Welkom terug Mjuman!
!

Ik was gisterenavond bij hetzelfde optreden. M'n voorgenomen trein net gemist, waardoor ik pas om 3 over half 9 de Cloud Nine binnensloop en genomen moest nemen met een plekje aan de rechterzijkant.

Het was een heerlijk concert van een geweldig artiest (ik begrijp niet helemaal dat hij nog steeds zo relatief onbekend is). Eerste keer dat ik hem live zag. Jens Lekman is een geweldige verhalenverteller, zoveel in zijn nummers als in de praatjes tussendoor.

Voor mij persoonlijk de enige maar was dat hij erg weinig nummers van z'n 1-na-laatste album I Know What Love Isn't is speelde. Mijn ultieme favoriet is I Want a Pair of Cowboy Boots en ik had niet gedacht dat hij die niet zou spelen.

Na afloop nog een prachtige handgeschreven setlist kunnen bemachtigen. Tijd om te wachten voor een praatje en een handtekening had ik niet meer, kwestie van prioriteiten stellen (er werd ondertussen ook ergens een belangrijke wedstrijd gespeeld.)

Moss / Paard Den Haag
Voor mij eerste keer Moss live en ik was aangenaam verrast. Goed hard geluid. Veel nummers van de laatste cd Strike die live veel meer tot hun recht komen. Dacht eerst dat My Decision het hoogtepunt van de avond zou worden maar daar ging toegift Silent Hill nog overheen. Deze uitgesponnen versie ging van een rustige opbouw naar hard naar een hemels gitaar tussenstuk en weer naar een heerlijk hard einde. Prachtig.

Record store day.

Met een mooi concert van Spinvis met een aantal nieuwe nummers:



Daarnaast ook nog Aafke Romeijn, Melonhead en de The Mysterons.

Best mal om jezelf te citeren , maar op Record Store Day waren wij met het hele gezin naar Haarlem afgereisd voor The Veils. Ze konden het 50-jarig bestaan van North End niet opluisteren vanwege vocale troubles.

Dat was inderdaad een meesterlijke versie van Silent Hill, ideaal om mee af te sluiten. Sowieso een ijzersterk optreden van de Moss-mannen, met vooraf Amber Arcades als prima opwarmer.

Gisteren heb ik Record Store Day gevierd in Bergen op Zoom. In De Waterput heb ik optredens gezien van Mister and Mississippi en Het Zesde Metaal. Een kort verslagje.

Mister and Mississippi had ik twee jaar eerder al gezien (ook hier, ook met RSD) en maakte toen grote indruk. De liedjes van hun nieuwste album lenen zich echter veel minder voor uitgeklede, intieme versies, dus het werd een ander soort optreden. Het was er niet minder goed om. Ze speelden vijf liedjes van hun laatste worp en die kwamen live goed uit de verf. De stem van Maxime Barlag moest weliswaar een beetje warmdraaien, maar tijdens de laatste liedjes (Pulsar en Vices/Virtues) klonk ze fantastisch.

Het volgende optreden was van Het Zesde Metaal, of eigenlijk alleen van zanger Wannes Cappelle, want hij was vandaag Onderbemand: Hij had alleen zijn geluidsman bij. Zonder introductie begon hij te spelen en zonder een woord te zeggen zetten hij het tweede liedje in. 'Saaie vent' dacht ik toen nog, maar daarna begon hij ineens te 'klappen'. Hij introduceerde zijn liedjes, vertaalde wat West-Vlaamse woordjes in verstaanbaar Nederlands en maakte grappen. Hij bewaart zijn humor duidelijk niet alleen voor zijn songteksten.
En het optreden zelf dan? Dat was erg mooi. De combinatie van mooie liedjes, een man met gitaar en een intieme setting als deze is goud waard. Wannes speelde vier liedjes van hun laatste album en twee van de voorganger. Die twee oudjes vond ik stiekem toch het best.

Na afloop heb ik van beide artiesten wat muziek gekocht: Het laatste album van Mister and Mississippi en de laatste drie van Het Zesde Metaal. Allemaal gesigneerd uiteraard.

En voor ik het vergeet: Als klap op de vuurpijl heb ik kennisgemaakt met ene Gretz. Die schijnt ook wel eens op deze site te komen.

Fratsen / Melkweg Upstairs
Na me een weg gebaand te hebben door de 12 jarige meisjes (!) en vele trappen te hebben beklommen, was ik dan eindelijk in het kleinste zaaltje van de Melkweg. Want daar speelden Fratsen (hoera!).
Nu volg ik Meneertje Manuel en co. al een jaar of 20, maar zeker in de afgelopen jaren weten ze me steeds weer te verrassen (eerst doordat ze weer op gingen treden en nu vanwege hun nieuwe - en zeer relevante - plaat genaamd Spookt).
En spoken deed het gisterenavond. Voor de gelegenheid versterkt met Dries Bijlsma voor de broodnodige samples en aanvullend gitaargeweld. Geen Typhoon (die er bij de presentatie van de plaat in Hengelo wel bij was) en ook geen Roos Rebergen, maar wel een goed gevulde zaal (100 man/vrouw?) waarvan het merendeel de band duidelijk al eens eerder had gezien.
Spookt dus. Veel daarvan zelfs, maar de rest van het oeuvre wordt niet vergeten, wat bij Pimpelmees zorgde voor een pit van 4 mannen die zich weer even 18 waanden Muzikaal gezien blijkt Fratsen nog steeds groeiende, de gitaarsolo wordt niet gemeden en ook qua dynamiek knalt het behoorlijk maar vliegt het nooit uit de bocht. Qua teksten zit het al jaren goed bij Fratsen, dat valt de woordkunstenaar Manuel wel toe te vertrouwen, en inmiddels is de urgentie die hij in zijn theatershows ten toon spreidt ook terug te vinden bij Fratsen en dat misstaat zeker niet.

