Steak Number Eight, Oathbreaker, Hessian - 013, Tilburg

Stage01 is een zeer aangename zaal, met ruimte voor 150 man heeft het echt een cafévibe. Uitverkocht was het lang niet, maar er waren toch genoeg mensen gekomen om de Belgtastic Three te zien.

Hessian opende met een kort maar krachtige set met zijn duistere hardcore die duidelijk door een band als Converge is geïnspireerd. Lekker op een hoog tempo met goede gitaarsolo's en hele trage stukken. (4*)

Oathbreaker gooide daarna het niveau een heel stuk hoger met een setlist die vooral uit materiaal van Eros/Anteros bestond. Het absolute hoogtepunt was het negen minuten The Abyss Looks Into Me dat van extreem hard naar zacht gaat. Caro maakte zeer veel indruk met haar vocalen, het contrast tussen de schreeuwen en de fluisterende cleane zang waar je kippenvel van krijgt is echt ongelofelijk. En wat een heerlijke baspartijen, die kwamen zeer goed uit de verf! (4,5*)

En toen moest Steak Number Eight nog komen. Het beste was voor het laatste bewaard, wat een ijzersterke liveband! Het publiek was zeer enthousiast en er werd soms zelfs flink meegezongen. De setlist was fantastisch: de beste tracks van The Hutch en All Is Chaos. De cleane vocalen van Brent zijn live dik in orde! (4,7*)

Maar 150 man? Ik dacht dat Steak Number Eight inmiddels een grotere naam was. Afgaande op je beschrijving klinkt Oathbreaker als iets waar ik nodig eens achteraan moet.

Het komt waarschijnlijk door het feit dat ze vandaag in Rotterdam (Baroeg) spelen, de mensen die in die omgeving wonen gaan natuurlijk daar heen.

En een week terug stond hetzelfde pakket ook al in Nijmegen. Wilde gister eigenlijk ook naar de 013, maar kon helaas niet. Oathbreaker is live inderdaad een sensatie, hadden me compleet weggeblazen een klein maandje terug.

Leuk dat je ervan genoten hebt, Don! Was het de eerste keer dat je SN8 live zag? Ik zie ze over 't algemeen wel een aantal keer per jaar, maar toch blijft het iedere keer indruk maken. Ze weten erg goed het publiek mee te krijgen.

Ja, dit was de eerste keer SN8 voor mij. De band is namelijk altijd support in Nederland, dit is de eerste headlinertour.

Ik heb Oathbreaker nu aanstaan op Spotify, en het bevalt me prima. Over een aantal weken staan ze in Haarlem, niet ver van hier. Ik denk dat ik daar dan maar naartoe ga. Duur is het vast niet .

In de 013 was deze line-up een tientje.

Tweede dag Eurosonic; Na opgewarmd te zijn door Jungle by Night in Jack Daniel's Barn (wat een mooie tijdelijke tent is dat), Brothers and Bones gezien. Ze blijken aardig gehyped te worden door 3FM, die ze nog bedankten, maar ik was niet echt onder de indruk. Ze wisselen sterke nummers af met erg middelmatige. Het bereik van de zanger zorgde er ook voor dat ze slecht mijn aandacht vast wisten te houden.
Daarna, via wat omwegen, terecht gekomen bij The Mispers in De Beurs. Ik mag hopen dat de zanger onder invloed van wiet was, want als je zo stoned doet van jezelf.... De muziek was niet slecht, maar ook niet goed. Het was wat folkie indiemuziek met een viooltje, maar kwam wat mij betreft niet goed uit de verf. Elke finesse ontbrak en het was eigenlijk een muur van geluid.
Daarna naar Der AAkerk voor Bent van Looy (zanger van Das Pop), die jazzy liedjes zong vanachter zijn piano of keyboard. Wat ik eerst nog mooi vind, werd na een kwartier al gauw saai.
Toen maar even voor de bekende artiesten gekozen die ik nog niet live gezien had. Jacco Gardner in de spiegeltent was gewoon goed. Zijn 'jaren 60' liedjes bleven ook live goed overeind, maar kregen de zaal maar moeilijk stil. Niet terecht volgens mij, hier was wel duidelijk finesse te horen.
Daarna terug naar Der AA kerk voor Town of Saints. Ik werd al enthousiast van hun plaat, maar dat is live nog meer. Wat een lekkere muziek en heerlijke energieke show. Zo gebruik je dus een viool goed in de muziek (ik hoop dat The Mispers gezien hebben hoe het ook kan). Het klinkt en oogt goed. Werd hier wel erg vrolijk van.
Afgesloten bij Lonely the Brave, een Britse alternatieve rockband in de Spiegel, die ik nog niet kende. Daar was ik erg van onder de indruk. Wat een geweldig optreden. Een zanger met veel kracht en bereik, maar ook instrumentaal en qua podiumpresentatie klopte het helemaal. Heerlijke composities met veel kracht en afwisseling. Wat een power, deed wat aan als de goede mix tussen Biffy Clyro (in goede doen), Deftones en Pearl Jam (hoewel ik namen altijd lastig vind, zij doen geen recht aan deze namen en andersom ook niet). Dus ook wel afwisselend. Wat mij betreft zeker een band om in de gaten te houden, zouden wel eens echt groot kunnen worden.
Een lekkere afsluiting van Eurosonic. De volgende dag in een containersessie Birth of Joy nog gezien. Was ook nog de moeite waard. Volgend jaar weer. Het blijft toch een heerlijk festivalletje in je eigen stad.

