Ik heb het droog gehouden, maar het was erg goed!

Editors in Tivoli.

Heel goed optreden van een hele goede band met hele goede liedjes....
...maar echt legendarisch werd het toch nergens.

Veilige greatest hits set, weinig verrassingen, van de laatste schijf maar een handvol nummers, gelukkig ook maar wat mij betreft.
Wel Sugar als opening, hele goede keus, beste nummer van het laatste album, goeie opwarmer. Enige foutje (verkeerd ingezet nummer) was tegelijk 1 van de hoogtepunten, omdat er nog iets van gevoel in de machine bleek te zitten. Positieve uitzondering was de bassist die vanaf noot 1 tot en met de laatste enthousiast was naar het publiek. Verder nog een enorm storende fotograaf, die het hele concert OP het podium stond, soms zelfs midden-voor, onbegrijpelijk, ik vond het echt ergerlijk, ik kom toch niet naar een band +1 fotograaf kijken?

Voor een "intiem concert" toch een klein beetje tegenvallend, omdat het niks "extra's" bood, maar als concert zelf niks op aan te merken.

Eens met Matthijs72, goed optreden maar niet legendarisch. Toch jammer want dat het wel kunnen zijn. De setlist had weinig verrassingen maar ik had het niet anders gewild.
Die fotograaf.... onbegrijpelijk.

Wie was die fotograaf dan? Is hoogst ongebruikelijk dat iemand continu op het podium foto's staat te nemen.

Anyway, gisteren ook Daryll-Ann in 'Roosje gezien. Toppertje! Een setlist van 2 uur en een kwartier. En een goede opbouw van de wat rustigere popliedjes naar de wat meer uptempo liedjes. Erg goed.
Denk dat ik ze nog wel vaker zal tegenkomen dit jaar (Best Kept Secret bijv.)...

The Ex Festival, Doornroosje/Nijmegen The Ex bestaat 34 2/5 jaar(?) en trekt met een groep bevriende muzikanten in 5 dagen langs evenveel podia verspreid over heel Nederland. Gisteravond was ik erbij in het Nijmeegse Doornroosje. Een speciaal overgevlogen Friese dichter kondigde de acts aan en las (en soms halfzingend) telkens een gedicht voor uit eigen werk. Ben geen kenner van poëzie, maar het was zeer vermakelijk. De eerste act was het franse Chocolat Billy. Gestoorde freaky noise/rock met een funky twist. Geen zang maar zo her en der werden er kreten de zaal ingeslingerd. Ze gingen lekker los en het werd een aardige chaos op de zaalvloer. Thurston Moore (ex Sonic Youth) trad solo op en begon met een nieuw nummer genaamd Detonation gevolgd door een masterclass gitaarnoise, op het eind bijgestaan door Terrie Ex. Na ongeveer 20 minuten konden de oordopjes weer uit en verdween Thurston van het podium. Han Bennink was next in line en wat moet je zeggen van deze krasse knar; Han Bennink is Han Bennink. Geweldige free-jazz drummer/entertainer die het hele podium (ook letterlijk) gebruikt om zijn skills te kunnen tonen. Een eer om deze man aan het werk te hebben gezien (ik stond vlak voor zijn drumstel). De organisatoren deden zelf natuurlijk ook mee. Een lekkere strakke set met de kenmerkende mix van gitaar, percussie en schreeuwende zang. The Ex stelt, mijns inziens, nooit teleur. Afsluiter van het festival was het Ethiopische Fendika feat. Melaku Belay. Wat een feestje zo op het einde van een geweldige avond. Met behulp van de kobero (drums), en masinga (één-snarige viool) en een zangeres wordt een heerlijke traditionele opzwepende beat neergezet waarbij twee dansers hun kunsten vertonen in het schouderdansen en andere speciale Ethiopische dansen en tussendoor van outfit veranderen om weer een nieuw verhaal te kunnen vertellen. Het publiek ging lekker mee en ook aan de zijkant van het podium was men enthousiast. Thurston Moore stond met zijn mobieltje de dansers en het publiek te filmen. Vanavond te zien in Den Haag en vervolgens nog in Amsterdan en Utrecht The Ex: Latest News - theex.nl. met nog uitgebreidere samenstelling (Peter Brötzmann, Trash Kit, Space Siren). Aanrader!

Tof. Ik ga vanavond, in Den Haag. Nu nog meer zin an!

Mooi verhaal Stephan

Yuck in Merleyn Nijmegen.

