Vertel ! Natuurlijk niet alles want ik moet nog. Maar ik ben zeer benieuwd !

Was Steven Wilson uiteindelijk toch uitverkocht? Ik had het idee dat er nog wel wat bezoekers bij hadden gepast?

Anyway, Steven Wilson was weer eens in het land en het was alweer een aantal jaar geleden dat ik hem gezien had, dus het mocht wel weer eens. Zijn laatste drie platen vind ik erg sterk - met name The Raven That Refused To Sing - dus ik hoopte toch vooral op materiaal van deze platen.

Tegen een collega die nog enige belangstelling voor het concert toonde, had ik gezegd dat Wilson al jaren geen Porcupine Treewerk meer speelt. Ik had me kennelijk toch wat beter in moeten lezen, want uiteindelijk kwamen zelfs zes PT-nummers langs, wat er naar mijn smaak toch wel vijf te veel waren. Dit was vooral jammer omdat van het fantastische The Raven enkel het titelnummer gespeeld werd en ook Hand. Cannot. Erase. er wat bekaaid vanaf kwam.

Was het daarom een slecht concert? Nee, zeker niet. Wilson verkeerde in goede vorm en was - in vergelijking met de vorige keren dat ik hem zag - bijzonder spraakzaam (soms op het vermoeiende af overigens). Daarbij gevoegd de prima band, de waanzinnige animaties en de behoorlijk lange speeltijd, maakten het concert absoluut de moeite waard. Alleen die setlist, die was dus duidelijk niet de mijne...

Mooi, ik mijd Paradiso zo veel mogelijk vanwege het geluid (en de drukte) en beschouw de Ronda als de beste zaal van Nederland. En vond ik geluid gisteren wat aan de zachte kant

Maar inderdaad de beleving is fantastisch en zijn stem heeft het goed gehouden na al die jaren, ook valt op hoe constant het niveau is tijdens het optreden, alleen Cars valt er aan de onderkant wat uit

Volgens mij zei hij zelf dat hij helemaal niet zo trots is op die plaat, "behalve dit nummer".

Overigens was AFAS Live echt uitverkocht. En ja, daar kunnen nog mensen bij, maar het mooie van die tent is juist dat het niet zo overvol is en je genoeg beweegruimte hebt en mogelijkheden hebt om naar voren (of achteren) te lopen.

Steven was kennelijk geraakt door het commentaar op de verandering van muziekstijl bij zijn laatste plaat, want daar besteedde hij veel aandacht aan. Ik vind het juist tof, want daardoor was er veel afwisseling in het concert. Lekker lang, prima gespeeld, veel kijkplezier ook, helaas te weinig nummers van HCE en Raven en te veel Porcupine Tree.

Dat is inderdaad een dikke pré voor die zaal. Maar ook de Ronda bij Numan was volgens mij uitverkocht.

Niet elke zaal is gelukkig zoals Paradiso waar standaard 200 man te veel wordt toegelaten. Het zal van de brandweer vast wel mogen, maar het is vaak onprettig druk. Grote zaal Melkweg heeft dat ook, terwijl de oude zaal weer heel prettig is.

Numan was nagenoeg uitverkocht, maar toch echt niet helemaal.

Balkon boven was dicht in het midden, (er stonden een man of 8 die VIP kaarten hadden) en de zaal had echt nog veel ruimte. Een uitverkochte Ronda zit echt voller (weet ik uit ervaring)

Feit blijft dat Numan in Nederland zwaar ondergewaardeerd is.

Heb heel lang getwijfeld over naar Numan te gaan, met name omdat de setlist van de laatste 3 optredens identiek was aan die in de Paradiso toch maar niet gegaan. Heb nog wel op TicketSwap gekeken of er kaartjes voor weinig weg gingen dan had ik het nog wel gedaan... maar niet dus.

Wat akoestiek betreft is Ronda / TivoliVredenburg meestal niet slechter dan de Paradiso. Ik heb de indruk dat je in de Ronda op meer plekken kunt staan en dat het nog goed klinkt dan in een volle Paradiso.

