Inderdaad lees ik ook graag een uitgebreider oordeel. als je tijd hebt.....

Marika Hackman in Ekko Utrecht



Mooi concert maar wel een beetje kort.

Afgelopen zaterdag Tyler Childers in Rotown, Rotterdam gezien. Zonder band met acoutische gitaar speelde hij zijn country nummers. Veel van zijn album Purgatory van vorig jaar, hetgeen een geweldige plaat is met louter topnummers. Ook zonder band (o.a. steel en fiddle) stonden de nummers als een huis. Tyler toonde zich een innemende persoonlijkheid met leuke verhaaltjes, die met sappig Kentucky accent verteld werden.
Topoptreden!

Helaas geen tijd geloof ik

Zo zal de kwaliteit van Eurosonic 2018 wel altijd een mysterie blijven.
Ik zelf vond Pale Waves & Stereo Honey elk leuk en heb verder in het Doolhof van de binnenstad van Groningen weinig echts kunnen ontdekken. Ja het was erg gezellig, maar de conclusie lijkt dat het beetje tegenviel dit jaar.

Daar schrijf je dan een hele recensie voor

Recentie van Bonk heb ik met groot genoegen gelezen .
Vraag was meer gesteld aan RadioMad om ook iets uitgebreider te vertellen over de avonturen in Groningen.

29/01: Nils Frahm, Doornroosje (Nijmegen)

Het concertjaar begon een stuk later dan gepland. De vrijdag (12 januari) van Little Devil Black Ritual heb ik moeten overslaan vanwege griep, Amenra (20 januari) in Nijmegen vanwege enorme drukte met de studie vanwege die griep. Gelukkig stond er gisteren een parel van een concert in de agenda: Nils Frahm in Doornroosje. Het was de tweede keer dat ik hem live zag.

Normaal ben ik iemand die zo dichtbij mogelijk wil staan, maar bij Nils Frahm ga ik op het balkon staan. Dan kun je namelijk zijn volledige instrumentarium zeer goed bekijken en precies zien hoe hij alles in goede wegen leidt. All Melody is net uit, maar die is volgens Nils al ''outdated''. Inderdaad, de uitvoeringen van tracks als Sunson en All Melody gingen veel dieper dan op de plaat. De vorige keer (2015) kwam Frahm touren met de plaat Solo op zak, en nu merkte je dat de nadruk toch wel op de electronic-kant van zijn muziek lag, een richting die je ook op All Melody goed hoort. Heerlijke repetitieve en dromerige soundscapes à la Tangerine Dream om in te verdrinken met op de juiste momenten een vette puls eronder.

Toch kwam ook de klassieke Frahm heel goed naar voren. Soms liet hij een track naar een spacy climax brengen om daarna die melodie ineens in verstilde Erik Satie-achtige pracht op piano te spelen. Minimalistisch en melancholisch waarbij iedere noot ontzettend raak is. Hij sloot de reguliere set af met Says en bracht deze ook op een iets klassiekere manier dan tijdens zijn Doornroosje-show in 2015, toen was het een uitvoering die heel dicht bij Spaces lag. Hierdoor is het moeite waard om deze man meerdere keren te aanschouwen. De encore bracht nog wat ''fan favourites'' naar voren, maar de afsluiting (For-Peter-Toilet Brushes-More) was adembenemend. Twee uur verder. De tijd is voorbij gevlogen.

Wat een meesterlijk concert weer! Nils Frahm verbindt de werelden van Erik Satie, Keith Jarrett en Tangerine Dream; en hoe!

Ook ik was gisteravond bij de het optreden van Nils Frahm aanwezig. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik niet met al het werk van Frahm bekend ben. Maar na zoveel goede recensies gelezen te hebben was mijn nieuwsgierigheid toch wel gewekt en heb ik op de gok een kaartje gekocht. Het bleek geen weggegooid geld. Die twee uur zijn voorbij gevlogen! Adembenemend, breekbaar, broeierig en opzwepend zijn zomaar wat termen die me te binnen schieten wanneer ik de avond moet samenvatten. Voor mij -
samen met Motorpsycho - het indrukwekkendste optreden die ik de afgelopen twee jaar heb gezien.
Niet alleen de luisterervaring, maar ook visueel was het een genot om de man met al die toetsen aan het werk te zien.

