Ik zag gisteren Keaton Henson in Carre en dat vond ik eigenlijk tegen vallen. Had er gewoon meer van verwacht. Handje vol mooie momenten.

Heb mijn ticket voor de show in Londen verkocht

Het viel mij ook wat tegen, Ducoz. Ik dacht dat ik een mooie plek had op rij twee, maar heb het gezicht van Keaton niet gezien, door zijn leesplank. Hij wist me in zijn performance ook zelden te raken, terwijl dat juist bij zijn songs essentieel is. En dan nog dat gedoe met z'n capo...

02-11 Warpaint (support Aldous RH) Paradiso, Amsterdam (€ 10,60 incl, normaal € 21 excl.) 4*

Op Dia de Los Muertos is bij deze persoon de stemming altijd iets anders dan op ander dagen en dan is het wijselijk om niet een concert te bezoeken want dat kan verkeerd uitpakken. Warpaint stond echter wel op mijn lijstje om eens te gaan kijken maar was uitverkocht. Omdat TicketSwap een mooie last-minute aanbieding had toch maar gegaan, voorprogramma wel gemist en in de haast ook mijn camera vergeten.

Meer pech want in de overvolle zaal vond ik een slechte plek om te staan geheel tegen de muur met beperkt zicht op podium. Wat mij betreft was het een trio de optrad want de drummer de gehele avond niet gezien. Ook was het geluid op deze plek niet al te best en moest ik toch oordoppen in. Bovendien een paar licht zenuwachtige heren van de beveiliging naast me. Geen idee wat er speelde maar heb niet eerder meegemaakt dat ze zo nadrukkelijk aanwezig waren om het publiek te observeren. Al die zaken tellen mee / werken door bij het genieten van een concert. Discodiva Donna Summer riep op haar album Live and More "I can't make you feel good, if you don't feel good already" als een repliek op critici. Heeft ze wat mij betreft helemaal gelijk in. Je moet zelf al in de stemming zijn om ergens vol van te kunnen genieten.

Luister eigenlijk te weinig naar Warpaint maar wat ik heb gehoord klinkt interessant. Een mix van Indie Rock, Indie Pop, hinten van DreamPop / Shoegaze, ook Art Rock en Psychedelic Rock worden door anderen aangehaald om hun muziek te beschrijven. Diverse lang uitgesponnen nummers met soms scherpe breaks. Doen me als act op podium soms denken aan Cansei de Ser Sexy uit Brazilië. De vier jonge dames uit Los Angeles doen veel goed maar bij mij blijft weinig hangen. Vooral als alle dames vocaal meedoen klinkt het voor mij echt mooi. Spelen kunnen ze in elk geval met speels gemak. Niemand hoeft zich te bewijzen en het geheel is belangrijker dan het individuele lid ook al zijn de twee gitaristen die de meeste aandacht opeisen. Maar ook de bassiste doet een flinke duit in het zakje, op bas, met zang en met shuffle-dansjes.

Nergens is het super sexy alhoewel lead-gitariste Theresa Becker Wayman soms zwoele dansbewegingen maakt. Maar waarschijnlijk behoor ik niet geheel tot de doelgroep gezien de vele dames-duos en heren-koppels in het publiek. Op de setlist 16 nummers met 6 nummers van hun vorige album en 4 van de nieuwe. Ik herken er 3 van, zegt genoeg over hoe vaak ik Warpaint luister. Ik moet hier meer van luisteren want muzikaal en vocaal was het prima alleen weinig tekst die ik herken. Een volgende keer beter voorbereid een optreden bezoeken.

Gisteren The Posies gezien in de Helling te Utrecht.
Het nieuwe album kan mij niet echt bekoren, gelukkig speelde ze daar weinig nummers van.
Na twee nummers met een Utrechtse zangeres kwam JB meijers in de zaal en pakte de bas op.
Dit gaf het gewenste effect, wat daarvoor miste



De avond eindigde met twee Big Star nummers die niet op setlist stonden.