Conclusie: gaat dat zien! (12 mei in De Helling op precies te zijn)

Roadburn-zondag – 23 april – 013/Het Patronaat

Ik ben blij dat ik twee dagen naar Roadburn ben gegaan en niet voor de volle vier, waardoor ik allebei de dagen met veel focus heb kunnen meemaken. Aan het begin van de slotdag kwam ik fris voor de dag, terwijl ik bij de 013 ontzettend veel vermoeide en gesloopte bezoekers zag.

Om 15:15 begon Temple ov BBV, een samenwerkingsproject van Radar Men from the Moon en Gnod, die dit jaar de Artist in Residence waren, dat betekent dat je iedere dag een andere set speelt. Twee drummers, twee bassisten, twee knoppendraaiers, twee gitaristen en twee zangers: je kunt je voorstellen dat er een hele bak geluid op je afkwam. Bij vlagen deed het me best wel aan Swans denken, veel dreunende repeterende ritmes waar telkens kleine veranderingen in werden gevraagd. Aan het begin van de set werd er qua drums nog veel afgewisseld, maar aan het eind werden de twee drummers zowat een en dat gaf de muziek een ontzettend mooi trance-opwekkend effect. Hele goede set, in juni komt de plaat uit.

Daarna op naar de Green Room waar Tristan Shone a.k.a. Author & Punisher een genadeloze bak industrial op de luisteraar afvuurde: gruwelijk zware en vuile bassen, een elektronische Godflesh met wat Nine Inch Nails-invloeden. Op het balkon heb ik Shone goed aan het werk kunnen zien: hij bouwt zelf machines met allerlei hendels en maskers waar hij verschillende zangeffecten mee kan creëren. Ook waren de visuals mooi afgestemd op de muziek. Na een half uur was het wel genoeg, tijd om op tijd een goede plek voor Sumac te hebben.

Een half uur van te voren stond er in Het Patronaat al behoorlijk wat volk te wachten op de band van Aaron Turner (ex-lid van de legendarische post-metalband Isis), meesterdrummer Nick Yacyshyn en bij deze show bassist Joe Preston, aangezien Brian Cook op dit moment tourt met Russian Circles. Sumac is een band die niet in een hokje te plaatsen valt: post-metal, sludge, doom, stoner, ambient, noise, zelfs wat jazz: het zit er allemaal in. De band speelt veel met improvisatie: binnen een aantal minuten gaan ze van experimenteel en ongrijpbaar naar een sludgy bulldozer waar voor de rest niks tegen opgewassen is. Turner's leeuwenbrullen zijn indrukwekkend en Yacyshyn is een metalkruising van Mitch Mitchell en John Bonham: onvoorspelbaar, virtuoos en zwaar groovend, een van de beste rock/metaldrummers die op deze aardkloot rondloopt wat mij betreft. Indrukwekkende set, ik heb ook nog een t-shirt en CD van ze gekocht.

Na een eetpauze ging ik door naar Gong in Het Patronaat, want ja: jazzy progrock is op Roadburn ook meer dan welkom! Kort voor het overlijden van Daevid Allen werd Kavus Torabi door Allen zelf aangesteld als de nieuwe frontman, hierdoor is Gong nog steeds die fantastische band uit de jaren '70, het nieuwe werk (Rejoice! I'm Dead!) doet zeker niet onder voor het oude materiaal. Torabi heeft een aangename gekte in zijn presentatie en brengt zijn vocalen met een dikke knipoog zoals het hoort, maar staat fantastisch te musiceren. Het absolute hoogtepunt van mijn twee dagen Roadburn was de uitvoering van Master Builder van You. Deze versie was wat minder jazzy dan het origineel, maar de tranceopwekkende hoofdriff in combinatie met de chants was in volle glorie te horen. Zeventig minuten lang heb ik genoten, dit was misschien wel mijn favoriete set van dit jaar.

Daarna een gedeelte Ulver gezien in de Grote Zaal, The Assassination of Julius Caesar werd voor de allereerste keer live uitgevoerd. Op één bezoeker na die hard riep dat Ulver weer blackmetal moest gaan spelen (waarop zanger Garm gelijk met: ''Ehm... no!'' op reageerde) stond het grootste gedeelte van het publiek te genieten van deze show. De nummers werden flink uitgebouwd, soms werkte dat heel goed, maar op andere momenten niet. De lichtshow en visuals waren de mooiste die ik heb gezien dit jaar: wat een spektakel om te aanschouwen! Garm was niet altijd zuiver, maar klonk een stuk beter dan de vorige keer in 013. Toch besloot om op tijd in de Green Room voor Emma Ruth Rundle te zijn, die 's middags aankondigde een soloset te spelen. Daar moest ik bij zijn!

