Iets heel anders: ik was vrijdag- en zaterdagavond naar Rock Im Revier in de Veltinsarena in Gelsenkirchen, net over de grens. Mocht daar ooit een concert zijn van een artiest die je wil zien, ga vooral. Een modern stadion, met een fantastisch geluid. Indien nodig met een dak, maar dan zonder echo.

Buiten het stadion traden ook nog allerlei bands op, maar ik ging voor Faith No more & daarna Metallica op de 'Big Stage'. Faith No More heeft net een prima comeback plaat uitgebracht, waarvan ze 4 nummers speelden, waaronder de ijzersterke opener van het concert met de subtiele titel 'Motherfucker'. Opvallend was dat ze geheel in het wit gekleed waren en voorop het podium enorm veel kleurige bloemen stonden. Ook dat het al behoorlijk vol zat en de stemming er gelijk goed inzat. Dit door een echt sterk optreden van de band en een mooie afwisselende setlist, waarbij op klassieker Epic het publiek deels uit zijn dak ging. En ze speelden zowaar Commodores cover Easy, waarbij de zanger uitdagend zei: 'Yes, I know that you like this!' Superman één van de beste tracks van het nieuwe album was een waardige afsluiting van een sterk optreden van 5 kwartier.

En toen moest Metallica nog komen. Die hadden ergens in April een optreden gegeven, maar begonnen vrijdag pas echt met hun Festivaltour die ze deze zomer doen. En de heren geven altijd alles, maar nu hadden ze er helemaal zin in. Er werd ook opvallend veel gelachen onderling. Dat samen met hun echt ongekende live kwaliteiten en een super publiek leverde het beste Metallica en één van de beste concerten op, waar ik geweest ben.
Uiteindelijk speelden ze een helemaal vernieuwde setlist, met ook een aantal verrassingen, van bijna 2,5 uur lang. Voor het eerst tijdens een concert ooit (!) werd The Unforgiven II gespeeld. En voor de Metallica fans, wat te denken van dit rijtje achter elkaar:
Sad But True
The Frayed Ends of Sanity
One
Master of Puppets
Damage, Inc.
Fade to Black
Seek & Destroy
Creeping Death

Het was echt subliem!

Gisteren naar het Blues in Grolloo Festival geweest.

Ben Prestage trapte om 15.00 uur net na de laatste regenbui af in het gezellige Cafe Gerrie. Ik verwachtte erg veel van deze man. Hoewel hij door een vertraging op JFK Airport in een ruk zonder slaap naar Grolloo was getogen, maakte hij de verwachtingen helemaal waar. Omdat zijn stijl van blues helemaal in mijn straatje ligt was ik bang dat we hiermee direct het hoogtepunt gehad hadden. Nou qua stijl was dat ook zo, maar qua entertainment zou er nog veel meer leuks volgen. Eerste hoofdact naast Cafe Hofsteenge was de soul-blues van de Deense rijzende ster Thorbjorn Risager die met zijn band The Black Tornado een uiterst gelikte show weggaf met veel blazers. Risager heeft een geweldige stem en dat komt in zijn muziek perfect tot zijn recht en live al helemaal. Het plein stroomde dan ook al vroeg vol. Voor mij persoonlijk was het mooi, maar na verloop van tijd wat te gladjes en ik ging terug naar cafe Gerrie waar de Nederlandse deltablues belofte van dit moment The Damned & Dirty op het punt van beginnen stond. Ook dit duo maakte er een heerlijke show van. Goed beschouwd brachten zij met zijn tweetjes een beetje hetzelfde als wat Ben Prestage in zijn eentje bracht en hij drumde er dan ook nog eens bij. Ben Prestage heeft wat meer levenservaring en dat is goed terug te horen in de muziek. Ik twijfel er niet aan dat The Damned & Dirty een blijvertje zijn en stukje bij beetje ook meer diepgang in hun spel zullen laten zien.

2e act op het hoofdpodium was de Australier Claude Hay. Hij had een gitaar bij zich waarmee hij geluiden van diverse instrumenten in zijn gitaar kon programmeren. Ook programmeerde hij voor elk nummer ook een baslijn en een drumcomputer. Zo leek het net of er een hele band speelde. Dat vond ik persoonlijk wat minder. Zodra er teveel elektronica bij komt kijken kan ik het allemaal niet zo heel serieus meer nemen. Uit kosten overwegingen is het wel een idee om zo bassist en drummer thuis te kunnen laten, maar doe het dan zoals Ben Prestage die alles zelf bespeelt. Claude Hay redde zich echter door zijn uitstekende stem en een paar aanstekelijke covers. Hij was van de 4 hoofdacts verreweg de minste.

Tijdens The Damned and the Dirty was ik al even tussendoor wezen kijken naar The Blues Caravan die in een tent naast het beeld van Muskee tegenover de 2 cafés stond. The Blues Caravan is een tijdelijke band die ook wel bekend staat als Girls With Guitars. Ze hadden al een aantal festivals plat gespeeld tijdens hun tour en hun optreden in Grolloo was hun laatste. En wat voor een. De 3 dames zijn de Italiaanse Eliana Cargneluti op gitaar, de 18 jarige Amerikaanse Sadie Johnson ook op gitaar en de constant lachende Heather Crosse uit het Bluesmekka Clarksdale op de bas. Alle drie beschikken de dames over een geweldige stem en alle drie laten ze zien hun instrument tot in de perfectie te beheersen. Hun bluesrock werkt ontzettend aanstekelijk, de dames hebben er enorm veel zin in en nergens gaan de gitaarsolo's overdreven lang door. Een enorme pre bij bluesconcerten. Hoewel ik de naam van de drummer niet ken mag zijn werk ook zeker niet onvermeld blijven, hij hield de dames prima in "bedwang" Het mooiste was dat ze maar liefst 3 keer 3 kwartier optraden. Bij de laatste show was het werkelijk dringen geblazen. Helaas was dit dus hun laatste optreden, maar de dames zullen in een andere hoedanigheid zeker nog heel vaak langskomen in de Lage Landen. Hou ze in de gaten.

