Cross-Linx in de Doelen, Rotterdam

Ik mocht met een vriendin mee die kaartjes had gewonnen bij een van de vele prijsvragen, het was absoluut niet druk en dat gaf een relaxed sfeertje. De avond begon goed bij de music-mining sessie van Lubomyr Melnyk in de grote zaal - er stond een grote vleugel op het podium met een aantal stoelen erbij. Lubomyr gaf ons drie opties: zitten op die klapstoelen, op de eerste rij of liggen onder de vleugel. Dat laatste was natuurlijk het beste: echt een intense ervaring. Na een tijdje voel je de muziek overal om je heen en vooral in je hoofd. Na 20 minuten was het weer klaar en gingen we naar Ólafur Arnalds, één van de artiesten waar ik het meest naar uitkeek. Hij speelde met orkest en zeker het begin was echt prachtig. De nadruk lag op For Now I Am Winter, wat ik een minder album vind vanwege de zang - en helaas (voor mij dan) kwam Arnor Dan ook nog een paar nummers meedoen. Het laatste nummer was gelukkig een oudje (Near Light) dus ging ik met een tevreden gevoel op naar de vierde verdieping - waar ik compleet verrast werd door Tim Fite. Het contrast had niet groter kunnen zijn: van een verstilde componist naar een apart mannetje met hoogwaterbroek en witte sokken. Het was een combinatie van cabaret, zang, animaties en eerder opgenomen video's van zichzelf en ik heb me echt kapot gelachen

Nog twee nummers van José Gonzalez meegepakt maar dat is niet echt aan mij besteed, dus ging ik even wat lezen en wachten op Patrick Wolf. Dat wachten duurde maar door en na een tijdje werd er gezegd dat door "technische problemen" hij én later zou beginnen én zonder orkestleden zou spelen. Ik heb me laten vertellen dat Patrick boos bij de soundcheck is weggelopen omdat hij de arrangementen niet goed vond gaan, ik hoop voor de mensen die nog gaan dat het wordt opgelost want het optreden was nogal een rommeltje. Hij had namelijk geen setlist en na een aantal nummers werden er enkel nog verzoekjes gespeeld. (o.a. Tinderbox en to the Lighthouse). Het was een mooi, maar ook vreemd en kort optreden.

Als afsluiter van de fijne concertavond heb ik nog staan dansen bij de Detroit Marching Brassband, wat een feest was dat zeg! Hoogtepunt was toch wel hun cover van Alt-J (Fitzpleasure).

M.O.D. - Iduna, Drachten. Eerste show van een korte Europese tournee van de band rond zanger Billy Milano. Van de 2 voorprogramma's weinig meegekregen. Method of Destruction speelde 65 minuten. Milano was goed op schik, de meeste nummers kwamen van het U.S.A. for M.O.D. album uit '87. Men speelde de meest beruchte nummers: Aren't You Hungry, Imported Society en A.I.D.S. Maar ook Get a Real Job, Let Me Out, Don't Feed the Bears, Hate Tank, Spandex Enormity en Don't Feed the Bears. Men opende gelijk al met het verzoekje Bubble Butt. De Surfin' M.O.D. plaat werd overgeslagen, al kon Billy verzoekjes omtrent dat album wel waarderen. Van Gross Misconduct kwamen True Colors en In the City langs. Verder nog Get Up and Dance van later werk en op het eind een partijtje S.O.D., zoals Kill Yourself, Milano Mosh en United Forces. Na afloop alle bandleden een hand gegeven; Billy kon het waarderen dat ik onder mijn Motörhead shirt een reeds voor aanvang gekocht M.O.D. shirt droeg. €15,- was niet bijzonder veel voor een shirt, keuze uit 3 soorten met allemaal dezelfde achterkant.

Satellite Stories - Bitterzoet, Amsterdam

De gemiddelde leeftijd lag gelukkig voor de helft lager dan die van ondergetekende, dat biedt de band hoop voor de toekomst.

