08-04 Haley Bonar Paradiso kleine zaal 4* normaal € 8,50 excl. en gratis met Indiestadpas

Het uitgestelde optreden van Haley Bonar stond op mijn verlanglijstje na aanleiding van het heerlijke Impossible Dream. Hier op MuMe als Folk Pop aangemerkt maar op het podium is het meer Folk Rock.

Het is het laatste optreden van de tour om het nieuwe album te promoten... zegt zij, dus er gaat nu aan een nieuw album gewerkt worden? denk ik dan. Wel met een bandlid minder, die in Londen achterbleef in verband met andere verplichtingen. Dus naast Haley slechts een bassist en een drummer. Waarschijnlijk een toetsenist die ontbreekt? Het klinkt prima in deze bezetting.

Ze beginnen op tijd dat wil zeggen dat ik net te laat ben terwijl ik in de grote zaal bekijk waar al dat volk op is afgekomen. Een Soulvol avond rond Michelle David & The Gospel Sessions, ken ze niet maar klinkt aardig de twee nummers die ik meekrijg. Behalve dat ik het eerste nummer mis van Haley sta ik nu achterin een volle zaal naast te veel lui die duidelijk niet voor haar zijn gekomen.

De eerste paar nummers zijn van het nieuwe album en daar ben ik dus blij mee al zijn de uitvoeringen wel sober en verder iets meer Rock dan op het album. Geen van drie blinkt uit op zijn of haar instrument maar het is prima en degelijk. Heb het gevoel dat ze blij zijn dat dit het laatste optreden van de tour is. Duurt wat lang voor ze op stoom komen zo vanaf nummer 5-6 maar nergens gaan zij echt uit hun dak, is misschien te veel verwacht van een Folk act!? Het had meer mogen sprankelen. Misschien misten ze hun andere bandlid om net dat beetje extra te geven aan de nummers.

In het encore 2 nummers akoestisch uitgevoerd, Haley en haar gitaar. Pas dan wordt het rustig in de zaal en blijkt dat ze gewoon prima een nummer alleen kan dragen zonder Pop of Rock franje. De moeite waard om nog eens live op te zoeken.

8-4-2017 Transition Festival, Utrecht

Voor de tweede maal dit jaar Transition Festival in Tivoli Vredenburg Utrecht. Net als vorig jaar met genoeg spannende dingen in de line-up. Afgezien dat mijn kaartje niet werd gecontroleerd leek de organisatie iets beter (vorig jaar was er te weinig eten!) en het leek ook niet zo druk overal. En gelukkig weet ik inmiddels aardig goed mijn weg te vinden in het gebouw, ook zonder de inbreng van de uiterst jonge staf, die vooral op plekken staat waar je niet verder mag. Maar dus: leuke dingen gezien!

Reinier Baas, Ben van Gelder en Metropole Orkest (Grote zaal).
Groots opgezet project waar ik alleen de eerste helft van beluister. Mooi visueel contrast tussen de featuring artiesten en het chique opgepoetste Metropole Orkest. Lekker gitaarwerk van Baas, die zich in deze bezetting misschien opgelaten zou moeten voelen maar daar blijkt dan in elk geval niets van. Het Metropole-orkest is enerzijds de al zo lang bestaande succesformule met een sound die herkenbaar alle bezettingen overleeft, anderzijds zijn ze ook eindeloos flexibel. Tekenend hiervoor is - en het kwam de performance ten goede - dat de strijkers dit maal achterin stonden en de pauken voorop! Enkele leden van het orkest krijgen ook een solo en dat maakt zo'n optreden wel gezellig. Plusje voor de trombonist.

Kaja Draksler Octet (Cloud 9)
Heerlijk optreden waarvan ik nog lang zal nagenieten. Bijzonder aan haar huidige project is de prominente rol voor de vocale inbreng; twee uiterst sterke zangeressen Laura Polence en Björk Níelsdottír (resp lage alt en een krachtige sopraan) trekken de muziek naar een niveau dat de jazz echt wel ontstijgt. Verder zijn eigenlijk alle instrumentalisten echt lekker goed. Bijvoorbeeld drummer Onno Govaert die ik met zeker 15 verschillende stokken zag spelen, hij was alleen al een feest om naar te kijken. En violist Dumitriu die af en toe nauwelijks hoorbaar was maar tweemaal een snelle improvisatie speelde die bij mij flink binnenkwam. En onderling klopte het ook goed allemaal; vooral ook bij het laatste lange stuk waarbij de grondtoon steeds werd overgenomen van het ene naar het andere instrument. Zelfs bij de maximaal amorfe stukken had ik voortdurend het gevoel te worden meegesleept. Maar het mooiste vond ik toch de stukken met de zang erin; een uniek geluid is dit. CD-tje gehaald en door volledige bezetting laten signeren: 'Yes SQ really is my name'.

Tigran Hamasyan (Hertz)
Met nog uiterst verlate dank aan aERodynamIC die me hier ooit op heeft gewezen, want anders had ik het misschien wel overgeslagen. Ik had deze artiest staan als 'zeker nog eens te checken'. En gelukkig maar; dit was een wereldreis op de piano. Hij speelde stukken van zijn gloednieuwe album 'Ancient Observer'. Hij startte uiterst sober, maar betoverend mooi, met keyboad en zang. Daarna alleen nog maar piano (het was een solo optreden), met af en toe wat ritme van zijn iPhone (?). Elk stuk had zo zijn eigen plek in het geheel, het tweede stuk was bijv duidelijk met een beetje Bach-invloed, er zat een deel in dat een vleugje bluesrock in zich had, en de link met de oosterse muziek was ook steeds net genoeg om het spannend te maken. Het uur is voorbij voor ik het weet. Album ga ik wel kopen denk ik.