3e act op het hoofdpodium was de door Johan Derksen aangekondigde Texaan Carvin Jones die met zijn begeleiders uit Phoenix Arizona een snoeiharde show ten beste gaven. Alle 3 gaven ze de nodige solo's op hun instrument weg en hun talent zal zeker niet in twijfel getrokken zijn, geweldig. Ik vond Carvin bij vlagen wel wat weghebben van Jimi Hendrix. Naar het einde toe was ik wel een beetje klaar met weer een ander trucje, dan weer in het publiek, dan de gitaar zus vasthoudend, dan weer zo. Maar goed, dat weet je van te voren bij mijnheer Jones. Laatste act was de man uit Detroit die tegenwoordig in Engeland woont: Marcus Malone. Malone kun je wel omschrijven als een wat rustiger uitgevallen Carvin Jones. Dat is vooral op de langere termijn toch iets plezieriger. Malone heeft ook iets meer sprekende songs. Opvallend was de geweldige uitvoering van Detroit City Blues. Een nummer dat op zijn laatste album een stuk minder boven de rest uitsteekt. Ook Malone bewerkt het publiek als geen ander. Af en toe deed hij me wel wat aan Buddy Guy denken. Het nummer Slow Down lijkt dan wellicht niet toevallig heel veel op Guy's Too Soon.

Het was een heerlijke avond, met voor elke bluesliefhebber wat wils. De ligging midden in het dorp werkt fantastisch. Ik vraag me alleen wel af hoe ze het volgend jaar willen gaan doen als ze heel groots uit willen pakken. Er waren naar ik begrepen heb zo'n 1200 toeschouwers, als dat er 2 keer zoveel zijn bijvoorbeeld dan wordt het al aardig krap en als ze dan de weilanden buiten het dorp opzoeken haalt dat weer een deel van de charme weg. Maar dat is zorg voor later. Voor nu zijn er de prachtige herinneringen aan een prachtige avond.

Waarom in godsnaam hoeven Faith No More nog als openingsact op te treden? Begrijp ik echt niet, is dat omdat ze een comeback maken? Ik vond het ook al zo vreemd dat Simple Minds het voorprogramma van The Rolling Stones waren vorig jaar.

Nee, ze waren niet de openingsact. Het was een festival (Rock im Revier) en zij waren de 5e band van de 6 op het hoofdpodium. Ik kon vanaf de 4e (Within Temptation) aanschuiven, maar koos op het laatst toch om dat pas bij Faith No More te doen. Was ik nog van half 7 tot 11 onder de pannen. Ik hoorde Within Temptation wel, maar zat bratwurst met bier te nuttigen.

Ik vind trouwens de combi Simple Minds en the Stones een vreemde, maar dat is weer wat anders. Het nieuwe album van FNM is trouwens erg goed, ook live.

Ik heb altijd een ambivalente verhouding gehad met concerten, zeker de massale shows met 1000+ bezoekers. In veel gevallen vond ik de ongemakken (duur, druk, tokkies in het publiek, slecht geluid, véél te hard geluid) niet opwegen tegen de ervaring. Na een zeer slechte ervaring ruim twee jaar niet naar een concert geweest, maar gisteren was het weer eens zover: mijn broer had een kaartje over voor Fleetwood Mac in Ziggo Dome, en ik besloot het nog eens een kans te geven.

Met tegelijkertijd een optreden van de Toppers in de Arena was er grote drukte voorspeld, dus we zorgden dat we ruim van tevoren ter plekke waren. Aldaar wat gegeten, daarna in de regen ondanks de onduidelijke bewegwijzering Ziggo Dome gevonden. Serieus, wat een belabberde logistieke situatie daar. Op de terugweg moest ik met de trein vanaf station Bijlmer Arena, waar het overvol was, te weinig treinen werden ingezet, en werkzaamheden aan het spoor waren, zodat ik er tweeënhalf uur over heb gedaan om naar huis in Den Haag te komen.

Godzijdank hadden we zitplekken, recht tegenover de band op de eerste ring. De band trad voor het eerst in jaren weer op met Christine McVie in de gelederen. Dit was zeker een pluspunt, gezien de vele Fleetwood Mac klassiekers van haar hand afkomstig, al weet ik niet of ze die in andere jaren ook hebben gespeeld. Hoe dan ook, vrijwel alle bekende nummers uit de periode '75-'87 kwamen langs, wat dat betreft weet de band prima waar het gros van het publiek voor komt.

Het optreden zelf was op zich goed, al is zeker op vocaal gebied te merken dat ze de 65 gepasseerd zijn. Maar dat valt natuurlijk ook niet anders te verwachten. Buckingham was goed in vorm, en is een uitstekend gitarist, maar kwam ook wel heel erg over als een grote egotripper en narcist. Al met al een goed optreden, al vond ik het ook weer niet heel speciaal.

Dan het mindere: het geluid stond zoals verwacht weer gigantisch hard. Ik had op maat gemaakte oordoppen in (met een filter van 15db, als ik het goed heb), maar alsnog vond ik geluid te hard staan. Vooral tijdens de gitaarsolo's van de heer Buckingham was het nauwelijks te harden. Dit doet voor mij groot afbreuk aan het genot, maar het leek voor de meeste anderen geen probleem te zijn. Verder vond ik de drum en gitaar ook te hard in de mix staan, waardoor de nummers weer minder te genieten waren.

Samenvattend: Optreden 3,5/5*; Totale ervaring 1,5/5*; niet voor herhaling vatbaar, en ik koop de volgende keer wel weer een dvd of live CD/LP.

Van wie zich moet laten overhalen om met een kaartje van iemand anders alsnog maar naar een concert van Fleetwood Mac te gaan, valt natuurlijk weinig liefde voor een band te verwachten....

Ik geef het dan wel graag 5/5 omdat ik sowieso niet de ongemakken van Jaep heb ervaren. Misschien heeft het er mee te maken dat ik mij per auto van Amsterdam aan Zee naar Amsterdam begeef en verder zo'n beetje voor het Ziggodome uitstap en parkeer.

Gezellig nog een drankje gedronken met mevrouw musician in de omgeving van het Ziggodome, in mijn geval uiteraard zonder uitzicht op de Arena.

Dat zijn allemaal zaken waar de optredende band verder ook niets aan kan doen, comfort in het leven hangt een beetje van jezelf af.