Fris, jeugdig, enthousiast en met opbeurende muziek, de vier jonge Finnen wisten ons anderhalf uur op perfecte wijze te bespelen. Bitterzoet is maar klein, met ook een klein podiumpje en een zeer bescheiden ruimte voor de aanwezigen. Dus iedereen kon de band nagenoeg een hand geven. Het enthousiasme leidde uiteindelijk zelfs tot publiek op het podium. Ze werden er afgehaald door een finse uitsmijter, dezelfde die ook alle instrumenten had gestemd.
Alles is nog kleinschalig van opzet.

Vrijwel alle nummers van hun 2 cd's (Phrases to break the ice en Pine trails) kwamen zo'n beetje aan bod en de band was zelf ook zo enthousiast dat ze een wereldpremiere boden met de eerste uitvoering van een nieuwe song.

Helaas vergat zanger/gitarist Esa Mankinen nog even te noemen hoe het heette, dus dat wordt wachten op het nieuwe album. Ze moeten het een beetje hebben van deze frontman. Bassist Jyri Personen zingt voorzichtig af en toe tweede stem of een paar aanvullende regels. Maar leadgitarist Marko Heikkinen, die nota bene de meeste herrie maakte, bleef bescheiden uit de spotlights. Hij komt zelfs enigszins verlegen over maar als je tegen mij zegt dat hij net achttien is geworden zou ik het geloven.
Drummer Olli-Pekka Ervasti bleef de hele avond onopvallend achter z'n frontman zitten.

Desalniettemin zijn ze denk ik heel erg tevreden over het succesvolle concert en het enthousiasme van het dansende publiek. Want de indie-muziek van de Satellite Stories werkt aanstekelijk en laat niemand onberoerd. Het gitaarwerk is meer dan uitstekend en elk nummer heeft wel kortere of langere solo's. Mankinen krijgt een steeds betere engelse uitspraak en weet al mooi zijn publiek te activeren. Van puur enthousiasme stapte hij nog een keer het podium af en speelde/zong hij mee tussen de fans.

Eigenlijk is alles aanwezig om door te gaan dringen tot het grote publiek. Vanavond staan ze nog in Tivoli De Helling in Utrecht en morgen in Vera in Groningen. Kaarten zijn ongetwijfeld nog beschikbaar (de kaarten kosten nog bijna niks) en het is echt van harte aan te bevelen.

http://farm4.staticflickr.com/3814/12342968515_5185a4a766.jpg

Leuk, ik zag deze op twitter voorbij komen. Ontzettend aandoenlijk ogende man ook. In Amsterdam speelde hij een stuk langer gelukkig.

dEUS in het eergisteren heropende Hedon, Zwolle. Deze zaal heeft echt een flinke upgrade gekregen, grote verbetering in netheid, sfeer, grootte, maar ook (belangrijk) in geluid. Wat dat betreft was dEUS een goeie test voor de zaal: enorme dynamiek met ballads die in klereherrie ontaardden (heerlijk), veel verschillende instrumenten (strijkers tot dikke bassen) en alles kwam even goed uit de verf. Verdienste van zowel de band als ook de zaal/techneuten.

Mooie setlist met van alle albums wel het beste, alleen Worst Case Scenario speelden ze bijna niks van: slechts Suds & Soda in de 2e toegift, wat een classic is dat toch, wauw. Andere hoogtepunten: Fell Off The Floor Man (die vond ik het leukst), Quattre Mains, Instant Street en mijn favoriete dEUS-track Little Arythmetics. Superconcert, 9.5/10

Paar uur geleden bij Blackfield in Paradiso geweest. Door een oplettende mede MM-er kwam ik erachter dat ze voornamelijk werk van de eerste 2 platen zouden spelen, dus dat trok me over de streep om toch maar te gaan. Had ze 2 jaar geleden gezien en dat was nogal een mixed feeling door de vele nummers van de mindere derde plaat en de ontzettende overdreven/arrogante houding van Aviv Geffen. Geen spijt deze keer, was echt een fantastisch optreden met al die prachtige melancholisch melodieuze songs. Zelfs Aviv gedroeg zich en straalde zelfs wat positief enthousiasme uit.

