Hoe herkenbaar. Ik ben in 2003 (kan ook 2004 geweest zijn) naar een van zijn shows in de HMH geweest (ik werkte om de hoek bij de HMH) en vond het ook ronduit teleurstellend. De hele avond luisteren naar het geblèr van een verkouden schaap zonder enige interactie met het publiek. Hij kwam destijds nauwelijks achter zijn keyboard vandaan (1 nummer een gitaar om zijn nek) en de keuze van nummers vond ik ook erg jammer. Dus voorgenomen om hem nooit meer live te gaan zien maar o.a. de prachtige nummers als Hurricane en Changing of the guards, zoals Musician reeds noemt, thuis lekker op vinyl te draaien.

Prachtige carriere maar op een gegeven moment moet iemand Bob toch vertellen dat het mooi is geweest.

Ik denk dat Bob pas stopt als de man met de zeis langs is geweest...
Maar in alle eerlijkheid, de uitvoeringen van de nummers van de albums na 2000 waren gewoon erg goed. Stem of geen stem, die zong hij prima. Het zijn voornamelijk de oude nummers die hij niet meer kan zingen en er daarom een vreemd Americana sausje overheen smeert, om ze dichter naar zich toe te trekken(maar wat mij betreft verliezen die songs nou juist hun karakter).

She Belongs to Me vond ik best goed uitgevoerd, Simple Twist of Fate en Tangled Up in Blue waren aanvaardbaar.
Maar 'Blowin'in the Wind' vond ik toch wel slecht. Dat een nummer door de tijd heen evolueerd, oke. Maar het enige dat aan dat nummer nog het zelfde is, is de tekst. De hele key waarin Dylan dat pakweg 50 jaar geleden speelde is weet ik veel hoeveel toonsoorten opgeschoven, waardoor het er niet eens meer op lijkt.

Zoals ik eerder vandaag al melde lijkt het net alsof Bob, zo uit het bejaarde tehuis geplukt(hij is even oud als mijn oma..)een genodigde was op zijn eigen feestje. Niet ongemakkelijk ofzo, soms wat gemoedelijk. Zo stijf als een plank, dat is hij. Soms leek het alsof hij een dansje wilde maken maar zijn beweging wilde niet mee werken.
Hij lachte soms naar het publiek en voor de pauze zei hij: "We'll be right back, Friends. After a short break of about 10 minutes", iets in die geest.

En nu, in alle eerlijkheid.. je wist wat je kon verwachten. Bob Dylan treed de afgelopen jaren achter elkaar op met korte rustpauzes. Je kon er gif op in nemen dat hij precies zo klonk als je hem eerder in youtube filmpjes hebt gehoord. Zijn stem wordt, naarmate hij ouder wordt, niet beter.
Ik snap dat je naar zo'n show gaat in de hoop iets van de legende die Bob Dylan is op te pikken, maar meer dan een verschijning is het niet meer. Ik zelf vond het een goede show en had me op het ergste voorbereid, dat scheelt misschien de helft.
Maar dat gezeur van Musician, alsof een album uit 1976 goed vergelijkings materiaal is met hoe iemand, 37 jaar nog optreed/zingt.
Jij rent vast ook nog even hard als in 1976?
En juist als ik naar de leeftijd kijk, dan vind ik dat überhaupt een prestatie. Deep Purple vind ik overigens zo'n slechte vergelijking... Leonard Cohen, ala. Ookal is die ook niet meer wat het geweest is, hoor.

Ik sluit me meer aan bij wat Hendrik eerder schreef.



Hij klonk precies zo als de dag er voor, en ik vind het ronduit goed vertolkt..
Ben het wel eens met dat het van veraf wat donker is om het echt te kunnen zien.
Ik stond helemaal vooraan, daar waar die irritante beveiligers steeds met zaklampen in het publiek schenen...

Mwah..... het heeft ook wel invloed in hoeverre je fan bent en dan kritisch kunt zijn. Ik waardeer de man zeer, maar zoals deze concerten hoeft het voor mij niet. Zou ik ook van een andere artiest/band zeggen die mij meer geliefd is. Voor sommigen is echter de man live zien al genoeg of nemen de mankementen voor lief, dus die zijn er ook en genieten toch van zo'n concert (blijkbaar). Als bijvoorbeeld The Cure of U2 zo'n soort concert zouden geven, pas ik. Ik ben ook eigenlijk geen echte fan-type, van geen enkele artiest/band.