04-11 Crossing Border Festival, rond Grote Markt Den Haag, €23 incl TicketSwap - €30 excl normaal,
4,5* voor het vrijdag-programma als geheel

Wilde naar Tindersticks in 013 maar programma van Crossing Border werd steeds aantrekkelijker met veel namen die op mijn verlanglijstje stonden: Emilíana Torrini & The Colorist, Xenia Rubinos, Lisa Hannigan, Amber Arcades, Tears & Marble, Sarah Neufeld en Gwenno. Allemaal op de vrijdag geprogrammeerd dat was dan weer niet handig, een probleem dat je vaker bij festivals tegenkomt. Gelukkig overlapte mijn 3 favorieten elkaar niet en was er zelfs een vervelend gat van ruim een uur zonder een alternatief voor de Saharablues van Noura Mint Seymali. Ook de lichte regen was een domper op de avond maar het gemak van zalen rond de Grote Markt zorgde dat dit niet een te grote spelbreker werd.

Tears & Marble (electropop): eerste 10 minuten gemist en maar 3 nummers van gehoord, te veel digitale effecten op de stem voor zo'n avond, oogde aardig saai. Achtergelaten om op tijd te zijn voor de volgende acts. Even bij Sarah Neufeld binnengeglipt, de Canadese violiste bekend van de Arcade Fire. Had graag meer dan 1 nummer willen horen maar dat was niet mogelijk. Ze hadden dit een uur later moeten plannen tegenover de poppy Saharablues van Noura Mint Seymali die mij niet kon boeien. Ook al deed ze haar best om het publiek in beweging te brengen.

Eerst favoriet: Emilíana Torrini solo was de laatste keer wat teleurstellend, veel trage nummers op de setlist. Ze werkte nu mee aan het project van het bonte Belgische gezelschap The Colorist, een mini orkest met enkele zelfgemaakte instrumenten. Piano/marimba/xylofoon gedreven onorthodoxe gebruik van klassieke muziek instrumenten... voor Pop nummers. Sinds 2013 telkens met een andere gastzangeres, nu met Emilíana Torrini is dit de derde incarnatie van het project. Vijftien van haar nummers vormen de basis die soms geheel muzikaal uitgekleed en opnieuw gearrangeerd werden. Ze hebben daar volgens mij 10 of 11 van gespeeld. De setlist is vergelijkbaar met deze van enkele dagen ervoor. Een mix van NeoKlassiek en Pop, erg geslaagd en Emilíana in goede doen ook mede dankzij een te kleine BH die haar parten speelde maar voor een komische noot zorgde. Maakt ook goed voor de afgrijselijk lelijke IJslands kleding die ze droeg. Top natuurlijk dat ze het doet om haar erfgoed en afkomst te promoten maar kakelbonte pak deed pijn aan mijn ogen. De muziek was gewoon erg goed alhoewel ik niet alle nummers herkende en Emilíana was goed bij stem. Eind december zijn ze nog eens te zien in Paradiso Noord, dan zal er ook een live-album van dit project verschijnen.

Na ruim een uur wachten, ben alleen bij de spreker over de geschiedenis van de microfoon even geweest, stond de Welsh-Cornische Gwenno (experimentele Synthpop) op het programma maar begon 10 minuten te laat. Wederom slechts 1 nummer gehoord, had graag het gehele optreden gezien in de volgepakte zaal in de De Zwarte Ruiter, kroeg met podium. Het programma liet het niet toe.