En wat was ik blij dat ik erbij was. Bijna vooraan staand speelde Emma het Marked for Death-album bijna helemaal in nog kalere versies: de liedjes kwamen echt naar voren. Kippenvelmomenten waren er veel: Emma Ruth Rundle heeft een gruwelijk mooie stem en gaat in kleine momenten van fluisterende naar hele krachtige vocalen. Ook zag je duidelijk dat ze wist hoe je dynamiek creëert met alleen een gitaar en zang: ze verkende het podium echt. Ze eindigde met het allermooiste nummer: Real Big Sky. Een man naast mij barstte tijdens dit nummer in huilen uit en zong het krakend mee in superslecht Engels. Emma Ruth Rundle raakte de luisteraar dan ook diep met een ingetogen en subtiele set. Zeer gedurfd op een festival waar volume toch wel vaak in grote getale gebruikt wordt.

Deze Roadburn-dag was ronduit schizofreen. Als afsluiter ging ik naar het volledige tegenovergestelde van Emma Ruth Rundle: Come to Grief. Negatieve en hopeloze sludge. Alleen maar slopend riffwerk met mokerslagen van de ritmesectie en kreten van de gitaristen. Niks ingewikkeld: gewoon lekker meeknikken. Vooraan stonden duidelijk een aantal die-hards die nog alles uit de laatste momenten Roadburn wilde halen: bij iedere kleine versnelling was er uit het niets een moshpit en zelfs een verloren crowdsurfer. Een lekkere set om mee te eindigen. Niet indrukwekkend, gewoon goed.

Gisteren heb ik Deftones gezien in 013. Luisteren naar een van je favoriete artiesten die speciaal voor jou en een hoop gelijkgestemden hun muziek live voor je staat te spelen: Een concert is altijd een leuk avondje uit. Toch vond ik het concert van gisteren – ik zeg het niet graag, maar doe het toch – wat tegenvallen. Deftones speelde namelijk een andere show dan ik had gehoopt.

De laatste twee albums van Deftones vind ik de sterkste en ik houd met name van de wat dromerige, sfeervolle nummers. Die speelden ze nauwelijks. Geen Hearts/Wires, geen Phantom Bride. Ze speelden slechts twee liedjes van Gore en ruim de helft van de setlist was minimaal 17 jaar oud. Bovendien speelden ze veel harde nummers, van die typische Deftones-beukers. Erg lekker hoor, maar niet als ze er te veel van spelen.

Deftones maakte er een energieke show van met veel ruimte voor meebrullen en moshpits. Zo ken ik Deftones ook en dat vind ik prima. Toch had ik liever een band gezien die wat vaker de tijd had genomen om vakkundig en technisch perfect een bloedmooi, sfeervol nummer te spelen. Die feestgangers in het publiek moeten maar even wachten op de volgende adrenalinebom, laat eerst even horen wat voor goede muziek jullie eigenlijk kunnen maken. Helaas namen ze daar te weinig tijd voor, waardoor de kwaliteit van de band onderbelicht bleef en het wat mij betreft een wat eentonig optreden werd.

Een ander minpunt vond ik het geluid. Ik heb de heren niet op technische fouten kunnen betrappen, maar veel details heb ik überhaupt niet kunnen horen. De geluidsmix vond ik niet ideaal. Geregeld vond ik nummers moeilijk te herkennen en het eerste herkenningspunt was dan vaak de zang van Chino Moreno.

Deftones speelde dus niet de show die ik had gehoopt te zien. Toch heb ik een leuke avond gehad. Dat kwam onder andere door de verrassende setlist. In vergelijking met hun vorige optreden in 013 (waar ik ook bij was) speelden ze van veel albums net wat andere nummers. Natuurlijk hebben ze wat klassiekers waar ze niet omheen kunnen (Digital Bath, Change, My Own Summer) en wat klassiekers in de dop waar ze evenmin omheen kunnen (Diamond Eyes, Rocket Skates, Rosemary), maar hiernaast hadden ze ook plaats ingeruimd voor oudjes Minus Blindfold en Teething, verrassende Gore-keuze (L)MIRL, opener Korea en mijn persoonlijk grootste euforiemomentje Kimdracula.

Persoonlijke hoogtepunten waren voor mij verder het ‘moderne’ blokje Tempest - Swerve City - Gore - (L)MIRL, waarvan vooral de eerste indruk maakte en het duo Digital Bath - Change waarop de rust een beetje terugkeerde en de band liet horen wat voor kwaliteit ze in huis hebben.

Verder is een optreden van Deftones gewoon een feestje. Chino is een entertainer die zelden stilstaat, er waren fraaie lichteffecten op het podium en het publiek was dolenthousiast. Qua bier gooien iets té enthousiast, maar soit.

Een optreden van Deftones is één brok energie en dat zal het waarschijnlijk ook altijd blijven. Hun recente albums die meer sfeervolle en dromerige muziek bevatten hebben me misleid en verkeerde verwachtingen geschept, waardoor ik het optreden wat vond tegenvallen. De band scoort hoe dan ook een dikke voldoende.
Misschien moet ik me er maar bij neerleggen dat Deftones nooit dat ene optreden zal geven dat ik zo graag van ze hoor.

Gisteren Japandroids gezien in een redelijk gevulde Oude Zaal van de Melkweg. Het optreden stond zoals verwacht vooral in het teken van hun nieuwste album waarvan op een nummer na alle nummers zijn gespeeld. Dat nieuwste album is volgens mij niet heel positief ontvangen in het algemeen, maar ik vind het inmiddels toch een zeer fijn album, en ik kreeg toch wel het idee dat dat voor meer mensen in het publiek het geval was. Het enige wat een beetje mist aan de nieuwe nummers is net dat beetje energie en tempo zodat er een beetje op gemoshed kan worden. Dit kon wel worden gedaan op de nummers van de vorige twee albums, en die nummers werden dan ook met gejuich begroet. Vooral naar afsluiter The House That Heaven Built keken veel mensen (waaronder ik) enorm uit. Verder was het een prima optreden, er werd genoeg energie gegeven door het duo. Enig klein nadeel is dat tussen de nummers het tempo er soms even uit lag vanwege het stemmen van de gitaar.

