Ik woon praktisch naast Ziggo dus die extra kosten heb ik niet
Voorkeur gaat ook uit naar kleinere zalen. Maarja, daar zal ik The Cure niet meer te zien krijgen.

Geluid was prima, zat schuin tegenover in vak 103 als ik me niet vergis. Must-see bands moet je gewoon gaan zien.

Op donderdag maakte ik mijn eerste Le Guess Who? festival mee en daar zaten een paar goede bands bij waardoor ik een geslaagde avond had vol goede muziek!
Hier onder drie recensies van drie bands die ik graag volledige wilde zien en zo ook een volledige recensie over kon maken.

21:00 - 21:57 Steve Gunn @Tivoli Vredenburg.

Steve Gunn presenteert met deze tour zijn nieuwe en tevens vijfde album ‘Eyes on the Line’.
Tijdens deze tour speelde hij de dag ervoor in Rotown Rotterdam en de dag daarna op het Le Guess Who? festival waar ik deze artiest graag live wilde zien!
Zijn set begon op deze avond met het nummer ‘Way Out Wheather’ afkomstig van het zelfsprekende titel album, alleen voor dit nummer werd een lapsteel gitaar gebruikt wat een mooi geluid gaf.
Daarna volgde een nieuw nummer ‘Conditions Wild’ en Ancient Jules’ wat beiden erg goed gespeeld werden. Ook daarna volgde er alleen maar nieuw werk, waaronder ‘Night Wander’ waar (net als meerdere nummers) de wah wah pedal flink gebruikt werd.
De stem van zanger Steve Gunn is live niet slecht, maar weet hier en daar niet zijn hoogte punten te halen en blijft erg eentonig, wat ik zelf niet als slecht ervaarde, maar mij wel opviel.
Instrumentaal klinkt het allemaal erg goed en krijgen de meeste nummers hier en daar nog wat instrumentale stukken die de set spannend weten te houden en de energie op een niveau houdt.
Door deze instrumentale stukken werden de nummers wat langer gespeeld en telt de set-list helaas maar zeven nummers die in een uur tijd gespeeld werden.
De set werd afgesloten met twee nieuwe nummers waarvan ‘Ark’ grootst werd uitgepakt met flinke gitaar uithalen tijdens het instrumentale stuk en ‘Park Bench Smile’ akoestisch werd gespeeld.
Steve Gunn heeft mij op het Le Guess Who? festival verrast en hoop ik zeker nog eens live mee te mogen maken!

23:00 - 23:45 Nadja @Ekko.

Onder leiding van drone instrumentalist Aidan Bakker maakt Leah Buckareff samen met deze man drone/ambient muziek onder de bandnaam Nadja.
Voor Bakker is niks nieuw binnen dit genre, hij heeft namelijk meerdere samenwerkingen gehad met andere instrumentalisten waar onder zo ook het nieuwe project met Tomas Jarmyr.
Al gauw na dit project volgde er een nieuw album van Nadja, speciaal daarvoor werden er t-shirts gemaakt voor de korte EU tour waar onder andere Nederland en England bezocht werden.
Tijdens het Le Guess Who? festival in Utrecht is dit drone duo gecast op de donderdag in de Ekko.
Een kleine tafel staat vol met gitaarpedalen en knopjes, ook staat er een dia scherm klaar waar eenmaal toen de set begon allemaal fraaie katten filmpjes op af werden gespeeld.
Waar Buckareff met haar rug tegen het publiek in stond speelde zij het geheel in, samen met Bakker die weer zorgde voor de meeste effecten in de gehele set.
Toen eenmaal de strijkstokken er bij gehaald werden speelde het duo nog tien minuten vol en werd de set langzaam afgebouwd.
De set van deze avond bestond (zoals bij de meeste dronre) uit één of twee nummers van een half uur, voor deze avond werden er helaas geen nummers gespeeld van het nieuwe album.
Er werd namelijk een set gespeeld van het album ‘Queller’ waar ik niet uit kon halen of hiervan verschillende nummers werden gespeeld, naar dat album had ik namelijk nog niet geluisterd.

02:00 - 02:45 TAU @Ekkko.

