Gisteren Dillinger Escape Plan in oude zaal Melkweg... het was erg druk in Amsterdam, De Kift en meer in Paradiso, Fleetwood Mac, De Staat Melkweg Max, Camel, en DEP dan.... ik heb de goede keuze gemaakt denk ik, tsjeezus wat was dit gaaf!!! \m/\m/

Ook ik was gister bij Camel in de Melkweg. Gelukkig deze keer weer de mogelijkheid om te staan. Het publiek was fantastisch. Het geluid had regelmatig wat mankementen inderdaad, maar de spelvreugde was het beste tot nu toe. Latimer zat duidelijk een stuk beter in z'n vel dan de dagen ervoor. Wil toch ook nog even inhaken op de zangpartijen. Inderdaad nooit het sterkste punt bij Camel, maar ik vind de emotie in Latimers stem toch prima te pruimen en Colin vind ik toch echt een mooie stem hebben. Fox Hill is inderdaad geen vocaal hoogstandje, vermoedelijk ludiek bedoeld en dat kwam inderdaad niet best uit de verf, maar een nummer als Tell Me is toch echt prachtig gezongen. Het is wat mij betreft zowiezo 1 van de hoogtepunten van het concert. Prachtige song, prachtig gebracht! Ook Echoes werd prima gezongen en blijft toch wel 1 van de ultiemste Camel songs.

Een ander hoogtepunt van de set is absolutely The Hour Candle van Harbour of Tears. Een Ice-achtig nummer waarin misschien wel de meeste emotie van de hele avond zat.

Lady Fantasy blijft onverwoestbaar.

Wederom een memorabele avond. Morgen dan nog naar Londen (en toevallig speelt Focus de 29e ook in Londen, dus ook maar kaartje voor gekocht net).

Net terug van de CD-presentatie van het nieuwe album van VOF de Kunst in 013 - Tilburg.
Met de bus naar Steenwijk en vandaar met de trein naar Tilburg. Half elf 'ochtends weg en iets over tweeën op plaats van bestemming. Geen gelegenheid om Tilburg uitgebreid te bezichtigen want de (kleine) zaal ging half drie open. De jas konden we (ik + broer) opbergen in een kluisje. Gezien het vroege tijdstip ging ik voor de erg goede koffie. Ook kan men daar, in tegenstelling tot de IJsselhallen, overdekt roken.
VOF de Kunst betrad half vier het podium; eindelijk de 'legendarische' Nol Havens eens gezien.
De zeskoppige band had er duidelijk veel plezier in. Zoals te verwachten werden er eerst veel nummers van het nieuwe album 2(013) gespeeld, afgewisseld met een enkel nummertje van het album 'De Nette Man'. Eindelijk weer eens een band om van harte voor te applaudisseren. Mij konden ze op een gegeven moment niet meer verblijden door 'Retour Sneek' te spelen. In het laatste gedeelte kwam Bertus Borgers opdagen en met twee saxofonisten werd 'Eén Kopje Koffie' gespeeld. Ook oud-tekstschrijver Ferdi Lancee kwam op het podium en nog enkele andere gasten; op een gegeven moment stonden er tien man op het podium.
Het (gratis) concert heeft ongeveer 1 uur en 35 minuten geduurd. Ook 'Oude Liefde Roest Niet' en 'Suzanne' werden gespeeld. Na afloop was ik de eerste om de nieuwe CD te kopen (2 stuks - ook één voor mijn broer). Het duurde niet lang of Nol Havens kwam langs om te signeren; hij gaf mij een hand en we hebben een kort praatje gemaakt. Ook een gedeelte van de andere bandleden liet zich zien; sommige anderen moesten de instrumenten opruimen. Om vijf over zes 's avonds zaten we in de trein. Ondanks de nodige vertragingen bij de NS konden we aaneengesloten verder reizen; de terugweg duurde 3 uur en 20 minuten, maar het was dik de moeite waard! Ik zit nu na te genieten van het nieuwe album.

Net terug van dubbelconcert, Mógil en Rue Royale.