Heb the Cure vorig jaar gezien, in normale setting. Dat vond ik eigenlijk gewoon saai.

Heeft in mijn ogen niks met fan zijn te maken, maar met het in staat zijn je in te leven in de situatie. Iemand die komt voor leuke vertolkingen van de hits van vroeger of voor een zanger die alle noten nog kan zingen, tja dan ben je niet echt van deze tijd. Het is al jaren bekend dat hij niet meer de vlotste is en niet meer zuiver zingt. Maar hij heeft nog wel top albums gemaakt die perfect passen bij zijn huidige stem. Als je die laatste albums en zijn stem van tegenwoordig niet kan waarderen dan is het ook redelijk zinloos naar het concert te gaan. Gisteren stuurde iemand me een link naar een andere recensie, die helemaal precies is zoals ik het beleefd heb, en Ducoz zo te zien ook:
Bob Dylan in Heineken Music Hall - Concertrecensie - Revolver's Lust For Life magazine - lustforlifemagazine.nl

Zoals op Together Through Life? Ik vind dat echt zo'n cafébandje. Een strak cafébandje, maar een cafébandje. Inderdaad een groep sessiemuzikanten met geen karakter en voorspelbare arrangementen. Ook alles op dat trage tempo. Misschien dat je op een gitaarkoffer dan nog ergens een oude sticker van een rockacademie ziet.

Ik vind juist zo'n rammelende band als op 'Subterranean Homesick Blues' of 'Rainy Day Women' vet bij Dylan. Die klinken als roestige tractors volgeladen met hobo's die ieder moment uit elkaar kunnen vallen. Of zo'n hobo valt er vanaf, omdat hij veel te stoned is.

Of anders zoals 1965/66 of 1975. En wat hebben de overgebleven leden van The Band eigenlijk te doen tegenwoordig?

Dat laatste is een goede. Maar dan heb je alleen Garth Hudson en Robbie Robertson..

Maar inderdaadzoals op TTL, maar dan (gelukkig) zonder accordeon...

Gisteravond een geniaal en opzwepend optreden mogen meemaken van Joshua James in Bitterzoet. Nota bene geprogrammeerd als voorprogramma, stal deze geweldige singer-songwriter compleet de show tijdens zijn eerste Nederlandse optreden. Schitterende nummers van zijn 2e album zoals Coal War werden door hem en zijn begeleidende band perfect uitgevoerd. Ook de nieuwe nummers klonken goed. Blij om deze klasbak eindelijk een keer live te zien. Helaas geen nummers van het bijna meesterwerk The Sun is Always Brighter uit 2007.

Overigens was het hoofdprogramma The Temperance Movement een positieve verrassing. Geweldig om beginnende bands te zien die en goed spelen en daadwerkelijk genieten van datgene dat ze doen. De zanger leek qua bewegingen op een jonge Mick Jagger, overigens zonder misplaatste arrogantie. De blues-rock van deze band zal veel mensen kunnen aanspreken, ik ben benieuwd of ze gaan doorbreken.

Al met al een bovengemiddelde muzikale avond beleefd met uitstekend publiek. Duidelijk dat niet alle muziekliefhebbers voor een avondje Dylan zijn gegaan gisteren.

Ja, als het nou een paar jaar eerder was, had je met Levon erbij al een mooi trio. Desondanks lijken Hudson en Robertson me een mooi begin. Misschien dat ik dan zelfs ga kijken.

Je kunt aftakelen en mooi oud worden. Leonard Cohen is prachtig oud geworden en heeft nog dezelfde "grandeur" als die hij altijd heeft gehad. En waarschijnlijk tot aan zijn dood zal houden.

De man zet op z'n 79e nog een grandioos concert voor, om van te watertanden.

Bob Dylan stond misschien ooit op de allerhoogste trede van de trap inzake de internationale rockmuziek, vergelijkbaar met de Beatles en de Stones. Waarschijnlijk hebben ze allebei nog tegen hem opgekeken.