TAU is een Duitse psychedelische band die sinds 2015 werkt aan hun bekendheid, terug in dat jaar tourde de band voor her eerst door Nederland.
Ik kan mij nog precies herinneren hoe hun exclusieve concert was tijdens het Incubate festival en daarom wilde ik graag zien en horen hoe ze er nu bij staan.
Een verandering is het wel, de band heeft inmiddels een album op zak en neemt op deze tour twee zangeressen/dansers met zich mee.
Een jaar geleden stond de band dus op Iincubate in één van de donkere ruimtes in een opgeknapte loods, de band had daar een gekleurde lamp aan staan die weerkaatste tegen een groot stuk (soort van) folie.
Nu staat de band live in de Ekko in een goed verlichte zaal waar ze geen mysterieuze verlichting meer toepassen aan de show en de heren zelf netjes gekleed zijn in gekleurde blezers.
Instrumentaal klinkt het wat strakker en georganiseerde, deze keer zit er geen stuk tape op de toetsen van een oude synthesizer om een toon langdurig te houden, maar wordt er gebruikt gemaakt van een Roland mini synthesizer waarmee kleine melodieën tot stand komen.
Verder lijkt er een hoop geluiden uit de googledoos te komen, maar wordt het wel aangevuld met een echte trommel en djembé.
Ook komen de nummers nog voorbij als ‘Mother’ en ‘Huey Tonatzin’ die op deze avond instrumentaal veel beter overkwamen dan tijdens hun vorige concert.
De nummers vallen binnen de zelfde stijl als het eerdere materiaal en worden zowel door de zangers als door de zangeressen gezongen, zodra de zangeressen niet meezongen maakte zij bijzondere bewegingen op het podium.
Het concept van de band komt goed over op het podium en wordt erg gewaardeerd door het kleinschalige publiek en dat ondanks het af en toe wel grappig over zou kunnen komen zoals bij de barman en barvrouw elkaar lachend aankeken bij weer de zoveelste ‘heja heja heja heja hejaho’ tekst. Toch heeft TAU het goed voor elkaar en keert volgend jaar januari weer terug naar ons land voor misschien wel enkele concerten en dan ben ik er weer graag bij.

Het volledige verslag van mijn festival ervaring zal ik plaatsen bij het desbetreffende forum Le Guess Who? voor de mensen die daar nieuwsgierig naar zijn

13-11 Whitney 4,25* (support Julia Jacklin 3,5*), Tolhuistuin, €11 incl TicketSwap - €15 excl normaal

Een jaar geleden stond ik in alle onschuld mij te vermaken bij een concert van CHVRCHES in de Melkweg en vandaag wederom een vermakelijke dag. Alsof er niets anders gebeurd was die dag. Vandaag wel bewust dat het een jaar geleden is maar eenmaal onderweg niet meer aan gedacht tot na afloop. Hoe wreed is het dat een mens zoiets zo gemakkelijk kan vergeten. Maar dat is uiteindelijk juist wel wat belangrijk is, doorgaan, alsof er geen vuiltje is aan de lucht. Was niet echt van plan te gaan maar TS had een aanbieding... en mijn vriendin wilde het huis uit.

Julia Jacklin, het voorprogramma kende ik en was de reden om te gaan, van Whitney hoorde ik alleen dat ze goed zijn volgens de BBC, maar ik kende geen nummers van hen. De Australische Julia Jacklin kwam met 20 minuten vertraging het podium op en met 30 minuten er weer af. Voelde te kort aan zeker toen het ook nog een half uur duurde voor hoofdact begon. Julia's debutalbum beviel genoeg om een optreden te wagen. En na een nummer om de stembanden op te warmen komen er een paar nummers van het nieuwe album die hier minder goed uit de verf kwamen, iets te steriel maar de stem is prima wanneer die opgewarmd is, nummers in een beetje CountryRock-achtige stijl. Jammer, te weinig om warm van te worden op deze koude avond.

Dan maar hopen dat Whitney iets is, en dat is het. Een speciaal verhoogd podium met erop de drummer die meteen ook de zanger is. Geen Phil Collin's en geen Don Henley want dit is IndiePop van een zes-man's band met een saaie slaggitarist, een swingende keyboardist/achtergrondzang, een speelse maar ook plichtmatige lead-gitarist Max Kakacek, een multitasking trompettist, een dopey drummer/zanger: Julien Ehrlich en een onzichtbare bassist. Drie bandleden met glazige ogen met duidelijk iets op en de drummer / zanger die regelmatig bijschenkt en mixt uit een papieren koffiekopje. Dat had ik niet meteen in de gaten, ook als de zanger Julien Ehrlich een wat aparte manier van spreken had. Oh boy als dit maar goed gaat.

Wonderwel gaat het goed. De eerste nummers worden prima gespeeld en gezongen maar de zanger lijkt onwennig en wil zelfs van zijn podium af, paniekaanval? Wordt vervolgens tegengehouden waarna er vervolgens heftig getongd wordt op het podium met de bassist, er wordt hier wat voor de LHBT-gemeenschap gedaan. Voor de duidelijkheid, er staan alléén heren op het podium. Drummer kruipt weer achter z'n kit en verteld terloops dat hij ook geen ondergoed draagt, ja lekker belangrijk, maar hij krijgt de lachers op zijn hand en de sfeer is dan ook goed.