Na afloop Spaces gekocht omdat ie klaarblijkelijk de live ervaring het beste benaderd. Ik ga toch maar eens wat meer van deze Berlijns virtuoos opzoeken en beluisteren de komende tijd.

Later nog meer (immers het topic heet gisteren gezien), maar er moet me toch iets van het hart...

Hoe verzin je het om in godsnaam een concert van Nils Frahm met vrijwel alleen maar staanplaatsen te doen? Ik was er ruim van tevoren en het was nog vrij rustig, maar de pak 'm beet 100 zitplaatsen die er waren (op een kleine 2000 man!), waren toen al vergeven.

Nils Frahm was fantastisch. Vooral naar het einde toe, het begin had wat tijd nodig. De elektronische stukken van de nieuwe plaat (uitzondering All Melody) zijn een beetje onsamenhangend. Maar het was over het geheel genomen echt geniaal. De toegift was een van de beste ooit.

2-2 Pale Waves, kleine zaal, Paradiso Amsterdam, € 12,60 incl. maandlidmaatschap 3,5* (uitverkocht) + MGMT in de grote zaal - ook uitverkocht

Pale Waves is een jonge band uit Manchester met een zangeres (en drumster) die voor de EMO / Gothic-look gaan! Ze hebben pas 5 singles uit maar nog geen album. Ze speelden met 20 minuten vertraging maar dat lag niet aan de band want iedereen die voor Pale Waves (of MGMT : de act in de grote zaal) kwam moest in de rij wachten, in de kou en regen. Het komt de laatste maanden vaker voor dat acts later beginnen en bezoekers in de rij moeten staan. Er lijkt organisatorisch iets niet helemaal goed te gaan bij de Paradiso (beveiliging?). Dan krijg je nerveuze mensen die niet weten of ze een deel van het optreden gaan missen. Ze kunnen op de informatie schermen bij de ingang tenminste aangeven dat de optredens ook later beginnen of dat op Facebook melden op de pagina van het event. Verder wel mijn eigen schuld dat ik lang in de rij stond want te laat van huis vertrokken.

Pale Wave speelt goed toegankelijke en dansbare Pop Rock nummers met een flinke dot Synthwave, een toefje EMO / Gothic maar zit ook niet ver van Brit Pop. Sommige nummers zoals de nieuwe single The Tide klinken als iets van de CHVRCHES. De zangeres/gitariste heeft een beperkt aantal 'moves' die doen denken aan de zombie's uit Michael Jackson's Thriller. Ze zingt af en toe op een iets huilerige manier die doet herinneren aan Dolores O'Riordan. Verder speelt ze ook nog een vrij aparte uitziende (zeldzame?) gitaar, een VOX Phantom. De rest van de band bestaat uit een drumster een gitarist en een bassist die prima spelen maar nergens enorm uitblinken en op podium is ook weinig onderlinge chemie te bespeuren. Om eerlijk te zijn zien ze, op de zangeres na, uit als een band die nog op schoolfeesten speelt. Ze spelen circa 40 minuten waaronder een 'nieuw' nummer plus de 5 singles die nu uit zijn en de rest van de set was aardig maar niet bijzonder. Vaak genoeg speelt een band de nummers live iets steviger en iets anders dan op de releases maar hier was dat niet zo. Ik had op iets meer Rock gehoopt in de uitvoering maar niet dus.

Hierna was het mogelijk om bij MGMT naar binnen te glippen die in de uitverkochte grote zaal speelden. Hun programma was officieel een half uur eerder begonnen dan Pale Waves, maar zij hadden ook eerst een voorprogramma. Dus waarschijnlijk toen Pale Waves afsloot was MGMT net begonnen aan hun set want ik stapte binnen tijdens Little Dark Age die ik niet herkende tot ik de setlist vandaag zag. Hierna volgde een heel flauw nummer She Works Out Too Much... tijdens het nummer stapte de zanger even op een hometrainer waarna de 'prop' na een minuut weer van het overvolle podium wordt gehaald. Gelukkig volgde hierna Time To Pretend, mijn favoriet van de band. Helaas kon ik geen goede plek vinden want zowel zicht als geluid was slecht waar ik ook stond. Verder vond ik de band erg saai, ze hadden gelukkig ook nog wat artsy visuals / videos want zelfs de goed uitziende zanger had die 'verveel me' look die hij ook in zijn video's heeft. Hun muziek beschrijf ik maar als Psychedelische Synthpop en ze hebben fijne video's bij hun releases, maar live op podium ontbreekt het aan energie / uitstraling. Ben na 5 nummers vertrokken. Als ik een beter plek had gevonden was ik mogelijk langer gebleven maar dit was niet de moeite om voor te blijven. Hun nieuwe album komt pas volgende week uit (bad planning!) en als die veel eerder was uitgebracht was ik misschien gemotiveerd om langer te blijven.