Dan pak ik in de grote zaal het begin mee van Mulatu Astatke, 'monument' in de Ethiopische Jazz. Maar zijn vibrafoon verdrinkt in de galm van de zaal, en het lijkt ook alsof hij er geen zin in heeft. De verdere - grote - band staat ook erg passief op het podium; komop jongens, dit moet toch een beetje kunnen swingen! Als er na een kwartier nog niks is gebeurd stappen we op.

Guillaume Peret (Pandora)
Van groot naar klein! Temidden tussen een berg electronica maakt deze Fransman zijn eenmans-saxofoonorkest. Soms hoor je 'm wel 8 keer tegelijk. Erg doelmatig is het lichtorgel in zijn saxofoon; dan weet je wat hij op dat moment speelt, als contrast van datgene dat al eerder is opgenomen. De stukken zijn uiterst gevarieerd, al vind ik niet alle composities even geslaagd. Openingsnummer heeft een stevige Afrikaanse drive, in het midden is er een nummer dat neigt naar dixieland dat erg goed
aanslaat. Aan het eind is er een stuk onvervalste progrock dat me helemaal meesleept. Slot is weer minder. Toch een boeiend optreden, ook geholpen door zijn eigen plezier in het spel.

José James (Ronda)
Die moest ik toch ook eens horen, dit wonderkind van de moderne soul, met bejubeld debuutalbum ook op dit mooie forum. En dan is het misschien wel extra hard wat ik opschrijf. Ik ben hier samen met nog wat anderen die elders in de zaal staan en ik krijg een SMS binnen waarop staat precies wat ik al na 3 nummers denk: "Slecht He". Het is vreselijk. De man heeft een mooie stem, maar hij staat onhandig op het podium met al te modieuze scheur-jeans, maniertjes en gemaakt getergd gezicht als van een matig 'The Voice' artiest; net leuk genoeg voor tieners misschien. Hij heeft natuurlijk ook geen band bij zich, maar dan blijkt dus evenwel; deze man met zijn mooie (echt wel!) stem kan het NIET alleen. We gaan weg, en we zijn de enigen niet..

Dans Dans (Cloud 9)
Stukje hiervan maar gezien (begon tegelijk met José James) maar we blijven tot het eind; wat is het toch heerlijk als mensen zo gedreven met elkaar samenspelen als waren zij één machine. Fijn om te zien en te luisteren. Misschien iets teveel gepruts met de voetschakelaars, maar als ze lekker aan het spelen waren gaf dit een boel plezier. Gitarist had de hoofdrol, maar als de drummer de ruimte krijgt is de het ritme verslavend lekker en ik associeer even met bij mij geliefde drummer Budgie (van Siouxsie & the Banshees). Ik wil ze nog wel eens zien.

Koffie (KF Foyer - op dat plein op de 6e verdieping)
Op de weg naar huis nog even hierbij blijven staan. Koffie is een gezellige feestband, muziek niet te moeilijk, met wat funky riffjes, hier en daar nog losjes geleend van James Brown. Ze krijgen het publiek nog flink los, hebben zelf ook wel plezier in wat ze doen. Een beetje minder briljant dan wat we verder hebben gezien natuurlijk, maar wel erg gezellig. We blijven toch wel tot het einde..

Om ons heen worden gangen geblokkeerd en de bar waar we naartoe willen is al dicht. Wie perse wil kan vast nog wel ergens terecht, maar wij gaan weg.

14 april 2018 is er weer een Transition. Ik denk dat ik wel weer ga.

Whispering Sons Rotterdam Rotown tijdens MoMo2017.
We komen te laat, en Rotown is vol. Toegang alleen nog nadat iemand de zaal verlaat. gelukkig was er een goede uitstroom van mensen die de 80’s-echo van JoyDivision en theCure uit Vlaams Limburg niet trokken. Al vanaf het zwartWit scherm was zichtbaar en hoorbaar dat WhisteringSons gedragen wordt door de zangeres die met rauwe stem, vol passie de nummers de zaal inspuugt. Muzikaal staat het als een huis met de stuwende, dansbare doomklanken . Als we eindelijk voorin zijn aanbeland staan daar de echte liefhebbers verzameld die van het veel te korte optreden een feest willen maken.
DE ontdekking van MoMo2017.

08-04-2017 Motel Mozaique festival Rotterdam is op deze zaterdag uitverkocht. Je zou kunnen denken dat de reden hiervan is dat headliner Devendra Banhart op het programma had moeten staan, maar halverwege maart is gecanceld. Toch was de kaartenverkoop waarschijnlijk daarna pas in stijging en zorgde een weekend voor aanvang dat het uitverkocht raakte. De line-up zal mensen hebben doen denken om toch maar een ticket te kopen en vele exclusieve (NL) acts mee te gaan beleven.