Mogil brengt ijslandse folk met heel duistere achtergrond en ijzige zang. Mooi maar niet on thuis te draaien, live was het wel aardig, Rue Royale overtuigde me volkomen, super goed samenspel, mooie liedjes stil publiek (40 personen) zorgde voor een heel prettige avond.

Gisteravond Midlake in Muziekgebouw aan 't IJ.

Eerste keer dat ik Midlake zag, dus ik ken de performance niet van de band inclusief de vertrokken Tim Smith. Ik kan dan ook niet zeggen dat ik iets miste aan het optreden. Qua zang kwam dit goed overeen met wat ik ken van de albums. Tot mijn ontsteltenis kwam ik er gisteren achter dat ik sowieso maar 1 album van hen ken, TToVO met 3 nummers die ik koester. Die 3 waren mooi verspreid over het gehele concert; te beginnen met Young Bride, halverwege Roscoe en als laatste in de toegift Head Home met een prachtige uitgesponnen gitaarsolo. Zodoende werd mijn aandacht prima vastgehouden.

Ook voor de rest was het prima. Omdat ik de rest van de albums niet zo goed ken kon ik de nieuwe nummers niet goed onderscheiden van de oude. Maar over het algemeen was de kwaliteit goed. Al vraag ik me wel eens af of een akoestische sessie van dit soort muziek niet beter tot zijn recht komt. Achtergrondzang viel af en toe weg tegen drum en gitaar en hele gitaarsolo's hoorde ik niet terug doordat de verkeerde pedaaltjes m.i. werden ingedrukt. Het mag wat mij betreft ook allemaal wel wat minder hard. De locatie was er wel naar om dat eens te proberen.

MatIJ is een fijne locatie trouwens. Het was een 'zitoptreden'. Dat haalde wel een beetje de dynamiek weg, wat ook wat lacherig werd opgemerkt door de band. Maar een prima plek om wat vaker wat te laten organiseren door Paradiso.

Half moon run in de rabo zaal vd melkweg. Een euforische avond voor de band, het publiek en muziek in het algemeen. Het speelplezier en overtuiging spatte er vanaf. Voor wat betreft de zaal , dat kon beter. 1 bar eenheid aan de linkerkant en vooraan is niet oke. een ellelange wachtrij voor de deur is onnodig. overvolle garderobe. Het geluid duurde 2 nummers voor het onder controle was en een licht man/vrouw die er niet echt veel van begrijpt( waarom 5 nummers flitsende strobo in mijn bakkes? beetje ingetogen volgende keer. uitvoerig klettsende concertbezoekers heb ik nooit begrepen en maakt me pislink. Doet niks af aan deze band en een geweldige toekomst voor deze mannen.

En zojuist Camel in The Barbican in Londen gezien. Was nog hele klus om te komen met die storm. Vlucht in de ochtend was geen enkel probleem, maar vanaf het vliegveld reden geen bussen/treinen. Eind van de middag toch in de stad aangekomen alwaar ik meteen een pub ben ingegaan waar een meeting was van verschillende concertbezoekers. Eenmaal in The Barbican medeforummer ChrisX ontmoet en wederom een fantastische show gezien/hoord die ook nog eens werd opgenomen voor DVD. Prachtige (concert)zaal trouwens, maar wel met een vroege curfew, dus er werden nog 2 songs uit de setlist gehaald. Colin zong prima deze avond (ook Fox Hill). Had nog gehoopt wat ex-bandleden in het publiek te spotten, maar helaas.

Morgen (29e) naar Focus, ook hier in Londen.

Gisteren Tindersticks in het Concertgebouw gezien. Wat een geweldig mooi en sfeervol concert, ik ben nog steeds onder de indruk. En wat kwamen de songs, ondanks het vaak intieme karakter waarbij je wellicht eerder aan een kleine setting/locatie denkt, geweldig tot hun recht in de grote zaal van het Concertgebouw. Niet in het minst te danken aan de geweldige akoestiek en het werkelijk ongelofelijk perfecte geluid (zelden bij een concert zo'n goed geluid gehoord), maar natuurlijk ook aan de band zelf die maar liefst 9 man sterk was (inclusief cello, viool, blazers, zangeres).

