Tja, dat vind ik maar flauw dan. Speel dan wat andere bangers zou ik zeggen.

Nee, ik vind Damn juist een heel sterk album. Ik noem ook Swimming Pools, wat ik live juist nog sterker vond dan op de plaat. En het was toch wel een mixed bag van songs wat ik noemde?

Ja maar de setlist staat al helemaal vast en zo wilde hij tijd rekken, want hij genoot van 'Amsterdam'. En wij van hem.

De Vokskrant: "Wie hier bij was zal dit nooit vergeten. Kendrick Lamar tilde zonder ook maar een enkel hiphop-cliché het genre eigenhandig naar een hoger plan."

Recensieoverzicht: Kendrick Lamar 'plaatst zich tussen allergrootsten' | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

GOD. lijkt me wel heerlijk als afsluiter, de gedroomde encore voor mij. En ook lekker dat ie goosebumps en Collard Greens doet, heerlijke bangers

Damn, het is dat ik het niet kon bolwerken om aanwezig te zijn. Leek me heel vet.
Maar goed, kansen genoeg deze zomer, moet vast lukken.

Je noemde er acht, waarvan drie van DAMN. Maar, tijdens het concert bestond meer dan 50% van de setlist uit DAMN. nummers dus verhoudingsgewijs noem je veel van de oude knallers .

Uitstekende recensies. De hele tour al. Die van de eerste stop (Dublin) waren bizar lovend, alsof het een van de beste optredens ooit was. Nog vier dagen dan kan ik ook oordelen. Maar, volgens mij kan het niet fout gaan.

Niet gisteren, maar net van terug.
De Kift in Doornroosje.
Een verjonging t.o.v. de laatste keer dat ik ze zag.
3 vrouwelijke muzikanten erbij, viool en cello, en er zat meer swing in het geheel.
Nou stelde De Kift live nooit teleur, maar nu was het muzikaal gezien van hoger nivo, minder fanfare meets punk, muzikaal gezien een stuk breder en exotischer.
Samen met Bardt1980 een zeer geslaagd en veelzijdig optreden gezien.

24-02-2018 Kaukolampi / Smudged Toads @ Roodkapje, Rotterdam is al vrij vol bij binnenkomst. In Roodkapje is het als het om het voorprogramma gaat meestal wel veel ons kent ons publiek aanwezig. Ook vanavond is dat terug te zien als het in eerste instantie erg vol lijkt en tijdens het hoofdprogramma het weer wat minder vol lijkt.

Vanavond opent de Rotterdamse band Smudged Toads de avond. Het duo zorgt voor opzwepende muziek, aangestuurd door samples/synthesizer en live drums. De twee heren zijn groen geschminkt en gaan zelf ook lekker op hun muziek, af en toe kijkt de toetsenist nog even of het publiek dat ook wel doet. Nou dat zat wel goed. De drummer had zo af en toe een heerlijk slag er in en drumde er goed op los. Geluid was prima afgestemd, maar kon volgens de band voor de sfeer nog wel wat harder gezet worden. Het duo speelt erg goed en komt met sommige nummers erg catchy over, maar in het algemeen ook wel vernieuwend. Na ongeveer veertig minuten is het publiek wel lekker opgewarmd en klaar gestoomd voor Kaukolampi.

De set wordt afgebouwd en daarvoor terug wordt er een tafel met apparatuur er op gezet. Wel zo makkelijk als het al van te voren is opgebouwd. Er volgt namelijk even een (hele) korte soundcheck en dia voorbereiding en het optreden kan beginnen.