(Eer) gisteren geweest naar Crosslinx 2014 Groningen. Als aanvulling op het verslag van Staralfur hierboven dus ..

Het was mijn tweede crosslinx en dan ken je de formule: twee grote optredens van een popartiest met klassiek orkest in de grote zaal en bij de rest van het schema moet je kiezen tussen kleinere optredens op kleine podia of in de foyer, of je kiest voor de ´music mining´; piepkleine optredens met maximaal iets van 25 toeschouwers op onverwachte en ook normaliter niet-publieke ruimtes, waar je naartoe wordt gebracht. Ik had het programma zeer nauwkeurig bekeken, en dat betaalde zich uit. Omdat we al een halfuur vóór ´doors open´ binnen in het cafégedeelte bij de ingang van de Oosterpoort waren kon ik vooraan staan bij de start van de keuze voor ´music mining´ en ik kon dus mooi kiezen welke ik wilde.

Eerste optreden (music mining) van Spring Collective met gastoptreden van Shara ´My Brightest Diamond´ Worden, die ook een deel van de line up van het festival mee bepaalde. Dit laat diepe indruk bij mij achter. In de eerste plaats door het internationale ensemble met oa stijkers, basklarinet en hoorn. Mooie boventonen van met name de celliste (Bianca Bongers) maken aan deze kamermuziek een soort postrock-randje. Ideaal ook als begeleiding voor Shara Worden die ook zacht heel zuiver zingt en ik word betoverd. Dat allemaal onversterkt in een kleine soort vergaderzaal: bevoorrecht gevoel bij een onvergetelijk optreden.
Dan Olafur Arnalds. ´Typisch IJslands´ is mijn eerste gevoel, bescheiden presentatie met uitgesponnen nummers die me even doen denken aan Sigur Ros. De gastzanger brengt variatie, maar maakt op mij weinig indruk. De combinatie met philharmonie zuidnederland is ok, maar de samenwerking is minder intens en geeft niet dat mooie gevoel zoals vorige crosslinx met de Amsterdam Sinfonietta. Wel weer leuk, en m.i. hoogtepunt van de show, was de vioolsolo en die werd gegeven door een van de dames van het kwartet, waarvan ik niet weet of Arnalds die zelf had meegenomen of dat ze toch bij de philharmonie hoorden. Mooie combi van klassiek geschoolde virtuositeit en lekker rockende energie; halverwege dwarrelen al de eerste doorgesleten haren aan de strijkstok bij deze blonde dame met opgestoken haar. Wie weet wie zij is?
Met enige spijt laat ik Lavinia Meijer, een van de weinige namen die ik tevoren kende, lopen voor de tweede music mining sessie. Het wordt Cast Class en de concertlocatie is een soort voorraadhok, aan het einde van een gang met onder meer kleedkamers van enkele artiesten. Cast Class is een Duits/Nederlands bont uitziend gezelschap met hoofdzakelijk electronische instrumenten en zang, maar ook harp en ineens was daar ook nog even een saxofoon. Leuk optreden, met niet allemaal even rake composities, maar met veel speelse elementen en bijzondere instrumenten blijft het uitermate boeiend (nooit eerder zag ik een voet-bassdrum zonder trommel). Het laatste stuk, met een folk-achtige melodie, blijft toch wel nazingen in je hoofd. Duidelijk met plezier gespeeld en dat maakt ook voor ons de belevenis beter. Qua geluid en gevoel deed me het geheel een beetje denken aan Tunng. Ik wil ze nog wel eens zien!

Dan tweede hoofdact José González. Ooit eerder op afstand gehoord op Roskilde 2008, en omdat het een Zweed is met zo´n zuidelijke naam wist ik dat nog. Het valt een beetje tegen. Hij begint solo, en hoewel het tweede en derde nummer fijne composities zijn, is daarna de stijgende lijn eruit. Met het orkest erbij wordt het weer wat leuker, maar echt gegrepen word ik niet meer. Ik moet waarschijnlijk vinden dat hier een nieuwe Cat Stevens of Jim Croce is opgestaan maar ik voel dat niet zo.