De set bestond uit 2 sessies, een eerste kortere sessie van 8 songs, die wat intiemer was. vervolgens een pauze van 20 minuten waarna een 2e set van 14 songs volgde met daarachter nog 3 toegiften. De nummers waren mooi verdeeld over het hele oeuvre. In totaal hebben ze bijna 2 uur en 45minuten (incl.de pauze) gespeeld en die zijn werkelijk voorbij gevlogen alsof het slechts een half uurtje was. De staande ovatie na afloop was meer dan verdiend. Fantastische avond gehad die hoog in mijn top lijstje van concerten van dit jaar gaat komen.

Gisteravond Bob Dylan in de HMH gezien. Geweldig, wat heb ik genoten. Zijn stem overtrof mijn stoutste verwachtingen. Fantastische uitvoeringen van What good am I en Love Sick. Liefst 5 nummers van Tempest, helaas niet het titelnummer. Van die 5 nummers was vooral Pay in Blood ontzettend sterk en er zat erg veel venijn in dat nummer. Helemaal leuk was dat hij na de pauze begon met High Water, een van mijn all time favorite nummers van Dylan, en heerlijk gebracht. Ook erg leuk dat hij Forgetful Heart speelde uit Together through life, dat om niet nader te noemen redenen veel voor me betekent. Dylan had nog een toegiftje voor ons in petto dat eindigde met een ontzettend maffe versie van Blowin in the wind. Ook nog wat negatiefs te melden? Jawel, 2 nummers van Blood on the tracks, te weten Tangled up in blue en Simple Twist of fate kwamen slecht uit de verf. Daar heeft hij toch echt de stem van voorheen voor nodig om dat goed te kunnen brengen. Maar dat was het enige wat ik te klagen had. Complimenten voor de band die een heerlijke Amerikaanse sfeer brachten waarbinnen ik me zeer goed thuis voel. Ik ben met een big smile weer naar huis gereden.

Mooi! Ik ga vanavond naar Bob Dylan, heb de tracklist gezien en het meeste is voor mij nieuw , ik ben een slecht Dylan kenner, heb geloof ik 6 cd's van hem en dat Dylan boxje met grootste hits.

Waar hij dan nog maar weinig van speelt, begrijp ik uit de setlist. Ik zal op de weg er naar toe Tempest maar eens opzetten, om een idee te krijgen...

Oude hits kwamen niet veel voor en waar ze wel voor kwamen duurde het vaak even voor ik doorhad dat hij een compleet andere versie van de hit speelde. Dus nee, voor oude hits ben je op het verkeerde adres vanavond. Daar leent zijn stem zich ook niet meer voor. Hieronder een verslag van een iets minder enthousiast nu.nl meisje. Duidelijk geen liefhebster van de Dylan van de laatste jaren. Kan me slechts in enkele dingen die ze schrijft herkennen. Ik had zelf een leek op het Dylan gebied bij mij en die vond het eveneens geweldig. Opvallend veel enthousiaste jongeren trouwens. Deed me goed om te zien.

Bob Dylan wisselvallig tijdens concert in HMH | nu.nl/muziek | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl

Was ook gisteravond bij Dylan. Wist niet echt wat te verwachten, maar heb toch erg genoten. Leuke alternatieve versies van bekende songs en een paar (voor mij) onbekende nummers. Hij was nog goed bij stem en leek er best zin in te hebben. Wist niet zeker of Dylan tegenwoordig nog een beetje een concert kon geven, maar die angst was gelukkig voor niets.

Het hoogtepunt gisteravond bij eindbaas Dylan was toch wel Long and Wasted Years, dat is na 1 jaar alweer een echte klassieker geworden lijkt het wel...

Love Sick was ook briljant, het wachten is nu op opnames van de show om nog eens even na te genieten

Hier is in elk geval Pay In Blood


...en Things Have Changed

Maar Hurricane kan ik dus mooi op mijn buik schrijven!

Gelukkig wel... hoop het niet te hoeven horen vanavond..

Wat Stalin zegt.

Hoogtepunten afgewisseld met enkele discutabele momenten, maar over de algehele lijn een goed concert.