Het festival begint vroeg op deze zaterdag met enkele 3 voor 12 sessies in de Arminius kerk en een programma verzorgt door Popunie op het gezellige Plaza Mozaique. Dit werd qua tijd goed geprogrammeerd en overlapte niet met elkaar. Hierdoor was het mogelijk alles wel mee maken.
Zo speelde Lisa Hannigan, Novo Amor, The Lemon Twigs, Isaac Gracie en Weyes Blood in de Arminus kerk voor een 3 voor 12 sessie. En had Popunie een eigen Rotterdams programma op het Plaza Mozaique (Eendrachts) plein met Mitch Rivers, Dooxs, The Sweet Release of Death, Junglebae, Roel Vuitton en Animistic Beliefs.

Gezien/kort verslag:
- Joep Beving.
- Novo Amor.
- Whispering Sons.
- Drugdealer.
- Weyes Blood.
- Anna Meredith.
- Ryley Walker.
- The Slow Show.

Later op de middag speelde Crying Boys Cafe en Tamino nog een langere set in de Paradijskerk.
Op dat moment begon het festival voor tickethouders wat meer op gang te komen met langere sets en grotere acts. Dit begon almeteen in de grote zaal van het Rotterdamse Schouwburg waar pianist Joep Beving een lange piano set speelde met nummers van zowel ‘Prehension’ als ‘Solipsism’ (beide albums) . Daarna was het toch nog even wachten tot de volgende veel belovende act, wellicht genoeg tijd om wat te eten of nog enkele kunst te bezichtigen.

Om 19:00 begon Novo Amor in de Arminius kerk met een volledige set die opmerkelijk leek te beginnen als de eerdere 3 voor 12 sessie van die dag. Zelfs de Guns ’N Roses cover ‘Jungle’ werd weer overnieuw gespeeld. Daarna werd de set vervolgd met andere nummers. Op het podium kwam de folk goed over en bracht het ook wat mellow met zich mee wat vooral erg mooi is om live te horen. Na 45 minuten was zijn set klaar en was het een sprintje nemen naar Rotown om op tijd te zijn voor Whispering Sons. Maar daar was het stampvol en was het buiten wachten tot je naar binnen mocht. Bij binnenkomst was het even door douwen om bij het podium te kunnen staan, maar daar was dan ook wel meer sfeer te proeven van het publiek en de band. Deze Belgische postpunk band komt uitbundig over en wist daarbij de voorste rij goed in mee te nemen. De stem van de zangeres komt stevig boven het typische postpunk muziek uit. Dit was lekker om er even op los te gaan en mag wel gezien worden als uitbundigste act / hoogtepunt van de zaterdag op dit festival.

Om weer snel een sprint te nemen kon je weer gaan aansluiten in een rij, deze keer voor Drugdealer in het cultuur centrum WORM. Bij binnenkomst stond het nog voller dan in Rotown en kon men het laatste kwartier zien vanaf de zijkant. Live vervuld Drugdealer zijn nummers met wat meer rock en psychedelica dan dat op album te horen is. Helaas lijkt de band wel in een donkere setting te staan en heeft te maken met vervelend licht, maar wist zijn set geweldig af te sluiten! Dan is het kiezen waar heen te gaan, de indierock band Mauno kan goed uitpakken, maar klinkt op het album nogal on af gemaakt. Gelukkig kwam Weyes Blood tijdens haar 3 voor 12 sessie wel erg verfrissend over dus op naar de Arminius kerk voor haar volledige set. Haar prachtige stem in combinatie met de mooi gespeelde melodieën galmt door heel de kerk als je het vanaf boven af hebt zitten te luisteren. De set is goed en zangeres Natalie Mering heeft ook nog wat interactie/grappen met het publiek. Maar helaas rekt zij de set uit met twee covers en dat was eerlijk gezegd niet echt nodig.

Toch leek het volledige publiek de set volledig af te zien van Weyes Blood, waar het rond 22:00 in de grote zaal van het Rotterdamse Schouwburg ook niet zo vol stond voor Anna Meredith. Wellicht is deze band wel de spannendste act van de zaterdag, nieuwsgierigheid kan namelijk opgewekt worden bij het idee hoe zij live het klassieke geluid mengt met elektronica. De uiteindelijke uitwerking op het grote podium was in ieder geval perfect. Vooral het geluid stond goed afgestemd waardoor alles goed overkwam. Terug in de kerk voor Ryley Walker. Om 23:00 komt hij op met de tekst veel bitterballen gegeten te hebben, hij denkt zelfs te gaan exploderen vanavond. Tijdens deze tour neemt hij een drummer en een gitarist met zich mee, met zijn drieën haalde ze werkelijk alles uit de kast om er een geweldige set van te maken. De set van zeven nummers werd namelijk één voor één uitgerekt met spannende opbouw van folk muziek waar het ontplooide tot rock solo’s. Walker wist ook met zijn interactie het publiek goed te ontvangen. Als een na laatste nummer doet de band helaas een cover wat de set in principe niet echt nodig had.