Ik vond het geweldig, songs zitten goed in elkaar, bandleden zijn goed op elkaar ingespeeld en het staat.
Erg genoten, en ik was nier de enigste.

Ex-feest (ofwel de avond van de drumster), Paard van Troje, Den Haag.

En wat een feest was het! Tijden geleden dat ik me zo heb vermaakt op een concertavond. En dat allemaal dankzij The Ex, Nederlands beste liveband die al eeuwen bestaat.

Aangekomen bij het Paard werd ik bijna omver gelopen door een norse Jozef Stalin-lookalike, die later Peter Brötzmann bleek te zijn.
Het begon met Space Siren, een lekkere noisy buiten de lijntjes kleurende gitaarband, met binnen haar gelederen half AC Berkheimer (ook al zo'n fijne band) en gitarist/producer Corno Zwetsloot, een nederlandse productielegende voor al wie van linksdraaiende gitaarmuziek houdt (Zoppo, Seesaw, dat werk). Het optreden begon wat aarzelend, maar toen de zangeres zichzelf kon horen en toen zuiver ging zingen was het erg sterk. Meer van dit soort bands en minder 3FM geneuzel, graag.

Daarna eerdergenoemde Brotzmann die een absurde dialoog aanging met Han Bennink. Freejazz, dat kan live erg fijn zijn, en dat was het ook best. Toch had ik van deze twee legenden wel iets meer verwacht. Maar tof om ze eens aan het werk te zien.

Hierna kwam een universiteitsdocent het podium op, die Thurston Moore bleek te zijn. Hij begon met het voorlezen van een gedicht en het uitvoeren van een lang en monotoon solonummer. Omdat ik bijna elke scheet van Thurston ken, klonk het vertrouwd maar tegelijk ook wat doelloos. Want: what's the point van nummers spelen die klinken als Sonic Youth, alsof ze geschreven zijn voor Sonic Youth, maar zonder die band klinken als een doelloos nummer? Tegelijk: de man leek zoekende, en dat maakte het ook wel spannend. Gelukkig sloot hij af met, ik citeer PJH1967, een masterclass gitaarnoise. Yay! Geef het publiek wat het wil en het eet uit je hand.

Hierna begon het sterkste deel van de avond met gastband/organisatoren The Ex. En dat is een fenomeen. Live keer op keer zo ongelooflijk sterk, altijd enthousiast, swingend, humorvol en zo ook nu. Nieuwe zanger Arnold de Boer (tevens spreekstalmeester van de avond) heeft de band een nieuwe impuls gegeven. Hij heeft niet het drammerige dat voorganger G.W. Sok kon hebben en brengt met zijn humor wat lucht in de muziek. Moeiteloos laverend tussen beheerst en compleet loosgaan, opgezweept door werelddrumster Kat. Echt, zij staat in mijn top-3 favoriete drummers. Misschien zelfs wel op 1. Een autoriteit. Ethiopische dansers en muzikanten verhoogden de feestvreugde tot het kookpunt.

Daarna over naar de kleine zaal met het Londense Trash Kit. Drie piepjonge Londense dames die goed aansloten bij het optreden van The Ex. Ga er maar aanstaan, moeten optreden na zo'n verzengende band. Maar ze slaagden er met glans in. Erg zelfverzekerd speelden de dames een potje feministische postpunk die me deed denken aan een moderne versie van bands als Au Pairs en Raincoats.

To top it all off kwam er nog een bende Franse weirdo's genaams Chocolat Billy het podium onveilig maken. Opgezweept door de zeer fanatieke/prettig gestoorde frontman werd een pittig potje trancy, grootdeels instrumentale dansmuziek op het publiek afgevuurd. Ponytail en Boredoms waren de bands die in me opkwamen. Halverwege wisselden de bandleden opeens van instrument en bleek iedereen zo'n beetje Multi-instrumentalist. Erg fijn.

Het optreden van de Ethiopische dansgroep Fendika heb ik gemist wegens een vol hoofd, iets waar ik nu heel erg spijt van heb.

The Ex heeft een fantastische en goedbezochte avond (dat is wel eens anders in Den Haag bij dit soort muziek) neergezet, en de band goed uitgekozen. Hoog tempo, veel lol, korte maar krachtige optredens. Een avond waarop de muziek overwon en de ego's en poses afwezig waren. een welgemeend: dankjewel!

Nina Persson in de Arenberg in Antwerpen.