Gary Numan is vooral een icoon in Engeland, maar zijn recente werk verdient wel wat meer aandacht / waardering. Toch is het wel een aardige prestatie om in relatief korte tijd twee keer een optreden in Nederland te doen en dan ook de tweede keer bijna uit te verkopen. Als hij nog populairder wordt dan kan het zijn dat je hem kan 'zien' in de AFAS. Nee, dan liever de Ronda bijna vol en/of de Paradiso overvol.

Mwah, ik was toch niet echt overtuigd. Aan z'n inzet ligt het niet, maar ik bleef toch het gevoel houden van een artiest in z'n nadagen die Nine Inch Nailtje speelt. Maar da's persoonlijk.

Django Django in de Melkweg

Wie niet naar Gary Numan of Steven Wilson ging, kon onder meer hierheen. Of dat nou een goed idee was...?

Django Django vind ik wel een sympathiek bandje met een frisse sound. Het debuut is hier vrij warm onthaald en ook Born Under Saturn staat in de kast. Toen er een concert hier in het dorp aangekondigd werd, heb ik dus maar een kaartje besteld.

Ter voorbereiding op het concert heb ik, zoals gewoonlijk, de cd's wat vaker voorbij laten komen en op den duur ging het daarbij wat knagen dat er, voorbij de al genoemde frisse sound, eigenlijk niet zo heel veel liedjes echt bleven hangen. Maar wellicht zou het op het concert allemaal goedkomen. Het voorprogramma (waar ik ongeveer de helft van gezien heb) was alvast zo vriendelijk om de lat niet al te hoog te leggen.

Het kwartet Django Django heeft een ietwat nerdy (of gewoon hipster) uitstraling, maar staat er toch alvast een stuk energieker op dan pakweg alt-J. Het enthousiasme van de band werkte aanstekelijk op veel mensen om mij heen, maar het totaalplaatje deed mij toch niet bovenmatig veel. Ook live was de indruk dat er achter de sferen niet al te veel echt beklijvende liedjes zaten en dat de, in eerste instantie aantrekkelijke, samenzang uiteindelijk wat vlak blijft. Specifiek had ik de indruk dat er vaak een veelbelovend intro was, waarna de spanning weer wegviel. Ten slotte was de beat tamelijk eentonig (het moment dat een liedje in een all-band drumclinic eindigde even daargelaten).

Het nieuwe Tic Tac Toe was wel een gunstige uitzondering. Oudje Default werd ook met instemming begroet. Hail Bop was een opvallende afwezige. Als na iets minder dan anderhalf uur ook de toegiften voorbij zijn en het dan ook ruim genoeg is geweest, houdt het eindoordeel niet over.

Setlist.fm had de lijst van gisteravond nog niet, maar de setlists van eerdere concerten vertonen sterke onderlinge gelijkenissen, dus ik houd het ook maar hier op:

Introduction
Marble Skies
Shake and Tremble
Tic Tac Toe
First Light
Waveforms
In Your Beat
Sundials
Skies Over Cairo
Default
Life's a Beach
Wor

Storm
Champagne
Silver Rays

Hmm, was dat niet bij een ander nummer? Ik kan me vooral herinneren dat hij aangaf hoe tevreden hij met het titelnummer was.



Dat is dan pas op het laatste moment, want een paar dagen geleden kon je volgens mij nog gewoon kaarten kopen. Ik vind het overigens ook wel prettig hoor, om nog wat ruimte over te hebben.

@ predator: ja, dat leek me ook. Het punt was alleen dat hij zijn punt op een kwart van zijn verhaal al gemaakt had en daarna verzandde hij nogal in een niet bijzonder interessante uitweiding. Ik had het overigens sterker gevonden als hij überhaupt niet de moeite had genomen om met een verklaring te komen, hij hoeft zich wat mij betreft niet te verantwoorden voor zijn keuzes.