Wat daar uiteindelijk van is overgebleven, daar kun je niet anders dan alleen maar gêne van krijgen.
Je kunt mij niet wijsmaken, dat de huidige prestaties van Bob Dylan met zo'n nikserig bandje zelfs maar nog het idee kunnen geven dat hij ooit een van de meest toonaangevende artiesten van de wereld is geweest. Het is dat je weet dat het zo was.

Ergo, als hij niet Bob Dylan had geheten maar iemand anders was geweest zou men schouderophalend langs het podium heen zijn gelopen en vermoedelijk al snel uit de HMH zijn vertrokken.
Het zal ook duidelijk zijn dat zonder de naam Bob Dylan de HMH ook niet vol zou hebben gezeten voor een dergelijk concert. De HMH zou de onbekende artiest van dit niveau natuurlijk niet eens hebben geboekt.

Je durft het misschien niet snel te zeggen, het blijft natuurlijk Bob Dylan, maar wat je te zien krijgt is nog geen 1% van wat het ooit geweest moet zijn. Oude fans, met de albums van Bob Dylan uit de jaren '60 en '70 onder hun arm, weten niet wat hen overkomt als ze in 2013 een dergelijk concert wordt voorgeschoteld.

En dat is een hele onwerkelijke situatie, een heel raar gevoel ook. Paul McCartney brengt Beatlesnummers alsof ze gisteren zijn verschenen. The Who speelde een paar maanden terug Quadrophenia en een set met sixties nummers, alsof er geen 40 jaar tussen zat.

Bob Dylan heeft een hele magische naam en komt bij heel veel mensen daar nog steeds heel goed mee weg, alleen omdat het Bob Dylan is.
Maar het stelt muzikaal en showmatig en wat je er allemaal maar bij kunt voorstellen helemaal niets voor.

En het erge is: natuurlijk is er een (jonge) getalenteerde band samen te stellen die zijn oude én de albums van de laatste jaren volledig eer aan kunnen doen. Uiteraard is er een prachtige bloemlezing uit zijn geweldige oeuvre te spelen. Bob Dylan zou het alleen nog maar hoeven zingen, ook al is hij dan uiteraard bijna niet meer bij stem.

Maar zijn vurige bezieling van de jaren '60 en '70 lijkt volledig gedoofd, de grandeur bij hem volledig verdwenen. Ik zou dit, ware ik een diehard fan geweest, niet meer hebben kunnen verdragen en zou een volgende keer ook niet meer gaan.

Ik ben het wel eens met Mus . Ik ga dan ook liever naar Paul McCartney, hoewel ik meer met Dylans muziek heb, maar ik mag graag verzorgde muziek horen in al zijn facetten, in ieder geval naar behoren en Dylan is ....over in dit soort settings.

Dez Mona in de kleine Spiegelzaal van Tivoli. Leuk om de band na een aantal jaar weer te zien:

De legende herleeft, kopten ze in de AB vanavond bij het optreden van Suede.
Wat een feestje! Europe is our playground als openingnummer, alsjeblieft: het kon al niet meer stuk Daarna direct een salvo nieuwe nummers: Barriers, Snowblind en It starts and ends with you.

Het dak ging daarna pas echt van de zaal bij Trash en Animal Nitrate. Brett Anderson interageerde fantastisch met het publiek, we aten uit zijn hand.
De set bleef voortdurend verrassen: She & He's gone had ik nooit verwacht te horen. Afsluiter The Beautiful Ones wel (iedereen weer wild) en Hit Me als bis.

Het licht was prachtig, ik moest alsmaar bij de rode gordijnen aan Twin Peaks denken. De klank in de AB bij momenten te hard en slecht gebalanceerd maar dat kon de pret niet drukken.
Suede heeft het nog steeds!

@nico1616 heb je het voorprogramma Teleman ook gehoord? Zijn bandleden van Pete & the Pirates. Vond ik altijd een prima bandje.

Gister Amenra en Cult of Luna in de Patronaat!! Wat een feest was dát!!