Bovendien, als het verder al vrij ingewikkeld is inzake transport zou ik als ik Jaep was voortaan altijd maar thuis blijven wat betreft concerten in Amsterdam. Het muziekcentrum kan niet klein genoeg zijn of je hebt er wel logistieke problemen. De vraag voor een muziekliefhebber is echter niet dit, maar wel hoe graag je een band wil zien.

En in het geval van Fleetwood Mac was het voor mij het concert van het jaar. Velen zullen het zich niet herinneren maar de band in zijn beroemde samenstelling was hier voor het laatst in 1980. Daarna was er altijd wel iemand afwezig.

Ik heb verder geen oordoppen, de gitaar van Buckingham kan mij niet hard genoeg staan en de band maakte een solide en eerlijke indruk, vol met enthousiasme. De vocalen waren wat mij betreft ook in orde, ik vind het vrij ongelofelijk dat je op 70+ leeftijd (Christine McVie) daar op die wijze nog de hele avond kunt staan, vocaal, aan de toetsen en dan na bijna 2,5 uur ook nog een degelijke Songbird solo weet te brengen.

Ik had een beetje een "This is how it's done" gevoel aan het einde: een generatie muzikanten die niet alleen de gloriedagen van de muziek en de concerten hebben meegemaakt maar die ook nog steeds feilloos weten hoe je nu een concert moet neerzetten. Buckingham was ook openhartig over het verleden en hoe hij "A different person" was geworden ten opzichte van 1987, toen hij, achteraf gezien met enige spijt, het leven leefde zoals dat van een rockster werd verwacht.

Ik geloof dat een dergelijke constatering daaromtrent boekdelen spreekt ten opzichte van wat er allemaal is gebeurd, Buckingham is ook niet de gemakkelijkste man op aarde. Hij had het ook bij de reünie over "a new chapter in the history of Fleetwood Mac". De speech helemaal aan het einde van het concert van Mick Fleetwood met het publiek, als "last man standing" was ook buitengewoon eerlijk en oprecht.

Wie de steriele opnames van The Dance (1997) kent, de laatste periode dat de band in de huidige samenstelling samen speelde, zal het onbevangen karakter van gisteren met instemming hebben ontvangen. Hier speelde een band die verre van uitgeblust was. Alles wat er aan bekend werk lag werd uit de kast gehaald en met verve gebracht. Inclusief een sterke Little Lies en een zinderende Gold Dust Woman.

Het leidde allemaal tot groot enthousiasme rond mij en eigenlijk heb ik verder helemaal geen azijnzeikers gehoord, met wat voor kritiek dan ook. Uiteraard heb je de gebruikelijke afbranders van oude bands omdat ze bang zijn zelf voor oubollig te worden versleten. Aangezien muziek, zoals gisteren ook weer bleek, verder tijdloos is, is er voor die enkeling met het Peter Pan complex nog altijd psychologische hulp voor handen.

Dat is allemaal niet nodig voor Fleetwood Mac. De band gaf een "gewoon" concert. Geen afscheidstoer, geen "tot ziens allemaal en het ga je goed". Over een mogelijk einde wordt niet gerept. Gewoon een nieuw hoofdstuk met binnenkort een nieuwe cd.

Gisterenavond Fleetwood mac voor het eerst gezien, helemaal vooraan kon ik de gitaar van Lindsey aanraken. Wat een energie en passie die man nog heeft is bewonderingswaardig. Stevie Nicks, de goedaardige magier en de lady McVie gesteund door de twee oude reuzen in hun rug gaven een show die vlamde. De ene na de andere klassieker kwam langs in een show die bijna 2,5 uur duurde. Ze zijn niet meer jong maar er zat zoveel energie in dat de geraniums nog wel heel ver weg lijken, en vocaal?, weinig sleet, misschien wel niet. Klasse concert.

Mee eens, maar daarom geef ik ook twee cijfers. Ben in ieder geval weer tot de conclusie gekomen dat (grootschalige) concerten niet aan mij besteed zijn. Ik zet veel liever thuis een reeks platen op, en als ik een band echt kan waarderen zal ik ook concertregistraties op LP/CD/DVD/Youtube bekijken en/of beluisteren. Wat dat betreft heb ik ook genoeg liefde voor Fleetwood Mac, maar was deze ervaring voor mij gewoon wat teleurstellend. Ach ja, zo heeft iedereen zijn voorkeuren en grenzen. Leven en laten leven.

Weet niet zeker of je mij nou een azijnzeiker vind, maar moet zeggen dat me dat op andere plekken op het internet ook al opvalt: plaats eens een kritische noot bij een concert waar iemand anders van genoot en je bent direct een zeikerd/azijnpisser/zuurpruim.

Nee, ik heb jou in het bijzonder overigens geen azijnpisser genoemd
Niet in de laatste plaats omdat je vooral een lager cijfer gaf voor alle gedoe er om heen. Dat mag eigenlijk niet meetellen.

Maar het geldt bijvoorbeeld wel voor Gijsbert Kamer van De Volkskrant. Die durfde te schrijven dat "het maar niet wilde vlammen en dat er nauwelijks hoogtepunten waren". Waar heb je dan gezeten, vraag ik mij af.

Voor wie schrijft hij dan ook zijn stukje, want de ervaring die hij noteerde wordt nergens gedeeld. Ik kan tenminste nog vergelijkend warenonderzoek doen bij Fleetwood Mac en het heden afzetten tegen het verleden.

Maar bij De Volkskrant is azijnpisserij jegens oude bands bon ton, nergens op gebaseerd, geen liefde voor een band, geen liefde voor muziek en verder geen enkele journalistieke ethiek. Oud is op voorhand slecht en met deze gedachte is Kamer ook het Ziggo Dome ingegaan.

Je kunt het links laten liggen en ik heb ook in een eerder stadium na 30 jaar het lidmaatschap van De Volkskrant opgezegd: dit is geen verslaggeving maar een poging van journalistieke betweterij waar je in no-time doorheen prikt. Maar helaas kom je online dit soort stukjes dan toch weer tegen. Fleetwood Mac had op geen enkele wijze een concert kunnen geven dat Gijsbert Kamer wel goed zou hebben gevonden.

Dan heb je op voorhand al verloren. Ik moet zeggen dat andere media verder wel te spreken waren over de concerten. Eerder bij de VS toer was ook iedereen laaiend enthousiast.

