze had dit keer een celliste en een violiste meegenomen.

De eerste 3 nummers was even wennen; of er nu technisch iets mis was of ik had mijn oren niet juist afgesteld staan, maar ik vond dat de pianoklanken vrij hard en kort klonken. Dat er iets technisch mis was was duidelijk want Agnes dook regelmatig tussen de nummers onder de vleugel om aan wat knopjes te draaien. Dat maakte het geheel vrij rommelig overkomen. Samen met een celliste, die drukker was met haar grote teen pedaaltjes in te drukken en halverwege een enorme hoestbui kreeg, deed wat mij betreft de performance weinig goed. Daarentegen heb ik dan weer genoten van de violiste, wat een behoorlijke jonge meid is/lijkt, en niet meedeed aan al het gerommel en stoïcijns prima spel en zang afleverde. Wel had zij dan weer een pedaaltje die een hoorbare 'klik' geeft bij het intrappen. Apart om midden in een prachtig gevoelig nummer een mechanische klik te horen. Uiteindelijk vond ik de 2e helft een stuk beter klinken dan het begin.

Agnes heeft haar oudere nummer doorontwikkeld en wat minder klassiek gemaakt. Zij experimenteerde met de zanglijnen en de strijkers waren weinig lange uithalen maar veelal kort ritmisch of gepluk van de snaren met de vingers. Ik moet daar altijd een beetje aan wennen en weet nog steeds niet of ik het origineel prefereer boven die nieuwe uitvoeringen. Riverside en Brother Sparrow bleven nog het meest intact. Prima afwisseling tussen oud en nieuw. Althans, hoewel ik het nieuwe album meerdere keren gehoord heb, herkende ik weinig nieuwe nummers. Ik weet nog steeds niet of ik toppers als The Curse en Fuel to Fire wel of niet heb gehoord.

Leuk ook dat ze totaal geen raad wist met het uitbundige publiek en verlegen inelkaar dook bij het applaus. Nog voor de laatste noot van haar laatste nummer ging het zittende publiek en bloc staan en barstte een luid applaus los. Ze kwam nog 2x terug voor een nummer met dito gevolg. Maar daar bleef het ook bij.

4 februari staat ze (of zit ze) weer in het Concertgebouw en dat kan weer een hele nieuwe ervaring worden, dus vooralsnog heb ik die datum vastgezet in mijn agenda.

Leuk is het dan dat net als je dit bericht wilt plaatsen de radio The Curse inzet.

@musician: ik ben blij dat jullie er wel van genoten hebben. Wat niet af valt te branden: met € 25,- voor een t-shirt worden m.i. betaalbare prijzen gehanteerd, en daar was een ruime keuze in ( met de logo's van Now What?!, Stormbringer, de DP van Perfect Strangers en één uit de tijd van Shades of Deep Purple). € 30,- is tegenwoordig niets voor een shirtje; nota bene mijn lievelingsband Motörhead is daar al vroeg mee begonnen (op een gegeven moment mochten er op Wâldrock buiten de officiële bandshirts om, nergens andere shirts van Motörhead verkocht worden). Deep Purple had het geluid, zeker voor in de IJsselhallen, uitstekend op orde (loepzuiver). Wat mijn afbranden betreft: als ik een duur kaartje betaal voor Motörhead en Lemmy kan het niet meer opbrengen om langer dan 75 minuten op te treden, dan meld ik dat ook (artiestenpagina) en ga daar ook niet meer heen. Om wel even bij Deep Purple te blijven: ik ben van '71: mijn nostalgie zit vooral in de periode Perfect Strangers ('84) tot Purpendicular ('96), uiteraard heb ik ladingen LP's en CD's verzameld van Deep Purple (live) voor mijn tijd. Als er eens wat tegengas wordt gegeven bij een 'groot lichaam' als Now What?! ondervindt zo'n album daar m.i. geen nadelige schade van. Het zal nooit van blijvende invloed zijn op het stemgemiddelde. Ik zal nog wel even bij mijn broer, nogmaals, de exacte speeltijd navragen (volgens hem dezelfde speelduur als een Iron Maiden concert - waar ik ook niet meer heenga aangezien het laatst bij aanvang een geluidsbrij was in de Ziggo Dome). Op mijn 42ste lijkt het mij nog te jong om te gaan hemelen, maar je weet maar nooit wanneer mijn tijd gekomen is. Space Truckin' en Hush werden overigins ook nog gespeeld, wie weet gun ik ze nog een kans als ze weer een live-album uitbrengen.