Tweede favoriet: Xenia Rubinos (usa), Discogs plaatst haar muziek onder IndieRock maar dat dekt de lading niet. Haar muziek is eclectisch, een bonte Urban mix waarin zowel Hip Hop / R&B / Soul / Gospel terug te vinden is alsmede Free Jazz, Free Funk, PostPunk en Rock. Xenia's eerste album was te experimenteel voor mij maar het tweede album is erg fijn en ontvangt veel meer waardering. Op het podium is het een feestje en ze deed er alles aan om iedereen die op z'n kont zat aan het dansen te krijgen inclusief 2x het publiek in lopen en interactie en oogcontact met de mensen te zoeken. Net als bij Emiliana speelde haar boezem ongevraagd een rol. Xenia stuiterde continue over het podium en dat zorgde dat er herhaaldelijk een herschikking moest plaatsvinden van de 'kleine meiden'. Zingen kan Xenia absoluut geweldig, ze lijkt klassiek geschoold bijna Opera zuivere stem waar ook veel Gospel in doorklinkt. Haar drie man sterke band oog vooral saai maar spelen kunnen ze prima alhoewel hier en daar een tandje minder dan op het album. De complexe breaks en tempo-wisselingen zijn natuurlijk moeilijk om in te studeren. Veel nummers van het nieuwe album dus erg fijn voor iedereen. In haar teksten veel sociaal kritische thema's en zelf-observatie. Zaal liep wel langzaam leeg omdat vele vroeg een plek wilde vinden in de Lutherse kerk voor Lisa Hannigan.

Na Xenia was er gelukkig nog 15 minuten voordat mijn derde favoriet de Ierse Lisa Hannigan zou beginnen, maar eenmaal in de kerk aangekomen waren alle stoelen bezet. Zo werd de marmeren vloer van het gangpad rechts van podium mijn plekje met beperkt zicht maar gelukkig was het geluid wel prima. Ken Lisa pas sinds kort van At Swim wat als IndieFolk wordt aangeduid, ik kan er mee leven. Folk aangevuld met elektrische instrumenten, tot die avond was ik niet bewust hoeveel instrumenten Lisa bespeeld en dat ook nog eens heel erg fijn doet. Dat was de openbaring van de avond, de top muzikant die zij is alsmede de prachtige manier waarop ze haar nummers brengt. De locatie zorgt natuurlijk voor extra sfeer en daar was Lisa ook zelf van bewust op de laatste avond van haar huidige Europese tour. Geluid was hier het beste van de hele avond en wonderwel nauwelijks iemand te horen die er doorheen kwebbelt. Alleen die irritante fotografen die telkens voor me gingen zitten en rusteloos publiek dat voorbij liep. Enige smetjes op de avond, naast de regen en gedoe met treinen terug naar huis. Nog geen setlist van de avond maar vermoed vergelijkbaar met Milaan een paar dagen geleden.

De avond was nog niet over: Amber Arcades was weliswaar al begonnen maar kon nog een klein half uur daar van meepakken. Het Utrechtse beat-meiske die op mij overkomt als een Vlaamse artieste in de manier waarop ze spreekt tussen de nummers door. Haar nieuwe album bleek een groeier waar ik nog niet op uitgeluisterd ben maar tegelijkertijd ook niet iets is wat ik aan denk als ik even niet weet wat ik wil luisteren. Er staat genoeg moois op maar het blijft niet lang hangen. Live klonken de nummers prima maar de schuchter ogende Annelotte de Graaf kan weinig spanning op het podium neerzetten.

Dit was mijn eerste Crossing Border en ben zeer te vrede over de vele acts met zangeressen die buiten de mainstream bewegen. Minder te spreken over hoe het programma in elkaar is gestoken, men had gewoon een uurtje eerder moeten beginnen, langere pauzes tussen begin en einde van acts zodat er minder overlap zou zijn. Lang gedubd over de waardering in verband met de diverse smetjes en dan toch de muziek doorslaggevend te maken; 4,5* voor de gehele avond maar acts als Lisa Hannigan 5*, The Colorist & Emiliana Torrini 4,5*, Xenia Rubinos 4,5*, Amber Arcades 4*, de rest was te kort om een goede beoordeling van hun optredens te maken.