Voor de derde reeks kleine concerten kies ik voor excentriekeling Lubomyr Melnyk, die optreedt in de kleine zaal in plaats van de afgezegde Patrick Wolf. Mooi omschreven als ´de een wordt er rustig van, de ander knettergek´ ( geschreven door Jip Moors op http://www.moorsmagazine.com , ik zat naast hem bij het concert van Olafur Arnalds ). Hij verontschuldigt zich vooraf voor het late tijdstip want hij weet dat zijn muziek een zeker slaapverwekkend effect heeft op sommigen. Dat degene die dat wil vooral moet gaat liggen, vindt hij, en mevrouw sq doet dat ook even. Melnyk speelt twee stukken waarvan het tweede ´Windmill´ een fantastische dynamiek heeft, waar het verhaal duidelijk uit terug te horen is; een windmolen die door te harde wind kapot waait en daarna hoog in de lucht de ultieme harmonie vindt. Ook de setting is apart; het is een stuk voor twee piano´s waarvan een is opgenomen (door hemzelf) en de andere live wordt gespeeld. Duidelijk is dat deze man, die gewoon net iets meer nootjes speelt dan andere pianisten, alles zelf in control wil hebben. Een bijzondere muziekervaring.

Dan, al lichtelijk bedwelmd door late tijdstip en diverse Palmpjes van de tap, ineens weer klaarwakker. In de foyer staat de Detroit Party Marching Band te spelen. Mán wat een herrie! DPMB is een brassband in glitterkleding en schmink gehuld, deels met ontbloot bovenlijf na een uur spelen, met een enorme energie. De band schijnt meegenomen te zijn door My Brightest Diamond. Haar gedeelte van het optreden samen is al afgelopen maar de band blijkt een niet te stuiten feestmachine. Dwars door het dansende publiek lopend is tussen de chaos soms moeilijk te zien waar band en waar publiek staat. Ik krijg ook, kijkend dus de andere kant op, onverwacht ineens een trombone rakelings langs mijn hoofd! Een vijftal dames uit de band was ik in het begin van de avond tegengekomen, maar ik herken ze niet meer. Repertoire is minder voor de hand liggend dan je zou denken. Ik herken Porque te Vas (Jeanette 1974) een van mijn favoriete composities, maar ook een snoeiharde ‘ra-ra Raspuntin´, dat ik alleen ken van Boney M…... De ontbrekende schakel tussen het Kocani Orkestar en Kleintje Pils!

Voldaan verlaten we de Oosterpoort als het al bijna 2 uur is. Volgend jaar weer Crosslinx, denk ik.

Blackfield was gisteren in Paradiso erg goed, Zowel Geffen als Wilson waren bijzonder relaxed. Ze speelden vooral nummers van de eerste 2 albums al komen de nieuwere nummers live wel een stuk beter uit de verf dan op de albums. Het is allemaal wat harder, puntiger en steviger. Ik vind Blackfield live toch wel een van de betere bands en dat vooral door die rockbenadering van de nummers.
Singer-songwriter Petter Carlsen kreeg de zaal stil tijdens het voorprogramma. Een hele prestatie. Ondanks zijn warme, fraaie stem en sfeervol gitaargeluid heeft hij mijn singer-songwriter allergie niet weten te verhelpen.

Gisteren Bombay Bicycle Club gezien in een uitverkochte Melkweg. Ik vond het een goed en erg fijn concert. Het was pas het tweede concert van hun nieuwe tour en in tegenstelling tot de recensie van Oor, vond ik dat ze er juist wel zin in hadden. Er kwamen veel nieuwe nummers voorbij die denk ik een groot deel van de zaal nog niet kent aangezien het nieuwe album pas net uit is, maar de nieuwe nummers paste goed bij het oudere werk.

offtopic: Na de show heb ik het nog nooit zo druk en vol gezien bij de Melkweg bij het verlaten van de zaal en de garderobe. Ze moeten daar echt wat op gaan verzinnen, want er een half uur over doen om het pand te verlaten met jas is toch wel erg lang.