We kennen Nina natuurlijk als zangeres van The Cardigans, maar onlangs bracht ze een soloplaat uit ('Animal Heart') waarmee ze nu op tour is. In Antwerpen had ze een uitstekende 4-koppige band bij zich en passeerden alle nummers van Animal Heart de revue. Maakten vooral indruk: Animal Heart, Jungle en Food for the Beast.

Verder speelden Nina en co nog een handvol nummers van A Camp (dat andere soloproject van Nina Persson), waarvan vooral I Can Buy You een absoluut hoogtepunt werd. In de bisronde kwam ook nog de Bowie-cover Boys Keep Swinging voorbij. Toch wel opvallend hoe goed ze live kan zingen. Ze lijkt er zelfs totaal geen moeite voor te hoeven doen.

Dat er niets van The Cardigans werd gespeeld, leek niemand echt erg te vinden, want op haar eentje blijkt Nina Persson ook uitstekende popmuziek af te leveren. Topconcert.

Mooi stuk, je beschrijving komt wel aardig overeen met hoe ik de avond in Paard van Troje heb beleefd. Voor wat betreft die Ethiopische dansgroep Fendika: daar heb ik een kwartier lang geboeid naar staan kijken en luisteren, waarna ik ook met mijn volle hoofd naar huis gegaan ben.

Gisteren wederom Camel gezien, ditmaal in een niet eens uitverkocht Paradiso.

Kwalitatief was het zeker zo goed als vorig jaar in de Melkweg en de zang was beter. Toch voel ik me wel een klein beetje bekocht. Als je veertien (?) albums uit hebt gebracht dan moet het toch mogelijk zijn om wat te schuiven in je setlist en zo fans die meerdere keren komen wat afwisseling te geven.

Viel tegen. Gewoon weer eerst een fantastische Snow Goose en daarna een dwarsdoorsnede van zo'n veertig jaar Camel. Wait ontbrak deze keer, Drafted was toegevoegd, verder was het dezelfde set als vier maanden geleden.

Vorig jaar gaf Camel een van de beste optredens van het jaar en dat zal dit jaar vast niet anders zijn maar toch had er wat mij betreft iets meer ingezeten.

Was ome Ton nog op dreef?

Neneh Cherry + RocketNumberNine, Bitterzoet, Amsterdam, 2 maart 2014

Bijna twintig jaar na haar megahit '7 seconds' met Youssou N'Dour was Neneh Cherry onlangs opeens terug met een splinternieuw album: 'Blank project'. Cherry heeft dit album opgenomen met het Londense electroduo RocketNumberNine en producer Four Tet. Op plaat klinkt ze al behoorlijk goed, maar live met RocketNumberNine in een uitverkocht maar intiem Bitterzoet was de bijna vijftigjarige Cherry zondagavond niet meer te houden! Ontzettend energieke show met zo'n beetje alle nieuwe nummers en als toegift een meesterlijke, eigentijdse versie van jaren '80-hit "Buffalo stance".

Ik was ook bij Camel gisteren en ben het wel eens met Brunniepoo dat ik ook gehoopt had op meer variatie, maar ik had er niet echt op gerekend. Het is al een wonder dat Latimer uberhaupt weer speelt en dat deze shows doorgingen ondanks een behoorlijke last minute toetsenist wissel.

Ik ben altijd een beetje huiverig voor Ton. Heb een haat/liefde verhouding met z'n werk en spel. Vooral z'n klankkeuze valt bij mij lang niet altijd goed, maar gisteravond was dat dik in orde. Fantastisch orgel geluid met fantastisch spel (Hij ging voor zijn doen behoorlijk uit z'n dak) en mooie synth sounds. Alleen z'n pianoklank begrijp ik dan weer niks van. Zitten tegenwoordig zulke goeie piano's in die synths en dan klinkt het alsof ie een digitale piano uit de 80's op het podium heeft staan.

Latimer had flink moeite met de dwarsfluit partijen. De zang was duidelijk beter dan afgelopen najaar. Verder speelde de hele band fantastisch. Sound en sfeer waren ook geweldig in Paradiso, wat weliswaar niet uitverkocht was, maar dat zal niet veel gescheeld hebben, want het was goed vol.

Colin en Denis hadden beiden een nieuwe basgitaar en Latimer had een wah wah meegbracht die hij gebruikte tijdens Rhayader Goes To Town. Drafted was dan het enige "nieuwe" deze avond. Prachtige song, maar dus wel ten koste van 3 andere songs vergeleken met de Melkweg 4 maanden geleden (Airborn, Tell Me, Wait). Een grote teleurstelling was dat niet omdat ik er al rekening mee had gehouden en ook omdat de overige 2 uur en 20 minuten zoals vanouds weer fantastisch waren.