Gisteren Dans Dans gezien in Paradox (Tilburg) voor een handje vol mensen. Shitterende show. Wat zijn die gasten ongelofelijk goed instrumentaal

Gisteren Alcest gezien. Erg mooi optreden, boven verwachting goed!

Gitarist Bert Dockx is ook solo erg straf, zie: Flying Horseman

Gisteren in Leuven op het Rory Gallagher tibute festival Band of Friends gezien, met Rory's voormallige bassist en drummer (Gerry McAvoy en Ted McCenna), aangevuld met Nederlander Marcel Scherpenzeel op de gitaar.
Scherpenzeel wordt vooraf aangekondigd als "the closest guitarist to Rory you will ever hear", en daar blijkt godverdomme nog geen letter van gelogen ook. Het feit dat ie op Rory's eigen Strat mag spelen vertelt natuurlijk al veel... Bij momenten echt om stijl van achterover te vallen.
Heerlijk optreden met een 20 minuten durende versie van Bullfrog Blues als afsluiter.

Hoe was de setlist? Ik heb ze een keer gezien en dat viel heel erg tegen, bijna alleen maar pop/rock nummers.

Hmmm ja ze hebben wel vooral het bekendere werk gespeeld: o. a. Moonchild, Bad Penny, Philby, Tattoo'd lady (fan-tas-tische versie), Shadow Play, Do You Read Me, Walk On Hot Coals.

Idd redelijk rock georienteerd dus mss minder jou ding. Ik kon het wel smaken in ieder geval!

Ja, toen ik ze zag was er bijna niets van Irish Tour en Live in Europe. 'Bullfrog Blues' en 'A Million Miles Away' (met vreselijk publiek dat er een compleet verkeerde sing-along van maakte!). Heel misschien ook nog 'Tattoo'd Lady', maar ik heb het allemaal weer een beetje verdrongen. Vond het toen geen waardig eerbetoon aan Rory.

Gisteren Poliça en Marijuana Deathsquads in de AB:

Marijuana Deathsquads brengt electronoise zoals het hoort. Live bijgestaan door 2 drums hebben ze echt feestpotentieel. Jammer dat ze het grote podium en het (naar mijn smaak) weinig enthousiaste publiek tegen hadden.

Poliça overtuigde zeker ook door de AB met duistere songs te beheksen. Vooral de songs van het nieuwe album konden mij helemaal overtuigen (Spilling Lines kan ik iedereen aanraden). Een aanrader live!

Voor de geïnteresseerden staat er hier een uitgebreider verslag

Gisteren gezien in De Roode Bioscoop in Amsterdam: Alasdair Roberts en Hiss Golden Messenger.