Tegen de nacht aan speelt de hiphop performer Isaiah Rashad in Bird, elektronische punk performer Powell in WORM en de gevoelige indierock band The Slow Show in de grote zaal van het Rotterdamse Schouwburg. Dat laatste had een waardige mooie afsluiter van het festival kunnen zijn. En daar dachten meer mensen over, de zaal stond namelijk wel vol met ongetwijfeld fans en ontdekkers. Toch lijkt het na ongeveer drie kwartiers dat de zaal langzaam leeg loopt, gaan er zoveel mensen nu al naar IDLES in Rotown toe? Aan de show van deze Britse band zou het in ieder geval niet mogen liggen. De band speelt namelijk erg goed en er is niks mis met hun set. Het geluid staat perfect afgestemd, de zang is goed te horen en alle instrumenten komen goed naar voren in het gehoor. De diehard fans/publiek die bleven staan na de set van één volledig uur kregen als verrassing trouwens nog een toegift! De echte afsluiter van het festival speelde iets later, dat was Zebra Katz (hiphop). Maar MOMO had ook met The Slow Show mooi afgesloten kunnen worden.

DE afsluiter was the Slow Show. nauw ben ik natuurlijk niet helemaal opjectief, maar dit was geluidtechnisch hun beste concert. Helderder genuanceerder evenwichtiger is niet mogelijk.
Ok. te kort maar dat is een festival kwaal. Kan een band nix aan doen.

Was Natalie niet opgedoken bij Drugdealer, ik meen dat ze een nummer samen hebben gedaan?

Was voor mij ook een fijne ontdekking op Motel Mozaique.

Geweldig optreden inderdaad, mede dankzij de fanatieke fans die zich in mijn nabije omgeving bevonden. Geluid was inderdaad super. Ik geloof dat ik nu een heel stuk beter begrijp waarom The Slow Show zo populair is in Nederland.

Met de ene hand in z'n broekzak en in de andere een biertje geklemd ... Pet schuin op het hoofd... Succes verzekerd. Ben ik de enige die die Slow Show zanger toch een beetje een poseur vond?

K vind t nog erger als ze - zoals Ryley Walker laatst - de hele tijd met een wijnfles over het podium lopen en rechtstreeks uit die fles drinken. Kijk mij eens de vrije en mateloos interessante bohémien acteren.

Was het bier, ik dacht dat hij een glas water in zijn handen had?

Dat heb ik helaas niet meegemaakt, maar volgens mij speelde zij inderdaad één nummertje mee.
Zal dan wel in het begin van de act moeten zijn, aangezien zij al tijdens het laatste kwartier van Drugdealer zelf moest optreden.

Dit was ook voor mij de definitieve afsluiter van het festival. Ik had The Slow Show nog nooit eerder gezien, maar dit was dan ook gelijk een hele goede eerste keer. Het geluid stond inderdaad erg goed, dat merkte ik eerder op de avond ook al in de zelfde zaal met een andere act.

Fascinerend om te lezen dat jij ook op Transition was, maar dat je een compleet andere route hebt gevolgd. Ieder zijn eigen festival, zullen we maar zeggen. Ik had zaterdag een heel plezierige dag met achtereenvolgens Miles Mosley, BIGYUKI, Christian Scott, Steve Coleman & Reflex Trio, ALA.NI, Jeff Parker en Shabaka & The Ancestors. Ik vond het tof om Steve Coleman weer te zien en was vooral onder de indruk van ALA.NI en droomafsluiter Shabaka & The Ancestors. Wie weet ga ik volgend jaar weer!

Bigyuki stond op mijn lijst, maar is afgevallen op de avond zelf, want soms loopt het een beetje anders als je je voorneemt. Van het gezelschap waarmee ik samen was heb ik gehoord dat ALa.ni erg goed geweest moet zijn. Maar je kan elkaar goed mislopen, dat is duidelijk!

Transition deed dit jaar ook early bird actie; 10 euro korting als je vroeg koopt, en dat is dan dus zonder dat het programma bekend is. Maar ik heb daar dus geen spijt van gehad.

Mooi concert van Zesde Metaal in Kleine Zaal van de Paradiso te Amsterdam.
Deze zaal was redelijk gevuld met veel West Vlamingen maar niet uitverkocht.

Ze moesten er even in komen, maar eindigden erg sterk.



Setlist

Bigyuki was alleszins de moeite waard, het is een fascinerende figuur met dito muziek. Maar zo loopt het inderdaad, ik had van tevoren ook nog een plekje ingeruimd voor Brandford Marsalis en Thundercat, maar daar kwam het uiteindelijk niet van. Het is dan geen gigantisch festival, maar er zijn voldoende alternatieven om elkaar te kunnen mislopen inderdaad.

Dat van die early bird is wel het overwegen waard voor volgend jaar trouwens, hopelijk trekken ze de goede lijn dan door.

Moss, zo'n band die altijd onder de radar bleef. Tijdens het sporten bleek ik de laatste tijd echter steeds het laatste album Strike op te zetten, dus even gauw de back-catalogue bij de hoorns gevat en gisteren een kijkje genomen en geen greintje spijt gehad.

Het nagenoeg uitverkochte Vera werd getrakteerd op een gedreven, strak spelende groep ouder wordende heren, wars van poespas. Het geluid was weer prima, vooral de kenmerkende bas kwam goed naar voren en de synths verwerden gelukkig niet tot een brij. Bij sommige nummers (It's So Hard to Keep a Secretbv.) was een prettige distortion aan het geluid toegevoegd.

Buiten de hiervoor genoemde song vormden het afsluitende tweeluik She's Got a Secret en My Decision mijn highlights. Voor wat het waard is overigens, daar ik de band (nog) niet goed genoeg ken. Mooie avond gehad; die anderhalf uur waren poef voorbij (de best graadmeter da een optreden de moeite waard is).