Vooral het naar buiten gaan is echt belachelijk slecht geregeld. Ik zou ook aanraden om nooit je jas op te hangen bij de garderobe, maar altijd een kluisje te nemen. Dat scheelt je zo 2,5 uur bij het naar huis gaan.

Volgens mij zei hij het vlak voor zijn laatste nummer, dat hij niet heel trots op dat album is, maar dus wel op het titelnummer. Kan zijn dat ik het verkeerd verstaan heb. Of hij zich ongelukkig heeft uitgedrukt.

Oké, Steven Wilson dus. Na alle goede verhalen van de HCE-tour moest ik er ook heen. Niet dat ik die verhalen per se nodig had, want na mijn ontdekking van Porcupine Tree op deze site volg ik de man intenser dan ik de gemiddelde artiest volg. Afijn, in de AFAS dus. Dat zegt op zichzelf nog niet zoveel, maar wel dat het 1) logistiek fijn vertoeven is (tribune indien je wilt, ruime toegang etc.) en 2) de geluidskwaliteit wisselend is. Punt 1: prima zoals altijd. Door NS-perikelen kwam ik later dan gepland en aangezien ik door mijn korte reistijd betrekkelijk kort plan, was dat nog even billenknijpen, maar uiteindelijk was ik er nog een kwartier van tevoren. Aan het voorprogramma had ik niets gemist, begreep ik. Punt 2: Steven Wilson en geluidskwaliteit is als twee handen op één buik, dus daar was ook helemaal niets op aan te merken. In tegenstelling tot het recente concert van Sigur Rós stond het geluid niet te hard en was het meer dan uitstekend. Niet verkeerd voor zo’n blokken doos.

Twee shows van pak ‘m beet een uur met een klein half uurtje pauze ertussen. Steven Wilson had er duidelijk zin in, want zocht betrekkelijk veel interactie met het publiek en wist er wat leuke verhaaltjes uit te krijgen die geenszins geforceerd of voorspelbaar overkwamen. Zo wist hij te vertellen blij te zijn in Nederland, omdat hij net in Scandinavië en Duitsland was geweest en de concerten daar geplaceerd waren (of in ieder geval “seated”). Die slapende ‘ik moest mee van mijn vriend’ vriendinnen op de eerste rijen deden toch afbreuk aan zijn humeur. Wel een opmerkelijke opmerking, want mijn ervaring was gisteravond heel anders: veel jong spul (waaronder ondergetekende) en ook opvallend veel van het vrouwelijke soort. En die waren zeker niet ‘meegekomen met’, maar hadden het zelf ook prima naar hun zin. Enfin, tot zover de niet-muzikale perikelen.

Het was zoals verwacht een mix van het nieuwe album, wat oud(er) spul en wat van Porcupine Tree. In een lange anekdote over Permanating en waarom het leuk was om behaarde mannen met tattoos in Opeth-shirts te zien discodansen (wat in mijn directe omgeving in ieder geval niemand deed..) gaf hij duidelijk aan niet heel happig te zijn op zijn back catalogue en toch vooral door wil evolueren met zijn geluid. Het verklaart voor mij ook waarom de grote Porcupine Tree-klassiekers Arriving Somewhere en Lazarus toch ogenschijnlijk ongeïnspireerd overkwamen. Het meest enthousiaste onthaal kregen die nummers, maar mijn ding was het maar half. Het blijven natuurlijk onverwoestbare klassiekers, maar de uitvoering was op de automatische piloot. Nee, dan waren The Creator Has a Mastertape en het wonderschone Heartattack in a Layby (met prachtig geluid rondom!) aanmerkelijk beter. En het hoogtepunt (qua PT-nummers) was toch wel het metalen Sleep Together. Wat kunnen die mannen rocken! Ik snap wel dat ze daarmee de setlist ‘afsloten’. Oh ja, en hij speelde ook nog een eigenaardige versie van Even Less. Naar eigen zeggen “omdat Nederland zo speciaal is”, maar hij blijkt dit nummer deze tour gewoon 9 van de 10 keer te spelen. Prima, maar doe dan niet alsof het een soort voorrecht is om erbij te zijn. De versie was ook nog eens niet zo heel denderend. Jammer genoeg ook het enige van hun oudere spul, maar daar is hij wel een beetje klaar mee, zei hij.