Ondertussen is aan het onwillekeurig gegrinnik van de drummer op te maken dat hij iets op heeft. Ook lijkt hij verbaasd wanneer er bepaalde passage precies op maat gespeeld wordt, alsof je hem hoort denken: "héé, het gaat precies goed". Het is mij ook een raadsel hoe hij kan spelen in deze toestand maar hij doet het en het klinkt gewoon prima. Ook de zang heeft er weinig onder te lijden, alleen het spreken met het publiek gaat hem minder goed af maar dat maakt het er alleen maar interessanter door. De trompettist heeft een keyboard waar zijn signaal in gaat en er als akkoorden uit komen, dus je hoort als het waren 3 trompetten. Knap gedaan en klinkt prima. Indie rock, psychedelisch pop zegt Wiki, ik zeg met Jazzy invloeden en meer IndiePop. En al ken ik geen enkel nummer, er valt enorm van te genieten. De vele breaks prima uitgevoerd, opbouw en afbouw van nummers zijn rijk gevarieerd. Ga hun album morgen eens aanhoren. Hier en daar vage hinten van The Beatles en de 60s en 70s zoals in Light Upon the Lake en in het gitaarspel hoor ik wat Lou Reed terug alsmede Wings.

De vraag die opdoemt na afloop is wel "hoelang gaat dit nog goed". Want deze zanger is kandidaat voor de 27 club (artiesten die komen te overlijden tijdens hun 27e levensjaar). Dus ga deze band zien voor Julien Ehrlich 28 wordt! Zo komt de dood toch nog langs een omweg opduiken op deze koude 13e november één jaar na de horror van de Bataclan.

The Cure
Zat 11 nov Sportpaleis Antwerpen / Zon 12 nov Ziggo Dome Amsterdam

Kaartje voor Amsterdam was gelijk gekocht maar toen ik de setlijsten van deze tour zag afgelopen week ook nog een kaartje voor Antwerpen gekocht want je krijgt wel waar voor je geld en tot nu toe is elke avond weer een andere setlist gespeeld.
Totaal deze 2 avonden 60 nummers gespeeld waarvan 20 op elke avond en 20 nummers of in Antwerpen of in Amsterdam.
De zware donkere muziek heeft mijn voorkeur dus de standaard toegift met de zgn "vrolijke" nummers (Friday I'm In Love, Boys Don't Cry, Close To Me, Why Can't I Be You) komt over als een goedmakertje voor de 2 uur heerlijke zware kost die je daarvoor krijgt.
Antwerpen had als verrassing oa Sinking, Jupiter Crash en Lovecats. Amsterdam ging daar ruimschoots overheen met Other Voices, Charlotte Sometimes, The Last Day of Summer, '39, M, Three Imaginary Boys.
Waren voor mij dus 2 heerlijke avonden The Cure zoals ik ze het best vind. Ik ben klaar voor de winter.

The Cure - Amsterdam Ziggo Dome
The Cure - Antwerpen Sportp...

The Cure.. stond al zo lang op mijn wishlist, maar gisteren was het zover.

Ik heb echt heel veel gezien, maar deze ochtend werd ik toch licht euforisch wakker. En dat heb ik heel lang niet gehad na een concert. Wat was dit enorm goed zeg!

ik heb enorm genoten, en spijt dat ik zo laat in het diepe ben gegaan bij the Cure..

Non de jeu, wat een setlist gisteren in Ziggo Dome.
Dat is de set die ik ook had willen meemaken. Ik kan me voorstellen dat je genoten hebt Paul

Cure wat een hoop verschllende nummers in de laatste 3 concerten
Ik was in Koln, maar die van de ziggodome, dat had ik het liefst gehoord.

Amsterdam;

Open
High
A Night Like This
Push
In Between Days
Pictures of You
Other Voices
Charlotte Sometimes
Lovesong
Just Like Heaven
The Last Day of Summer
39
From the Edge of the Deep Green Sea
One Hundred Years
End
Encore:
Three Imaginary Boys
At Night
M
Play for Today
A Forest
Encore 2:
Shake Dog Shake
Fascination Street
Never Enough
Burn
Encore 3:
Lullaby
The Walk
Friday I'm in Love
Boys Don't Cry
Close to Me
Why Can't I Be You?

Antwerpen:

Shake Dog Shake
Fascination Street
A Night Like This
All I Want
The Walk
Push
In Between Days
Sinking
Pictures of You
High
Lovesong
Just Like Heaven
Jupiter Crash
From the Edge of the Deep Green Sea
One Hundred Years
Give Me It
Encore:
It Can Never Be the Same (Dedicated to Leonard Cohen)
Burn
A Forest
Encore 2:
Step Into the Light
Want
Never Enough
Wrong Number
Encore 3:
The Lovecats
Lullaby
Hot Hot Hot!!!
Friday I'm in Love
Boys Don't Cry
Close to Me
Why Can't I Be You?