Gisteren Peter Silberman gezien, zanger van de Antlers. Hij was ter ere van zijn nieuwe solo album in Amsterdam en dit keer in het Zonnehuis te Amsterdam Noord. Een bijzondere locatie opgericht als verenigingsgebouw voor de arbeiders van het NDSM terrein.

De set was zeer ingetogen en er waren slechts 55 kaartjes van te voren verkocht maar met de tafeltjes leek het wat voller. Hij speelde bijna alle nummers van zijn solo album aangevuld met Antlers nummers.




Setlist

26-04-2017 Worm Rotterdam is vanavond erg vol voor een niet uitverkocht concert van de IJslandse indietronicaband Vök. De band ging vorig jaar ook al op tour en nam toen al enkele podiums in Nederland tot hun beschiking. Tijdens deze nieuwe tour slaat de band ons land ook deze keer niet over en komt vier avonden achter elkaar op diverse podia ’s hun optredens geven. De liefde voor Nederland kwam vanavond op het podium van Worm nog beter over en maakte het publiek in een nog betere sfeer!

Dit publiek verzameld zich vanavond in een grote ruimte waar het podium gescheiden word met een gordijn dat de ruimte er naast afschermt. Dit zorgde voor een smal bereik tot het podium wat het weer dringen maakte voor goed zicht daarop. Als opgeven moment de zaal vol is lijkt het dan toch op een uitverkochte avond.

De avond word geopend door de Nederlandse indie/dreampopband Svava uit Leeuwarden. De band weet de sfeer voor vanavond er goed in te brengen. De dromerige indieliedjes slaan goed aan en passen redelijk bij de stijl van het hoofdprogramma. Na het bespelen van zeven nummers bedankt Svana het publiek en verlaten zij het podium. Daarna volgt er een halfuur waarin gewisseld word met instrumenten waarna het tijd is voor Vök!

De band begint goed met de nieuwe singel ‘Breaking Bones’ afkomstig van het debuutalbum dat deze vrijdag uitkomt. Daarna stelt de band zich voor aan het publiek en verwelkomt iedereen. Het is meteen al te zien dat de band er enorm veel zin in heeft en dit met veel energie laat zien. Die energie zien we ook live terug bij het tweede nummer ‘Vid Vokum’ (afkomstig van hun eerste EP). Tijdens dit nummer word er live namelijk uitbundig gespeeld op een saxofoon, wat deze elektronische muziek wat meer tot leve brengt. Al vanaf het begin van deze avond staat de beat van de drum/drumcomputer hoog in gesteld en laat de vloer van Worm goed trillen! Even goed als het publiek wat zich meteen al laat meeslepen met de muziek en er lekker op los gaat.

Vanavond staat het concert in teken van het nieuwe album, de zangeres en saxofonist vertellen er nog het een en ander over en spelen daarna het nieuwe nummer ‘Show Me’ gevolgd door ‘Dont Let Me Go’ en ‘BTO’ . Daarna is het weer tijd voor een praatje met het publiek, want ja, Vök heeft het erg naar zijn zin en zoekt graag interactie op met het Nederlandse publiek. Na het praatje worden er weer wat nieuwe nummers voor het eerst live gespeeld. Daarna is er nog even tijd voor ‘Circles’ het bekende nummer van het tweede en laatste uitgebrachte EPtje.

De band speelt er goed op los en weten het publiek goed te vermaken met hun sterke live optreden. Buiten dat het meeste uit een grote googledoos komt word het goed opgevuld met een live saxofoon en livedrums, wat meer actie brengt op het podium. Het enige minpuntje aan een googledoos is dat deze kan uitvallen en er dan geen melodieën meer uitkunnen komen. Dat gebuurt na het nummer ‘Adrift’ waarop er even niet meer gespeeld kon worden en de zangeres het publiek vermaakte met een praatje en poging tot gewaagde (toch maar achterwegen gelaten) grappen. Het probleem lijkt toch een kleine tien minuutjes te duren en sluit mooi aan op het daarvoor gespeelde nummer ‘Waiting’ waar tevens ook nog vergelijking en grappen mee werden gemaakt.

Geen man over boord want de band staat weer op het podium om verder te spelen. De set van maar liefst zeventien nummers wordt namelijk op dat moment afgesloten. Wat heerlijk om als eerst al deze nieuwe nummers te horen en al een goede indruk te krijgen van het nieuwe album! De setting en setlist laten eigenlijk zien dat Worm wellicht te klein is, maar met het aantal publiek net niet uitverkocht raakte. Natuurlijk verdiende dit geweldige publiek een toegift en werd de set na tachtig minuten (inclusief kleine tien minuten aan op onthoud) gewaardeerd en goed afgesloten.

Zeker een aanrader voor fans van Samaris, The XX en Mammút. Vök is deze week nog één of twee keer live te zien in Nederland tijdens deze speciale tour.