Het was een prachtige double bill, georganiseerd door Belmont Bookings (hulde) in de reeks Red Cinema Sessions - intieme akoestische concerten in een kleine zaal zonder podium en versterking, voor een gezelschap van maximaal 70 mensen. Muziek in zijn puurste vorm. Dit was het derde concert in een reeks, Richard Buckner en Damien Jurado traden eind 2013 op dezelfde locatie op.

Deze twee artiesten pasten goed bij elkaar, maar waren in zekere zin ook elkaars tegenhanger. De flegmatieke en warm gekleden Alasdair Roberts, zong zijn prachtige Schotse folksongs gezeten op een stoel, en speelde fabuleus gitaar in fingerpicking style. De meer flamboyante en luchtig gekleede Hiss Golden Messenger (aka Michael Taylor) zong zijn op country-leest geschoeide persoonlijke liedjes staande (do you mind if I stand?) en speelde met plectrum.

Een memorabele avond. Persoonlijke hoogtepunt was voor mijn de vertolking van Jason Molina's What Comes After the Blues, door Hiss Golden Messenger.

Onlangs Caspian gezien, morgen nog eens naar Mogwai

Gisteren Grauzone in de Melkweg.
Twice a Man trad op in de oorspronkelijke bezetting van begin jaren tachtig en bracht de eerste drie albums live. Wat eerst wel leek op een bizarre commercial van Apple , 4 MacBooks op een rij, met drie bejaarde mannen erachter, bleek al snel het hoogtepunt van Grauzone.
Collectors of Stone, Still in the Air, Distant Calls kwamen oa voorbij en wat opviel was dat de muziek helemaal niet gedateerd klonk, maar juist nog niets aan zeggingskracht heeft ingeboet.
Peter Hook & the Light waren de hoofdact en speelden Movement en Power, Corruption & Lies live.
Hooky was blijkbaar in een (zeldzame) goede bui, want de band begon met een half uur Joy Division nummers en dat viel natuurlijk goed in de zaal. Movement werd in zijn geheel gespeeld en daarna volgden nog Mesh, Everything's Gone Green en Ceremony. PC&L volgens mij niet in zijn geheel en het was te merken dat Movement de band (en met name Hooky) beter ligt muzikaal dan PC&L. Het hoogtepunt had Blue Monday moeten zijn, maar de afsluiter van het concert kwam voornamelijk van tape, wat teleurstellend.

Dat heb ik precies zo ervaren! Ook nog twee cds van Alasdair gekocht en daarna nog twee van HGM. Mooie avond!

Vrijdagavond een voorstelling gezien van Her Majesty: Back to Abbey Road. Uitstekende avond gehad.

4 uitstekende, enthousiaste muzikanten, waaronder Bertolf Lentink brachten hun passie voor de Beatles onder de aandacht. Voor de pauze werd het album Abbey Road integraal gespeeld. Dit werd met verve gedaan ondanks wat problemen met het geluid. Na de pauze werd een selectie gespeeld van de het solo materiaal wat de individuele Beatle-leden in de periode 70-71 uitbrachten. Hierbij werd een leuke touch toegevoegd door het materiaal te brengen alsof het nog door de Beatles als viertal zou zijn uitgebracht. De 4 heren brachten de voorstelling met aanstekelijke passie (ondanks het wat matte publiek ) en hier en daar de nodige humor. Alle vier de heren stonden ook vocaal hun mannetje, maar het was vooral drummer Bauke Bakker die hier positief opviel. Zijn weergaloze uitvoering van McCartney's Backseat of my Car bracht het kippenvel op mijn armen.

Ze gaan nog tot mei met deze voorstelling door het land. Als je de Beatles een warm hart toedraagt en als je in de gelegenheid bent om te gaan, mag je dit niet missen.

Werd het album Shelter nog alle eer aangedaan?

Vrijdag eigenlijk maar toch het vermelden waard, eerst Connan Mockasin in Paradiso. Wat een show, supergoed en strak, leadman kwam het publiek nog in en speelde een nummer op de grond midden in de zaal. Vervolgens moest ik aan het einde van 23:00-24:00 in Winston Kingdom wat ook verrassend leuk was, uitverkochte zaal en we hadden het publiek helemaal mee!