Sorry, maar ik vond dat niet best. Wel grappig dat ze als Britten zeiden voor het eerst 'in Europe' te spelen, maar de songs spraken me niet aan. Ik vond ze zelfs banaal, mijn gedachten zweefden weg. Eerlijk gezegd begreep ik niet wat ze in het voorprogramma van een groep als Suede kwamen doen, behalve dan deze nog wat meer laten schitteren...

Gister dan Steve Hackett plays Genesis Revisited in The Corn Exchange, midden in het centrum van mindblowing Cambridge. Was echt overdonderd door de eindeloze rij van prachtige gebouwen daar. Het hield maar niet op. Kan ik minstens zo geroerd door raken als een goed stukkie muziek. Vlak voor de show nog een dienst bijgewoond in de kerk van King's College, waar ik ten tweede male die dag het goede kippenvel kreeg van de boys choir die daar a-capella zong. En toen Hackett. Ik heb een paar keer tot zeer grote tevredenheid Genesis tribute bands aan het werk gezien/hoord (Regenesis en The Musical Box), maar nog nooit 1 van de heren zelf mogen beleven. Dichter bij het oude Genesis zal ik niet meer komen denk ik. Steve Hackett himself met een weergaloze band die 2 1/2 uur lang top Genesis klassiekers speelt. Het enige punt van kritiek is dat ik nog zoveel meer songs zou willen horen (Can Utility and the Coastliners bijvoorbeeld!).

Er werd afgetrapt met Dance on a Volcano en vervolgd met "another dance you can't dance to", Dancing with the Moonlit Knight. Tranentrekkend mooi!

En zo ging het nog een heel poosje door. Echt met genot zitten kijken/luisteren naar de bassist en drummer die je weer doen beseffen hoe gecompliceerd en geniaal vele van die partijen zijn. Ook de toetsenman haalde alle karakteristieke Banks geluiden uit z'n keyboards en hield zich heel nauw aan de originele partijen, wat eigenlijk een must is bij deze muziek (zou willen dat Guy le Blanc bij Camel dat ook nog beter zou doen bij een song als Lady Fantasy). Dan was er nog de fluitist/saxofonist die het ook uitstekend deed. Zelfs toen op een bepaald moment de originele fluit partij werd vervangen door sopraansax, was dat zeer passend en absoluut niet storend. De zanger was ook prima voor de Gabriel vocalen. Enige stuk wat van mij weggelaten had mogen worden was I Know What I Like, wat ontaarde in wat gejam met sax solo.

De afgelopen week 4 ouwe rotten aan het werk gezien. Andy Latimer (Camel), Thijs van Leer/Pierre van der Linden (Focus) en dus Steve Hackett (Genesis). allemaal ergens halverwege de 60 en allemaal muzikanten waar het enthousiasme en het vuur nog tot grote hoogte reikt. Ik ben niet bij Bob Dylan geweest, maar getuige de zeer gemixte reviews kan ik me wel voorstellen dat velen het lichtelijk gezegd jammer vinden dat Dylan niet net als de mannen die ik gezien heb (maar ook Roger Waters, Neil Young, Paul McCartney, Leonard Cohen, to name a few) er echt voor gaat.

In elk geval heb ik weer flink wat te koesteren.

Donderdagavond in de Boerderij gezien: Spiritual Beggars.

Deze Zweedse Hard Rock / Stoner Metal band was goed in vorm.
Voor een redelijk enthousiast publiek van ca. 150 bezoekers speelde ze een leuk concert.

Tracklist:
-Throwing Your Life Away
-Left Brain Ambassadors
- Turn The Tide
- Beneath The Skin
- Young Man, Old Skool
- Wonderfool World
- Fool's Gold
- Dreamer
- Starborn
- One Man Army
- Hello Sorrow
- Magic Spell
- One Man's Curse
- Sedated
- Kingmaker
- Wise As A Serpent
- Mantra

Toegiften:
- Blind Mountain
- Euphoria

Hoewel het niet mijn favoriete muziek is heb ikmtochngenoten van deze Zweedse Band.
Ik hoorde dat men beinvloed was door Uriah Heep, Deep Purple en Led Zeppelin.

Leuk Concert.