Koln:

Open
alt.end
The Walk
Push
In Between Days
Pictures of You
Before Three
High
A Night Like This
The End of the World
Lovesong
Just Like Heaven
Trust
From the Edge of the Deep Green Sea
One Hundred Years
End
Encore:
Step Into the Light
Want
Burn
A Forest
Encore 2:
Fascination Street
Never Enough
The Hungry Ghost
Wrong Number
Encore 3:
Lullaby
Friday I'm in Love
Doing the Unstuck
Boys Don't Cry
Close to Me
Why Can't I Be You?

Ik vond ze beter dan in 2008 en wat stond die basgitaar lekker in de mix.

Had nog wel graag It Can Never Be the Same willen zien, maarja ik was erg blij met Other Voices en Last Day of Summer. Die had ik zeker niet verwacht op basis van de voorgaande setlists.

De 3e encore gemist anders kon ik de trein niet halen en was volgens mij zeker niet de enige.

Jeetje, wat was The Slow Show goed gisteren! Prachtig warm geluid van de zanger en de band speelde ook geweldig. Sommige instrumentale gedeelten hadden van mij wat langer mogen zijn, maar dit is alleen maar een compliment aan de muziek. Ook weer ontzettend genoten van de magnifieke geluidskwaliteit van de Rondazaal van de Tivoli. Al met al dus een bijzonder geslaagde 100 minuten!

Ik was er gisteren ook bij; de investering van die 17,- euro p.p. vond ik wel verantwoord Had de band leren kennen/waarderen dankzij de discussie alhier. Beide albums vind ik de moeite waard, onderstrepen de sfeer van quality time chez nous.

Op een schaal van 10 zou ik dit concert beoordelen met een 7,5. Voor mij is 100 minuten met relatief eenvormige muziek toch te veel van het goede; ondanks de stem zit er gewoon - voor mij althans - te weinig variatie, te weinig magie in de muziek. Een cynicus zou kunnen denken dat quality time chez nous slechts max. 1 uur duurt, maar da's niet waar. Ook bij mijn lief begon het na verloop van tijd te knagen merkte ik. Bij Lamb en Patrick Watson waren we de hele tijd gefascineerd luisteraar - ok, ook bij Angus en Julia Stone was het wat minder

Een punt van kritiek is bijv dat de invulling van de percussie vrij standaard is. Een pluspunt daarentegen is het live koper - bijzonder warm en fijn geluid. Wat mij gisteren wel bezighield is wie zich bezighield met het instarten (synth, samples op schijf?) van de additionele muziekgeluiden (snaren, choral samples). De toetsenman bespeelde nl een Nordstage 2, een modulaire synth, door velen - o.a Julia Holter - geprezen om zijn pianogeluid.

Dat vond ik inderdaad ook vrij verwonderlijk, en ook de vioolspeler heb ik nergens zien staan. En stiekem zat ik ook nog wel te wachten op de vrouwelijke stem in bijvoorbeeld het nummer 'Hurts', maar die werd prima overgenomen door deheer Goodwin.

En dat punt van kritiek kan ik me ook wel in vinden, hoewel de drummer bij zijn toch ogenschijnlijk eenvoudige partijen wel flink los leek te gaan. Maar dat maakte het geluid voor mij niet minder en ik vond verscheidene nummers fantastisch uit de verf komen zoals Ordinary Lives, Brawling Tonight, This Time en natuurlijk het werkelijk adembenemende Bloodline, zorgt bij mij nog steeds voor kippenvel!

Je kan ook gewoon een link naar setlist.fm plaatsen, zoals in het bericht van gringo_m wat jijzelf boven je quote.

Ik las trouwens wel wat kritiek in de reviews. Zo vonden Parool & NRC de setlist wat te eenvormig: de '2-deling' eerst donker en dan meer poppy zorgde voor te weinig afwisseling. Ook was er wat kritiek op de soms afwijkende zanglijnen van Robert Smith en nog wat meer. Het NRC gaf het concert 'maar' 3*. Toch een behoorlijk verschil met wat ik hier lees. Eerst baalde ik dat ik niet was gegaan, nu weet ik het niet meer.

Ik vond de 2-deling wel goed werken want om steeds van donker naar poppy te gaan en weer terug werkt niet voor mij. Het is heerlijk om een uur lang lekker te verzwelgen in de donkere kant van The Cure en had van mij heel het concert zo mogen zijn. Voor de neutrale bezoeker snap ik wel dat die meer afwisseling hadden gewild. En wat betreft de afwijkende zanglijn van Robert Smith vind ik dat een welkome afwisseling en maakt een nummer tenminste anders dan op de cd.
Sinds 86 de concerten van The Cure gezien in Nederland en deze staat zeker in mijn top 2.