Gisteren Blaze Bayley gezien, in Gebr. de Nobel in Leiden. Ik kwam voor het voorprogramma - Martyr, waar een collega van me al tijden erg hoog van opgaf - en van Bayley had ik eigenlijk geen hoge verwachtingen. Maar man, wat is die vent eigenlijk goed zeg. Zijn platen met Iron Maiden worden in de regel als de zwakste van de band beschouwd, maar dat lag mijns inziens al niet aan zijn inbreng, en gisteren bewees hij dat hij (nog steeds) uitstekend kan zingen, en vooral de zangstijl die bij Maiden past, erg goed beheerst. Daarbij is het bovendien een enthousiaste podiumpersoonlijkheid, die er ook niet al te zwaar aan lijkt te tillen dat hij nu voor een man of 150 speelt in plaats van voor volle stadions. Binnenkort ga ik zijn studiowerk maar eens beluisteren.

De lof over voorprogramma Martyr was overigens volkomen terecht. Uitstekende heavy metal in een sterke retrostijl. Zeker een band die ik nog wel eens wil zien.

14-04-2017 Vessel (V11) Rotterdam wordt vanavond overgenomen genomen door drie jongeren uit Dokkum (Friesland) Wij spreken dan ook over drie jongeren die onder de bandnaam The Homesick hun album vanavond komen presenteren. Voor dit evenement lijkt het nog niet uitverkocht te zijn, daar en tegen speelt Sue the Night die avond wel in een uitverkochte Rotown. Mensen die naast een kaartje grepen konden dan weer mooi door naar de rode Vessel 11 boot. En dat was misschien wel te merken, later op de avond staan er namelijk zelfs mensen op de trap en is het toch erg vol in de boot.

De avond word geopend door de vrij nieuwe Rotterdamse band Lewsberg. Deze band is nog niet zo bekend en speelt pas driekwart jaar op diverse poppodiums als voorprogramma. Ook vanavond warmt Lewsberg het publiek op voor The Homesick. Dat opwarmen deed de band zonder enkel probleem, het publiek kwam namelijk al snel in trans bij deze indierock band. Dit kwam door de goede opbouw en verdeling van de nummers. Popnummers werden namelijk afgewisseld met rocknummers en daarbij spannender gemaakt met enkele instrumentale stukken. Met de typische vertel (verhaaltjes) zang zet de band nog een stempel op hun Rotterdamse identiteit. De bandformatie komt zelf ook goed over, de zanger staat er op het podium extreem relaxed bij en de gitarist speelt leuk in op de bassist. Eenmaal na zeven nummers bedankt de band het publiek en maakt plaats voor het hoofdprogramma.

Op het moment dat The Homesick het podium opkomt zit de boot al aardig vol met enthousiast publiek. De avond word sterk gestart met ‘Half Aryan’ waarmee de band al een goede sfeer weet neer te zetten. De muziek van deze drie jonge jongens bestaat uit noise/dreampunk en wordt vooral live erg experimenteel gespeeld. Tijdens dit eerste nummer is de drumpartij krachtig en in een hoog tempo waar boven op de heerlijke aanstekelige gitaarmelodie een fijn nummer creëert. Daarna volgt het wat oudere nummer ‘Gucci Gucci’ (tevens afkomstig van het debuutalbum) wat een echt The Homesick liedje is met een van hun typische teksten. Daarna word de set wat terug houdend met het vrij korte nummer ‘Near the Water’ waar een trage melodie zich herhaald. In principe overbodig aangezien iedereen er al lekker inzat met het bewegen op muziek. Gelukkig volgt daarna weer een wat ruiger nummer ‘Mattheus’ bracht iedereen weer terug op los gaan niveau. De heren zelf voegde hier nog een lekker instrumentaal stuk aan toe waarop het nog wat werd opgevoerd.

De band staat bekend om hun typische teksten die verwerkt worden in lo-fi geluid en daardoor moeilijk verstaanbaar is. Live werd dit langzaam opgevoerd, opgeven moment leek het wel of het totale geluid in een tunnel zat waar het geen uitweg kon vinden en als ware distortion overkwam. Hierdoor werd de spanning goed opgebouwd in de setlist en voerde ze het geluid goed op. Ook de zang had hier en daar een grunch/schreeuw achtige toon, wat er eigenlijk wel prima bij paste.
Zonder enige aankondiging (of andere interactie met publiek) werd na acht nummers het laatste nummer ‘Jesus’ ingezet. Eigenlijk zat op dat moment het publiek er al midden in, bij de derde rij (vooraan) werd er zelfs tegen elkaar aan gebeukt (leek niet als moshpit bedoeld). Tegen het einde aan van het nummer werd er even goed op geëxperimenteerd en zo gezegd een ware geluidsmuur gecreëerd. Met daaroverheen een overlapping naar het nummer ‘Boys’ wat er nog even lekker in beukte.

Totaal duurde het concert net aan vijftig minuten en daar had wel meer in mogen zitten. Dit aangezien het publiek het erg naar hun zin had en de set erg sterk was opgebouwd. Gelukkig was de overlapping wel een waardige afsluiter van dit geweldige concert!