Vandaag in Gisteren ... gezien!

StillMarillion
Boerderij, Zoetermeer 5 november

Ik ben niet zo van de tributebands. Maar goed soms moet zelfs ik er wel eens aan geloven. Op deze avond stond StillMarillion in een zeer goed gevulde Boerderij (ca. 550 man) in Zoetermeer. Dat ik deze keer wel ging (met Brunniepoo) kwam omdat de zanger van het Schotse/Engelse StillMarillion Martin Jakubski is en ik deze fors uit de kluiten gevallen kerel al een aantal keer live heb gezien bij andere optredens en dat was goed bevallen. Deze zanger wordt door de Marillonclan volledig geaccepteerd, zo mocht hij al een keer meezingen tijdens een Marillionweekend en is hij zelfs meegegaan op solotour met Marillion gitarist Steve Rothery.

De band speelt alleen werk uit de Fish periode. Ik had wat meer van het bekendste album Misplaced Childhood verwacht omdat daar bij Rothery nogal eens de nadruk op lag. Dat viel dus wel mee (of tegen...). Het waren vooral de eerste twee albums die alle aandacht kregen. Natuurlijk de gitarist is geen Rothery, de bassist geen Trewavas, de toetsenist geen Kelly en de drummer geen Pointer eehhh nou ja dat dan weer wel.

Het was een zeer vermakelijke avond waarbij Jubeski erg goed zong. Het is geen 1 op 1 voice look-a-like van Fish, wat dat betreft lijkt hij eigenlijk meer op Bruce Dickinson en dat treft want hij is ook de zanger van een Maiden tribute band en we mochten als grap zelfs even luisteren naar het eerste gedeelte van Number of the Beast. Maar hij heeft veel, heel veel, inhoud en kan daardoor wel veel meer brengen dan Fish zelf nog kan sinds de half jaren '90. Hij komt iets minder hoog in vergelijk met de Schot in zijn beste (begin)jaren maar daar geeft hij met gemak zijn eigen draai aan.

Aan het eind van het concert kwam de mededeling dat ze voor volgend jaar weer geboekt zijn, ik verwacht weer van de partij te zijn. Volgens Martin Jubeski spelen ze dan "Grendel, Grendel again and again Grendel until you beggin us to stop with Grendel"

Hoogtepunten: Incubus, Forgotten Sons en White Russian

Assasing
Punch & Judy
Freaks
White Russian
He knows you know
Script for a Jester's Tear
Chelsea Monday
Jigsaw
Incubus

Kayleigh/Lavender/Bitter Suite/Heart of Lothian
Cinderella Searh
Sugar Mice
The Last Straw
Number of the beast
Fugazi
Incommunicado

Forgotten sons
Garden party
Market square Heroes

Ik zag gisteren de Vreemde kostgangers in Utrecht, stadsschouwburg

Boudewijn de Groot, Henny Vrienten en George Kooymans vormen deze groep, aangevuld met een toetsenist en drummer.

Mooie combinatie, want daar staat wat jaren ervaring. En wat een contrast met Kooymans en de Groot. En toch werkt het.

De mannen schreven 15 nummers, die ze speelden, en elk zingen ze er 5. (beetje Aardige Jongens 2.0) en het werkt gewoon! Plezier spat er vanaf, en natuurlijk de klasse. Want dit zijn toch monumenten in de NL pop muziek

Vrienten volg ik, dus zie ik regelmatig spelen. Kooymans zie ik nog wel eens met de Earring, dus die zie ik ook nog wel eens. Maar de Groot had ik maar één keer eerder gezien, want zijn muziek trekt me niet zo (behalve het latere werk)
Maar de man is 72 inmiddels, en super bij stem. Hij kan zelfs lachen op het podium.