Gisteren begon Mintzkov in Nijmegen aan hun nederlandse tour. En ze zijn er klaar voor. Geweldig goed optreden Phillip Bosschaerts was super bij stem, had er zin in, en deed een sublieme versie van Gemini.
Ik had wel de indruk dat bassiste Lies ietwat ziekjes was, ze oogde niet geheel fris, en ook het uitblijven van klassieker Ruby Red zou daar mee te maken kunnen hebben. De moeite waard om te bezoeken mochten ze bij jouw in de buurt spelen.
Zo ontdek je ook wat een goeie plaat die laatste worp van ze is.

En ook nog vermeldingswaardig, The Silverfaces in het voorprogramma speelde ook een ijzersterke set, slechts een 1/2 jaar actief laat deze jonge band zien dat we in Nederland weer een goeie band krijgen, met invloeden van Doors, Led Zeppelin en een stem van een jonge Daltrey. Onthoud die naam volgend jaar studeren ze af van de popacademie.

Gisteren Ulver gezien in de 013 in Tilburg. Het was een fantastisch optreden, er zal spoedig een verslag verschijnen op Zware Metalen.

iLiKETRAiNS / Bibelot vrijdag 14 feb.

Buiten stormt en regent het en het is koud als ik van de parkeerplaats naar het nieuwe Bibelot loop. Was er nog niet geweest en was gelijk verrast door de moderne bouw.
Met een winterdepressie in mijn lichaam begint iLiKETRAiNS, de band die bij dit weer en gevoel hoort.
Vanaf de eerste gitaar klank worden we meegesleurd door de donkere spinsels van de band.
De bariton stem van zanger David Martin maakt het zwaar en alhoewel hij zegt dat deze avond een feest moet zijn valt dat niet mee met teksten als: "the end cannot be far", "please don't go into the kitchen, that's where the knives are" en "It's the cross I was chosen to bear".
Maar toch wordt het geen beproeving want het geluid is zo mooi en intens waardoor elk laagje van de 3 gitaren tot diep in je ziel doordringt.
De meeste nummers beginnen rustig en worden mooi opgebouwd naar de climax, de gitaren kronkelen om de lage stem van David heen om op het einde als een vulkaan te exploderen.
Soms duurt deze eruptie (helaas) te kort waardoor je weer terug op aarde gezet wordt maar als het echt los gaat (Spencer Percival en toegift Reykjavik) besef je nog meer hoe mooi donkere zware muziek kan zijn.
Als ik terug loop naar mijn auto regent en waait het nog steeds maar iLiKETRAiNS maakt een winterdepressie wel heel mooi en aangenaam...

Gisteravond een indrukwekkend concert van St. Vincent gezien in Paradiso.

De vorige keer dat ik haar zag (in Tivoli de Helling) was ik al onder de indruk van haar stage presence, maar voor deze tour, ter promotie van het nieuwe album St. Vincent, gaat Annie nog een stapje verder: dit was een show, een complete performance, met een eigen stage set (een grote trap annex zetel middenachter), afgestemde kledij (de vrouwen in het zwart, de mannen in het wit en Annies korte rokje bleef ondanks capriolen keurig op zijn plaats), een uitgebalanceerde lichtshow en een complete choreografie. En leidde dit af van de muziek? Allerminst! Het geluid was kraakhelder, Annies zang en gitaarspel fenomenaal.

Veel werk van de nieuwe plaat kwam voorbij, maar ook de krakers van haar vorige twee albums (zoals Cruel, Surgeon, Cheerleader, Marrow). Persoonlijke was ik erg blij met de eerste toegift: het fragiele The Bed (van Actor).

Geslaagde avond. Ik ben er weer bij, de volgende keer. Oh ja: Annie haar zat weer geweldig. Zie de hoes van de nieuwe plaat.