Helemaal mee eens! Uiteraard, de mannen beginnen een paar jaartjes ouder te worden maar dan toch nog zo knallen! Ook vond ik wel dat er veel solospots waren, maar deze liepen mooi door in de daar op volgende nummers, dus mij hoor je er niet over klagen. Het enigste minpunt wat ik verder kan bedenken is dat er vrij weinig interactie was met het publiek. Van het concert van 2006 in HMH kan ik me herinneren dat Ian toch wat meer te vertellen had tussen de nummers door.

conclusie: gewaagd met het grote aantal nieuwe nummers, maar toch uitstekend gebracht, en aan de reacties om mij heen was ik niet de enigste die uiterst tevreden was.

Maar de volgende keer aub niet meer in zwolle, bewegwijzering naar de ijsselhallen ontbreekt (zelf maar een route gereden die ik van google earth had), €10,- om de auto te parkeren en €2,75 voor een lauw glaasje cola uit een fles en dan ook nog eens een keer €1.50 voor de garderobe...
De volgende keer ook maar 50 cent vragen voor het gebruik van de wc? (of breng ik de verkeerde mensen nu op ideeën?)

Ik zeg natuurlijk niet dát je moet gaan hemelen maar dat wel de realiteit is dat Jon Lord (helaas) is overleden en dat je vervolgens verder moet kijken naar de nieuwe realiteit.

Die is dat Don Airey al jaren bij Deep Purple speelt, met volledige goedkeuring van Jon Lord overigens, toen Lord in een eerder stadium moest afhaken. Niet omdat hij uit de band stapte of er uit werd gezet maar omdat Lord vanwege rugklachten niet meer kon optreden.

Airey is (hij ziet er wat weird en nogal sixties uit overigens) qua spel en techniek de perfecte vervanger van Lord, hoe je het ook wend of keert. Een (zo te zien) klassiek geschoolde toetsenist, ik zou haast zeggen met de kwaliteiten van bijvoorbeeld Rick Wakeman. Hij heeft natuurlijk een enorme reputatie en heeft eerder als sessiemuzikant bij heel veel hardrock en heavy metal bands gespeeld.

Qua sound speelt hij bij Deep Purple precies hetzelfde orgel als Lord dat altijd heeft gedaan. Hij krijgt live (bleek) behoorlijk wat ruimte maar Deep Purple heeft de toetsen natuurlijk altijd al hoog in het vaandel staan.

Ik heb de man op geen foutjes kunnen betrappen. Op Now What?! is zijn rol behoorlijk van invloed. Maar wel bescheiden in die zin dat het geheel in dienst staat van de overbekende Deep Purple sound. En daar is in al die jaren dan ook weinig aan veranderd.

@hellboy123: ik vind de IJsselhallen ook zo'n beetje het meest verschrikkelijke oord voor een concert. Voelde mij net vee dat een paar dagen later zou worden gekeurd. Het lijkt mij ook een oude veehal. Logistiek (drank halen, jas in de garderobe ophalen duurde een half uur) klopt er weinig van. En ik vind 2 uur en drie kwartier (met voorprogramma), met een voetbalwedstrijd in mijn benen, staan een klein drama, Maar goed, meestal zijn dat de bijzaken van een concert...

Klinkt een beetje sneu eerlijk gezegd, zo'n coverband die niet alleen de muziek van 40 jaar geleden speelt, waar ik nog wel in kan komen, maar dan ook nog de verkleedpartijtjes nadoet. Slik.

Ik was net als Sunderland bij Agnes Obel. Ik zou haar op straat niet herkend hebben, ik dacht dat het een stijf schooljuffie met strakke knot was, maar nu had ze de lange haartjes los, blijkt het ineens ook nog een mooi vlot ding te zijn.

Dat rommelige met haar apparatuur was wel een klein smetje op de verder hele mooie set. Ik krijg ook wel de indruk dat mevrouw Obel een perfectioniste is, dus als naar haar eigen smaak het geluid niet goed is wordt er net zo lang aan knopjes gedraaid tot het goed is. Met een glimlachje de zaal in vergeef je het haar ook vlot moet ik zeggen. Die effectpedalen van de celliste/violiste waren wel nodig, er werden nogal wat loopjes ingespeeld die door bleven spelen terwijl er een ander laagje overheen gespeeld werd. Waarom dat met zo'n harde klik moet is me dan wel inderdaad een raadsel. Dit was overigens pas het 2e optreden van de tour, enige finetuning zie ik nog wel door de vingers.