En, afgezet tegen dat verleden, steekt de band momenteel beter in z'n vel dan de afgelopen 35 jaar. Een paar jaar terug (zonder Christine McVie) was het ook al in orde maar met haar terugkeer is het alleen nog maar beter geworden.

Tsja, als zelfs OOR lyrisch is over hun optreden van afgelopen zondag dan ga je toch denken dat de heer Kamer allerminst fan is van de muziek en dat hij op geen enkele manier overtuigd kan worden. Zijn recensie lijkt geschreven met de insteek om te zoeken naar kritiekpunten / dingen die niet helemaal perfect gingen. Maar welk concert van 2,5 uur verloopt wel helemaal perfect? Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hij bevooroordeeld het concert is ingegaan. En kritiek op het volume en de geluidsmix is makkelijk te geven maar hangt heel erg af van iemands persoonlijke voorkeuren. Als het geluid daadwerkelijk dramatisch was in de Ziggo Dome dan zouden er op internet veel meer klachten staan.

Ik was er overigens niet bij, maar ik vind het mooi om te lezen dat er nog bands zijn uit vervlogen tijden die nog steeds de live-kwaliteiten hebben om honderdduizenden mensen in vervoering te kunnen brengen.

Ok, prima. Zoals ik al schreef vond ik het een goed concert, maar niet fenomenaal. Heb van meerdere mensen gehoord dat ze de drums en bas ook te overheersend vonden. Dat was voor mij (naast het volume, maar dat is wellicht meer een persoonlijk dingetje) het grootste minpunt, maar het lijkt wel alsof je dat nauwelijks kunt zeggen zonder zelf afgebrand te worden. Gelukkig is dat hier niet het geval.

Onzin dat het niet wilde "vlammen" zondag, ik was er zelf bij dus ik kan het weten
Ik heb er van genoten van de 1e tot de laatste minuut, al moet ik er wel bij zeggen dat Christine McVie in het begin niet helemaal "goed" bij stem was, maar dat werd later goed hersteld en helemaal genieten is als je heel de Ziggo Dome mee hoort zingen bij Go Your Own Way

En blijf me toch altijd weer verbazen de vele telefoontjes die de lucht in gaan tijdens een concert en dan turen door zo'n klein schermpie, tsja...... en dan nog van die popie jopie figuren die bijna heel het concert yeaaaaah en whooooooh gillen

Genoten van het gitaarspel van Buckingham en de drumsolo van Mick Fleetwood, geweldige kerel en af en toe zo gek als een deur

Ik zou zeggen kom maar op met die dvd/blu-ray van deze tour!

Krijg steeds meer zin aan aanstaande zaterdag in Antwerpen.

Ik ben niet bij de concerten geweest, dus oordeel ik ook niet.
Wel aardig wat stukjes gelezen van div.kranten.
Kamer zijn stukje was idd niet echt positief, maar een ieders beleving is altijd verschillend.
Ik zou mij ook best ergeren als de mix van het geluid niet fijn is, en dat Jaep dat als kritiek ervaart, kan ik mij helemaal voorstellen.
Die geluidsmensen moeten hun werk gewoon goed doen.
In het begin van het concert kun je alles bijstellen waar nodig,- al zal de akoestiek van een zaal altijd invloed hebben. Maar drums en bas kunnen altijd zachter. Soundchecks zijn ook niet voor niets uitgevonden.

Tsja, Gijsbert Kamer. Hij heeft laatst ook een recensie geschreven over het optreden van Ariana Grande waaruit overduidelijk was dat hij gewoon niet tot de doelgroep behoorde, en daardoor een totaal onzinnig stukje neerzette. Waarom gaat hij naar Ariana Grande? Ja, om het te recenseren, maar wat boeit het mensen wat iemand ervan vindt die nauwelijks affiniteit met Ariana heeft en zich als een vreemde voelt tussen alle jonge meisjes?

Blijkbaar moet hij regelmatig voor zijn werk naar concerten die hij niks aan vindt. Wel een vervelende baan, zeg.

The Church in Paradiso, in de kleine zaal.
Ik miste een beetje de magie die bij andere concerten in het verleden wel was. Misschien wel teveel verwend van een aantal topconcerten de laatste weken.

Het was al weer een tijdje geleden dat ik ze zag. Maar wel beter dan het optreden op Parkpop in 1988.

Sommige mensen gaan hun hele leven in de kerk en hopen dan aan het eind het paradijs te zien... maar ik had aan één keer Paradiso om The Church te zien voorlopig ook wel genoeg. Was in eerste instantie met stomheid geslagen dat een band van dit formaat niet verder komt dan de kleine zaal in Paradiso, was in tweede instantie met stomheid geslagen dat het een week geleden nog niet eens uitverkocht was, maar goed, dat was het gisteravond in elk geval wel.

Nah, 't was wel een aardig optreden, zonder al te veel poespas, van een band waar ik toch nog wel erg veel van te verkennen heb. De kennelijke setlist:

Is This Where You Live
Sealine
Laurel Canyon
Myrrh
Toy Head
Vanishing Man
Metropolis
Delirious
The Disillusionist
Old Flame
Block
Under the Milky Way
Miami

Day 5
Reptile

Vind je Paradiso niks, als locatie?
Ik kan mij er altijd prima vermaken.

Ik probeer nog wel altijd te kunnen zitten. Maar per saldo een goed poppodium.

Ah... één keer Paradiso om The Church te zien
Vind het verder een fijne locatie, met name op dagen als gisteren waarop ik de garderobe niet nodig heb.

Geluid was in de hardere nummers ook niet geweldig. Na het einde van het concert toe werd dat wel een stuk beter. Kilbey was in een opmerkelijk goed humeur, maar niet altijd even goed bij stem. Afsluiter Reptile was geweldig, maar het hoogtepunt was Block.
Concert van 2007 had imo meer impact, maar dat kan ook de ouderdom zijn
Was even bang dat het kenmerkende Rickenbacker geluid van Willson-Piper gemist zou worden, maar Haug past goed in het geluid van The Church.

Inderdaad klonk under a milky way niet altijd even krachtig. De hardere nummers vond ik beter dan de rustiger nummers overkomen. Dat lag zeker aan de geluidsafstelling. Tja aan het concert van 2007 in de Ekko heb ik ook goede herinneringen aan.

Steriel? Man, die uitvoering van Silver Springs is zowat het beste wat ze ooit live hebben uitgebracht!