Toch knap hoe Dylan 1 van zijn beste nummers, All Along The Watchtower, zo vakkundig om zeep kan helpen

Mwaah, die viel me nog mee. Ik vond het pianogejengel in Tangled up in Blue erger !

Eh....theoretisch van Dylan, maar uiteindelijk is Hendrix' versie de definitieve .

Omdat je Hurricane een slecht nummer vind of omdat je denkt dat Dylan niet meer in staat is om dit nummer goed te brengen?

Slecht vind ik het niet, wel een van mn minst favoriete nummers..!

Was een boeiend optreden gister van de 72-jarige Dylan. Vooral de klassiekers kwamen niet echt goed uit de verf maar de songs van zijn nieuwere albums vertolkte hij fraai. Ik heb genoten van de af en toe goed te verstane en dan weer krakende stem van Bob.

Mijn concertverslag.

Nondeju, Bob moet met pauze. Eerlijk gezegd tot nu toe een heel mager concert. Inspiratieloos en een veel te hoog hoempapa gehalte. Ik ben geen liefhebber van de contrabas. Wordt vervolgd...

Eergister was ik bij Focus in een obscure kelder in London. Voor mij voor het eerst met gitarist Menno Gootjes. Dat ie goed zou zijn stond eigenlijk al vast toen ik hoorde dat ie bij de band kwam. Was ik eerder nog huiverig bij een gitaarwissel bij Focus, nu heb ik het volste vertrouwen dat er altijd een uitstekende snarenplukker in de band zit. Ook met Menno is dat het geval. Doet niet onder voor de eerdere gitaarmannen en heeft een wat beter kop voor de band dan de erg netjes en braaf ogende Niels van der Steenhoven. De laatste Focus cd (nummer X) vind ik echter wel wat minder dan die met Niels (nummer 9). Terug naar het concert dan. De energie spatte er vanaf, geluid was prima op een halve meter van het (kleine) podium, maar helaas, net als bij de Barbican eerder deze week in London, was er een curfew en werd er niet bijster lang gespeeld. Focus staat er nog steeds en speelt nog steeds de sterren van de hemel. Wat een waanzinnig mooie muziek hebben die mannen gemaakt! En wederom wil ik Pierre van der Linden even apart noemen. Fenomenaal die man. Drumsolo's zijn per definitie saai en overbodig, maar bij Pierre verveel je je geen moment. Hij maakt in 1 klap alle overige drummers tot lompe houthakkers. Wat een souplesse en swing heeft die man!

Toch nog even een kanttekening. Sinds een paar jaar heeft Thijs (van Leer) een soort van vocoder ontdekt. Het is leuk voor een keer, maar begint bij de 2e keer al irritatie op te wekken, laat staan als ie het in bijna elk nummer gebruikt. Blijf bij je orgel zou ik willen zeggen (en de fluit), dat ronkt en scheurt als altijd.

Morgen naar Steve Hackett!

Love sick was dan nog één van de iets stevigere nummers.

Met alle respect voor Dylan's enorme oeuvre, zijn kracht die vele artiesten heeft geïnspireerd, vond ik het concert van vanavond eigenlijk buitengewoon teleurstellend.

Het is eerder jeugdsentiment, de wetenschap dat de man, de legende, er echt in levende lijve staat, dan dat je met droge ogen kunt zeggen een geweldig concert te hebben gezien. Vooraf werden we in twee talen gewaarschuwd vooral geen beeld- of geluidsmateriaal te maken. Het podium was de hele avond te donker om een onderscheid te kunnen maken en het ontbrak aan zijschermen met mooie beelden van Bob Dylan, zodat de mensen achterin ook goed konden zien hoe hij bezig was.

Dat maakte dat mevrouw musician zich hardop afvroeg of er misschien een bedrieger bezig was, waarbij kostte wat het kost moest worden vermeden dat hij zou worden ontmaskerd. Het zou hebben gekund. Wie een grote fan van Bob Dylan is, terecht lyrisch is over een nummer als Tangled up in blue en dat 38 jaar later op deze wijze nog eens voorbij hoort komen: het kan niet anders dan dat de tranen je spontaan in de ogen springen en dat je denkt dat er bedrog in het spel is.