Ik ben gisteravond enthousiast huiswaarts gekeerd van 2 avonden London Calling in Paradiso.

Ik had toegehapt vanwege een erg goede line-up en die heeft dan ook niet teleurgesteld. Wat mij het meest verbaasde is dat de geluidskwaliteit bij elke band goed was. Ik ben een keer eerder een avond op London Calling geweest waar het geluid erbarmelijk was, want je hebt immers maar een half uurtje om een set op te bouwen. Prima dus dit keer!

Gisteravond was het contrast leuk tussen een bescheiden Engelse band als London Grammar en een typisch Amerikaase band als MS MR met veel uiterlijk vertoon. Die zangeres van MS MR had sowieso al 3 meter been en stond ze ook nog eens op plateauzolen van 15cm dik enorm energiek te wezen, daar waar LG een mooie ingetogen set speelde. MS MR maakt wat mainstream popliedjes met hier en daar een voltreffer waar LG mooie songs speelden. Als ik dan toch wat kritisch mag zijn moet ik wel zeggen dat Hannah Reid ook wel heel graag laat horen dat ze mooi kan zingen. Behoorlijk veel oehoehoes en ahahaas. Less kan ook wel eens more zijn, zeg ik dan maar, maar zeker een positieve indruk achtergelaten. Het deed me een beetje denken aan het eerste optreden van The XX die ik ooit in Paradiso zag.

Diezelfde zaterdagavond voor de rest veel in de kleine zaal geweest waar Nadine Shah een prima set afleverde, wat een cdtje waard was, want voor een tientje laat je een nieuw album niet liggen.

Fyfe trapte de avond goed af voor een half volle zaal, maar zijn Ep en single Conversations maakte voor mij ondanks de vroege start van de avond het waard om er al bij te zijn. Daarna heb ik Torres nog zien spelen die ik niet kende maar wel erg nieuwsgierig naar ben geworden. Toch de meest rockachtige band die ik op zaterdagavond heb gezien. Bovendien een klein stukje PAPA opgevangen wat degelijke indierock maakt maar dan toch net te mainstream. Oh ja, ook Rainy Milo nog gezien: een R&B-achtig zangeresje wat prima klinkt maar niet voor mij is bestemd.

Het hoogtepunt lag toch wel op de vrijdagavond, wat kwalitatief minder was dan de zaterdagavond. Alleen Porcelain Raft speelde goed maar spreekt mij wat minder aan. Midden op de avond kwam dan de band waar ik op had ingetekend: Findlay! Ik volg Natalie Findlay al sinds haar eerste singeltje Your Sister in het najaar 2012 mij volledig van mijn sokkel blies. Toen trad ze nog op voor familie en vrienden en een jaar later en 3 singles verder laat ze met haar steengoede band heel Parardiso op haar grondvesten schudden. Heerlijke bluesrock en wat een lawaai komt er uit dat iele lijfje. Daar word je als volwassen man bang van. Maar, nog eens een keer, wat een perfect geluid voor zo'n beginnende band met zulk een weinig opbouwtijd. En hoe professioneel neergezet, echt top! En hoewel stevige muziek al snel als te hard kan worden ervaren, werden ook de mensen met wie ik was enthousiast. Dan doe je toch iets goed.

Al met al ben ik een stuk enthousiaster geworden over het festival an sich en kan het maar zo zijn dat ik volgend jaar weer vooraan sta.

Warpaint

1 van de livebands die je moet gezien hebben van de laatste jaren. Het was al geleden van werchter 2011 dat ik ze gezien had, dus het werd nog eens tijd. Nog geen nieuw album sindsdien maar in januari is het zover. Er werden al enkele nummers gespeeld, wat direct opviel nog voor het begon, er stonden meer instrumenten op het podium: iets wat ik meestal wel toejuich, al was het toch wat afwachten want Warpaint vind ik heel goed in wat ze deden. Maar de elektronica en synths maakten niet zoveel verschil uit, het was nog altijd de warpaint sound alleen misschien iets dansbaarder. Vooral het nieuwe nummer: "No Way Out' maakte indruk bij mij (wat jammer genoeg niet op hun nieuwste album staat of het moet onder een andere titel staan. Ook de nieuwe single kwam al direct beter over live dan op plaat.