Veel nieuwe nummers hoor, Aventine, The Curse, enkele instrumentale intermezzo's, Dorian, en mijn favoriet Run Cried The Crawling (hoofdrol opgeëist door violiste/2e stem, wauw). Ook van het eerste album volop hoogtepunten, Riverside en Beast zijn toch wel magistraal. En wat was het publiek heerlijk stil tijdens het spelen, op af en toe wat vallende bierbekers na dan...

Publiek mocht ook de eerste toegift uitkiezen, er werd geroepen om Katie Cruel, een nummer waar ik nog nooit van gehoord had, B-side? Cover? Ook riepen mensen om (nog een keer) Beast, maar gelukkig koos ze eerst Brother Sparrow, een van de mooiste tracks van haar debuut. Die eerste toegift zal nog wel gepland zijn, maar omdat een snoeiharde staande ovatie echt niet te negeren was kwam er nog een 2e extraatje. Alles bij elkaar leunde deze avond tegen perfectie aan.

Stiekem toch een eigen filmpje, kijken hoe lang die nog op youtube staat:

Ik was er ook bij vrijdagavond en sneu zou ik het zeker niet noemen. Fantastische band die er echt plezier in heeft de nummers te brengen. Gewoon een celebration van de oude Genesis jaren

Tja, het wordt de vraag van de toekomst: als de oude bands het niet meer kunnen of willen, willen we dan vervolgens aan de cover-band?

Ik weet gewoon voor mezelf het antwoord niet. Misschien soms wel, soms niet. Misschien is het over 200 jaar wel ultiem genieten: een band die de werken van Genesis weer eens naspeelt.
Ja. Hm. Tja. Wat moeten we hier nu van vinden?

Er wordt een grens overschreden voor hen met de leeftijd die de actieve concerten van de originele bands zelf nog hebben meegemaakt. Maar voor hen die Genesis nooit hebben gezien is het wellicht geweldig.

Het is natuurlijk ook helemaal niet gezegd, dat er niet eens muzikanten opstaan die technisch veel begaafder zijn dan de originele Genesis leden ooit waren en misschien wel eens een wervelende show kunnen neerzetten, ongeëvenaard.

Het voordeel van de tribute band is dat ze elke muziek kunnen kiezen die ze willen, Genesis is natuurlijk in mooie gedeelten te splitsen.

Maar ik blijf er ambivalente gevoelens over houden.

Ja e dat deed hij met verve exact zoals Gabriel dat ok deed (uitbeelden van de gespeeld nummers). maar goed dat weet je niet en je stoort je eraan. Waarom ga je r dan naar toe?

Zeer goede coverband die het oudere Genesis werk zeer goed ten gehore bracht.

Wat is er mis met coverbands die hun tribute brengen aan bands die 40 jaar geleden geweldige muziek brachten? Al eeuwen wordt de muziek van Mozart gespeeld. Dan zeg je toch ook niet: ach, de man kan het niet meer, dus laten we zijn muziek dan ook maar niet meer spelen?

Heb The Carpet Crawlers twee keer live gezien en moet zeggen dat die verkleedpartijtjes wel met een hele vette knipoog zijn. De band neemt de muziek wel serieus maar houdt het verder wel luchtig. Ik heb ook wel tributebands gezien die het allemaal wel erg serieus nemen, dan wordt het wel wat bedenkelijk.

Binnenkort Ray Wilson met z'n Genesis show in Zoetermeer, ben ik nog even over aan het dubben

Okay, goede aanvulling, want in het te ver doorvoeren van de na-aperij zat voor mij het sneue.


Hoewel de vergelijking mank gaat, Mozart was een producer van orkestmuziek, geen lid van 'n band of bandleider, verder helemaal eens. Maar het ging mij dus ook niet om de muziek. Het ging over de verkleedpartijtjes.

Vanavond gezien in Paradiso: Goldfrapp. Wat een geweldig concert. Mooie opbouw van de nummers, groot deel van het laatste album en dus rustig beginnen. Maar ook de steviger nummers konden rekenen op veel bijval van het publiek. Mocht nog wel wat langer duren want was met anderhalf uur best een beetje aan de krappe kant. (wat een knappe violiste btw

Nou, binnenkort... dat duurt nog een ruim een jaar hoor...