Eens even om mij heen kijken. Ik sta ergens links van het podium. Achter mij de bar. Om mij heen veel liefhebbers van het oudere Genesis werk. Dadelijk gaat Steve Hackett optreden met nieuw werk en oud werk van hemzelf en nog ouder werk van zijn voormalige werkgever Genesis. Ik heb de man afgelopen 3 á 4 jaar een aantal keren aan het werk gezien. Een ietwat introverte persoonlijkheid maar extravert via zijn gitaar. Ik heb goed gegeten en gedronken in het sfeervolle café van De Boerderij in Zoetermeer (na 45 minuten in de kou buiten te hebben geblauwbekt) en ik ben er klaar voor. De lichten gaan uit...

Halverwege het concert: ik kom tot het besef dat ik de beste man iets teveel heb gezien de afgelopen jaren. Ja, het is een goed concert maar ik weet, op wat afwijkende nummers na, precies wat mij te wachten staat. Ook ben ik teveel verwend twee weken geleden bij een zeer enthousiaste, gedreven en kwalitatief hoogstaand concert van The Neal Morse Band in 013 te Tilburg. Ik besef dat ik deze concerten met elkaar vergelijk. En hoe goed bedoeld dan ook dat Hackett oudere nummers brengt, ik kan niet van het gevoel afkomen dat Hackett en zijn band al jaren veel van deze nummers (en ook de blauwdruk voor zijn eigen, nieuwe, albums) avond na avond speelt. Er is een bepaalde matheid.

Maar een groot deel van het publiek smult van de nostalgie, zwelgt in de herkenbaarheid en geniet van de steeds ouder wordende echo's van kwaliteitsprogmuziek. En ik ? Ik bekijk het met wat afstand. Er zijn zwakke plekken in het geheel. Ik zie 'maniertjes'. Niet alles komt goed uit de verf. Ik had zelfs even het gevoel dat het laatste album van Hackett ( Steve Hackett - The Night Siren (2017) ) snel werd afgewerkt om maar zo snel mogelijk te voldoen aan de wens van het publiek: 'Some old stuff of Genesis'. Voor mij was het hoogtepunt 'Inside and Out' van de illustere EP 'Spot The Pigeon'. Mooi gebracht !

Na afloop van het concert een hoop gejuich. Veel mensen hebben een topavond gehad. Ik kwam tot de conclusie dat het tijd word om eens een paar jaar niet naar het rondreizend circus van Hackett te gaan. Verzadiging en de betovering van het oude werk van Genesis wordt, bij mij, wat minder. En dat wil ik niet.

Op weg naar huis Radiohead opgezet. Het is tijd om weer eens naar andere muziek te luisteren. Ik hou van afwisseling.

Gisteravond in De Boerderij heb ik duidelijk meer genoten van Steve Hackett dan meneer. Maar goed, het was voor mij pas de tweede keer dat ik Hackett solo zag (ik was er in 2015 ook bij). Genesis heb ik twee keer gezien, waarvan één keer met Hackett (in Den Haag in 1976). Kortom, ik stoorde me niet aan maniertjes en wist dus niet precies wat me te wachten stond. En ik geef grif toe dat ik vooral kwam uit nostalgische overwegingen, omdat ik al had vernomen dat er veel van Wind and Wuthering gespeeld zou worden. Het werd voor mij dus een hele fijne avond, hoewel ik net te laat binnen was om helemaal vooraan te staan.

Voor mij was Inside and Out ook een hoogtepunt (ik heb de EP uit 1977 nog in de kast staan). Alle nummers van Wind and Wuthering waren fraai, op een wat matte uitvoering van Afterglow na. The Musical Box en Firth of Fifth kan ik niet vaak genoeg horen. Erg fijn vond ik ook Hacketts eigen The Steppes en Slogans.

Ik houd ook van afwisseling, dus ga ik straks naar Bob Dylan.

Dit was de volledige setlist.

Vrijdagavond Cigarettes After Sex gezien in de Trix (Club) te Antwerpen. Mooie, gevoelige dreampop in de geest van artiesten als Beach House, Slowdive en Mazzy Star.

Ik zag een gracieus concert van een veelbelovende band. Het is niet moeilijk om gehypnotiseerd te worden door het heerlijk zachte stemgeluid van Greg Gonzalez in combinatie met de melancholische, galmende gitaarlijnen. Prachtige mysterieuze teksten ook. De nieuwe nummers van het aanstaande album klonken allemaal uitstekend. Lang geleden dat ik zo uitkeek naar de release van een nieuwe groep. 9 juni is het dan zover. Vervolgens hoop ik dat ze hun zegetocht verder kunnen voortzetten op Best Kept Secret, al zal dat zeker afhangen van het timeslot dat ze krijgen toebedeeld en het publiek wat er op afkomt. Cigarettes After Sex maakt nu immers niet de meest ideale muziek voor op een groot festival.

15-04 Het Zesde Metaal + Find Us in Slumberland - Ekko Utecht

Mijn maag begon te rommelen dus was ik al vroeg aanwezig. Voortreffelijk gegeten daar; m.n. het voorgerecht (geroosterd bruin brood met rucola, gepocheerd eitje, geitenkaas, bietjes en kikkererwtenpuree) gaat me bijstaan. Van deze prima combi zouden meer Nederlandse podia gebruik moeten maken. Van de uitstekende bierselectie heb ik uiteraard ook gebruik gemaakt en hoewel ik alleen was had ik genoeg aanspraak in Ekko en heb ik me geen moment verveeld.