Dat Warpaint een echte liveband is maakten ze nog maar eens duidelijk, hun nummers komen veel beter over. Wat Warpaint ook zo goed maakt is de vloeiendheid, de hechheid waarmee ze samen spelen. Vooral als ze wat beginnen te jammen zoals op einde bij Elephants is dat heel duidelijk te zien. Opvallend was ook dat ze nog altijd veel nummers spelen van hun EP. Wat alleen maar toe te juichen is natuurlijk zeker als ze Billie Holliday spelen, wat een echt kippenvelmoment was. Een ander kippenvelmoment was dat Emily de bisronde begon met solo Baby te spelen.

Warpaint had een heel uiteenlopende set maar toch klonk het allemaal Warpaint. Dat is wat ze zo goed maakt. De samenzang (alleen Alice in Chains kan hier aan tippen), het wijde gitaarwerk van Emily en Theresa (The Cure zou er jaloers op zijn), het fantatische baswerk van Jenny (John Paul Jones staat wss met zijn ogen tot op de grond te kijken van verbazing), het verbazend sterke drumwerk van Stella (moest het niet onmogelijk zijn zou je denken dat het een reïncarnatie is van John Bonham) en dan kwam er ook nog wat electronica aan te pas. 1 van de meest interesante groepen van het moment ! 1 van de beste concerten die ik gezien heb.

Hit The City 2013 te Eindhoven

De dag begonnen met een kort setje van The Foreign Resort. Enkele Denen die wat new wave achtige muziek spelen. Ze begonnen direct stevig en speelden een aardige set (7 / 10).

Direct door naar The Rambler waar Go Go Berlin speelde. Een stel jonge gasten vol energie. Catchy muziek die me ten tijde deed denken aan Artic Monkeys. Erg genoten van deze jongens (9 / 10).
Verder door naar de Kapel. Helaas had Schultz and Forever afgezegd. Deze band werd vervangen door Jeroen Kant (finalist van de beste singer songwriter). Jeroen speelde als een troubadour, wat zeemansliederen en wat gedichtjes. Het was vermakelijk maar nergens echt goed of slecht (6 / 10)

Verder door naar Glass Animals. Trip Hop achtige muziek met uitstapjes naar Radiohead / Alt-J. Erg lekkere muziek al had de drum wat gevarieerder gemogen. (8 / 10)
Vervolgens even een lekkere vette hap pakken en door naar Föllakzoid. Krautrock. De muziek kabbelde lekker voor maar aangezien ik niet zo van de Krautrock ben, de set niet afgekeken.

Wederom naar de prachtige locatie (De Kapel) waar Nadine Shah een prachtige performance gaf. Iedereen was muisstil en ze zong haar nummers in een wat meer uitgeklede manier. Loepzuiver! Dit was werkelijk waar prachtig. (9 / 10).

Vervolgens naar Wolf Alice. Ondanks of juist vanwege mijn verwachtingen viel dit optreden zwaar tegen. Het was rommelig en de zangeres was te lief voor de ruige nummers die deze Londonse band speelde. (5/10).

Daarna nog even van de laatste paar nummers van Temples genoten en door naar huis.
Al met al wat Hit the City een prachtig festivalletje met leuke onbekendere artiesten op erg leuke locaties in Eindhoven. Aanrader!

Gisteren Daughter en support Broken Twin in een uitverkocht Doornroosje in Nijmegen.
Het verlegen Daughter maakte de belofte van hun plaat helemaal waar, prachtig optreden, met regelmatig shoegaze, en flink wat wave invloeden. Publiek was laaiend enthousiast, en de volgende stap is een grotere zaal om in te spelen.

Broken Twin was ook mooi, maar o zo breekbaar, maar met een zangeres met een geweldige stem.

De afzegging voor London Calling van Wolf Alice was voor mij wel een teleurstelling. De doorbraak dit jaar waar ik veel van verwacht. Jammer dat het zo tegenviel, maar laten we het erop houden dat ze nog in een groeiproces zit.