Ik was in Ziggo en was ook niet helemaal tevreden. Vond de tweedeling prima, maar ik miste het kale/sombere gevoel van de eerste albums. Imo werd er te vaak te veel een muur van geluid geproduceerd, stadionrock, wat een Other Voices of Play For Today bv minder mooi maakte. Die drummer wilde wel erg graag laten horen hoe goed hij het kon en hoe hard hij kon slaan.

Voor mij had het geluid dus best wat 'leger' gemogen, ook wb het licht.

Tja het is geen Boris he

Boris is van na '84.
Ik hoor liever de albums van daarvoor. Op Head On The Door na.

Allebei de periodes veel beter dan Jason iig

Een recensent van de krant is vaak een persoon die naar concerten moet omdat het zijn werk is. Als het dan zijn pakkie aan niet is, is het al snel slecht of saai... Ik hecht daar nooit zoveel waarde aan.

Dit stuk is geschreven door iemand die ik "ken" (praat veel met hem over muziek, en ook Prince fan) en hij slaat de spijker wat mij betreft op de kop. Hij is een liefhebber, maar is ook kritisch als 't moet.

The Cure diept de schatkist uit in Ziggo Dome | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Oké, iets meer wisselende commentaren hier. Maar natuurlijk super mooi voor iedereen die heeft genoten. Bedankt voor de link lennon

De optredens van de Cure waren in het verleden leuk, aardig en soms best goed maar sinds de Bloodflowers tour zijn de optredens geweldig. Lange sets met elke keer weer een verrassing wat de avond zal brengen. Al weet je van te voren dat het lang zal duren en dat het stevig kost zal zijn. Afgelopen zondag was geen uitzondering. Een set met twee gezichten. Een duister eerste gedeelte en een ´vrolijk´ slot. In het eerste gedeelte zaten de meeste verassingen en kon mij het meest bekoren. De hitjes in de toegiften waren natuurlijk ook leuk, maar dat ging allemaal net wat plechtstatiger leek het.
Opvallend was het publiek. De Cure is mainstream geworden en betekend een gezellig avondje uit voor pa en ma. Af en toe leek het op een kippenhok. De dames om me heen tokten er vrolijk op los en wisten zelfs over de muziek heen te komen om bij de hitjes gezellig mee te zingen en mee te hupsen (wel oppassen anders vliegt de Baco over de rand van het bekertje!).
Verder opvallend was het licht. De Cure staat niet bekend om de geweldige lichtshows. Licht was in het verleden een spaarzaam effectje en verder gewoon functioneel. Dat was in de Ziggo Dome wel anders en ik vond het leuk. En zeker van toegevoegde waarde.
Het geluid was vol zoals meestal bij de Cure concerten. Maar misschien nu nog iets voller: En we hadden een echte gitarist in de zaal (buiten Robert Smith zelf natuurlijk, die moest vooral zingen). Ik kan me niet herinneren ooit een gitaarsolo gehoord te hebben maar deze avond wel. Meerdere zelfs. Ik vind Reeves Gabrels een geweldig gitarist. Zijn werk met Bowie en Tin Machine is groots maar of het helemaal de juiste gitarist is voor de Cure weet ik niet. Hij is namelijk wel aanwezig. Net zo goed als Simon Gallup die zoals gewoonlijk als een stuiterbal over het podium vloog. Maar van hem zijn we het gewend .
Al met al toch weer een geslaagde avond. De opbouw van de set was wat wisselvallig. Niet zo goed als in 2008 (toen hadden ze zo´n lange set dat er geen voorprogramma was. setlist 2008).
En ik vond dat ze er nog behoorlijk fris en fruitig bij stonden. Deze (bijna) 60ers die al ruim een half jaar aan het toeren zijn!

Ik was alweer vergeten hoe verschrikkelijk veel nummers ze die avond speelden! Niet vergeten ben ik dat 65daysofstatic toen in het voorprogramma stond.

Ja, je hebt gelijk! Dat was best leuk ook al was het geluid bagger. Bijna drie en half uur speelden The Cure toen, 38 nummers.

Dat was wel mooi ja.

One hundred years en Disintegration als afluiting van de reguliere set en dat geweldige tweede blok met alleen maar Boys don't cry nummers.

Naast One Hundred Years + de visuele beelden kwam ook het maar spaarzaam live gespeelde 39 (van het middelmatig ontvangen album Bloodflowers) behoorlijk hard aan voor mij, mede dankzij de geweldig stuwende bas.