Bedankt voor de video's. Een heel bijzondere avond die ik koester. Op basis van het immer hartverscheurende Hospice zie ik Silberman als één van de beste songwriters aller tijden. Uiteraard hoop je altijd op meer nummers, maar ik heb intens genoten van dit unieke optreden voor zo'n klein publiek. Hoogtepunt inderdaad het onderstaande Bear/Thirteen en ook mijn persoonlijke favoriet Parade.

Wat een bijzondere setting. Ideaal voor een intieme show. Dit ziet eruit als iets wat ik ook wel had willen meemaken, ook al ken ik zijn solowerk nog niet.

Het was inderdaad een bijzondere ervaring met een groot aantal MuMe-users. Zie ook de beschrijving van obsessed.

the Japanse House, Zaterdag 29 April, SugarFactory Amsterdam. Een strakke Setlist van alle tracks van de 3 EP's. in plaats van de enige missende song 'Sister' staat de nieuwe single: Saw You in a Dream. Volgorde:
Clean
Teeth
Cool Blue
Pools to Bathe in
Good Side in
Swim Against the Tide
Sugar Pill
Leon
Saw You in a Dream
Letter By the Water
Still
Face Like Thunder

Amber heeft naast de vaste drummer twee nieuwe bandleden meegenomen (keyb. & Basgitaar).
De drummer speelt strakke percussie op zn drumtoestel, want de beat komt natuurlijk uit de computer.
Had de indruk dat nog veel meer uit de computer kwam dan alleen de beat. Life heeft de gitaar en zang van Amber blijkbaar ondersteuning nodig.
Door de technische probleempjes, was dat behoorlijk zichtbaar, maar het geluid in de zaal heeft daar minder last van. De stemvervormer heeft hoorbaar het doel om Amber's beperkte stem op te frissen. Jammer dat de microfoon bij de start van het eerste nummer uit staat.... Gebaren tijdens het concert naar het geluid toe, maakte duidelijk dat het technische niet perfect was. Deed gelukkig niets af aan de avontuurlijke uitvoeringen, die door de life gespeelde accenten behoorlijk afwijkend van het studiogeluid.
De grootste kwaliteit van Amber is het schrijven van oorstrelende songs, die door de dynamiek de DreamPop ruim voorbij is. Vond eigenlijk elke song even sterk, maar was nog met meest onder de indruk van 'Leon'. De ontdekking van de avond.
Mijn oordeel: The Japanse House heeft alles in zich om verder te groeien. En omdat op de laatste EP de beste songs staan ben ik dan ook benieuwd naar de volgende EP, die naar ik begreep afgemixed klaar ligt.

Depeche in de Ziggo:

Op de eerste plaats erg blij met de Raveonettes, erg lekkere opwarmer voor Depeche.
Dan Depeche met 2 zangers die erg goed bij stem waren Martin en Dave lieten ook regelmatig zien grote vrienden van elkaar te zijn.
De setlist was ook erg goed gekozen. Geen Eternal van Gore, maar Home, Somembody en Question of lust.
Publiekslievelingen waren ook het nog steeds actuele Everything Counts, In Your Room, Walking in my Shoes en natuurlijk Enjoy the Silence.
Ook de nieuwe nummmers kwamen prima uit de verf.

Wel viel het me op dat Dave wel vaak rondjes draaide, hier heeft hij vast op geoefend.
Hoewel de show wel eens groter is geweest, was dit gewoon een erg goed optreden, hoorde dit ook terug om me heen.

Als we nu weer 4 jaar moeten wachten op het volgende wapenfeit ( is al jaren 4 jaar tussen de albums) dan zitten Fletcher en Gore in hun 60 ste jaar, Gahan moet dan nog een jaar wachten. Benieuwd of ze dan nog steeds zo kwiek zijn.

Kortom erg goed concert, met fijn publiek en een dankbare band.

Ik was er ook en heb eigenlijk niet zo heel veel toe te voegen aan het verslag van DjFrankie, volgende moeten we eigenlijk eens even meeten

Depeche Mode stelt mij nooit teleur, het was inmiddels mijn vierde keer dat ik ze zag (twee keer in Ahoy en twee keer Ziggo) en het blijft mijn favoriete live band.



Dat waren vanzelfsprekend ook mijn favorieten, zoals Home dat ook al jaren is. Van het nieuwe album is Cover me mijn favoriet en dat bleek live ook het geval.

Raveonettes waren inderdaad ook tof, met de voorprogramma's bij DM zit het meestal wel goed. Ik herinner mij een subliem optreden van Soulsavers (incl. de heer Lanegan) in Ahoy.

Van mij mogen ze trouwens wel eerder dan over vier jaar weer terug komen

Ik heb de afgelopen week met mijn dochters Bebe Rixha gezien in Paradiso, en een dag later met mijn zoon Sleaford Mods in De Melkweg. Allebei de optredens waren geweldig. Heeft er nog iemand vragen?

Vince vega lol Cover Me is ook mijn favoriet van Spirit??

Bebe Rexha viel mij écht reuze mee, en niet omdat ik er a la een Shakira-daddy verlekkerd naar heb zitten staren. Ze heeft een sterke performance, goeie stem, dito kont en een hele rits prima songs. Op plaat is het allemaal een stuk minder wegens aalglad.

Sleaford Mods, ik vroeg me af of mij gezelschap dat als taakstraf heeft ervaren onder het mom van 'Kijk zoon, zo hoort het ... minimale middelen met maximaal effect'. Sinds Big Black heb ik niet meer zóveel efficiency on stage mogen ervaren.