Was je nu wel of niet naar het recente concert geweest?
Dan had je toch ook een betere Silver Springs gehoord.

In het algemeen gaat het er mij om, dat de band alle schroom van zich heeft afgeworpen en dat ze tegenwoordig gewoon een compromisloos ouderwets rockconcert spelen.

The Dance is een heel clean album, helemaal afgeknepen geproduceerd met angsthazerige versies van nummers van hoe het ooit was. Als je The Dance met het concert van afgelopen week vergelijkt, is aan het album ook gelijk niks meer aan.

Toen Fleetwood Mac uit elkaar was gevallen duurde het tot 2004 totdat Nicks en Buckingham live de zaak weer oppikten en vanaf dat moment wordt er ook uit een ander vaatje getapt, zoals het album Live in Boston ook haarscherp weergeeft.

Die lijn is gelukkig voortgezet. Ik las recent dat alle leden van de band per persoon meer dan 100 miljoen dollar aan vermogen hebben. Op hun leeftijd speel je live niet meer afgewogen om cd's te verkopen (wat toch al niet meer gebeurd) maar hoofdzakelijk voor het plezier in het maken van muziek (voor een groot publiek).

Dat is een geheel andere benadering dan bij The Dance, waar het daar juist nog wel ging om via advocaten afgesproken regelingen onderling en verkopen van cd's.

Die "verkrampte" periode is geheel voorbij en dat is muzikaal gezien een verademing.

Mark Knopfler in de Ziggo Dome.

Stijf uitverkocht en dat was wel te merken aan de lange rijen. Uiteindelijk (weer) in vak 407, maar dat maakt geen zak uit bij de Ziggo Dome, want het geluid is overal geweldig. Vanaf het eerste nummer, Broken Bones, is het direct genieten geblazen en dat was het tot aan afsluiter Theme from Local Hero.

Het eerste uur allemaal solo-werk en geen hits als What It Is. Niet dat ik daar problemen mee had, want live kan zijn multigetalenteerde band de Keltische invloeden op hetzelfde niveau trekken als de Dire Straits-nummers. Met de combinatie Father and Son (Cal) en Hill Farmer's Blues (Ragpicker's Dream) komt de eerste Stratocaster-solo (of was het een Gibson, geen idee) en met het kraakheldere geluid weet je dat dit een geweldige avond gaat worden.

Hij varieert weinig met de setlist, zo weinig dat hij me heel erg deed denken aan die van een paar jaar terug bij zijn Privateering tour. Dat blijkt te kloppen, want van de 18 nummers die hij gisteren speelde (zo'n 2 uur en een kwartier), speelde hij er vorige keer 12. Tel daar de 4 nummers van Tracker bij op plus Sultans, vervang Piper to the End voor Theme From Local Hero en je hebt de setlist.

Enerzijds jammer, anderzijds had ik Speedway at Nazareth voor geen goud willen missen (en dat deden de mensen die naar Antwerpen en/of het tweede concert in Parijs gingen) en kreeg Telegraph Road de welverdiende staande ovatie die het verdiende. Massaal rende de geplaceerde fans naar het podium om Mark een eerbetoon te brengen.

Op zich was dat wel dom, want hij zei nog van tevoren dat een staande ovatie één encore betekende, maar geen staande ovatie twee. Het licht bleef de laatste minuten nog even uit, met een oorverdovend fluitconcert (in de goede zin) tot gevolg, maar het mocht niet baten, want het licht ging aan en de konden weer naar huis. Een geweldig concert rijker.

Nadelen? Ja, Sultans was een beetje rommelig en de setlist was niet bepaald verrassend. Tevergeefs hoop ik dat hij ooit eens met wat albumtracks uit de Dire Straits-periode komt of desnoods weer eens teruggrijpt naar Tunnel of Love, maar ach... Als je zo goed Speedway at Nazareth kan spelen. Wat een nummer, wat een geluid, wat een concert!

Oh ja, Ruth Moody, wat een schitterende combinatie is dat toch met de rustige, laid-back stem van Mark. Wherever I Go is absoluut een van zijn mooiste geschreven nummers.

Out there in de Ziggo Dome, 7 juni

Paul was daarbuiten.
Ik was daar ook.
Paul speelde daar.
Samen met zijn vriendjes.
Ik moest geld geven.
Dan mocht ik kijken.
Paul maakte veel muziek.
Hij zong daarbij.
Ik mocht luisteren.
Wat kan Paul dat goed zeg!
En zo lang achter elkaar!
Paul was goed bezig!
Iedereen die keek klapte.
Paul liet ook vuurwerk knallen.
Gaaf joh!
Ik schrok gelukkig niet.
Paul maakte iedereen blij.
Ik moest ook even huilen (héél even maar).
Toen moesten we van Paul naar huis.
Dat wilde hij zelf ook.
Maar eerst viel er nog confetti.
Veel joh!
Ik zat helemaal onder!
Toen ben ik hard naar huis gehold.
Helemaal blij en warm.
En ging ik slapen.

Vanavond is het weer.
Paul die daarbuiten is.
Ik wil nog wel een keer.
Maar mijn zakgeld is op.

S.

@Savant, het concertleven wordt duur betaald. Leuke alternatieve recensie!

Dankuwel meneer.
Dat is aardig.

Gisteravond het nu al veelbesproken concert van Paul McCartney en ik was er gelukkig bij. Net als nog een flink aantal users hier van MM. De setlist was grotendeels bekend, maar had ik bewust een tijd van tevoren niet meer bekeken. En 40 (!!) nummers leer je niet zo maar uit je hoofd. Bovendien zat de spanning erin voor mij: speelt 'ie vanavond toch wel Helter Skelter? Dat zou geweldig zijn.

Van die 40 nummers, waren er 25 van the Beatles. Geweldig vond ik dat. Ook de drie beste nummers van zijn laatste album werden gespeeld en een sterk nummer van Wings: Nineteen Hundred and Eighty-Five. Op dat laatste nummer kwam helemaal goed naar voren hoe goed de band van McCartney is: iedereen speelt (ijzer-)sterk, gedreven en enthousiast. Degene die dat nog meer doet is de maestro himself: wat een drive heeft deze man op zijn 72e. Fantastisch. Zonder overdrijven is hij voor mij een voorbeeld hoe je het leven op je 'ouwe dag' te lijf kan gaan. Hij speelde 2 uur en 50 minuten! En hij had nog door kunnen gaan.