Superlatieven tekort dus. Mooi
Ik kan niet wachten om ze weer eens te zien. Ik heb ze al 3x mogen zien, en inderdaad ALTIJD beresterk. Het is alweer een tijdje geleden, maar dat gaat in 2014 vast weer goedkomen.
Daarover gesproken, zouden ze op Eurosonic staan??

Anders is Keulen misschien een optie (23/02)...

Geweldig concert van Nick Cave gisteren in de HMH (ondanks dat het een sfeerloze betonnen bak blijft waar ik eigenlijk liever niet naar toe ga voor een concert).

Wat een podiumbeest blijft Cave toch, hij vloog nog net zo over het podium als in z'n jonge jaren met z'n typische "danspasjes" en bewegingen.
Het begin van de show vond ik echt super, een fenomenale uitvoering van Jubilee Street waarin Cave & the Bad Seeds al direct helemaal los gingen gevolgd door een aantal "klassiekers" zoals Do You Love Me? , Tupelo, Red Right Hand (geweldige uitvoering) en From Her to Eternity (1 van mijn persoonlijke favorieten).

Daarna ging het even wat rustiger met een aantal ballads waaronder een adembenemend mooie uitvoering van Watching Alice.

Met o.a. Higgs Boson Blues (1 vd topnummers van z'n laatste album), The Mercy Seat en Stagger Lee (ik denk misschien wel het hoogtepunt van de avond) ging het weer helemaal los.
En maar liefst 5 nummers in de toegift waaronder 1 van mijn persoonlijke favorieten Papa Won't Leave You Henry en als afsluiter een compleet nieuw nummer Give Us a Kiss.

Kortom, een topavond gehad met een Cave zoals ik 'm al lang niet meer bezig gezien heb, bevlogen en geinspireerd, oftewel de Cave zoals ik 'm graag zie en nog jaren wil zien.

Oh ja...de 17e gaan we gewoon weer

ze staan de komende 3 maand 3 keer in Nederland ... en geen enkele keer meer in België

19 jaar geleden zag ik Nick Cave voor het laatst in het Utrechtse Vredenburg een klein intiem zaaltje waar Nick Cave zijn publiek bezwoer. Lang mager kronkelend over het podium over het publiek gebogen zijn "boodschap" uitspugend welhaast predikend. Ik zoog hem op en vond het verrukkelijk. Daarvoor had ik Cave al 2 keer eerder gezien op festivals.

Het lot besloot dat ik Nick Cave pas weer ging zien op 4 november 2013. Ik ben fan dat zeg ik niet snel maar van deze man ben ik echt fan. Sinds ik op mijn veertiende van een oudere vriend een bandje kreeg met daarop Your Funeral my Trial ben ik absoluut een Cave devoot. Na het bewuste bandje volgt de ontdekking dat er 2 eerdere albums zijn en sindsdien komt er geen album uit of ik koop het.

Cave wandelt mee door mijn leven heen, ik luister met zeer grote regelmaat volledige albums, toen zijn eerste roman uit kwam worstelde ik me een weg door de duisternis en zelfs de filmmuziek hou ik in de gaten. Echter opnieuw de man live zien gebeurd vooralsnog niet.

Tot gisteren dan.... Ik ben positief geladen als ik vroeg op de dag naar Amsterdam vertrek. De 3 keer dat ik Cave zag was 2 keer een meer dan positieve ervaring. De andere keer vond ik hem goed maar de entourage kut. (pinkpop 1990). Ik was een beetje bang voor de grote HMH of het wel goed zou komen of hij er wel uit de verf kwam of het wel intiem kon voelen.

Samen met Sokra lunch ik eerder op de dag al in Amsterdam met een vriend die niet naar Cave gaat maar wel in Amsterdam woont. Na de lunch pakken we de metro naar station A'dam Arena en nuttigen we nog een bakje friet zo tegen zessen samen met een vriend die wel mee gaat naar Cave. We moeten immers nog lang op de benen staan. Om kwart over zes sluit vriend nummer 2 zich bij ons aan en we gaan in de nog niet zo lange rij staan om naar binnen te gaan.