Dan het voorprogramma Find Us in Slumberland: aangename verrassing. Soort van Flying Horseman met een frontvrouw en een prominente bas. Altijd leuk om gretige musici een thuiswedstrijd te zien spelen. Had wmb wel iets langer mogen duren nog.

En toen waren daar Wannes en zijn mannen die een verschroeiende set kwamen spelen. Ploegsteert op synths werkte wonderwel en de overdaad aan gitaren kwam goed uit bij de meeste nummers. Ook rustpuntjes Toe Nu Maar (dank) en Vanonder waren pareltjes, al hadden daar van mij ook de enige 2 nummers van de laatste worp die níet gespeeld werden (Onderbemand en Monsters) bij gemogen. Prachtige songs met schitterende teksten. Ach, je kunt ook niet alles hebben.

De encore maakte dit gemis dubbel en dwars goed. Ier Bie Oes is natuurlijk altijd een mooie uitsmijter maar ze brachten nu voor het eerst tijdens een regulier optreden de Boze Wolven van Gorki maar met de backing-track van Where Is My Mind? Schitterend cadeau'tje.

Setlist

Inderdaad een gretig concert van het Zesde Metaal. Mijn eerste live confrontatie en direct zoveel beter dan de studio versies. Live is het veel stuwender, rauwer en indringender.
En bezoekje Ekko kan natuurlijk niet zonder hapje vooraf. en inderdaad eerste gerecht was echt top.

Ook ik sluit me aan bij bovenstaande. Ook voor mij werkt het live veel beter. Het laatste album vind ik erg sterk maar de albums daarvoor pakten me nooit helemaal. Tot ik zaterdag een aantal nummers ervan live ervoer. Schitterend, een meer dan uitstekend concert.
En ook mij smaakte het eten heel redelijk. Ik ben wel erg verkouden dus mijn smaakpapillen werken iets minder optimaal dan normaal.

The Veils, Tivoli, Utrecht

Alweer vijf albums op rij die ik allen kan waarderen en inmiddels zo'n beetje 'wereldberoemd in Nederland'. Het land ook waar veruit de meeste optredens worden gegeven. Nu weer een handvol optredens en in oktober alweer terug. Pandora is redelijk goed gevuld.

Op 'Do Your Bones Glow At Night' na komen de meeste nummers van Total Depravity live nog beter voor de dag. Negen nummers van de laatste worp waar veel variatie te vinden is in de vorm van de live steviger gespeelde tracks King Of Chrome, Axoltl en Here Come The Dead, rustige nummers als Swimming With The Crocodiles en Iodine & Iron, en het popachtige Low Lays The Devil.

Zoals vaker een solo optreden, dit keer bestaande uit vier nummers; The Tide That Left And Never Came Back, Sit Down By The Fire, Sun Gangs en Lavinia.
Absolute hoogtepunten zijn Nux Vomica en de onvermijdelijke afsluiter Jesus For The Jugular. Ook het nieuwe House Of Spirits en nu al klassieker The Pearl mogen niet ongenoemd blijven.

Finn Andrews heeft altijd hard moeten werken om geluid te produceren en ik hoop het beste voor zijn stem, maar iedere keer dat ik hem hoor lijkt hij wat te hebben ingeleverd. Zo heel veel treden ze volgens mij toch niet op? Toeval wellicht, maar het staat een uitstekend optreden niet in de weg. De altijd goede setlist zorgt daar wel voor.

Roadburn-donderdag – 20 april – 013/Extase

Dit is al weer mijn derde jaar op rij dat ik minstens één dag naar Roadburn in Tilburg ga. Het blijft ongelofelijk om op een half uur reizen van het beste festival ter wereld te zitten, getuige het groot aantal bezoekers uit het buitenland. Ik heb kaarten voor de donderdag en zondag gekocht, dus hier volgen mijn bevindingen van de eerste dag.

Mijn Roadburn-dag begon met de Amerikaanse funeraldoomband Lycus in Extase, een zaal waar ongeveer 250 bezoekers in kunnen, dat is erg weinig als je rekening houdt met minstens 3000 mensen over het gehele festival. Mistroostige muziek met een waas van gitaarlijnen en diepe grunts, om af en toe het gaspedaal er lekker op te gooien met een blackmetalinvloed. De band speelde niet ontzettend strak, maar met de sfeer zat het ontzettend goed, iets wat ik bij dit soort muziek erg belangrijk vind.

Daarna was Alaric in de Green Room (normaal Jupiler Stage) aan de beurt, ik stond helemaal vooraan. Aan het begin ging er veel mis met de microfoon van de zanger, maar daarna kwam de band helemaal op stoom en werd er een ijzersterk optreden neergezet. De sound zou ik omschrijven als een kruising tussen The God Machine, The Cure en Killing Joke met in de drums een duidelijke tribalvibe à la Neurosis. Muziek die dus volledig naar mijn gading is.