Vond de combi wel opvallend: poppy arrenbie (bekend van de sportschool) vs electro + platEngelse rap. Laatste act ooit gezien op een festival - moest toen denken aan Splodgenessabounds - Two Pints of Lager and a Packet of Crisps

Gisteren Cale Tyson met band gezien in Q-Bus in Leiden, met in het voorprogramma Anna Tivel en Jeffrey Martin. Was een uitstekend concert. Mooi voorprogramma waarin het gelegenheidsduo Tivel en Martin beide 4 eigen songs speelden. Tyson en band waren goed op elkaar ingespeeld en speelden veel nummers van het nieuwe album Careless Soul, maar ook eerder opgenomen werk. De setting was ook erg prettig: leuke zaal, niet zo heel druk, genoeg zitplek, en het geluid stond niet zo bizar hard.

4/5

10-05 The New Pornographers (support High Hi) 3,75* normaal € 20 excl. TicketSwap € 12,75 incl. Tolhuistuin / Paradiso Noord, Amsterdam

Ik hoopte stiekem dat TicketSwap een kaartje met een mooi prijsje had voor een akoestische avond met Dolores O'Riordan en haar Grote Veenbessen maar 50 euro om in de nok van Carré te zitten vond ik niet interessant. Uiteindelijk is het optreden op het laatste moment afgelast op doktersadvies. Voor de herkansing voorzie ik een potentieel buitenkansje. Voor ronde de 10 euro waren er diverse andere opties vanavond: PVRIS, Natalie Imbruglia en dus The New Pornographers. Die had ik al eens gezien in de Melkweg en was ik niet echt heel erg over te spreken. De mooie Indie Rock composities vaak meerstemmig gezongen werden daar in een 'Hard Rock band' versie gebracht die alle subtiliteiten wegblaast. Helaas was dat vanavond niet anders.

Het was verre van uitverkocht, de balkons bleven leeg en in de zaal was er nog wel ruimte voor meer fans. Eerst waren daar de Alternatief Rockende Belgen van High Hi, zangeres / gitariste plus drummer en bassist. Onbekenden voor mij, maar ze konden wel spelen, sterker nog, ze klonken prima en de mix was beter dan tijdens de hoofdact. Alleen de iets wat lage stem van de zangeres die af en toe flink kan uithalen is niet echt mooi. Bovendien speelde ze veel lage tonen op haar gitaar en de bassist weer veel hoge tonen waardoor dat dicht bij elkaar ligt en een beetje een brei werd waarin de bas soms ten onder ging. De drummer kon prima gedoseerd spelen, dan weer subtiel op de crashes en dan weer genadeloos op de snare gelukkig stond alles prima in de mix. De komische noten kwamen ook van hem, "België dat is dat land onder Nederland" en "tof = leuk". Zo! ook weer wat geleerd Ik zal eens een albumpje van ze luisteren, horen of de zang daar beter klinkt en de bas en gitarist beter te onderscheiden zijn.

The New Pornographers heb ik pas in 2014 ontdekt via het prachtige album Brill Bruisers en onlangs kwam de opvolger Whiteout Conditions uit. Deze supergroep die al 20 jaar bestaat heeft 4 - 5 vaste leden waaronder Neko Case en Carl (A.C.) Newman, die twee kende ik al solo voor ik van hun werk in TNP had gehoord, vooral A.C. Newman solo bevalt me prima. Op de albums worden de lead-vocals vaak door Newman gedaan en af en toe afgewisseld door Neko, zo ook tijdens live optredens. Veel talent in de band naast Neko en Carl en dat zorgt voor veel fijne Pop Rock / Indie Rock nummers op de enige twee albums die ik ken. Op de setlist 22(?) nummers en daarvan zijn 7 van het laatste album en slecht 4 van Brill Bruisers, had van mij wel iets meer gemogen. Maar de fans van oudere werk zullen hiermee wel blij zijn geweest.

Ook vanavond was het volume te hard waardoor ze soms op het podium ook met de vinger aan de oor stonden wanneer tijdens de meerstemmig zang het geluid overstuurd raakte en ook van de synth kwam in diverse nummers een overstuurt geluid. De snare stond er te hard in en Carl en de dames waren dan weer slecht te verstaan dan weer te hard in de mix, met name Carl heeft een slechte microfoontechniek, helaas. Ik weet ook niet of de Shure SM58 nu echt de microfoon is voor hem. Voor mij hoef ik deze band pas weer te zien als ze net als Dolores eens een akoestische avond plannen...

Fischer Z in het Paard gisteren. Helaas maar 4 nummers van de laatste cd. Begrijp dat niet, maak je een nieuwe plaat, die ook nog eens goed ontvangen wordt, kies je toch voor al die oude (ja ook ik vind ze goed) nummers.

Als ik de setlist bekijk dan staat er geen enkel nummer op van het vorige album dus die komt er helemaal bekaaid vanaf. John heeft natuurlijk ook een behoorlijk aantal albums gemaakt om iedereen tevreden te houden.

je hebt gelijk dat niet iedereen tevreden gehouden kan worden , de meeste mensen komen voor een greatest hits en ik gun hem volle zalen. was zelf juist gegaan omdat ik de laatste cd zo verrassend goed vind. lijkt mij ook leuker als artiest om nieuwe nummers te spelen ipv altijd maar weer je klassiekers van >30 jaar geleden. Was overigens toch een leuke avond al heeft de nieuwe band mi nog wel wat uurtjes op het podium nodig.