Timo Kaukolampi is zijn echte naam. Uit Finland komt de man en is meer bekend als frontman van de band K-X-P. Wellicht gaat er nu een (Kauko)lampi branden? K-X-P staat bekend om twee live drummers en een zwaar, langzaam metal/drone geluid. Met de release van '1' brengt Kaukolampi zijn eerste eigen solowerk uit. Het heeft wel wat weg van K-X-P maar bevat wat meer techno, aangemaakt door modular synthesizers. Voor dit live optreden is het vooral de kunst om overschakeling te maken van het ene nummer naar het ander. Het lijkt er dan ook op dat hij zijn debuutalbum soort van integraal live speelt. Toch zit er ook overduidelijk een paar momenten van improvisatie tussen. De techno wordt hier langzaam verwerkt en uitgerekt tot een geheel, drone is het ook wel te noemen. Hier en daar is het geluid van K-X-P overduidelijk herkenbaar, maar dan vooral erg uitgerekt en op een langzamer tempo. Dat zorgt dus af en toe voor eentonigheid, maar buiten dat is het vooral jezelf er in laten bezinken, alsof je in een droom zit. Op het moment dat de visuals uit zichzelf uitgaat lijkt Kaukolampi zijn set al aan het afbouwen te zijn. Met een klein uur heeft hij het goed vol gespeeld. Enkel het publiek was wat rumoeriger dan bij het voorprogramma en leep ook veel in en uit.

Loney Dear in De Helling. Loney dear komt regelmatig naar Utrecht en beschouwt Utrecht als zijn de tweede thuis basis. Dit keer kwam Emil Svanängen samen met Klas-Henrik.

Elbow in de Afas. Heb weer genoten van Elbow. Guy was niet altijd even scherp en ik vond hem er ook slecht uitzien. Maar met een grapje wist hij zich veelal te redden.
Ook het voorprogramma Jonathan Jeremiah was ook erg sterk.

Heb gisteren ook erg genoten van Elbow.

Wat is Guy toch een magistrale zanger!

Het eerste foutje wat hij maakte was (naar mijn idee) een stukje improivisatie wat spontaan tussen door kwam, en was lollig.

2e foutje was een stukje tekst uit one day like today, (ironisch dat ie juist met zijn meest gezongen nummer de fout in ging) maar ontbreken van scherpte vond ik dat niet.

Elbow is echt een super goede live band, en eigenlijk een absolute must see.

Sympathieke band!

Pijnlijk dat ik in één maand twee acts door verschillende redenen heb gemist die ik maar al te graag live had willen aanschouwen: Kendrick Lamar (Ziggo Dome) en Ulrika Spacek (Ekko).

Maandag de schade maar even inhalen bij King Gizzard in Paradiso. Gegarandeerd vuurwerk. Nog andere Musicmeteraars die ik daar in de moshpit mag begroeten?

Wellicht, als het me lukt om nog een kaartje te scoren.

DAMN, wat een show van Kendrick Lamar. Zowel geschift goed en strak als behoorlijk intens. Wij plakken er een nachtje Antwerpen aan vast dus een eventueel verslag komt pas morgenavond of donderdag.

Vond het anders allemaal wel meevallen. Had er meer van verwacht na die hallelujah-reacties hier. Het was wel eens vet om mee te maken natuurlijk. Maar hij had nog zoveel bangers om te spelen en dan speelt hij HUMBLE 2x. Absoluut onnodig. Hij begon 20 a 30 min. later en heeft misschien iets meer dan een uurtje gespeeld wat voor die prijs wel erg karig is. Phoeh, dat moest ik effe kwijt blijkbaar.

Wat een absoluut plus- en hoogtepunt was, was dat hij de remix van Bitch Don't Kill My Vibe heeft gespeeld waarop hij zo lekker flowt (de versie die als bonustrack staat op GKMC met een guestverse van Jay Z). Dat was wel kapot geniaal, alsook die leuke filmpjes tussendoor van Kung Fu Kenny, dat was ook genieten. Al met al wel een leuk optreden maar meer dan een 7/10 kan ik er niet aan kwijt. Zijn maatje ScHoolboy Q was live in de AB in december 2016 10x vetter, waar hij toen ook m.A.A.d city van zijn homeboy Kendrick heeft gespeeld maar die kapot veel harder was dan de uitvoering die ik vanavond heb gehoord. Idem dito voor Alright.