Vanavond in Eindhoven (ook nog niet uitverkocht, dus grijp je kans!) en stiekum hoop ik op een extra song..

Daryll-Ann speelde in Tivoli Oudegracht




Mooi was de ode aan de helaas overleden Michel Terstegen van muziekzaak Da Capo en het label Kelt, waar ze hun eerste single hadden opgenomen. Goede mix van oude en stokoude nummers. In het midden zat een dipje maar het slot was fantastisch.

Deerhoof+father murphy+sweet release of death in tilburg


Ik kwam wat later binnen zodat ik alleen de laatste twee nummers van The Sweet Release Of Death en het is lang geleden dat ik zo grote(en terechte) non-reactie van het publiek heb gezien. Saaie noisy indie-rock met wat nogal lomp geplaatste opmerkingen, iedere keer als ik ze zie ga ik me steeds meer irriteren aan ze.

Father Murphy daartegen was prachtig, herhalende stukken orgel en gitaar herrie gekoppeld aan klagende kerkelijke zang van het man/vrouw duo(geen idee waar het derde lid is). Het is moeilijk om de muziek van father murphy goed te ontschrijven maar de woorden 'godsdienstige zwartheid en naargeestigheid' zijn een redelijk ontschrijving. Voor de rest zal de band niet misstaan op een label als Drag City.

En ja daarna deerhoof, derde keer dat ik ze zag en weer een stap omhoog in geweldigheid. Onvolgbare gitaar patronen, blije danspasjes, een geweldig publiek en een band die het geweldig na hun zin hadden. Redelijk veel oud materiaal en de vele komische pogingen van Greg Saucer om het word veld-bes(ofzoiets) uit te spreken. Extreem aandoenlijk en geweldig goed.

Leuk
Ik wilde ook wel gaan, maar had al zo'n druk concertweekje. Met als hoogtepunt Darkside afgelopen, woensdag. Dat was echt fantastisch en een van de beste live-ervaringen die ik heb mogen meemaken.

Deerhoof in kleine zaal 013. Het was weer geweldig. Praten over Deerhoof is op MuMe meestal aan dovemansoren besteed dus ik ga dat niet meer doen. Maar godver, wat was dit goed, wat word ik toch blij van deze band en wat een unieke, nergens mee te vergelijken muziek is dit. Dat ze nog maar vaak mogen komen!

Ik zit nu in de trein terug naar huis na een betoverend optreden van Nils Frahm in de Paradiso. Magische momenten en heerlijk om zo'n meesterlijk pianist aan het werk te zien. Hij had een piano, dubbellaagse synthesizer - inclusief elektronische snufjes en een laptop - en een vleugel naast elkaar geplaatst en speelde veelvuldig op twee tegelijk. Hoogtepunt was het gebruik van de pianovleugel als drumstel en voornamelijk het gepingel daarna op de piano zelf. Enorme aanrader om deze man live te zien!

Ha, die is gemaakt door mijn medeconcertgangercompagnon!

Gisteren samen met mijn hiphopmaat van het eerste uur én leider van het systeem Lukas naar de W2 geweest in Den Bosch voor een show van Diggy Dex. En dat was potdomme gezellig. Leuk voorprogramma van Timmietex en Ben Jur en daarna een knallend optreden van Diggy en zijn kornuiten. Toch waren Lukas en ik niet de fanatiekste toeschouwers van de avond, we werden moeiteloos afgetroefd door een dronken twintiger die zich gedroeg als een tiener. Beng beng!

Ik geef de avond een 8,5.

Verder heb ik dit jaar alleen maar Nederlandse acts gezien geloof ik. Brandwerk, Great Minds, Diggy Dex + Timmietex (2x) en nog wat dingetjes die ik nu vergeet.

Ik heb zelfs nog een filmpje van father murphy gemaakt:

Bonobo was zeer sfeervol vanavond in de Oosterpoort in Groningen. Wat een prachtige stem heeft de zangeres Szjerdene. De beats, saxofoon, drums en goede lichtshow zorgden voor een bijzondere ervaring.

Daryll-Ann, niet echt op mijn muzikale radar tot voor kort. Toevallig vrijkaartjes bemachtigd wat mij aanspoorde tot het checken van de discografie. Veel moois, dus veel zin. Dit alles resulteerde in tot dusver het concert vh jaar. Dik 2 uur vakwerk, schitterende popliedjes. Zou een studio-reünie in 't vat zitten?