Heb die betere plek bij MGMT gelukkig wel gevonden. Was een niet zn heel goede show vrees ik. Er kwam nergens enige vaart in door lange zwijgzame pauzes tussen de nummers die ook nog een onbegrijpelijke volgorde hadden zonder enige opbouw. Als het wel even feestelijk werd klonk het echt wel lekker. Met diepe synths. De meer psychedelische songs kwamen wel erg goed uit de verf evenzo waren die onherkenbaar verbouwde nummers ook een goedgekeurde zoektocht, vol verbazing. De projectie was hard nodig want zelf hebben ze geen show element in huis. Goed dat je het van je zelf weet en visueel oplost.
Al met al vond ik MGMT beter dan Pale Waves, die duidelijk nog niet toe zijn aan een hoofdact, met een te beperkt repertoire. Ervaring opdoen als support is mijn advies. Er is echt wel potentie. Dat hoor je bij hun hit(je) There is a Honey. Op afstand leukste song gister avond.
De Combi PaleWaves & MGMT maakte dat ik me weer prima vermaakt heb in Paradiso.

5-2 Sextile, kleine zaal Paradiso, € 9 excl. 4,25*

Ik had voorafgaand aan het optreden nog maar weinig geluisterd naar deze act uit de alternatieve scene maar genoeg om te vermoeden dat een live optreden mij wel zou bevallen. Dat deed het, ook al was het begin wat stroef voor een zaal die minder dan half vol was.

Deze vier Amerikanen uit Los Angeles hebben een interesse in oculte zaken en in astrologie, hiermee wordt de naam van de band verklaard, vernoemd naar een astrologische aspect wikipedia. De basis van hun muziek is Punk / Post Punk maar dit mixen zij met Synthpop / New Wave / Post Rock en Industrial. De eerste albums van Deutsch Amerikanische Freundschaft / D.A.F. hoor ik er in terug alleen niet tekstueel. Überhaupt is de zanger Brady Keehn nagenoeg niet te verstaan door bakken met galm waar ik aan het begin van het optreden even aan moest wennen. Ook tussen de nummers door was hij nauwelijks te verstaan. Niet dat ze echt pakkende teksten hebben van wat ik kan verstaan op de album-versie's van de nummers, maar de energie en uitstraling passen goed bij het plaatje van de band (zeg maar zoals Sid Vicious in The Sex Pistols).

Op het podium 4 man terwijl ik eigenlijk 5 zou verwachten, er was geen bassist. Die taak werd overgenomen door de toetsenist (en vermoedelijk soms ook een sequencer): die had twee moderne (kloons?) van Korgs' Mini-Moog ter beschikking. Dit samen met de drums voegden een lichte groove aan het geluid waardoor het vaak ook dansbaar werd, zonder dat het echt tot Dance Punk komt. Het was meer muziek om lichtjes bij te headbangen dan werkelijk te gaan dansen. Deze synths met hun (imitatie) analoge geluid drukten wel een groot stempel op het geheel. Vooral in de tweede helft van het optreden.

De drumster (ik zie ze steeds vaker) Melissa Scaduto zit niet achter haar kit, maar slaat de maat staand, net als bij sommige Rockabilly acts maar ook zoals Mimi Parker van Low. Ze had het wel moeilijk met het soms moordende tempo tegen het einden van het optreden. Maar aangezien er bij Punk het altijd wel een beetje rammelt past het bij het plaatje. De zanger pakt af en toe ook een gitaar erbij en dan wordt het geluid wat voller en wat mij betreft, aantrekkelijker. Degene die officieel de gitarist is, staat incidenteel ook achter een knoppendoos en dan wordt het geluid wel heel sterk 80s Synthpop / New Wave maar wel nog steeds wat ruw á la (Post) Punk. Persoonlijk meen ik dat ze echt nog wel een mannetje erbij kunnen gebruiken. Ook mag er wat minder galm op de vocalen, en ook de afronding van de nummers vragen aandacht. Was vaak genoeg niet goed duidelijk wanneer een nummer afgelopen was... of te lange fade-outs.