Ik heb net even de setlist bekeken. Die ziet er heerlijk uit! Als het dan ook nog eens een goed optreden was moet het wel een topavond geweest zijn

Mooie recensie Ik kwam er een paar dagen terug pas achter dat ze naar Dordrecht zouden komen. Als ik dat eerder had geweten had ik ook wel willen gaan. Dit lijkt me typisch muziek die live nog mooier is dan in de studio. Van die muziek om bij weg te dromen en met gesloten ogen te aanschouwen.

Het verslag staat online!

Het is hier te lezen.

Grunts bij Alcest? Lijkt me sterk.

Waarschijnlijk bedoelt Schnee harsh screams, in ieder geval schreeuwen.

Krijsen.

Suzanne Vega in Paradiso Amsterdam




Mooie show met een aantal nummers van haar nieuwe album en een aantal oudere hits.

Tof bandje inderdaad. Onlangs gezien in Apeldoorn op Afterslag. Lekker orgeltje en een goede strot. Ben benieuwd naar een album.

Afgelopen weekend op Grasnapolsky geweest op een wer-ke-lijk zeer ga-ve locatie: het oude zendstation op Radio Kootwijk. Ik ben niet geheel objectief als oud- Apeldoorner; de natuur is er fantastisch en midden op de hei staat dit betonnen kolos. Van binnen nog nooit gezien dus dit was een zeer mooie gelegenheid. En een leuk weekend werd het.

Maximaal 750 man was aanwezig en daarmee uitverkocht. Niet te druk en voldoende ruimte om de verschillende bandjes te zien, met als hoogtepunten Wooden Saints, Town of Saints en een persoonlijke favoriet Garda, die dat live btw niet waarmaakte, evenals Moss trouwens. Wooden Saints is toch wel een tof collectief om trots op te zijn. Wat een enorm plezier stralen die gasten af, alle 10 de leden. Later deden ze dat nog eens akoestisch dunnetjes over voor een beperkt publiek.

Ode to the Quiet is een nieuw Utrechts bandje wat imponeerde. Ook het nieuwe bandje van Maurits Westerik (GEM), Bewilder deed het leuk, maar net als GEM behoorlijk inwisselbaar. Op dance-vlak gaf Weval acte de presence. 3 namen waar we meer van gaan horen dit jaar.

Hopelijk zijn alle betrokken partijen enthousiast over de afloop van dit festival zodat dit volgend jaar weer op dezelfde locatie en weekend gepland gaat worden. Dan ben ik er absoluut wederom bij!

Zaterdag Eefje de Visser in de W2 in Den Bosch mee mogen maken. Normaal krijg ik nogal snel jeuk van meisjes met een te grote gitaar en liedjes over dagelijkse beslommeringen in frisse witte jurkjes enzo. Maar wat Eefje en consorten hier neerzetten was wel zo hemeltergend goed. Alles viel op z'n plaats; prachtige liedjes, een grandioze band die haar precies aanvulde, de nummers inventief en met uitgekiende arrangementen, teksten verstaanbaar en een stem, een stem om verliefd op te worden.
Vergeet de zweefmeisjes-associatie, hier staat het grootste Nederlandse talent in jaren. Gaat dat zien bij u in de buurt.

Suzanne Vega, Paradiso, Amsterdam, 16 februari 2014

Inderdaad, helemaal mee eens! Al sinds halverwege de jaren '90 ben ik fan van Suzanne Vega's prachtig gecomponeerde liedjes, sterke teksten en onderkoelde stem. Ik ben dan ook blij dat ik haar zondagavond ben gaan zien in een uitverkocht Paradiso. De vorige keer dat ik een concert van haar bijwoonde, kwam ze nog met een voltallige band, nu werd ze alleen begeleid door haar min of meer vaste gitarist Gerry Leonard. Dat bleek een goede keuze, want Suzanne Vega heeft meer niet nodig om te overtuigen. Het optreden was een mooie mix van nummers van het gloednieuwe album "Tales from the realm of the queen of pentacles", bekende hits en andere sterke liedjes uit haar imposante oeuvre die geen hit zijn geworden. Tot mijn vreugde kwam tijdens de eerste van de twee toegiften ook nog "In Liverpool" voorbij. Kortom: uitstekend optreden van een bijzondere singer-songwriter. Ik ben de volgende keer (in Paradiso) graag wederom van de partij!