Of Blowin' in the wind, de bizarre afsluiter van het concert. Daarvoor zat het enige nummer dat ik dan nog aardig vond, All along the watchtower. De stem van Bob Dylan is niet veel meer, mag ik het zo voorzichtig uitdrukken. De band had de performance van een stelletje zoutzakken.

Al jaren volg ik heel wat oudere artiesten en hun optredens. Van Leonard Cohen tot Deep Purple en dan kijk ik helemaal nog niet eens naar het genre. Vergeleken met Bob Dylan was Ian Gillan vorige week weer een jonge god, Deep Purple een flitsende band. Een gelikte show hoeft helemaal niet slecht te zijn. Als de artiest maar inzet toont en moeite neemt. Een getalenteerde, gemotivieerde band, een goed geluid en mooie visuele aspecten. What you see is what you get, per slot van rekening.

Paul McCartney stond hier vorig jaar ook nog drie uur achter elkaar op de bühne.
Al dat soort zaken ontbraken bij het concert van Bob Dylan. Er werd traag gespeeld, niet geëxcelleerd en de nummers spraken mij niet aan. Niet in de laatste plaats door de veelvuldige aanwezigheid van een contrabas, een instrument dat meestal leidt tot een soort hoempapa achtige bijdrage en zo klonken de nummers dan ook. Vooral in het eerste deel van het concert.

Het tweede deel vond ik dan iets beter. Ja, ik mocht uit respect voor Bob Dylan niet al te negatief schrijven van mevrouw musician maar zij was feitelijk nog meer teleurgesteld in haar oude herinneringen aan Bob Dylan dan ik. Dit was voor haar echt jeugdsentiment maar Bob Dylan bleek op geen enkele wijze nog in staat iets van zijn glorieuze verleden te kunnen reproduceren, er is nog alleen zijn lijfelijke aanwezigheid.

En dat is een constatering die ik bij geen enkele oudere artiest die ik heb gezien in al die jaren, kan maken. De meesten zijn nog volledig op de hoogte van hun werk, hoe oud ook, en weten dat vaak nog met smaak te brengen.

Daarom hebben we op de terugweg maar heel hard Hurricane en Changing of the guards gedraaid. Zo was Bob Dylan toevallig ook nog eens een keer.

Dylan moet in dit soort concerten gewoon niet meer doen stoppen; hij kan dit niet meer goed aan, wat verder geen schande is.

Na het verslag van Musician kan ik niet anders dan het hiermee eens zijn. Het is niet eens het stemprobleem, het is ook het ontbreken van een idee hoe je een volle zaal bespeelt. Dat is een stuk eigenwijsheid misschien. Dylan wil geen act zijn die nummers 'doet'. Hij laat het aan zijn inspiratie op dat moment over wat het wordt. Geen 2 optredens zijn gelijk, ook al is de setlist ongewijzigd. Dan heb je wel pech als de inspiratie even wegvalt en er niet teruggevallen kan worden op een ingestudeerde performance. BOB STOP zou ik dan zeggen. (Had hij mogen doen na Modern Times m.i.).

Grappig om te zien dat jullie het zo negatief hebben ervaren.

Het is iets waar je gif op kon in nemen, je kon er van te voren al van uit gaan dat Bob niet meer klinkt als Bob, hoe zijn stage performance is en dat er geen mannetje met een gitaartje meer staat.
Hij speelde voor zijn doen extreem veel mondharmonica, als ik het goed heb zo'n 7 nummers.
Verder heb ik wel het idee dat het een soort Americana bandje is waar Bob Dylan is uitgenodigd om wat teksten te vertolken waarvan hij denkt dat het beste bij de nummers horen.
Ik was alleen teleurgesteld bij Blowin in the Wind, maar dat had ik van te voren ook al wel gehoord.
Ik vond het een mooi concert en was het fijn om Bob eindelijk eens in real life te zien.
Later schrijf ik meer.

Ga dan ook gewoon naar Neil Young en niet naar die schorre kraai. Had je zelfs een hemelse 'Blowin' in the Wind' gekregen.