Kooymans is een super gitarist en zanger, echt bijzonder om de man aan 't werk te zien. En... hij zingt in het Nederlands!! (wel erg moeilijk te verstaan soms vind ik, door zijn accent, en omdat je toch Engels gewend bent bij die mooie stem)

Vrienten is de clown van de 3, en voor mij de grootste held, terwijl hij het eigenlijk vocaal gezien aflegt tegen de andere 2.

Naast de 15 nieuwe songs, werden er ook nog per persoon 2 oudjes gespeeld, die allemaal lekker vielen natuurlijk,. Maar Kooymans oogste het meeste gejuich met Another 45 miles en Just a little bit a piece in my heart (prachtig gezongen)

Als je kans nog hebt, ga deze unieke combinatie zien... dat gaat niet vaak meer gebeuren.

http://www.volkskrant.nl/muziek/excellenties-van-de-nederpop-komen-met-veel-nieuw-werk~a4383498/

En welke 2 speelde Vrienten en De Groot als ik vragen mag?

Vrienten helaas de meest voor de hand liggenden Als je wint (dan wel op de 70e geboorte dag van Brood, dat was wel mooi) en Is dit alles... Ik realiseer me nu ze ze allen een 3e speelde, bij Henny was dat spelen met vuur van zijn laatste solo plaat.

Boudewijn speelde als de rook om je hoofd is verdwenen Annabel, en strand van Ameland (Vergeef het me als ik die titels niet correct heb)

Kooymans deed ook nog Murdock, een oudje van Golden Earrings - On the Double (1969)

o.a. Ibrahim Maalouf en Rudresh Mahanthappa @ 5 - 6 NOV 2016 - So What's Next? Jazz & Beyond - sowhatsnext.nl

6-11 Angel Olsen (support Little Wings), Tolhuistuin (Paradiso Noord), Amsterdam: 4,5*
(€13,50 TickestSwap incl - € 15 excl. normaal)

Na alle dames op Crossing Border vrijdag was er nog één zangeres naar wie ik heel benieuwd was: Angel Olsen. Na die waterval aan prachtige optredens vrijdag was het maar de vraag of het slim was om dit optreden zo snel daar achteraan te hebben. Ik had namelijk niet al te hoge verwachtingen. Aangezien ik alleen haar laatste album enigszins ken, vergelijkbare situatie als met Lisa Hannigan, en dus getrakteerd kan worden op veel onbekende en onbeminde nummers. Maar doorgaans wordt het meest recente album als uitgangspunt gebruikt bij een nieuwe tour en daar gokte ik wederom op.

Het optreden was prachtig met uitzondering van Pops werden alle nummers van het nieuwe album My Woman gespeeld, een setlist vergelijkbaar met deze. In totaal 16 nummers en ook degene die ik niet kennen bevielen live meer dan prima. Op het podium stond een uitgebreide band: naast Angel, twéé gitaristen, een bassiste, drummer plus een dame voor de toetsen en achtergrondzang (maar daarmee doe je haar eigenlijk tekort). Behalve Angel was ook de hele band in vaal hemelblauwe pakken gekleed, erg Las Vegas stijl. Mooi detail.

Live hoorde ik pas goed hoe complex de structuren zijn van haar nummers en hoe goed de drummer wel niet moet zijn om dit precies te timen en dat deed hij perfect. Ook de achtergrondzangeres kan een prima keeltje en hielp de nummers naar een hoger niveau te tillen. Links op podium stond een Mark Ronson achtige gitarist meer slaggitaar dan lead, dat was voor de gitarist rechts op het podium. Beiden prima spelend compleet in dienst van de band / nummers, nergens egotripperij of spotlight-stelende acties. De bassiste was de minste van de band, die had wel iets nadrukkelijk aanwezig mogen zijn. Het is natuurlijk lastig dat met zulke volle en complexe nummers om elk instrument een plek in het zonnetje te gunnen maar soms miste ik de bas en/of stond misschien niet geweldig in de mix. Verder weinig meer te zeggen dat Angel gewoon heerlijk zingt en alles op het podium in dienst stond van de nummers eigenlijk net als bij Lisa Hannigan vrijdag. Alle energie kwam van de dynamiek van de nummers. Gelukkig was de zaal nu wel stil zodat je kwetsbare delen van de nummers goed kon horen. 5*