En ik weet wel, AB en Sportpaleis, totaal niet te vergelijken, maar toch... De zaal doet er veel aan hoor, aan de beleving van een optreden. Het geluid was echt slecht vond ik, de bangers kwamen totaal niet tot hun recht, maar dat was misschien ook wel te verwachten met mijn zitplaats mijlenver van het podium (had natuurlijk veel liever staanplaatsen gehad maar daarvoor was ik helaas niet vlug genoeg). Dhr. Lamar was wel sympathiek maar hij is toch veel minder HUMBLE. geworden dan een vijftal jaar geleden wat terecht is ook want het is en blijft natuurlijk een legende.

Als je dit al intens vond, dan was je beter met mij meegegaan naar de Rijselse L'Aéronef vorige week naar Amenra. Wat een pletwals hebben ze daar weer neergezet zeg de 21ste februari. Was nu de vierde of vijfde keer (één keer akoestisch wat ook zeer mooi was) dat ik ze live heb gezien en nu de eerste keer met de nieuwe nummers van Mass VI erbij en ze blijven me telkens maar compleet wegblazen. Ze laten je gewoon totaal uitgeput en murw geslagen achter na een uurtje (zo'n optreden hou je ook niet langer vol denk ik).

De setlist was ook vrij anders dan de vorige keren, uiteraard vanzelfsprekend met de nieuwe nummers, maar toch leuk voor de variatie om eens een nummer als Thurifer et Clamor ad te Veniat live te horen. Ik had graag nog A Solitary Reign gehoord maar je kunt niet alles hebbe.

Am Kreuz was wel het absolute hoogtepunt, wat een compleet verpletterende en waanzinnig agressieve uitvoering was dat zeg, ik voel het nog altijd nazinderen in m'n beenderen...De visuals waren weer schitterend zoals altijd maar wel ongeveer dezelfde als de vorige keer dat ik ze zag (maart 2016 in de Gentse vooruit), maar dat zij ze vergeven. Het belangrijkste bij deze band is toch de muziek, en Colin was weer erg goed bij stem, hoe die kerel het toch telkens weer flikt is me een raadsel. Zijn stembanden zou ik niet van dichtbij willen zien

Een uurtje klopt niet: de tijd vloog?
De standaardshow duurt 1,5 uur, plus de extra uitvoering(en) van HUMBLE. In Amsterdam werd het zo 1 uur en 3 kwartier. Zag dit al van tevoren en vond het toen ook aan de korte kant. Maar hij moest dit wel in zijn eentje doen en deed dat heel intens, zoals Edgar18 al zei. Wel had hij bijvoorbeeld The Blacker The Berry kunnen toevoegen aan de 'encore'. Dat was nu maar 1 nummer.

Johnny Marr, ik stond in de Golden Circle op een meter of vijf van Kendrick vandaan, ik denk dat dat flink scheelt in beleving...

Bij ons ging het anderhalf uur (want dat was het, gewoon de standaardshow) compleet los. Geluid was voor het podium prima maar ik kan me voorstellen dat het achterin zo'n grote zaal flink vervliegt.

De recensies zijn stuk voor stuk zeer lovend. Bijvoorbeeld van Humo.

Enig (groot) punt van kritiek, de organisatie. Wat een complete chaos daar bij dat Sportpaleis. Daarom begon het concert ook een half uur later, er stonden nog teveel mensen buiten.

Beelden gezien in het journaal van Lamar en mensen iets horen meebrullen. Onverstaanbaar. Alleen de woorden 'fuck' en 'bitch' waren duidelijk. Allé ja, elk diertje zijn pleziertje zeker?
Op 6 april naar Frank Boeijen in Gent!

6 april is niet gisteren....

Kendrick Lamar dus, in het Antwerpse Sportpaleis, eergisteren alweer.

Toen dit concert maanden geleden werd aangekondigd besloten mijn vriendin en ik dat we graag Golden Circle tickets wilden. An sich een totaal absurd concept maar dat terzijde. Helaas kreeg ik geen GC tickets voor Amsterdam in handen en was het enige wat restte een plekje drie hoog achter in de Ziggo Dome. Die tickets heb ik laten schieten om vervolgens via de Belgische marktplaats twee GC tickets voor Antwerpen te bemachtigen. En niet eens voor de absurde prijzen die ik in Nederland zag, al was het concert sowieso al wel erg prijzig.