Afgelopen vrijdag dus Eefje de Visser gezien in Mezz Breda.

Hele leuke innemende show van een bijzondere dame.

Ze heeft zeker iets.

Was voor haar niet heel moeilijk om mij over de gehele lengte geboeid te houden.

Ook even uit respect en liefde beide ceedeetjes bij het standje gekocht en eerlijkheidshalve moet ik dan wel weer toegeven dat ik niet de indruk heb dat ik er hier thuis verder erg veel mee kan, maar als show was het zeker leuk.

Een eventuele volgende keer zal ik dan ook zeker niet uit de weg gaan.

The Boxer Rebellion - Paard van Troje - zondag 23 feb
Een half jaar geleden waren ze nog in Nederland en nu dus weer.
Weinig nieuws onder de zon, de setlist is bijna niet gewijzigd, (cover Enjoy The Silence van Depeche Mode is nieuw), zelfde saaie voorprogramma, live is TBR veel harder dan op de plaat, Todd Howe's gitaarspel blijft meesterlijk hemels, Nathan was goed bij stem, sommige nummers eindigen nog steeds erg abrupt en weer de bevestiging dat de laatste cd de minste is al blijft "Diamonds" fenomenaal. Leuke avond gehad maar niets bijzonders.

Ik vond het wel een verschil gisteren in Eindhoven niet in de setlist (volgens mij was Flashing Red lights gerulld met Locked in the Basement) maar wel in de uitvoering, volwassener en nog beter dan in Nijmegen, fenomenale versie van No Harm dubbele drum bij The Runner, en The Gospel bleef maar doorgaan.
Ook leuk om te merken 3 jaar geleden niet uitverkochte kleine zaal v/d Effenaar, vorig jaar uitverkocht Roosje in Nijmegen en nu 1200 man in de grote zaal in E 'hoven.
Blijft een geweldige band.

Warpaint, Paradiso, Amsterdam, 24 februari 2014

Toen ik vorig jaar Warpaint op Crossing Border zag optreden, speelden ze als voorproefje een aantal liedjes van de titelloze nieuwe plaat, die pas een maand geleden uitkwam. Dat nieuwe werk maakte destijds erg nieuwsgierig, dus vandaar dat ik ook al snel een kaartje gekocht heb voor het optreden van gisteren in Paradiso. Naar dat optreden keek ik erg uit, zeker ook omdat het nieuwe album zeer genietbaar en verslavend is. De vier vrouwen van Warpaint stelden niet teleur: hun show was afwisselend dansbaar, hypnotiserend, dromerig en sexy en soms dat allemaal tegelijk. Nieuwe en oude liedjes liepen daarbij naadloos in elkaar over. Tot zichtbaar genoegen van de bandleden was het publiek in de uitverkochte Grote Zaal ontzettend enthousiast. Als vanzelfsprekend kwamen publieksfavorieten "Undertow" en "Elephants" ook voorbij, zij het in een experimentele versies met lange outro's en verrassende tempowisselingen. Andere hoogtepunten waren dat zangeres Emily Kokal in haar eentje "Baby" ten gehore bracht en dat het energieke "Disco//very" de zaal aan het dansen kreeg. Wat is Warpaint toch een heerlijke band!

Fanfarlo in Bitterzoet Amsterdam




De zaal is niet uitverkocht. Ze spelen behoorlijk wat oude nummers aangevuld met materiaal van hun nieuwe album dat mij minder weet te overtuigen.

Heb betere optredens van Fanfarlo gezien. Het geluid was niet optimaal. Nieuwe materiaal is life nog niet 100% uitgewerkt. Het studio geluid van de nieuwe songs is veel overtuigender.

Daryll-Ann in Doornroosje. Wat een optreden. Kippenvel en een traantje wegpinken.