Nee, de hoogtepunten kwamen toch echt van zijn solowerk. Het begon al met het tweeluik Home Invasion/Regret #9 in het eerste deel: schitterend! Maar dat stond voor mij in schril contrast met het hoogtepunt van de show in het tweede deel: Song of I en het slot van Detonation. Met Song of I probeert Steven Wilson echt wat nieuws en met succes! In een mix van triphop en wat ik maar even de ‘Steven Wilson’-stijl noem bouwde hij een weergaloos nummer op dat ondersteunt door visuele beelden nog net even wat epischer werd. En dat einde van Detonation, man, man.. Steven Wilson met een funky James Brown-riff en de overige bandleden daaromheen lekker jammen. Hij zei het afgelopen jaar veel naar Prince geluisterd te hebben en dat is terug te horen. De mannen kunnen naast rocken ook een behoorlijk potje grooven. En hij sloot uiteraard af met The Raven (helaas zonder fluit). Extra mooi door de prachtige begeleidende clip die getoond werd.

Kortom, een geweldig concert waarbij vooral zijn nieuwe nummers en de onverwachte PT-nummers bij mij veel succes oogsten. En uiteindelijk was het Permanating die in mijn hoofd zat toen ik huiswaarts keerde.

Setlist: Steven Wilson Concert Setlist at AFAS Live, Amsterdam on March 7, 2018 | setlist.fm

Als je maar wel were dat Nine Inch nails in dat geval Gary Numantje speelt.

Ik gebruik zelden een garderobe, maar als ik er niet aan ontkom dan gebruik ik in Tivoli de kluisjes naast de garderobe en in overige zalen laat ik mijn gezelschap aan het einde van de set (het liefst voor de toegift) de jassen hallen.

07-03-2018 Steven Wilson

Ook ik was gisteren in the AFAS Live bij Steven Wilson en wat was ik blij dat ik daar was. De show was werkelijk geweldig, met een Wilson en band in topvorm. Waar had hij trouwens die fenomenale gitarist vandaan? De songs van To The Bone kwamen live (nog) beter tot hun recht. Verder speelde hij een fraaie goed samengestelde en doordachte setlist, met o.a. een ijzersterke Home Invasion en een briljante Ancestral van Hand Cannot Erase, het mooie trieste titelnummer van The Raven That Refused To Sing & het prachtige Vermillioncore van 4 1/2. Gelukkig waren daar ook 6 Porcupine Tree nummers, van hun 5 beste albums, waarvan de meesten zeer, zeer geslaagd waren, zoals het prachtige Arriving Somewhere but not here. Absoluut hoogtepunt was voor mij Sleep Together van Fear of a Blank Planet. En oh ja: the visuals waren ook nog eens top. 4.5*

Bij die jassen zit uw hermelijnen mantel?

Zeehondjesbont, zelf geknuppeld.

Bij Tivoli point het om 2 euro te investeren als je snel weg wilt.

Wel mooi dat de algemene garderobe bij de prijs in zit. Eigen keuze of je lang wilt wachten of 2 euro meer kwijt bent (kies altijd de laatste optie)

Je hebt het in ieder geval niet (tenminste dan niet als enige) verkeerd verstaan. Het was tot mijn grote verbazing, want ik vind het een fantastisch album, dat hij dit aangaf maar hij zei het echt. Brunniepoo heeft gelijk dat hij bij een ander nummer ook aangaf niet trots te zijn op het oudere Porcupine Tree werk, maar hij kijkt dus ook niet trots terug op het album The Raven...

Overigens mooie recensie! Kan me er goed in vinden. Vond het wederom geweldig om te zien wat voor visueel effect je kan creëren door een gordijn voor je podium neer te hangen en daar animaties op te projecteren. Ook de introductie'film' vond ik wel sterk gedaan in al zijn eenvoud. Je hebt een reeks woorden en een reeks dia's en het is toch bijzonder wat voor andere context en boodschap je creëert door verschillende woorden aan hetzelfde plaatje te koppelen.