En wat is die Soldaat een geweldige gitarist!

Gisteravond SEA + AIR gezien in de P60 te Amstelveen. Welgeteld 30 man publiek waarvan 20 man mee was met het voorprogramma Zwarte Poezie. Een Nederlandse band die Nederlandse tekst maakt op bestaande musik aus der neue deutsche welle. Zo stond ik dus te zingen dat ik graag een ijsbeer wilde zijn..

Maar ik kwam voor de hoofdact en ik denk dat ik echt de enige in de zaal was die hun muziek ook daadwerkelijk kende. Sie und Er is een Duits stel waarvan zij eigenlijk Grieks is, maar dat terzijde, en muziek wil maken met instrumenten uit de renaissance met de hulpmiddelen van nu. Dit mondt uit in doodnormale popliedjes met het geluid van een klavecimbel (want trommel en gitaar hadden ze toen ook is hun uitleg) wat een aangename klank geeft. Het beluisteren van het album heeft mij blijkbaar voldoende geraakt dat ik daarvoor 2 x 40 minuutjes op de fiets klom. Live haalde het helaas niet die kwaliteit dat ik hun nu een grote toekomst voorspel. Maar juist de kleinschaligheid en het geloof in hun eigen stijl, en de humor tussen de nummers, maakt hen wel charmant.

Voor alle fans hier op de site mag ik doorvertellen dat ze met een nieuw album bezig zijn.

Transatlantic in 013

Transatlantic geeft elke tour hun enige Nederlandse optreden in Tilburg. De vorige twee tours ben ik niet geweest en vervolgens moest ik overal lezen hoe geweldig het wel niet geweest was. Dat ging mij niet nog een keer gebeuren dus vandaag was ik na dertien jaar weer eens in 013.

Ik heb me geen moment verveeld gedurende de 2,5 uur die het concert duurde. Ik heb toch al heel wat bands live gezien maar er zijn er niet veel die het publiek zo goed weten te vermaken als het duo Mike Portnoy-Neal Morse. De sfeer in de (helaas niet uitverkochte) zaal was dan ook erg goed.

De set was afwisselend: lange nummers werden afgewisseld met (lange) ballads, oud werk met nieuw. Hoogtepunten waren Into the blue, Bridge across forever en de tweede ronde toegiften, waarbij de band werd bijgestaan door een bijzondere gast (ik laat dat verder een verrassing voor diegenen die morgen gaan). Enige wat ik persoonlijk jammer vond was dat maar een deel van The Whirlwind werd gespeeld.

Ten slotte kwam het voor mij als een verrassing dat Daniel Gildenlõw ditmaal niet meedeed en werd vervangen door Ted Leonard, die zich uitstekend kweet van zijn taak.

De heer Gildenlöw ligt alweer een aantal maand in het ziekenhuis vanwege een vleesetende bacterie in zijn onderrug, lijkt me een geldig excuus om niet mee op te tour te gaan =p

Jammer dat ze én All Of The Above én Stranger In Your Soul én Duel With The Devil niet gespeeld hebben. Grappig dat Neal bij de allereerste zin al meteen de mist inging en met een vers die later aan bod komt, begon. Hij was verder wel goed bij stem en al zeker tijdens Bridge Across Forever (dat ze overigens maar voor de tweede keer speelden tijdens deze tournee, na Mexico City op 11 februari)! Nu goed, ik was er vorige week in Karlsruhe bij en daar kreeg ik All of the Above en Stranger in your Soul wel op m'n reeds rijkelijk gevulde bord. Spock's Beard zanger/gitarist Ted Leonard heeft dat ook zeer flink gedaan. Je moet het maar doen, op nog geen twee weken een hele Transatlantic-set van bijna 3 uur leren spelen. Moesten het korte eenvoudige liedjes zijn, oké, maar dit... Alle afwezigen hadden ongelijk, dit was samen met Karlsruhe (en Parijs vier jaar geleden) één van de beste concerten die ik ooit gezien heb.

En die toegift van vanavond: tof tof! Enkele uren ervoor hadden mensen "hem" al gespot in en rond de 013...

Brunniepoo, jij was trouwens wel erg snel thuis blijkbaar, met je post om 23u25 Toen had ik net de zaal verlaten om bijna twee uur later eindelijk m'n joggingbroek te kunnen aandoen! Maar Transatlantic is het altijd waard.