Gelukkig viel het optreden in de voorjaarsvakantie zodat we er mooi een nachtje Antwerpen aan vast konden plakken. Onze host adviseerde ons die middag om naar het Sportpaleis te gaan fietsen. Door de standaard drukte rondom Antwerpen, een staking van het Belgische OV en een uitverkocht Sportpaleis en Lotto Arena (Elbow) ernaast werd een klein verkeersinfarct verwacht. Dat fietsen was geen slecht idee want damn wat een rotzooi was het rondom de zaal. Enerzijds door teveel verkeer, anderzijds doordat alles daar zeldzaam slecht was aangegeven, geregeld enz. Duizenden en duizenden mensen moesten door een poortje zo groot als een normale deur in huis. Inderdaad, dat duurde een eeuwigheid.

We wilden graag een goed plekje voor het podium en daarom waren we op tijd aanwezig. Achteraf geen overbodige luxe want het duurde bijna anderhalf uur voordat we binnen waren. Net op tijd voor het voorprogramma van James Blake. Het voorprogramma was onderhoudend maar ook niet meer dan dat. Ik heb James Blake nu een keer of vier live gezien en met de keer wordt het minder interessant. Ik miste ook aansluiting met het optreden erna. Aparte keuze dus wel, maar agh.

Een plekje voor het podium dus. Toen we binnenkwamen verwachtte ik dat dit absoluut niet meer zou lukken omdat we veel later waren dan gepland maar wat schetste onze verbazing. We konden gewoon aansluiten in het midden op een rij of vijf van het podium, vlak voor Kendricks neus dus. Kwamen die GC tickets toch van pas.

Kendrick zelf begon een half uur later dan gepland. Achteraf las ik in verschillende reviews van kranten dat hiervoor gekozen is omdat (te) veel mensen nog niet binnen waren. De show was zoals iedere andere deze tour. Dezelfde setlist, visuals, begeleiding enz. Het is gewoon een grote en strak geproduceerde show zoals veel van de echt grote sterren die vaak hebben. En toch die echt grote sterren mag je Kendrick Lamar inmiddels wel rekenen. Dit was ook wel te merken aan de bezoekers die om ons heen stonden. Ik dacht dat ik aardig bekend was met zijn werk maar dit bleek best mee te vallen vergeleken met veel anderen. Een flink deel van het publiek vooraan kon werkelijk ieder nummer volledig meedoen. Bij de GKMC nummers lukt mij dit ook nog wel, King Kunta en Alright ken ik ook goed genoeg maar het nieuwe werk allemaal mee rappen, nee dat zit er echt niet in.

Vanaf de eerste tonen van DNA. (het openingsnummer) was het concert aan. Iedereen ging in no-time helemaal los. Wat me behoorlijk verbaasde was hoeveel 'moshpits' er her en der ontstonden. Iedereen stond als een stel kleuters op elkaar in te springen. Mijn primaire reactie was "hier ben ik te oud voor geworden". Maar, proberen het allemaal te ontwijken vond ik ook niet zo nodig dus ik heb gewoon lekker mee gesprongen. Het scheelt wel dat ik bijna 2 meter ben en goed tegen een stootje kan dus al teveel last had ik er niet van. Begrijpen doe ik het overigens ook niet. Een keer of twee, drie is best leuk maar bij de achtste keer zou je toch denken dat mensen het zat worden en gewoon mee dansen met de muziek. Wij hebben dat in ieder geval wel geprobeerd te doen.

De bijna anderhalf uur die de show in totaal in beslag nam vlogen voorbij. Kendrick ging achter elkaar door, af en toe onderbroken door filmpjes van zijn alter-ego Kung-Fu Kenny. Het geheel was vrij minimalistisch met alleen af en toe een danseres. De rest van de tijd stond hij alleen op het podium. Jammer vond ik wel dat de band geen prominente(re) plek op het podium kreeg. De muzikanten zorgde voor een heel fijne lome en jazzy begeleiding die Kendricks manier van rappen heel goed ondersteund. Sowieso heeft ie een hele luie timing, iets wat me live meer opviel dan op plaat. De begeleidende muzikanten waren wel steengoed en gaven het optreden voor mij extra glans. Ik dacht trouwens de stijl van Thundercat te herkennen. Ik las later dat hij deze tour een aantal shows meedoet met Kendrick maar ik heb nog niet kunnen ontdekken of dit dinsdag ook het geval was.