11-05 Kelly Lee Owens en Blanck Mass @ De School Amsterdam, GRATIS!! 4*

In het kader van Tijdgenoten #3 georganiseerd door Het Muziekgebouw en EYE Filmmuseum een avond vol erotiek en muziek. "Dat rijmt" zal wel iemand gedacht hebben maar helaas erotiek rijmt niet op Techno noch House. Amsterdam's jongste alternatieve jaarling De School gelegen naast de ringweg was omgetoverd tot een donker hol zoals ik ze kan herinneren van Gotische vledermuizen avonden. Diverse voormalige LTS schoollokalen 'verbouwd' tot 'rode' bioscopen zonder al te veel rood en die erotiek bleek geen eufemisme voor porno te zijn maar vooral tederlijk suggestief te zijn: een kussende Jimmy (James) Stewart in zwart en wit. Heb daar dan ook geen minuut extra aan gespendeerd anders dan wat ik uit de hoeken van mijn ogen mee kreeg.

De muziek begon ditmaal veel later dan gebruikelijk, waardoor ik precies in de rust na de 2-1 met een gerust hart van de muziek kon gaan genieten. Op het programma stond dus Kelly Lee Owens wiens debuutalbum recentelijk nog door NPR in het zonnetje werd gezet. Hierop staat een nummer met Jenny Hval die een half jaar geleden ook al in De School een fijn artistiek optreden gaf. Helaas voor Kelly vind ik het album van Hval interessanter en ook haar optreden was boeiender.

Niet dat het slecht was wat Kelly deed maar het was meer het werk van een DJ dan van een solo-act. Ritmisch bewegend hangen over 3 verschillende knoppendozen associeer ik meer met een DJ dan een zangeres. Dat ze ook bijna continue in het donker stond bevestigde dat beeld alleen maar meer. En af en toe een armpje de lucht in om het publiek aan te moedigen... ja ook dat past in dat plaatje. Okay, ze heeft in een paar nummers wat gezongen, dat wil zeggen, ze had een microfoon voor haar neus en daar werden wat Ethereal tonen in gekreund. Maar om dit nu als een nummer te benoemen....? Ik voorzie een toekomst voor haar als DJ Kelly Lee maar als solo-act valt hier weinig visueel of vocaal te genieten.

Wat ging er dan wel goed? Wel ze had veel dansbare beats en wat spaarzame laagjes synth. Het had gemakkelijk een minder nummer van Underworld kunnen zijn, maar dan met minder zang!! Er werd volop gedanst in het voormalige Elektrolokaal dat nu was omgedoopt tot Muzieklokaal. En gelukkig is die eindelijk eens professioneel aangepakt, diverse speakers hoog opgehangen, iets meer verlichting en een podium dat iets hoger is. Voor het eerst klonk het geluid in dit lokaal acceptabel na ruim een jaar van te hard en te schel is het nu te hard en minder schel in de bakstenen ruimte. Oordoppen mee en in! Dat zou in kleine ruimtes eigenlijk niet nodig moeten zijn, tenzij je vlak naast de speaker staat maar is hier (bijna) altijd een noodzaak. De muren trilden flink met de lage bas-tonen en ik waande me weer in 1990 toen dit genre zijn levenslicht zag en ik bijna meteen een andere uitgaansgelegenheid opzocht, de Mazzo mocht toen dan 'in' geweest zijn voor mij was het 'uit'. Geen enkele foto in het donker hol is gelukt dus geen herinnering behalve de piep in mijn oren. Na het optreden verlaat Kelly het podium een weg banend door het publiek die de zaal goed gevuld heeft. De zaal loopt in 5 minuten leeg en wordt het het podium in 15 minuten opgeruimd om plaats te maken voor de act waar ik eigenlijk voor kwam Blanck Mass.

Afgezien van een tafelpoot die loskwam tijden het verplaatsen geen enkel technisch probleem vanavond. Ook al klonk het net alsof er iets goed mis ging toen met een rondzingende piep (wel bekend van gitaar / monitor / stem / microfoon feedback) het optreden van Blanck Mass begon, dat was onderdeel van het optreden. Een soort luchtalarm ter waarschuwing van het naderende onheil. Het was inderdaad een aanval op de oren want daar waar de lage dreunen van Kelly Lee al uit de speakers pompte kwam daar nu een ritmisch pandemonium uit. Een mix van drum and bass en de industriële beats act a la :wumpscut:, helaas met nagenoeg geen zang / tekst maar hier en daar redelijk catchy en soms dansbaar. Industriële Gabber met een video presentatie met oa maden, een ontbindend konijn en diverse schedels die telkens voor fracties van seconden te zien zijn. Het heerlijke Gotische avondje is gekomen... Helaas had ik 2,5 uur conditietraining op de fiets achter de rug en zit er circa 10 kilo wintervet op de botten die verhinderen dat ik hier lekker op kan dansen. Na 2 nummers moet ik al een colaatje tot me nemen om niet om te vallen van uitputting. Ik was niet de enige want de aanval op het gehoor deed velen in het publiek aftaaien zodat bij de afsluiting er nog maar 20% achter is gebleven. Veel ruimte dus om te dansen maar dat was alleen mogelijk voor wie in een zeer goede conditie verkeerde, niet gedronken had en ook deze 'muziek' kan waarderen. Een enkeling dus!

Is dit voor herhaling vatbaar? Jazeker! Als ik in een betere conditie verkeer, 10 kilo lichter ben, een houten ipv betonnen vloer onder mijn zolen voel en ....20 jaar jonger ben. Catweazle kom maar op met je magische spreuk!