Het verschil tussen live en hun albums: Op hun debuut A Thousand Hands (2015) klinken ze donkerder (de cd na afloop gekocht). Op het nieuwe album Albeit Living (2017), die ik maar half ken, klinkt het iets minder rauw en komen de synths iets meer naar de voorgrond. De zanger is beter te verstaan op de albums maar als geheel vind ik de nummers live beter uit de verf komen.

Glen Hansard in Utrecht. Hij speelde ruim 2,5 uur lang, was weer erg mooi.

Jeeeeetje Glen Hansard. Ik ben nog niet eens thuis en kan het desalniettemin laten om iets over hem te schrijven. Wat een held. Gewoon dat. Slaap lekker

Uurtje Lee Fields en het viel niet mee. Slecht geluid om te beginnen, een begeleidingsband die wel érg plichtmatig overkwam en als klap op de vuurpijl een verschrikkelijk hoog sing-along gehalte. Alleen bij de eerste 3 nrs wilde Lee geen handjes zien of yeahyeahs horen. Had vantevoren wel iets dergelijks verwacht maar een klein beetje bekocht (23€ voor krap 60minuten) voel ik me toch wel enigszins bekocht. Charles Bradley deed dit veel beter.

2,75*

Hahahaha sluit me daar helemaal bij aan. Heerlijk optreden, wat een energie, stem, band, charisma!
Morgen wil ik weer. In m'n huiskamer.

Ik kom zojuist terug van een waanzinnige rockshow van Jen Cloher in Rotown. Het is nogal een cliché, maar het dak ging er vanaf: wat een energie, wat een mooie melodieën, wat een gitaargeweld af en toe! Haar bandleden waren ook op dreef, niet alleen Courtney Barnett op gitaar, maar ook de degelijke bassist en uitstekende drummer. Ik was al zeer onder de indruk van Jens laatste album (waarvan ze uiteraard veel speelde) en zag ze vorig jaar ook al in Paradiso, maar vanavond overtroffen ze mijn stoutste verwachtingen. Rock zoals rock bedoeld is!

Ik was afgelopen zaterdag bij het Grauzone festival in het Paard, in Den Haag.

Geweldige line-up waarvan ik precies de bands kon zien die ik wilde zien.

Op mijn timetable stond:

Ulrika Spacek
Drab Majesty
The Soft Moon
Motorama

Ulrika Spacek speelde in de kleine zaal en was startende als eerste band op het festival. Dit was voor mij een ontdekking en tevens wel een verrassende ontdekking. Erg goed en lekker psych. Helaas waren er na het tweede nummer wat problemen met de gitarist zijn gitaar waardoor dit wat tijd in beslag nam en ze daardoor niet de volledig setlist speelde. Maar alsnog erg fijne band, de visuals waren ook tof en gaf een goede sfeer aan de muziek.

Drab Majesty was een uniek moment om live te zien. De band was volgens mij voor het eerst in Nederland en enkel geboekt op het Grauzone festival. Heerlijke postpunk in stijl, de heren hadden namelijk de zelfde kleding aan en make up op. Het duo had enkel een synth en gitaar bij zich en daarmee wisten zij hun muziek waar te maken. Een beetje The Cure, maar ook zeker origineel en daar apart van te zien. Erg goed.