17-11 Weyes Blood 4,25*, OCCII, Amsterdam € 7

Gisteren, de moeilijke keus: Weyes Blood of toch Hannah Georgas, OCCII of kleine zaal Paradiso. Wat mij betreft horen ze beiden eigenlijk thuis in The Max, het is niet anders. Beiden hebben prachtige albums afgeleverd dit jaar maar die van Weyes Blood maakt nog kans op een plekje in mijn album Top 10 van 2016. Beiden slecht verlichtte kleine zalen maar de Paradiso heeft het betere geluid, toch OCCII geworden.

Voorprogramma is een film, eerder minimalistische aaneengeregen amateurfilmpjes uit reservaten in de VS, native americans? geen idee, te vaag voor mij. Pas om 22:30 staat Weyes Blood met zangeres Natalie Mering op de planken. Tot dan toe had ik het idee dat dit een solo-project was maar blijkbaar is er een band die schuil gaat achter de naam Weyes Blood: een spaarzaam spelende drummer / percussionist, een aanvullende keyboardspeler en een opdringerige bassist / achtergrondzanger / toetsenist. De opdringerige bassist is wel degene die het meeste bijdraagt aan het complementeren van de nummers. Terwijl zangeres Natalie Mering vooral een elektrisch versterkte akoestische gitaar speelt en af en toe toetsenist is maar vooral alle lead-vocals doet.

Haar stem is net zo prachtig als op het album maar haar microfoontechniek kan nog verbeterd worden. De avond start met de opener van het album Front Row Seat to Earth - het bloedmooie Diary, één van de mooiste nummers van 2016. Op de setlist slecht 9 nummers plus in de toegift de cover A Certain Kind van Soft Machine, daarbij ging het niet helemaal goed zowel in vocaal opzicht als in muzikaal opzicht, te weinig geoefend waarschijnlijk. Ook Natalie's solo nummer Bad Magic is wel erg lang ook al is het grotendeels een prachtig nummer. Verder 6 nummers van het nieuwe album waaronder mijn favorieten: Used To Be, Seven Words, Generation Why maar vooral het gemakkelijk mee te zingen Do You Need My Love. Allemaal prachtig uitgevoerd.

De zaal was klein, donker en het geluid kan beter maar wel redelijk gevuld met enthousiast publiek, dat viel Natalie ook op kon je aan haar gezicht aflezen, alsof het onverwacht was. Gelukkig niet te veel dronkenmansgebral, er viel zowaar te genieten van het optreden. CD meegepikt voor € 10 en dat ze maar snel terugkomt met een langere setlist in de Melkweg.

Ik was gisteren ook present bij Weyes Blood, al heb ik het idee dat het alleen Natalie betreft en dat ze nu wat sessiemuzikanten mee had. Afijn, doet er ook niet toe, wat mij betreft. Belangrijkste is dat ze inderdaad een prachtige stem heeft. Haar stem klonk voor mijn gevoel nog wat warmer en donkerder dan op het album.

Hele fijne setlist met al haar 'hits' en met het prachtige Bad Magic heeft ze mij overgehaald om ook haar vorige album te kopen, naast haar nieuwe. Het valt me op dat met de opkomst van het vinyl de prijs van de cd is gedevalueerd, want die zie ik toch steeds vaker maar voor een 10tje aangeboden worden bij concerten, hoe nieuw die ook is. Wat mij betreft geen slecht ontwikkeling.

Voor mij de eerste keer OCCII en het viel me qua geluid niet tegen eigenlijk. Toch had dit meisje gewoon inderdaad in de kleine zaal van Paradiso of een soorgelijke venue moeten staan. Want met wat meer promotie had zij veel meer publiek kunnen trekken dan de 60 a 80 mensen die er nu waren. Dat verdient ze en ik weet zeker dat er een grote groep liefhebbers is die dit concert volledig ontgaan is.

Haar albums zullen dit weekend nog heel wat draaiuurtjes gaan maken thuis.

Gisteren in de Grote Zaal van Vredenburg naar Ben Cooper, alias Radical Face, geweest. Het begon verrassend want het geheel was elektronisch versterkt. Zijn mooie songs werden daardoor wat intenser begeleid, maar het klonk zo helemaal niet verkeerd. Belangrijkste blijft toch de prachtige stem van Ben en dat blijft voorop staan. De setlist was gevarieerd, maar gelukkig gevuld met vele (persoonlijke) favorieten: Radical Face Concert Setlist at TivoliVredenburg Grote Zaal, Utrecht on November 17, 2016 | setlist.fm

Ook speelde hij voor het eerst een nieuw nummer, dat was erg goed. Hopelijk leidt het op den duur tot een nieuw album. Het enige jammere was (net als ik eerder bij een concert in Londen heb meegemaakt) de meligheid van de bandleden. Even is leuk, maar dit was storend. Het kostte ook onnodig tijd: mogelijk hebben ze daarom maar 13 nummers gespeeld. Desondanks, als het volgende nummer op gang was, was het genieten geblazen. Muzikaal 4,5*, overall 4*