Lang stuk alweer, ik ben niet goed in beknopt schrijven. Alles bij elkaar vond ik het een fantastische show die me nog lang bij zal blijven. Een plekje vlak bij het podium helpt daar natuurlijk heel erg aan mee. Ik kon alles goed zien, kreeg iedere emotie en gelaatsuitdrukking mee en had perfect geluid. Iets wat volgens Johnny Marr achterin de zaal niet het geval was. Enig enorm minpunt vond ik het Sportpaleis. Ook na afloop was het weer complete chaos, onder andere bij de lockers waar de jassen inzaten. Blijkbaar hadden ze nooit eerder 20.000 man over de vloer gehad anders zouden ze dit toch wel beter regelen?

Voor wie het tof vindt nog wat inhoudelijk stukken te lezen, er staan genoeg prima recensies online die het optreden wat mij betreft goed duiden.

2 maart 2018. The Boxer Rebellion in Ronda, TivoliVredenburg, Utrecht

Weet niet of deze tour een titel heeft, maar in iedergeval niet vernoemd naar het nieuwe album, want dat lijkt qua aantal songs wat onderbelicht met alleen de 4 al bekende nummers. Daar waar het album een ingetogen akoestische sfeer heeft, is het concert gewoon 'on the rock', met als speciale toevoeging een cellist, die vaak in het geluid nauwelijks herkenbaar was omdat een versterkte gitaar gewoon harder klingt. Genoeg gezeur, over wat ik had verwacht en wat er niet was..... Het was een geweldig concert, genoten van elke minuut.
De setlist bestaat uit een fraaie samenstelling van het beste werk van alle albums. Veel bekende songs kregen juist door de Cello wel precies iets extra's mee, waardoor ik de ene na de andere beter vondt klinken dat ooit eerder. En dat terwijl Nathan hoorbaar een verkoudheidje had opgelopen in het barre winterweer.
Hoogtepunten waren voor mij Let it Go en Step Out of the Car, klonken harder en swingender dan ooit. Bij Goodnight kreeg de Cello de meeste ruime en was daardoor ook veel indrukwekkende dan de studio versie. En dat is toch precies de rede dat je een band life wil horen.

Setlist
1. What the Fuck
2. Let It Go
3. Semi-Automatic
4. New York
5. Love Yourself
6. Big Ideas
7. We Have This Place Surrounded
8. These Walls Are Thin
9. Spitting Fire
10. Diamonds
11. Step Out of the Car
12. Locked in the Basement
13. Always
14. Here I Am
Encore:
15. Goodnight
16. No Harm
17. The Gospel of Goro Adachi

Ja boeien.

02/03/18 - MADENSUYU !!!

"Niet veel meer dan een uurtje had het energieke duo nodig om een goedgevulde zaal bij Kunstencetrum nona volledig in te pakken, te overdonderen en mee te nemen op een bijzonder intense en energieke hypnotiserende trip. Er was geen ontsnappen aan en niets was nog hetzelfde na afloop. Of hoe Ylode en Pieterjan Vervondel met prachtige pianopartijen, verzengende gitaar, hyperkinetische percussie en hier en daar een oerschreeuw iedereen mee dwongen in hun majestueuze muzikale verhaal. In het ritme blijven was de boodschap en je volledig overgeven. Zoals iemand zei (of waren we dat zelf): “alles kapot!”. Mechelen ging gewillig mee in de onontkoombare beklemmende intensiteit en magie van Madensuyu."

En mijn volledige verslag staat hier:
MADENSUYU + MONNIK Mechelen, Kunstencentrum nona, 02/03/2018 - Luminous Dash - luminousdash.com

04/03/2018 Boris en AmenRa in het Patronaat Haarlem

Boris was fantastisch, Amenra was goed, maar minder dan eerdere keren dat ik ze zag. Ik kon maar niet wennen aan dat achterlijke flikkerlicht bij de hardere passages. Past echt totaal niet bij de sfeer van de muziek, het is verdomme geen stadionact.