Gisteren in Bitterzoet (Amsterdam): Stephen Malkmus & The Jicks.

Van het notoir slechte geluid in Bitterzoet hadden we nu geen last, dankzij de uitstekende geluidsmix van Remko Schouten. Verder een lekker rommelig concert, zoals we min of meer gewend zijn bij Malkmus. De nadruk lag, uiteraard, op het nieuwe album. Verrassend, voor mij althans, waren de covers in de toegift: War Pigs, American Woman, Immigrant Song, en, zowaar, Pavements eingen Box Elder.

Ik was er ook, wel super irritant dat de show al om 19.00 begon.. absurt vroeg.
Ik was om 19.10 op Amsterdam Centraal.. dan raad je het al(ik kon er niet eerder zijn).. kwam 19.40 binnen en heb nog vier nummers kunnen mee pikken, waaronder Forever Dolphin Love en dat nummer waarbij hij het publiek in kwam en iedereen op de grond ging zitten.
Ik vond het wel tof, wat ik er van heb gezien maar ik heb het idee dat die 30 minuten voor mij lang zat waren...

Gisteren Agnes Obel gezien in de Doelen in Rotterdam. Toen de deuren van de Doelen om 19.30u opengingen was het nog niet de bedoeling dat je ook al de zaal in mocht (die deuren gingen blijkbaar officieel pas om 20.00u open) maar - kuddedier als ik ben - ben ik gewoon een groep van een man of 40 achterna gelopen die direct na binnenkomst in de Doelen ook de zaal inliepen (er stond ook niemand aan de deur van de zaal) met als gevolg dat we - het was free seating - hele mooie zitplaatsen vooraan hadden...nadat we 5 minuten zaten kwam men zeggen dat dit eigenlijk niet de bedoeling was geweest omdat er nog een lichtcheck gedaan moest worden, maar we mochten toch blijven zitten.

Dan het concert zelf. Agnes Obel was wederom samen met haar vaste celliste Anne Muller maar itt het concert 2 jaar geleden in Vredenburg toen harpiste Gillian Fleetwood het trio completteerde, werd de verdere begeleiding nu verzorgd door violiste Mika Posen.
Ik vond het wederom een adembenemend mooi concert. De zeg maar sprookjesachtige sfeer die op haar CD's al aanwezig is, komt live nog meer veel beter tot z'n recht en wist mij als toeschouwer al heel snel te betoveren. De setlist (incl. toegift 15 nummers) was bijna 50/50 verdeeld over beide albums waarbij opviel dat bekende nummers als Just So en de John Cale cover Close Watch ontbraken (m.n. de laatste vond ik persoonlijk wel jammer). Als ik verder al een minpuntje moet noemen dan is het enige dat ik kan verzinnen dat het concert misschien een klein beetje aan de korte kant was...de betovering had van mij net ietsje (minuutje of 15) langer mogen duren. Maar goed, ik moet eigenlijk niet zeuren want ik heb een fantastisch avond gehad.

En na afloop nog even gedag gezegd tegen aERodynamIC die er helaas al snel vandoor moest om de trein te halen.

Het concertjaar 2014 is tot nu toe wel heel erg goed begonnen moet ik zeggen met 2 topconcerten op rij van zowel Ibrahim Maalouf als Agnes Obel.

Volgende keer maken we meer tijd. Het ging sowieso niet helemaal zoals voorspeld, maar gelukkig hadden ook wij uiteindelijk perfecte plaatsen

Verder vond ik het adembenemend mooi vooral als ze er zo'n lekker crescendo tegenaan gooiden en de Doelen staat altijd garant voor een mooi geluid natuurlijk.

Maar natuurlijk! Het was vooral nieuwer werk. 1 uitschieter in de vorm van een minuutje "grunt" wat gejuig en applaus opleverde van het zeer zwart aangeklede publiek. maar over de gehele linie een zeer mooi en vol geluid. Afsluiter was het eerste nummer van de eerste plaat.

Ik had het graag willen zien, bij nader inzien. Hoewel zwart niet de kleuren zijn die ik draag...
Misschien een volgende keer, ben wel benieuwd naar het vervolg van de carriere van Alcest.