Een pluspunt was dat veel nummers in een iets moderner rockend jasje gestoken waren. Het liep meestal als een trein. Een voorbeeldje is Let It Be, wat eindigt met een vette gitaarsolo.
De eerste helft van het concert vond ik erg goed en boeiend. Het tweede deel was briljant en haast legendarisch. Zeg maar, vanaf Black Bird, dat hij zong vanaf een podium wat zo'n 10 meter de lucht inging. Om nog een paar hoogtepunten te noemen: Lovely Rita, Eleanor Rigby, Being For The Benefit of Mr. Kite, Something, Back In The U.S.S.R., Live And Let Die (met waanzinnig vuur en vuurwerk tijdens de song), I Saw Her Standing There, Can't Buy Me Love, Helter Skelter (!) en tot slot het erg mooie Golden Slumber / Carry That Weight / The End. Subliem!

Setlist:
Paul McCartney Concert Setlist at Ziggo Dome, Amsterdam on June 7, 2015 | setlist.fm

Paul McCartney - Ziggo Dome Amsterdam - 8 Juni 2015

Na een afwezigheid van drie jaar stond Sir Paul McCartney twee avonden achter elkaar in een uitverkochte Ziggo Dome. Voor de laatste keer dat hij in Amsterdam op het podium stond moeten we 43 jaar terug in de tijd gaan. In 1972 stond hij met zijn band Wings in het concertgebouw en liet hij kort na de break-up met The Beatles hun nummers grotendeels links liggen. Hoe anders is dit in 2015, waar de 72-jarige Paul zonder moeite een kleine drie uur met vooral Beatles nummers, materiaal van Wings en wat van zijn nieuwe plaat ten gehore bracht.

Zoals gebruikelijk verschijnt er voordat Paul en zijn band het podium betreden een langdurige film waar foto’s van de verschillende periodes uit zijn leven aan ons voorbij trekken. De volledig gevulde Dome staat lange tijd de beelden met bijbehorende muziek van de ‘The Fab Four’ te bekijken als er na twintig minuten een einde aan komt. Het niet te stoppen applaus bij de opkomst toont de populariteit aan van deze man, die in zijn muzikale carrière een invloed is geweest voor vele collega muzikanten. Na een korte introductie met “Hallo Mokum” als hoogtepunt vangt Paul aan met Eight Days a Week. Een goede binnenkomer op een set waar nog vele Beatles nummers zullen volgen. Door de ervaring van alle jaren dat Paul op het podium staat heeft hij de perfecte setlist in elkaar weten te smeden. Het publiek langzaam opwarmend aan het begin van de avond, waarna er volledig los wordt gegaan met meezingers en andere welbekende nummers. De bandleden die Paul om zich heen verzamelt heeft zijn goed op elkaar ingespeeld en tonen dit gelijk aan in Save Us, afkomstig van zijn laatste album New. De afwisseling tussen nieuw materiaal en de welbekende hits houden de aandacht van het publiek erbij, al is het aan het begin van de avond nog even inkomen. Na Got to Get You into My Life speelt hij zonder moeite een betoverende versie van Listen to What the Man Said (Wings). Een vreemde eend in de bijt is Temporary Secretary, een nummer uit 1980 die hij dit jaar pas voor het eerst live ten gehore brengt. We lijken rechtstreeks het elektronische tijdperk in te waaien in dit Kraftwerk-achtige nummer. Even later lijkt het publiek zijn draai ook steeds beter te vinden en tovert Paul hier en daar een woordje Nederlands tevoorschijn. Regelmatig vraagt hij dan ook even of hij het er een beetje goed afbrengt met de Nederlandse taal. Meezinger Paperback Writer en Let Me Roll It zitten al vroeg in de set en worden uit volle borst meegezongen door de kleine 17.000 aanwezigen.

Voor zijn vrouw Nancy zing hij het prachtig uitgevoerde My Valantine. Van het emotionele nummer springt hij als een jonge man achter de piano voor The Long and Winding Road. Op dit Beatles nummer is er wel enige slijtage aan de stem van Paul te horen, vooral de hoge uithalen kosten hem moeite. Het is Paul vergeven, want op zijn leeftijd zet hij een indrukwekkend optreden neer. Zijn grapjes en korte verhaaltjes over de totstandkoming van sommige nummers smeden jong en oud in de zaal tot een eenheid. In het publiek loopt dan ook alles door elkaar van bouwvakker tot zakenman en van kind tot student. Na Nineteen Hundred and Eighty-Five van Wings nemen de nummer van The Beatles steeds meer de overhand. Op We Can Work It Out zingt iedereen mee om even later te luisteren naar de rustgevende klanken van And I Love Her. Op Blackbird komt het podium dan los van de grond en stijgt Paul op tot grote hoogtes. Here Today is een ode aan John Lennon en het ingebeelde gesprek op het nummer werd 2 jaar na het overlijden van John uitgebracht. Misschien nog wel indrukwekkender is de ode die hij aan George Harrison brengt met de ukelele aan het begin van Something. De overgang naar de elektrische gitaren laat het publiek volledig uit zijn dak gaan. Voor de kinderen vliegen de knuffelbeestjes aan ons voorbij op All Together Now. Vanaf dan gaat alles in een treinvaart en zijn Lovely Rita en Being for the Benefit of Mr. Kite! van Sgt. Peppers nog tamelijk rustige nummers. Lady Madonna en Eleanor Rigby worden van mooi filmmateriaal voorzien, waarbij de beelden extra emotionele kracht aan de nummers geven. Op Ob-La-Di, Ob-La-Da blijft het publiek langdurig door zingen en de kracht van de opbouw van Band on the Run wordt vanavond nog maar eens extra benadrukt.