Hoewel er wat mij betreft ook wel wat aan te merken viel op de setlist, heb ik genoten van een geweldig concert.

Die kerel is niet goed wijs...

Een hoop berichten over SW maar de naam Nick Beggs is nog niet gevallen...

Hoe was onze basgod?

De begeleiding van SW was super, kan niet alles zeggen. Ik hoorde hem ook zeggen dat hij niet trots is op Raven en dat verbaasde mij zeer. Zeker als je ziet hoeveel prijzen de plaat gehad heeft.

Steven Wilsons woorden over zijn eigen werk worden nu wel wat uit zijn verband gerukt. Ik was er ook bij gisteravond, zat op het balkon, en kon hem goed verstaan.

Over zijn Porcupine Tree songs zei hij dat hij ze een tijd niet meer wilde spelen, omdat hij dat werk nu niet meer goed vindt. Hij voegde daaraan toe dat dat ook moet, omdat hij anders geen inspiratie meer zou hebben om nieuw werk te componeren. Overigens zei hij ook dat Even Less de eerste PT song was waarover hij echt tevreden was.

Dan over The Raven That Refused to Sing. Over de titeltrack zei hij dat hij dat een van zijn allerbeste songs vindt, waarop hij echt trots is, maar dat het album niet zijn favoriete album is.

Ten overvloede: een geweldig concert, mooie setlist en een prima geluid. Ik ben meteen na de laatste song vertrokken, had mijn jas niet in de garderobe achtergelaten, en stond binnen twee minuten buiten.

Vond het een heel fijn concert van Steven Wilson. Geluid had wat zachter gemogen, maar afgezien daarvan was het perfect. Voor mij is Wilson de ultieme muziekliefhebber, ook omdat hij zoveel laat om nog meer te kunnen creëren. Bij Ancestral ging de band heerlijk los gisteren, maar ik werd ook gelukkig van een mooi, rustig liedje als Lazarus.

Vraag mij nu toch wel af hoe goed hier een aantal mensen hun Engels wel/niet beheersen want vele interpretaties over Wilson zijn tussendoor praatjes (lijkt wel alsof hij meer heeft gepraat tegen jullie dan muziek gemaakt ?). Maar goed, ik ga vanavond naar Brussel (Ancienne zaal) en zal het nog eens aan hem vragen zo tussen de nummers door.

Gezien de vele positieve reacties vanuit het AFAS heb ik er wel veel zin an !

Wow, de AFAS Live (capaciteit van 6.000 personen) en de AB (capaciteit van 2.000 personen), ook geen verschil

Ben nog nooit in de AB geweest, had voor Sleep bijna een uitzondering gemaakt, maar een Belg die ik ken via een ander forum heeft geen enkel goed woord over voor deze zaal.

Maar goed, er gaan ook nog steeds mensen naar de grote zaal van de Melkweg...dus misschien bevalt die zaal anderen wel goed.

En nu ik toch hier wat actiever ben, ik lees een paar keer over hard geluid. Is dat met oordoppen?

Bijzonder ! Ik hoorde juist dat het AB ook een zaal van goede kwaliteit is (?). Daarbij staat Wilson er bekend om juist ook goede geluidskwalitatieve zalen uit te zoeken. Maar dat horen we dan vanavond weer wel. Maar voor deze Zeeuw is Brussel (of Antwerpen) een betere locatie dan meerdere zalen in de Randstad. En daarbij is het op vrijdagavond. Moet je eens vanuit Amsterdam op een woensdagavond terugrijden naar Walcheren. Dan ben je meestal pas om 02.00 thuis. En dan gaat om 6.30 weer de wekker..

Ach ja, het leven van een concertganger uit Zeeland. Morgen uitslapen..

Niemand Liam wezen kijken gisteren?

Behalve de vele dronken Engelsen, en bierdouches hoor ik goede verhalen! Ben benieuwd wat men er hier van vond.