The Soft Moon is ook een geweldige boeking geweest, daar was ik erg blij mee. De band zag ik vorig jaar voor het eerst live en kon ik nu herbeleven. Luis Vasquez en de band waren in top vorm, heerlijk veel energie. De setlist bestond uit ongeveer een half uur nieuw materiaal en vanuit daar wisselend opgebouwd. De lichtshow vond ik daar en tegen erg teleurstellend en eentonig, niet wat ik graag zie bij een live performance als The Soft Moon. Het publiek zat ook met volle energie en ging heerlijk los. Helaas stond ik verstijfd in de tweede rij en werd ik wat misselijk waardoor ik maar snel ben weg gegaan. Toen ik eenmaal weer terug kwam en nog kon aansluiten waar ik stond hield ik het niet meer en ben ik maar achterin gaan zitten. Ik baal er zelfs nu nog van dat ik eigenlijk heel die show niet heb los kunnen gaan. Ik keek er namelijk heel erg naar uit om de band weer live te zien en daarop op te dansen. Helaas heb ik geen mogelijkheid tot de concerten in Nijmegen of Amsterdam anders had ik daar mijn kans zeker over gedaan.

Motorama kon ik daardoor ook niet zien, enkel één nummer van gezien. Zelfde buikkramp waardoor ik niet kon blijven staan. Wat mij wel opviel bij Motorama was dat het geluid wat aan de harde kant stond, ook apart was de koptelefoon die de drummer droeg. Het trio had tevens ook een tafel op het podium staan, ik denk dat daar pedalen op stonden? In ieder geval, helaas niet meer van kunnen zien of in kunnen verdiepen.

Daarna zat het er voor mij op en kon ik op mijn gemak nog wat (mooie) merchandise kopen en de laatste tram en bus naar huis nemen. Grauzone is te gek en was goed georganiseerd. Leuke, goede line-up waar alle postpunkers en new-wave fans bij terecht konden!

Willy Vlautin in Hertz, Vredenburg Utrecht.
Vorig jaar de laatste show van Richmond Fontaine gezien in Vera Groningen. Hij gaf maar 1 voorstelling in Nederland , dus op naar het in het altijd gezellige Utrecht. Nee dus.
Vredenburg blijft toch een ongezellige tent, waar de bezoeker totaal niet de aandacht krijgt die ze verdient.
Toen ik na drie roltrappen ( lopend ) aan was gekomen in de nok, kwam ik het crematorium Hertz binnen. Geen pauze muziek om de sfeer toch nog te verhogen, allemaal hoge stoelen waar je dus tegen aan moet kijken.
Omdat DWDD aandacht moest besteden was de zaal in capaciteit verhoogd, was helemaal niet nodig, want nu was alleen beneden voor 80 procent gevuld.
Maar nu de muziek, Willy begon met nummers van RF, toen een babbeltje over zijn schrijverschap, het enige hoogte punt van deze avond waren de akoestische nummers en dan vooral die van the delines. na 1 uur en drie kwartier was het programma afgelopen, geen toegiften. Teleurstellende avond mede door het randgebeuren.

Das een understatement. Lee Fields mocht de schoenveters van Charles nog niet vastmaken. Wat een ras entertainer was dat. De beste in zijn soort.

14/02: Downfall of Gaia/Hamferd – Little Devil, Tilburg

Op Valentijnsdag zette de Little Devil een gave metalpackage neer. De eerste band die speelde was Treurwilg uit Tilburg, die heb ik gemist.

Ik begon dus met Hamferd uit de Faröer-eilanden, spelend voor een bijna volle zaal. Ze zagen eruit als zes accountants die in de vrije tijd stoom afblazen door melancholische doommetal te spelen. Zanger Jón Aldará is echt fenomenaal, een van de beste die ik ooit live heb gezien. Zijn grunts waren beestig, zijn rauwe cleane vocalen doorleefd en de opera-achtige uithalen waren prachtig. Toch bleef de muziek daar vooral in het begin van de set behoorlijk op achter. Niet niet snel genoeg of net niet traag genoeg en te eenvormig en cliché melodoom. Na twintig minuten was het ''wat een fantastische zanger!''-gevoel weg en begon de verveling toe te slaan, maar daarna werd het ineens veel spannender en werden er meer grenzen verkend qua dynamiek. De nummers werden trager en subtieler of juist sneller en bruter, hier ging de band zich onderscheiden van doommetalgenoten. Het optreden was dus wisselvallig, maar sloot meer dan uitstekend af.