Inmiddels is de mensenmassa niet meer te houden en wordt er naar de finale toegewerkt. Het onvermijdelijke Let It Be wordt op een regenboogachtige piano gespeeld en laat de mensen niet onberoerd. Paul lijkt oprecht te genieten, ook al herhaalt hij zijn korte wijsgebaartjes en gekke dansjes keer op keer. Op Live and Let Die vliegt het dak er dan ook nog bijna daadwerkelijk vanaf als de vuurkanonnen het publiek laten zweten. Een vuurwerkshow is het gevolg en de kruitdampen omringen ons al snel. Niet dat het enig persoon wat uitmaakt, want Paul maakt er een waar feestje van. Zijn band is niet voor niks in de huidige samenstelling tot stand gekomen, want de gitaarsolo’s en het drumwerk gaan vlekkeloos. Waar Paul af en toe wat moeite heeft met de hoge noten en de uithalen wordt hij zonder moeite bijgestaan door zijn bandleden en het publiek. Er is maar één slotnummer mogelijk en dat is ook dit keer niet anders. Hey Jude wordt uit volle borst meegezongen en lijkt tot in het oneindige door te gaan. Met ‘Nu de jongens, the boys’ en ‘Nu de meisjes, the girls’ worden de zangkunsten van het publiek door Paul nog even op de proef gesteld. Terwijl de bandleden het podium al afgelopen zijn galmt het ‘Na, na, na, na na na na, na na na na, Hey Jude’ nog door de zaal heen. Bij de eerste toegift mag een vrouw uit het publiek na 42 concerten Paul eens een keer een stevige omhelzing geven, waarna Can’t Buy Me Love wordt ingezet. Paul rent dan ook nog even op het podium met de Nederlandse vlag en gaat bij de tweede toegift op de emotionele toer met Yesterday. Op Helter Skelter bewijst hij dat hij de flinke uithalen op zijn leeftijd nog steeds aankan. Het nummer toont zijn waarde in het ontstaan van de hardere rockstijlen, oorsuizingen gegarandeerd. Het slotstuk Golden Slumbers, Carry That Weight, The End maakt een einde aan deze indrukwekkende avond.

Paul is een echt showman en liet dit ook vanavond zien in zijn maniertjes, interactie met het publiek en zijn grapjes. Hij geniet echter op zijn leeftijd met volle teugen van elk moment dat hij op het podium staat. Zijn overleden Beatles collega’s eerde hij met prachtige uitvoeringen van klassieke songs. Paul geeft alles en wil met een optreden van een kleine drie uur het publiek niets te kort doen. Een visueel spektakel en vuurwerk bleken ook weer een doeltreffende waarde aan het concert toe te voegen. Of we hem nog een keer zullen zien? zo fris als hij vandaag op het podium stond zal het niks verbazen als hij over een paar jaar weer een geweldige show in ons land neerzet.

Afkomstig van Platendraaier.

Rock am Ring – Donderdag 5 juni

Afgelopen weekend ben ik aanwezig geweest op het Rock am Ring festival in Mendig, Duitsland. Het festival vond dit jaar voor het eerst plaats op de oude vluchthaven van Mendig. Toen we aankwamen was direct al te zien hoe immens groot het festivalterrein is. De Volcano Stage werd de eerste dag gedragen door bands als Die Toten Hosen, Broilers, Rise Against, A Day to Remember en Bad Religion. Naast de Volcano Stage ligt de Crater Stage, het tweede podium van Rock am Ring is echter ook zeer groot. Op de eerste dag waren daar optredens van Marilyn Manson, Mighty Oaks, Jamie T en Clueso. In de Alterna Tent speelden vandaag voornamelijk metalbands. Asking Alexandria, The Ghost Inside, Body Count en All That Remains stonden er op de eerste festivaldag. Verder is er nog een danstent aanwezig op het festival, maar daar ben ik nooit binnen geweest.

Het eerste optreden waarbij ik aanwezig was vond plaats op de Volcano Stage. Duidelijk mocht zijn dat de Donots ongekend populair zijn in Duitsland: ik heb nog nooit een festivalweide zo los zien gaan bij de eerste band van de dag. De zanger van de Broilers en de drummer van Die Toten Hosen speelden ook allebei een nummertje mee, waardoor de stemming alsmaar beter werd. Nummers als So Long en Stop the Clocks konden op de meeste respons rekenen vanuit het publiek, maar ook bij de Duitse nummers werd de band soms gewoon overstemd door het publiek. Bij deze show was direct nog een andere liefde van de Duitsers te ontdekken: moshpits! Ik heb dit weekend nog nooit zoveel en zulke enorm grote moshpits gezien als dit weekend op Rock am Ring. De Donots gaven een sterke show weg, ik was erg onder de indruk hoe de band de toch niet zo hele prettige spot op wist te vullen. Als eerste band op het hoofdpodium spelen geeft mij al snel de indruk dat het een opwarmertje is voor de aankomende bands. Hier was het tegendeel echter waar, voor veel Duitsers (en Nederlanders als ik) was het eerste hoogtepunt van Rock am Ring 2015 een feit.
3,5/5

Na de Donots hebben we even over het terrein gelopen. Rock am Ring heeft met deze vluchthaven echt een prachtlocatie binnen. Middenin een mooi groen dal, en er is meer dan genoeg ruimte. De oude vluchthaven geeft bovendien een vet industrieel beeld, mede door de oude loodsen langs de podia en de grote landingsbaan heeft de organisatie het erg goed voor elkaar hier.

Yellowcard was de band die we na de Donots hebben bekeken, maar daar zijn we na twee nummers ook weer weggegaan. De Amerikaanse poppunk kon me totaal niet boeien, en we zijn ons in de tijd dat Yellowcard maar gaan voorbereiden op het concert van Bad Religion op de Volcano Stage.
-/-

Bad Religion is een all-time favourite van mij. De punkveteranen stonden al redelijk vroeg op de dag geprogrammeerd, maar er stond toch al een flink aantal mensen te wachten om het voorvak in te kunnen. Uiteindelijk is dat ons ook gelukt, en bij openingsnummer Conquer the World stond ikzelf ineens in zo’n Duitse megapit. Feest gegarandeerd! Bad Religion deed precies wat ik verwachtte, een goede punkrockshow waarin nummers als Suffer, 21st Century Digital Boy, Anasthesia en Punk Rock Song natuurlijk niet mochten ontbreken. Ik heb Bad Religion vorig jaar voor het laatst gezien, en ook dat was een geweldig feest. Toch was het iets tammer dan toen, maar dat zal ongetwijfeld met de hete temperatuur te maken te hebben. Bad Religion op Rock am Ring was gewoon precies wat je van ze kon verwachten, ik heb me weer erg goed vermaakt!
4/5