Het enige minpunt van de avond was voorprogramma Little Wings, de zanger daarvan was in slechte doen. Tijdens het optreden beklaagde hij zich herhaaldelijk dat er te weinig respect was voor zijn werk, waar hij in gelijk had, er werd te veel gekakeld. Het voorprogramma zou maximaal een half uur moeten zijn maar hij bleef maar doorgaan, niet slim! Hij had er beter aangedaan om na 20-30 minuten te stoppen. Met een wat huilerige (niet opgewarmde?) stem en akoestische gitaar begon hij en zijn twee kompanen (drummer en bassist) aan de avond met rustige nummers voor een grotendeels lege zaal. Pas na 3 nummers zijn de stembanden opgewarmd en is hij beter gaan zingen ook zat er meer energie in de nummers. Niet helemaal mijn stijl Country-blues? meer voor laat op de avond als je in een sombere bui bent. Pas bij de laatste 4 nummers krijgt hij de zaal deels mee maar de rest kakelt er steeds harder doorheen. Kan me de frustratie bij de zanger begrijpen, ik vond dat ook niets. 3,5*

Uiteindelijk stormde hij na 40 minuten en het laatste nummer van het podium af. Zag hem na afloop buiten staan een biertje drinken en in gesprek met een fan(?).

Ik vond Angel Olsen echt steengoed in de Tolhuistuin gisteren, haar stem komt live geweldig tot haar recht en ze heeft een uitstekende band om zich heen verzameld. Live is het allemaal net iets rauwer, ik hou daar wel van. Bij het voorprogramma Little Wings stoorde ik me trouwens veel meer aan het immer kakelende publiek dan aan de zanger. Gelukkig was het tijdens het optreden van Angel wel vrij stil.

Killing Joke.

Hosannas From The Basements Of Hell? Nou ...niet echt, als je jezelf na 35 jaar underground terugvindt op de zevende verdieping van Tivoli. We mochten met de roltrap naar boven alwaar Tokyo Hotel het voorprogramma verzorgde. Vanuit de lobby reikte het uitzicht zo ver dat ik bijna m'n huis weer kon zien.

The Hum belichaamt voor mij alles waar Killing Joke voor staat: rondzingende gitaren, stuwende bas, martial drums en bezwerende zang. Daar opende de band mee en dan kan er wat mij betreft niks meer stuk. Vanaf dat moment ben ik in een soort frenzy van decibellen, oud mannenzweet en dood sperma terechtgekomen, met zowel hoogtepunten (Unspeakable, The Virus) als ook dieptepunten (European Superstate, New Cold War).

Gezond was het niet. De band oogt als een stel vroegtijdig ontslagen patiënten van het Antonie van Leeuwenhoek, voorman Jaz was niet bij stem en nog minder bij zinnen. Maar waarom was het dan toch de moeite waard? Omdat die sound z'n gelijke niet kent en omdat die band op het podium een ontzettend liefdevol collectief vormt. En dan Jaz met zijn continue priemende wijsvinger ... Hij bewijst dat charisma en verval elkaar heus niet in de weg hoeven te zitten. Ozzy, je tijd is gekomen, make place for Jazzy.