Toch was de band waar ik vooral voor kwam het Duitse Downfall of Gaia die ik eindelijk live ging zien. Ineens was de helft van het Hamferd-publiek weg en was de zaal een stuk leger. Hamferd is dan ook een stuk melodieuzer, Downfall of Gaia is een stuk extremer. De rookmachine draaide overuren aan het begin waardoor het kleine podium van de Little Devil ineens veel groter leek. De band speelde een gruwelijk sterke set en bracht echt een geheel door soundscapes tussen de nummers. Jammer genoeg werd dit even doorbroken door technische problemen bij een van de gitaristen, maar dat was weer snel opgelost. Downfall of Gaia speelt heerlijke gitzwarte blackmetal: intens, dynamisch en zeer melancholisch. De drummer (Michael Kadnar) is echt een geweldnaar: zeer krachtige blastbeats en fantastisch fillwerk. Het gitaarwerk is in het ritmegebied lekker vol en grimmig, terwijl de leadgitaarlijnen echt huilen boven de muziek. De nummers zijn echte avonturen: prachtige rustige opbouwen, een maalstroom van blastbeats en aanvallende gitaren en fenomenale post-rock/metalclimaxen. Fantastisch optreden, ik heb ook nog een t-shirt van ze gekocht.

blur8 Hoe was Dice gister? Naast Stereo Honey nieuwe dingen ontdekt?

blur8 Hoe was Dice gister? Naast Stereo Honey nieuwe dingen ontdekt?

17-2 Dice, Tivoli (Pandora) Utrecht.

Goed gekeurd Showcase festival, Relaxte sfeer, en Pandora blijft een heel fijne zaal.
Helft van de optredens was in de foyer, met een klein podium voor de glaswand van het rokershok, wat er heel grappig uitzag, met de verslaafden op de achtergrond en de band ervoor .
De kwaliteit van de acts was wisselvallig maar dat lag wellicht ook aan de R&B & Hiphop inbreng waar ik dan wat minder mee heb.

De Antwerpse indipop van Tin Fingers heeft te weinig smoel om indruk te maken.
Van de 3 acts die zongen met voorgeprogrammeerde muziek was het Joy Crookes die daarmee de meeste indruk wist te maken met aanstekelijke R&B met een Soultwist. Blackwave & Bulow hebben beide een goed bedoelde maar beperkte setlist.

De uit Stockholm afkomtige Plasi maakt akoestische folk, met als inspiratiebron het Noorse Kings of Convenience. 3 stemmige A capella met verzorgde gitaar. Een stemmig begin van de avond. Grappig waren de genante verhalen over Zus, ouders, exen, huidige (Nederlandse) vriendin die moesten aantonen dat het persoonlijke teksten zijn, maar waar je over twijfelt of dat wel geschikt is om te vertellen bij een optreden.

Naar verwachting was Stereo Honey het hoogtepunt en die rol werd voor 100% waargemaakt. Zanger Pete kan echt zingen. De hechte begeleiding die nergens ook maar een steek liet vallen maakt het compleet. Echt opvallend hoe goed alle songs zijn en dat ze al zn hecht team zijn, terwijl ze nog maar een jaar bij elkaar zijn. Ik hou ze aan de belofte dat ze snel terugkomen naar NL.

23-02 Kendrick Lamar Ziggo Dome, Amsterdam

Wat een subliem fantastisch intens geweldig concert gisteravond van Kendrick Lamar in de Ziggo Dome! En wat een sfeer zeg! Onvoorstelbaar hoe het publiek al die teksten goed mee kon doen. Ging richting de sfeer van een Prince concert. En dat zegt genoeg.

Uitschieters waren er veel: DNA, King Kunta, Swimming Pools, Money Trees, XXX, m.A.A.d. city, Bitch Don't Kill My Vibe & HUMBLE. Ook live heeft Kendrick die geweldige stem en flow: genieten!

Grappig dat je veel van het oudere werk noemt als uitschieters. Sprongen die nummers er ook echt uit of vond jij ze gewoon tof omdat je het oude werk goed vindt?

Ik ben heel benieuwd hoe ik het dinsdag ga vinden, erg veel zin in. Eens kijken of het de vorige show (toch alweer een jaar of vijf geleden) kan evenaren. En van de zomer gewoon nog een keertje, het kan niet op.

Kan niet wachten tot dinsdag!! Heeft hij HUMBLE. echt 7x gespeeld?

De Volkskrant telde er 6, maar 7 zou ook kunnen. En ik geloof dat de zaal ook mee deed.... (goedemorgen!)