De eerste dag zijn we voornamelijk bij de Volcano Stage gebleven. De volgende band die hier zou spelen is een band die bij twee jongens uit de vriendengroep erg favoriet is. A Day to Remember trok veel meer volk dan Bad Religion, en wist direct het moshpit record te verbreken. Maar dat is iets dat bij iedere show zo ongeveer weer gebroken werd door een andere band. Uiteindelijk schrok ik zelf een beetje van hoeveel nummers ik van A Day to Remember kende. Downfall Of Us All, All I Want en Lauderdale werden natuurlijk allemaal gespeeld. Maar de andere nummers vielen mij heel erg mee. Ik heb het verstand maar even op nul gezet en zo nog erg veel lol gehad bij deze band waar ik altijd wat kritisch over geweest ben. Na deze show begrijp ik wel wat beter waarom deze band zo populair is, prima show!
3,5/5

Hierna was het tijd voor Broilers! Aan het aantal mensen dat met Broilers-shirtjes aan over het terrein liep vandaag was al te zien dat het hier erg druk zou worden. Uiteindelijk deze show vanuit het tweede vak bekeken en me heel erg goed vermaakt. Santa Muerte en Noir zijn allebei erg sterke albums, en het was echt heel erg indrukwekkend hoe er gereageerd werd op de nummers en deze band. Dit festival is echt uitzonderlijk qua publiek, wanneer je er nog nooit bent geweest zul je echt met je bek vol tanden staan. Dat heb ik dus ook maar gedaan bij dit concert, maar natuurlijk heeft Gloeilamp zich ook nog even in de pit laten zien meeblerend met Duitse megahits als Zuruck Zum Beton, Mein Sache en Wo Es Hingeht. Mooi om te zien ook hoe de band onder de indruk was van het belachelijke aantal mensen dat naar hun stond te kijken. Het was simpelweg erg mooi te zien hoe een band zoveel energie uit het publiek kon halen, en om het publiek alsmaar uitzinniger te zien worden. Heel tof om hier bij geweest te zijn.
4,5/5

In onze groep is Hero of War van Rise Against een soort groepsnummer geworden. Stiekem stonden wij allemaal te hopen dat dit nummer dus gespeeld zou worden, maar doordat Rise Against dat nummer nauwelijks meer live speelt hebben we er maar over gezwegen toen we naar dit optreden gingen kijken. Doordat we Die Toten Hosen graag vanaf een goede plek wouden zien hebben we onszelf door de moshpits heen naar het voorste gedeelte van de tweede ring gewerkt. Rise Against speelde ondertussen alsof hun leven ervan af hing, en het publiek slikte het als zoete koek. Ook hier waren de megapits natuurlijk weer aanwezig, en ook vlogen er een grote hoeveelheid crowdsurfers door de lucht. Mede door het enthousiasme en ook weer een band die onder de indruk was van het publiek bouwde zich dit weer uit tot het Broilers effect: band en publiek hielpen elkaar steeds verder en zo liep dit uit op +/- 60.000 springende mensen. The Good Left Undone, Prayer of the Refugee, Satellite, Ready to Fall en Make it Stop werden allemaal gespeeld voordat het echte hoogtepunt plaatsvond. Toen de zanger zijn elektrische gitaar inwisselde voor een akoestische verwachtten wij dat hij People Live Here in zou zetten. Toen de eerste tonen van Hero of War ingezet werden stond ineens het hele veld met de armen over elkaars schouders mee te zingen, bij opvolger Swing Life Away hetzelfde. Mooie momenten. De show werd in stijl afgesloten met Savior.
Hele sterke show, met dank ook aan het publiek, ik moet deze show maar in mijn hoofd houden wanneer ik Rise Against over twee weken zie tussen het tamme Werchterpubliek.
4,5/5

Die Toten Hosen waren denk ik veruit de meest populaire band van Rock am Ring 2015. De vrijdag was de enige volledig uitverkochte dag, en het stikte de hele dag al van de Hosen shirtjes. Wij waren gelukkig zeker van een goede plek om dit typische Duitse feest mee te maken. Openingsnummer Bonnie und Clyde bracht de stemming er gelijk in. De Duitsers kenden aber naturlich alle teksten uit hun hoofd, en de band speelde zelf met erg veel plezier. Nummers als Das Ist Der Moment, Hier Kommt Alex, Tagen Wie Diese, Altes Fieber en Zehn Kleine Jagermeister waren in mijn ogen de hoogtepunten van de set. Ik kan iedereen zeker eens aanraden om Die Toten Hosen te bekijken wanneer je de kans hebt, ik vond het een erg vette ervaring. Toen tijdens Tage Wie Diese de confetti en feest slierten met een noodvaart richting de rechterkant van het terrein vlogen was de storm al merkbaar. Tijdens afsluitingsnummer You’ll Never Walk Alone begon het te regenen, toen zijn we snel naar de Alternatent gerend.
4,5/5

Daar speelde Asking Alexandria. Niet echt mijn ding, maar weer een van de favoriete bands van een paar jongens uit de groep. Ik heb me er best even vermaakt, maar heb de tent verlaten toen ik de grote waterbel in het tentdak zag ontstaan. Na Pukkelpop 2011 niet nog een keer.
-/-

Op de camping aangekomen was de storm weer opgelaaid nadat het even rustig was. Veel partytenten waren weggewaaid, en er was veel waterschade. Ondanks dat ik geen zeil onder mijn tent had neergelegd zijn wij er redelijk goed van afgekomen. Toen ik ging slapen rond 02:30 was de storm weer wat gaan liggen, om vervolgens 5 keer zo hard terug te slaan. Behoorlijk angstaanjagend wanneer je tentje gewoon helemaal verlicht word door de bliksem, om vervolgens heel erg te bewegen wanneer de donder doorkomt. Het zal door het vele bier gekomen zijn dat ik uiteindelijk in slaap ben gevallen, maar even spannend was het wel weer. Pukkelpop 2011 leek zich bijna weer even over te doen, maar gelukkig is het nu beter afgelopen.

Hier nog een filmpje vanaf de camping de ochtend na de storm: Rock am Ring 2015 ? Der Tag nach dem Unwetter - YouTube

Morgen mijn verslag van dag 2!