18-11 The Human League 4* (support EKKOES), Paradiso, €11 incl TS €27 incl normaal + lidm

Nouvelle Vague, The Human of League of VNV Nation daar moest ik gisteren uit kiezen, van allen eerder al een prima optreden bijgewoond. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat die van VNV Nation de betere zijn. THL's Philip Oakey heeft charisma maar zanger Ronan Harris lijkt er op toe te zien dat iedere VNV Nation fan persoonlijk een geweldige avond heeft. Het zou ook een 3 uur! durende hits show worden maar helaas wel in de P60 Amstelveen, was toch wel uitverkocht. Tijdnood en TicketSwap maakte uiteindelijk de keus voor me. Pas 5 minuten voor THL opkomen sta ik in de zaal, support gemist.

Philip Oakey staarde 2 nummers lang vanachter zijn grote ronde bril het publiek aan. Het begin van het avond is wat koel en ook Susanne Sulley lijkt wat geïrriteerd. Er is luide waardering voor de band bij opkomst en na elk nummer maar daartussen staat het wel bijna stil bij nummers die bedoelt zijn om op te dansen. Duurt dan ook lang voor er echt sfeer is en ook voordat de band los komt. Phil, nu met een kaalgeschoren hoofd maar nog met een uitstekende stem, is middels diverse kleding wissels een energieke verschijning op podium met inmiddels al 61 jaar op de klok.

In 2011 stond The Human League ook al in de Paradiso, ook toen uitverkocht en ook toen stond ik op een beroerde plek. Ooit in 1982 in Mexico voor 5 gulden Dare gekocht, nieuw! Eén van de best gewaar-deerde uitgaves ooit. Opvolger Hysteria is voor mij nog een tandje beter maar daarna bekoelde de liefde rap voor nieuwe werk. In 2011 was er het comeback album Credo maar meer dan aardig is dat album niet, gisteren maar 1 nummer van dat album: Sky. En omdat de band precies gisteren een uitgebreide verzamelaar heeft uitgebracht meer onbekende / vergeten / zeldzame nummers op de setlist.

Daarom alleen het bloedmooie The Lebanon van Hysteria maar wel drie nummers van het voor mij onbekende album Octupus. Zoals One Man in My Heart met zeldzame lead-vocal van Susanne Sulley, de slanke blondine maar haar stem mist met regelmaat kracht. Er wordt druk geleuterd door het publiek bij de onbekende nummers. Alles wordt prima gespeeld en Phil rent over het podium heen en weer en zwaait regelmatig naar publiek. Susanne met haar lange slanke benen en (te) korte jurkje trekt veel aandacht maar als zangeres live is ze slechts een kers op de taart. De oorspronkelijk musici zijn al een eeuwigheid vertrokken en deze band zijn kundig plaatsvervangers maar verder onzichtbaar op Neil Sutton na die al 30 jaar live meedoet maar officieel geen deel uitmaakt van de THL. Hij mag af en toe naar de voorgrond met een draagbare synth. De brunette ronde zangeres Joanne Catherall maar een paar seconden gezien, was niet te zien vanaf waar ik stond. Wel een paar keer gehoord toen er vals noten voorbij kwamen.

18 nummers op de setlist inclusief toegift. Mijn favorieten: (Keep Feeling) Fascination, Open Your Heart, Mirror Man, Seconds, Human, Love Action (I Believe in Love), Tell Me When, Being Boiled. Voor het encore wordt publieksfavoriete luidkeels meegezongen met een lang instrumentaal begin Don't You Want Me . In de toegift afsluiter Phil's solo hit met Giorgio Moroder Together in Electric Dreams. Prima vermaak maar mij bekruipt het gevoel dat ik me nog meer vermaakt zou hebben bij VNV Nation.

Gisteren heb ik Alcest en Mono gezien in 013. Mijn ticket kocht ik in eerste instantie alleen voor Alcest, Mono zag ik maar als een extra lang voorprogramma. Nu weet ik dat ik ze daar flink tekort mee heb gedaan.

De bands speelden in de kleine zaal. Het is lang geleden dat ik in een zaaltje met een capaciteit van minder dan duizend man heb gestaan. De een-na-laatste keer was vier jaar geleden in het oude Bibelot. Ook toen stond Alcest op de affiche, als opwarmer voor Katatonia, en zij waren toen mijn hoogtepunt van de avond. Dat vanavond wéér een voorprogramma de show zou stelen leek me haast onmogelijk.