The Boxer Rebellion
Don 1 mrt: Muziekcentrum van de Omroep - Hilversum (2 Meter Sessie)
Vrij 2 mrt: Tivoli - Utrecht
Zat 3 mrt: Maassilo - Rotterdam

2 Meter Sessie in Hilversum was erg leuk om mee te maken. In het oude VARA gebouw deed Jan Douwe Kroeske een inleidend praatje waarna de band wat nieuwe nummers speelden met als extra begeleiding een viool en contra bas. Het ging niet allemaal even soepel en ook het geluid voor de omstanders was niet altijd even goed. Na afloop volop gelegenheid om met de band te praten en de nieuwe cd te kopen.

De 2 dagen erna dus 2x een "gewoon" concert van The Boxer Rebellion en weer de bevestiging dat het live zoveel mooier, harder en beter is dan op cd. Opener "What The Fuck" van de nieuwe cd gaat live de diepte in waar het op de cd blijft door kabbelen. De nieuwe cd is erg rustig, voor mij teveel in de singer songwriter modus. Gelukkig valt dit dus live compleet weg. Heel af en toe een rustig momentje ("Caught By The Light" en "No Harm"). Voor de rest is het heerlijk hemels hard met als uitschieters "Semi-Automatic", "These Walls Are Thin" (met lang outro), "Evacuate" (Maassilo) en de ultieme toegift "The Gospel of Goro Adachi" waar alle registers open gaan.

Life is Good Music!

Nu je het zegt, dat flikkerlicht stoorde mij ook wel een beetje met momenten. Dat was meteen ook het enige minpunt voor mij want ik vond het weer geweldig. Boris daarentegen was minder mijn kop thee

Mijn indruk is dat de bill oorspronkelijk andersom bedoeld was: eerst Amenra dan Boris. Probleem met de nu gehanteerde volgorde was dat de beperkingen van Amenra nogal aan het (flikker)licht kwamen. Boris, vooral virtuoos en aimabel. Amenra, slechts strak en autistisch.

Dat laatste stoorde mij meer dan die lichtshow. Ik voelde mij als publiek bij momenten een kandidaat van The Voice, kijkend naar vier ruggen en niemand die zich keert. Als omdraaiing ben ík daarom halverwege weggelopen: Alle ideeën van Amenra waren vlekkeloos uitgevoerd maar ik koesterde geen verwachtingen meer.

Boris speelde een mooie en ook wel moeilijke set (groot verschil met hun Pinkoptreden), de drummer was ook meer ingetogen (ja, echt) wat het optreden ten goede kwam.

Maar Amenra was weer onwijs goed. Ik weet niet precies wat mensen zoeken en het zal wel liggen aan mijn beperkte interesse voor het genre (log en lomp), maar op doom gebied wordt het niet beter dan dit. Betere setting ook dan laatst in Nijmegen, dit voelde intiemer, terwijl ik er net zo dicht op stond. Maar ik geloof dat ze 17 shows achter elkaar hebben gespeeld en Colin zat er duidelijk een beetje doorheen, maar dat maakte het ook weer wat meer breekbaar.

Net terug van Gary Numan in Tivolivredenburg.

Zag m vorig jaar al in Paradiso met dezelfde show maar dat was indrukwekkend genoeg om dat nog eens te gaan bekijken.

Niet uitverkocht, onbegrijpelijk,maar wel lekker de ruimte.

Helaas voor het eerst in de Ronda, vond ik het geluid veel te hard en te schel. Was in paradiso zo mooi in balans.
Maar dat was het enige minpuntje. Setlist verder weinig spannend, Numan houdt redelijk vast aan een vaste lijst. Savage krijgt terecht veel aandacht, en Cars en Are Friends Electric komen uiteraard ook voorbij.

Morgen wordt ie 60, maar je zou het hem niet geven. Mooi om de beleving van de man te zien.

Nu ga ik mijn oren even rust geven.

De rest was bij Steven Wilson. Wél uitverkocht. En terecht, wat een show!