Ryley Walker, 8-11 Vera Groningen 3*

Het begon met een aardige psychedelische jam en een Amerikaans excuus voor de politieke troep. Zo, dan kunnen we écht beginnen, dacht ik. De band (met mooie contrabas en toptoetsenist) verviel na het werkelijk schitterende Funny Thing She Said in oeverloos gepingelpangelpongel waardoor we in anderhalf uur slechts op 7 à 8 hele nummers getrakteerd werden. Veel verbinding met de songs hadden ze niet en ik hou helaas niet van freejazz. Jammer ook dat Walker de hele avond opzichtig rondliep met een wijnfles zo van kijk mij eens lekker de artiest zijn. De toegift hoefde ik niet mee te pakken, hoewel het muzikaal wel prima in elkaar zat gedurende de reguliere songs.

Weet niet waar jij neergestreken was, maar door een hele mooie, aandacht zoekende, blonde dame is dood sperma het laatste dat mij van gisteren is bijgebleven. Of het moet zijn omdat ik vanwege een gelukkig huwelijk toch maar een stapje opzij heb gedaan. Als jij haar vriend was die ernaast stond, sorry dix

Ben een laatbloeier op gebied van KJ, maar na gister veel meer liefhebber geworden. Opener The Hum deed mij vermoeden dat dit een hele mooie avond zou worden. En dat vind ik vooral knap omdat het de eerste keer was dat ik het hoorde

Vanaf dat moment was het voor mij een feestje met vrijwel uitgesloten hoogtepunten. Met name The Hum, European Super State, Exorcism, New Cold War en The Death and Ressurection Show Meerdere nummers vond ik live ook beter overkomen dan op plaat. Alleen met Change en Unspeakable heb ik niet zoveel.

Wat betreft charisma en gezondheid van de mannen sluit ik me aan bij dix, maar mijn huis kon ik bij lange na niet zien.

Tot nu toe optreden van het jaar!

Setlist

The Hum
Love Like Blood
Eighties
Autonomous Zone
New Cold War
Exorcism
Requiem
Change
Turn To Red
European Super State
I Am The Virus
Complications
Dawn Of The Hive
Unspeakable
The Wait
Pssyche

The Death And Ressurection Show
Wardance
Pandemonium

New Cold War, het beste nummer van de plaat, maar live toch echt dra-ma-tisch slecht gezongen
Het mocht de pret niet drukken maar we moeten objectief blijven nietwaar

Zang was niet heel goed nee , maar dacht eerlijk gezegd dat jij wat moeite had met zn politieke uitspraken gisteravond en wellicht daarom ook NCW en ESS niet kon waarderen.

Jaz' politieke uitspraken hebben mij niet gestoord, in het licht van de op handen zijnde gebeurtenissen waren ze zo dom nou ook weer niet. Het was gisteren immers een avond van overvloedig testosteron, en daar is vannacht nog een toepasselijk slot op gekomen

Vertel vertel...

Geen newsfeed gehad vandaag?

Dacht eerlijk gezegd meer aan een beleving in de persoonlijke sfeer , over dat andere nieuws zullen we het maar niet hebben.

Goed te horen dat Jaz en Killing Joke nog zo de gemoederen beroerd had er graag bij geweest ook als het laatste album mij minder boeit dan Hosannas en de opvolger. De laatste keer was volgens mij ook in Utrecht in de oude Tivoli. Het was uitverkocht en TicketSwap bood geen uitkomst dit keer... kan niet altijd geluk hebben.

Hoop dat het nieuwe album met orkest ook een tour krijgt dan ben ik er misschien wel weer bij.

Ik denk dat ik hier op MM inmiddels wel bekend sta als een KJ adept maar kan me erg in bovenstaande recensie vinden. Was er dinsdagavond dan ook bij en had er vooraf weer veel zin in. Maar het werd voor mij een concert van enkele piekjes en best wel wat dalen. Piekjes waren The Hum, Unspeakable, Change, Dawn of the Hive, Pssyche en Death and Resurrection Show. Dieptepunten Turn to Red en Exorcism met een superirritante galm op de microfoon. ESS is sowieso een dieptepunt en New Cold War ook sowieso al een zeiknummer.
Verder maakt Jaz een uitgebluste indruk. Niets meer van het maniakale. De man wordt echt oud en zijn zang steeds minder. Ik vrees dat KJ enkel nog een band wordt die men vooral op de plaat moet luisteren. Uiteraard sta ik er de volgende keer gewoon weer (als die überhaupt nog komt) maar blijft toch hopen op een extreem verrassende setlist. Niet weer Requiem, Wardance, The Wait en Love Like Blood, maar b.v. Implant, Age of Greed, Twilight of the Mortals en Invocation. Tenslotte vond ik het geluid in Pandora dramatisch. Zacht en dof, iets wat niet bij een band als KJ past.