SubRosa speelde op de Main Stage het album For This We Fought the Battle of Ages helemaal. Een prachtige uitvoering waar niks op aan te merken valt, dit is een band die echt op zichzelf staat in het doommetalgenre: loodzwaar en majestueus. De riffs zijn dreunend, maar dit wordt weer fenomenaal gecontrasteerd door twee violistes die zwierige melodieën hierover neerleggen in combinatie met gevoelige samenzang. Af en toe zet de bassist nog wat vocale kracht bij door flink te brullen. Hier was ik zeer onder de indruk van, blij dat ik de band nu eindelijk live heb gezien.

Na een eetpauze ging ik weer terug naar de Main Stage voor Wolves in the Throne Room die het eerste optreden in vijf jaar op Europese bodem speelden, een speciale gelegenheid dus. Op plaat vind ik al een uitstekende band, maar live is het vele malen beter. De band gaf hier echt een masterclass in live atmosferische blackmetal spelen, de Main Stage leende zich ronduit perfect voor het weidse en gelaagde geluid van drie gitaren die samen bijna een waterval van geluid creëren met kleine veranderingen in detail. Ze speelden een uur en het vloog echt voorbij.

Terug naar Extase voor Fórn, een sludgy doommetalband uit de Verenigde Staten. Extase is een vrij intieme setting voor Roadburn-begrippen en ik stond bij deze band helemaal vooraan, wat de boel nog veel intenser maakt. Fórn speelde de set van de dag: wat een gruwelijk intense beleving, deze band speelde echt met hart en ziel. Het riffwerk was slopend en korrelig, de zanger brulde en gruntte de longen uit zijn lijf, de drummer viel zijn bekkens aan op een manier die je zelf je ergste vijand niet wil aandoen. Maar: dan kwamen er ineens gruwelijk mooie melancholische melodieën door die sludgy drek sijpelen in de stijl van bands als Thou. Een oergevoel maakte mij meester en het enige wat ik kon doen was als een bezetene headbangen.

Na deze intense set heb ik een pauze genomen: even zitten, wat drinken. Ik sloot de dag af met Deafheaven, die met Sunbather wat mij betreft het op een na beste album aller tijden hebben gemaakt. In 2013 zag ik ze in Stage01 met 150 mensen, nu stonden ze voor een gevulde Main Stage: een groei van jewelste. Het was een goed en degelijk optreden, maar het viel een beetje tegen. Deafheaven brengt niet de emotie over van de platen: ze spelen ontzettend goed live, maar de vonk slaat niet over. Ook vond ik dat Dream House veel te snel werd gespeeld, de track werd er echt doorheen gejakkerd, ontzettend jammer. Zanger George Clarke begint ook een beetje een karikatuur van zichzelf te worden met zijn overdreven haarflips, handbewegingen en danspasjes. De nummers van de debuutplaat werden erg mooi uitgevoerd, hetzelfde geldt voor de Mogwai-cover Cody.

Concluderend kan ik zeggen dat dit een topdag was.

Jens Lekman, Tivoli (Cloud Nine) 20/4

Cloud Nine bevindt zich ongeveer halverwege NAP (i.e. 0,0 m) en de top van de Himalaya. De tocht daarheen vergt eigenlijk proviandering voor onderweg.

Maar goed, Jens Lekman dus, zonder voorprogramma dan wel. Eerst kwamen er drie deernes het podium op en die gingen wat prutselen met de instrumenten, dus ik dacht ... hé toch voorprogramma. Die dames leken zo geronseld uit het parochiale jeugdhonk - zie ook foto hieronder- dus ik stelde me al in op een potje provinciaalse indie; na 5 minuten waren ze echter al weer verdwenen.

https://3dprint.com/wp-content/uploads/2017/02/Lekman-and-his-band.jpg

Om half negen kwam Jens Lekman met gitaar alleen het podium op en speelde hij de opener van zijn laatste album To Know Your Mission. Vervolgens betraden de drie dames het podium en nu was de band compleet. Op een enkel nummer na werd het volledige laatste album gespeeld, waarbij soms een oud en een nieuw nummer in elkaar gevlochten werden.

Op een gegeven moment leek Jens qua gitaar-riffs wel een Furious Flame en ook de rest van de band stondaardig mee te funken, bassiste Hanna en drumster Julia die ik qua stijl wel wat vond hebben van Eveline Carels (oud-drumster van Candy Dulfer).
Ook Evening Prayer werd gespeeld waarin een 3D-geprinte tumor als symboolgadget een belangrijke rol vervult. Jens weet als geen ander melancholie en thema's als sharing & caring te vervlechten. Zet daar een beat onder en je snapt dat the folks in cloud nine een fijne gisteravond hebben gehad. Alleen beat en punch gaan wel eens ten koste van subtiliteit en finesse; wat je wint op het rechte eind verlies je dan in de bochten en zo was het: met een tikje weemoed dacht ik aan een eerder concert waarin een violiste meespeelde en zo'n strijkinstrument onderstreept dan zijn melancholie weer heel fijns.

Jens had het zichtbaar naar zijn zin op het Utrechtse podium en in Nederland in het algemeen en dat vertelde hij ook. Het is eerlijk gezegd ook niet fair om hem altijd te willen binden aan die rol van humoristische vertolker van het introspectieve levenslied. Een artiest groeit in zijn vak en als mens.

Toen hij bij de toegiften ook Postcard to Nina werd gespeeld Jens Lekman - A Postcard To Nina With The Story Live @ The Mohawk 11/13/12 - YouTube was ik voldaan.

4,25*

Hee Mjuman ... lekker uitgewaaid?