12/05: Narcosatanicos + MNHM – Hall of Fame, Tilburg (prijs: 6 euro)

Op de vrijdagavond waren er voor de experimentele rock/metaliefhebbers twee keuzes in Tilburg: de eerste dag van de Little Devil Doom Days of MNHM/Narcosatanicos in de Hall of Fame. Ik had mijn keuze al snel gemaakt, mijn tweede bezoek naar de Hall of Fame in 2017 was een feit.

De vorige keer (januari) zag de Zwitserse band Closet Disco Queen met 12 bezoekers, nu was er iets meer volk, maar nog steeds veel te weinig: rond de 25 bezoekers. Het Nederlandse MNHM (voorheen Mannheim) opende. Ik word niet zo enthousiast van de nieuwe plaat en zal daar later in het albumtopic op MusicMeter wat meer over vertellen, maar live kwam het wel ontzettend goed over. Of Empires Past is een gruwelijk volle plaat en tijdens het optreden waren er geen synthesizers, waardoor de saxofoon weer veel meer de ruimte kreeg; daar word ik blij van! De band maakt een combinatie van post-rock/jazz/math-rock: denk aan And So I Watch You From Afar gecombineerd met Zu. Meeslepend, ritmisch en gelaagd.

Daarna speelde het Deense Narcosatanicos waar ik de laatste plaat van had beluisterd (Body Cults) als voorbereiding en die was zeer in de smaak gevallen. Met zes man stonden ze op het podium: drie gitaristen, een bassist, een drummer en een saxofonist. Wat een bak met geluid: holy shit! Dit was het vetste optreden van het jaar tot nu toe: gruizig, smerig: jazz/noiserock/punk/psych. Bij vlagen had je het gevoel alsof je Fun House van The Stooges opzette, dan gingen ze naar fantastische motorikbeats à la Neu en Can, dan weer spacerocken in de stijl van Hawkwind, doorleefde prog in de stijl van King Crimson, moddervette riffs in The Melvins-stijl en de kakofonie, drone en fysieke ervaring van Swans. Eigenlijk alles wat ik gaaf vind, een combinatie die mij compleet naar een andere plek stuurt en mij laat watertanden; de vocalen als diepe echo's in het bewustzijn. Deze band zou perfect op Roadburn zijn!

Na het optreden heb ik het vinyl van Body Cults gekocht (met een CD) voor 15 euro, ik had alleen een briefje van 20 euro en ze hadden geen wisselgeld, dus toen kwamen ze met een topdeal: nog een t-shirt erbij voor 5 euro! Dit soort optredens zijn de reden waarom je op een gure vrijdagavond met onweer toch de hort op gaat. FANTASTISCH!

Bij Simple Minds - Acoustic:

Ondanks mijn niet echt positief gevoel over dit akoestische project, kon ik niet weerstaan om het concert in Oostende gisteren bij te wonen.

Wellicht door de lage verwachtingen beviel het concert me veel beter dan gedacht. Natuurlijk is het heilige vuur minder hevig dan in de jaren '80. Zelf 30 jaar ouder is mijn beleving ook minder intens. Hoe raak weet Pink Floyd in 'High Hopes' de onschuld van de jeugdjaren te vatten. Hoe raak geven ze weer hoe die onschuld in de loop der jaren verloren raakt. In de jaren '80 waren Simple Minds mijn idolen. Het was een haast goddelijke ervaring. Ik herinner me een recensie uit De Morgen na hun optreden in Deinze (Brielpoort) in 1983. Het dak ging eraf van de eerste tot de laatste minuut. Een rollercoaster aan energie. Het krantenknipsel heb ik bewaard in een mapje, opgeborgen in een kast. Het concert maakte ik niet mee. Ik was toen nog te jong. Oude videobanden is wat ik koester uit die jaren. En dvd-materiaal. Newcastle 1982 bij voorbeeld, of Dortmund 1984.

Wel, gisteren ging het dak er niet helemaal af, maar bij momenten toch wel een beetje. Jim was opvallend goed bij stem en Charlie speelde fantastisch. Hij blijft een opvallend sterke gitarist. De begeleidende leden deden niet onder. Een fan van Sarah Brown ben ik nooit geweest, maar ze deed het wel goed in haar lampenjurk. Ze draait intussen een aantal jaren mee en is een beetje een lid van de band geworden. De jonge drumster overtrof Mel Gaynor vanuit visueel oogpunt. . De bescheiden lichtshow was perfect. Heel, heel mooi.

De gespeelde nummers, niet in volgorde van het concert, maar volgens album:
- Chelsea Girl (1979)
- The American (1981)
- Someone Somewhere in Summertime, Promised You A Miracle, Big Sleep, New Gold Dream,
Glittering Prize (1982)
- Waterfront (1983)
- Don't You (1985)
- Alive & Kicking, Sanctify Yourself (1985)
- Mandela Day (1989)
- See The Lights, Stand By Love (1991)
- Honest Town, Let The Day Begin (2014)
+ Andy Warhol, For What It's Worth

Dieptepunt: Promised You A Miracle met KT Tunstall (een fan van deze dame die het voorprogramma voor haar rekening nam, zal ik niet worden)
Hoogtepunt: Big Sleep

Voor het eerst genoten van 'Stand By Love'. Eindelijk dat beeld van de videoclip met die twee achtergrondzangeressen kwijt!

Ik ben heel blij het concert bijgewoond te hebben. Het verdient 4 sterren.