De aftrap werd verzorgd door pg.lost, een Zweedse post-rockband. Althans, als je post-rock wat ruim interpreteert. Ooit begonnen met echte, sfeervolle post-rock, maar inmiddels geëvolueerd tot een stevige, alternatieve rockband. In de basis maken ze nog steeds post-rock en meeslepend is hun muziek bij vlagen zeker, maar het is hiernaast ook vooral een knallende rockact. Ze speelden enkel nummers van hun laatste album en met name afsluiter Off the Beaten Path werd door mij (en volgens mij ook de rest van de zaal) erg gewaardeerd.

Na een goed kwartiertje podium ombouwen was het tijd voor de eerste co-headliner van de avond: Mono. Zo snel heb ik het zelden meegemaakt, maar mij hoor je niet klagen. Mono is een Japanse post-rockband. Belangrijkste verschil met pg.lost is dat hun muziek wél post-rock volgens het boekje is. Lange nummers dus die langzaam opbouwen en uitmonden in grootse climaxen. Live veel indrukwekkender dan op plaat.
Ik weet niet of het Japanse bescheidenheid is of gewoon een kwestie van technisch zo goed mogelijk willen spelen en geen moer geven om show. Beide gitaristen zaten namelijk op een krukje. De een is er het hele concert niet vanaf geweest, de ander heeft alleen een paar keer op zijn knieën gezeten. Gestaan hebben ze geen van beiden. Een flink contrast met de bandleden van pg.lost die voortdurend wilde bewegingen stonden te maken om hun bas- en gitaarspel 'kracht bij te zetten'. Gevolg hiervan was dat a) er weinig gebeurde op het podium; en b) de band ontzettend strak speelde. Geen enkel probleem, want zo kwam hun muziek juist extra goed tot hun recht.
Mijn verwachtingen waren vooraf niet al te hoog (de nummers die ik had beluisterd leken weinig ontwikkeling te kennen), dus die hebben ze weten te overtreffen. Ruimschoots zelfs. Ik was overdonderd en ben bij tijd en wijle haast in trance geweest, net zoals ik dat vier jaar geleden in Bibelot bij Alcest ook was. De climax van Death in Rebirth is me het meest bijgebleven, maar juist ook de ingetogenere stukken waren bloedmooi.

Weer twintig minuten later (héérlijk, die korte pauzes!) kwam Alcest het podium op. Ze openden met Kodama en Je Suis d’Ailleurs en meteen werd duidelijk dat deze show anders zou worden dan die van vier jaar terug. Toen was het een al sfeer dat ze brachten, nu werd het duidelijk een harder concert. Hun laatste album is nu eenmaal wat steviger en de sfeervolle klanken zijn wat minder prominent aanwezig. In trance raken zou er vanavond niet inzitten.
Zeker tijdens de eerste paar nummers vond ik de geluidsmix niet ideaal. Misschien lag het deels aan mijn oordoppen (die heb ik anders nooit in), maar ik vond de geluidsmuur iets te dik om de fijne gitaarlijnen en de zang goed te kunnen onderscheiden. Gaandeweg knapte het geluid echter op en ook de zang van Neige werd wat beter en zuiverder. Het blokje Oiseaux de Proie / Souvenirs d’un Autre Monde speelden ze echt ontzettend goed en ook op het harde Percées de Lumière was niets aan te merken.
De setlist werd logischerwijs gevuld met veel werk van Kodama (vier nummers in totaal) en van alle andere albums minimaal één nummer. Oiseaux de Proie was voor mij een van de hoogtepunten, mede door die verrukkelijke gitaarriff en stuwende drumpartij in het intro, maar vooral door de kraakheldere geluidsmix, niet alleen tijdens het wat kale intro, maar zeker ook tijdens de veel drukkere refreinen. Het hierop volgende Souvenirs d’un Autre Monde hield mijn euforische stemming nog even in stand.
Hét hoogtepunt van de avond moest toen nog komen. In Dordrecht speelde de band Percées de Lumière. Die wilde ik dolgraag nog eens horen, maar ik betwijfelde of ze die goede versie van toen zouden kunnen evenaren. Toen ze de eerste noten inzetten was alle twijfel echter meteen weg. Het publiek begon spontaan mee te klappen en het nummer klonk fantastisch. Ook de zang – die eerder op de avond af en toe wat ingehouden klonk – was perfect. Afsluiter Délivrance vond ik zelf wat minder interessant, maar de avond was toch al geslaagd.

Nog een leuk weetje om mee af te sluiten: Gisteren heb ik een t-shirt van Grimes gespot. Dat zou je niet direct verwachten bij een metalconcert. En al helemaal niet op het podium, bij zanger/gitarist Neige zelf om zijn schouders. Hij blijkt groot fan te zijn. Dat vertelde hij na afloop toen ik nog een praatje met hem stond te maken en een handtekening en foto heb gescoord. Prima kerel, die Neige!