starsailor er was een tijd dat Love Like Blood niet meer live gespeeld werd. Maar met zoveel albums en zoveel goede nummers kan je eigenlijk niemand echt tevreden stellen bij een concert. Maar meer variatie mag wel ook als ik die andere bekende nummers dolgraag hoor.

Ik zag op diverse foto's dat Jaz weer een behoorlijke bierbuik aan het kweken is en ik vermoed dat na de komende orkest album dat Youth weer zal afhaken als Jaz weer een alcohol probleem heeft. Zou dus best kunnen dat het volgende album de laatste zal zijn in de huidige reeks en Pylon de laatste met origineel nieuw materiaal. Alhoewel Jaz en Geordie wel vaker albums gemaakt hebben met hun tweeën maar die bevielen de meeste fans maar matig. We gaan het zien... of niet.

Wilco - Vredenburg, Utrecht, 9 11 16
Gisteren voor het eerst kennisgemaakt met de band Wilco. Dat de band uitermate populair was wist ik wel. Maar het was niet mijn muziek, leuk voor de liefhebbers en ongetwijfeld erg goede muzikanten. Maar te veel geneuzel en zo had ik nogal wat vooroordelen.
Ondanks het feit dat, denk ik, het optreden gisteren niet hun beste was en ik het optreden nogal steriel en plechtstatig vond werd ik toch omver geblazen. Wat een liedjes en wat een muzikanten! Een bijzonder aangename kennismaking met een fijne band. Dus nu maar eens wat albums gaan luisteren!
Het voorprogramma bestond uit William Tyler en dat viel nogal tegen. Zijn laatste album Modern Country is bijzonder fraai maar het fragiele gitaarspel kwam niet tot zijn recht in de overvolle Ronda zaal.

Vandaag in de Hertz (kamermuziekzaal) kwam het beter tot zijn recht. Wilco was ook wel prima, al vind ik niet ieder nummer even sterk. Maar zoals je zelf al zei, het zijn geweldige muzikanten.

Heeft iemand ervaring met concertbezoek in Ziggo en dan 2e ring? Ik twijfel nl tussen een sta plaats of zitten op de 2e ring, 203 dus vrij dichtbij podium. (1e ring niet meer leverbaar)

Was net of ik op de grote schermen een dvd aan het kijken was. Het is dat het om Neil Young ging, anders had ik t niet eens overwogen. Veel te groot die zaal voor een fatsoenlijke concertbeleving. Geluid wél prima overigens.

Maar zat je dan tegenover het podium? Of aan de zijkant? Tegenover lijkt me ook veel te ver.

Ps ik ben 195cm dus staand levert vaak geklaag achter me op Vandaar mn overweging voor zitplaats te gaan.

@Telamon. Ik heb bij Black Sabbath 2e ring gezeten recht er tegenover. Grote schermen hielpen maar ik vond het geluid goed(het belangrijkste) en ik heb wel genoten.Normaal kies ik niet voor die grote zalen ivm hoge kosten: tickets,parkeren,consumpties, vervoer benzinekosten (trein geen goede optie) vanaf Almelo. Ik ga liever naar Hengelo, Enschede of Zwolle, wat kleinschaliger. Randstad is echt aan de rand, ik woon zelf wat centraler. Maar Ziggo Dome viel me niet tegen hoor.