Eeuwig spijt heb ik ervan dat ik mijn jas zo nodig op moest gaan hangen in de garderobe. Naar binnen had ik moeten rennen me vastgrijpen aan het hek en dat niet meer los moeten laten tot de laatste noot geklonken heeft. Echter ondanks het keurige jas ophangen sta ik toch nog op 3 personen na volledig vooraan. Het wachten begint. De heren hebben een gezellig onderonsje ik wacht en wacht en wacht. Dan komt het voorprogramma. Een meisje met een harmonicum. Het eerste nummer is leuk, het tweede ook maar daarna klinkt alles als een harmonicumbrei. Het meisje kan er niets aan doen ze doet haar stinkende best heeft een prima stem maar het is gewoon teveel van hetzelfde. Bovendien we komen voor de bezwerende Cave niet voor een meisje met een harmonicum. Hoe het meisje heet ik weet het niet eens meer.

Dan is het nog 20 minuten wachten en iets over negenen dimmen de lichten begint het publiek te joelen en staat in glanzend zwart de gespierde spijker Nick Cave. Lang, lenig en mager. Prachtig zingt hij de opener van de avond we no who u r en daarachter het meer dan schitterende uit elkaar exploderende Jubileestreet. Vanaf de eerste noot heeft Cave zijn publiek in zijn macht. Hij speelt met ze, grapt, maar geselt ook als vanouds. Vooraf vraagt sokra waar hoop je op ik mompel From her to eternity, Tupelo en the Mercy Seat. Het is feest ik krijg ze alle drie.

Natuurlijk is niet alles hosanna er staat een russische dame voor me met een loei van een I pad foto's te maken en soms zie ik dus niet meer dan die klote I Pad. Ik zeg dit moeten ze echt VERBIEDEN DOOD DOOD DOOD aan Tablets voor je hoofd tijdens een concert. Inwendig heb ik haar duizenden doden laten sterven maar ik ben een pacifist dus ze verlaat het concert levend en wel.

Is er verder nog kritiek dan uh nee ja hooguit dat de roadie die om de halve minuut het podium op rent om Cave zijn bewegingen qua draadjes bij te houden. Voor de rest is het GENIAAL. Beestachtig goed hij heeft bezieling Cave in optima Forma dan ontspannen dan dreigend. Hij is even heel dicht bij me als hij wat naar voren buigt om zijn woorden over ons uit te spuwen en zijn speeksel spat tegen mijn voorhoofd. Natuurlijk ga ik mijn voorhoofd gewoon blijven wassen maar toch is het idee leuk. Zo dichtbij te zijn. Waanzinnig gaaf vond ik het ook dat hij Watching Alice speelde en Babe, turn me on.

Tsja en dan hebben we nog Stagger Lee natuurlijk is dat al een kick ass song op het album maar live Nick Cave die boven zijn publiek kronkelt en schreeuwt de schoten die door de zaal dreunen. FUCK ja wat een ervaring.

Na afloop van het concert wat ruim 2 uur duurde inclusief vijf nummers toegift stond ik eigenlijk gewoon totaal vol ongeloof nog met mijn bek open. Ja Nick Cave met zijn 56 jaren heerst nog steeds. De HMH was hem niet te groot en Cave weet op dit moment volgens mij de meest gruwelijke sovjet bunker nog intiem te maken. Nee hoor Cave hoeft nog lang niet met pensioen. Nick Cave is niet ingeslapen hij is wakker en heeft er zin! Geen geraniums maar zalen vol voor de man en terecht. Geen seconde spijt van de 50 zuurverdiende euro's die ik hier aan heb uitgegeven en als ik kon als ik een kaartje had dan zou ik de zeventiende weer gaan. En dan zou ik mijn jas verdomme mooi niet ophangen

Mooi verhaal

Thanx DjFrankie nog even setlist erbij gezocht

We No Who U R
Jubilee Street
Do You Love Me?
Tupelo
Red Right Hand
Mermaids
From Her to Eternity
West Country Girl
God Is in the House
Love Letter
Watching Alice
Higgs Boson Blues
Into My Arms
Hiding All Away
The Mercy Seat
Stagger Lee
Push the Sky Away
Encore:
We Real Cool
Babe, You Turn Me On
Papa Won't Leave You, Henry
Deanna
Give Us a Kiss