Lekker kort ook

Sorry, ik had geen rekening met jouw aandachtsspanne gehouden.
Speciaal voor jou:
Midsummer Prog in Valkenburg
Mooie locatie, Lesoir en Amplifier The Gathering , Riverside en Lazuli

Eerlijk is eerlijk, zó had het ook wel gekund

Dank je wel Bonk voor dit uitgebreide verslag ! Te meer een reden om volgend jaar ook te gaan (niet eens de bands maar de locatie lijkt mij geweldig en dat op een soort midzomernacht !. Wielrenfiets gaat dan ook mee en hopen op een bak koffie . Groningen helemaal...?

Grandioos verslag, Bonk!
Lijkt mij ook zeer de moeite waard daar eens bij te zijn.
Een volle thermoskan met koffie moet dan maar mee in de handbagage.

Ja, het staat bij mij toch ook wel op de lijst om eens bij te zijn. En Valkenburg is in elk geval dichterbij dan de Loreley (laat staan Veruno).

Als Marillion daar nou eens langs komt ben ik er ook denk ik...

Niemand de behoefte om iets te schrijven over Galahad, afgelopen vrijdag? Brunniepoo

Staat waarschijnlijk dinsdag op Progwereld...

Gisteren sinds jaren Lenny Kravitz weer eens live aan 't werk gezien.

na de Baptism tournee had ik 't wel gezien met de man, live.

Steeds weer die ellelange versie van Let love rule was ik wel klaar mee.

Anno 2018 vond ik het wel weer eens tijd om de man te gaan bekijken, en eigenlijk bekroop me gisteren meteen het gevoel dat ik hem onterecht voor jaren heb genegeerd.

Zijn band is bestaat uit zeer goede muzikanten, waarvan Craig Ross (fantastische gitarist) en Gail Ann Dorsey (Ex Bowie band laatste 10 jaar van zijn tour leven) echt eredivisie muzikanten zijn.

Ze zijn strak op elkaar ingespeeld, en waar het bij Lenny vaak toch een vaste set list is, week hij gisteren ineens af, en besloot om Tunnel Vision te gaan spelen. Zonder repeteren claimde hij. Dit resulteerde in een zeer lekker funky muzikaal feest van een minuut of 12.
Lenny memoreerde aan zijn cariere start in 1989, en dat Amsterdam de 1e Europese stad was waar hij zijn muziek introduceerde (Paradiso) en waar het omarmt werd. Ik kreeg het idee dat de man oprecht dankbaar was. Hij noemde het een paar keer, en ook aan 't einde van de show nam hij veel moeite en tijd om de front row fans te voorzien van een handtekening, knuffel, selfie of handdruk.

Er werden 2 nieuwe tracks gespeeld, Low en It's enough. De 2 al bekende tracks. Vooral Low komt lekker uit de verf live, en vind ik zelf ook een lekkere single.

De man is nog erg goed bij stem. Met Ross als gitarist in de band laat Lenny veel solos aan hem over, wat ik jammer vind. De pingel solos als in It ain't over till it's over en I belong to you, nam hij wel zelf voor zijn rekening.

Let love rule duurde deze keer geen half uur

ik heb me erg goed vermaakt bij deze show, en wil hem zeker toch weer wat meer live gaan zien, want na het wegvallen van Prince zijn er weinig andere artiesten die me nog echt live kunnen raken. Lenny lukt het enigszins nog wel.

set list:

Fly Away
Dig In
Bring It On
American Woman (The Guess Who cover) / Get up Stand up (Bob Marley & The Wailers cover)
It's Enough
Low
It Ain't Over 'Til It's Over
Can't Get You Off My Mind
Believe
I Belong to You
Always on the Run
Where Are We Runnin'?
Tunnel Vision
The Chamber
Again

Encore:
I'll Be Waiting
Let Love Rule
Are You Gonna Go My Way

vrijdag 22 juni the americans , kleine zaal Paradiso.

Omdat ze een geweldige eerste cd hebben, vrijdag naar the americans geweest. Ze maken progressie, eerst de kelder vorig jaar en nu de kleine zaal. Het was niet uitverkocht, maar wel gezellig druk.
Ze begonnen met wat bekende nummers, maar in het midden werden wat onbekend nummers losgelaten, en toen er ook nog een kleine stroomstoring was, zakte het concert snel in. Terwijl ze ook al aangaven dat ze zo`n opkomst ook niet verwacht hadden , gaven ze snel gas bij en kwamen de bekende nummers voorbij van hun eerste cd. Na twee blokjes toegiften stond de teller op ander half uur. Hopelijk snel een klasse cd ( de cd die ze verkochten bij het tafeltje was van hun begin periode) dus dan zou de teller op drie komen. Maar of ze ooit in de hoofdzaal spelen van paradiso .... denk dat het eerder zo afloopt al bv bij de The Brandos.
Oja laatste nummer was een overtuigende cover ; Tell Me Why You Like Roosevelt

Roger Hodgson, Nieuwe Luxor te Rotterdam
dinsdag 26 juni 2018

It Was Twenty Years ago Today...

Nou ja ook weer niet precies maar de vorige en tevens eerste en laatste keer dat ik Roger Hodgson zag was op 4 juni 1998 en nu twintig jaar later dus de tweede keer. Om acht uur begin het feest in een afgeladen Nieuwe Luxor. De aankondiging werd gedaan door de Mr Top 40 (II) Erik de Zwart die een mooi betoog hield over de muziek van Supertramp en de zaal ook nog in de maling nam met een ietwat flauwe maar geslaagde grap.

Dat het een soort van greatest Supertramp hits show zou worden was al bekend maar gelukkig was er ook wat ruimte voor solowerk van de beste man. Zijn eerste solo album Eye of the Storm was goed voor twee nummers namelijk de singles Had a Dream (Sleeping with the Enemy) en In Jeopardy, eerder in de tour had het fraaie Lovers in the Wind ook nog op de setlist gestaan maar die is blijkbaar vervangen door
Sister Moonshine. Vanuit zijn onderschatte derde solo album Open the Door waren Along Came Mary en het wonderschone Death and a Zoo present. Het tussenliggende album Hai Hai uit 1987 werd overgeslagen.

Naast het solowerk kwamen alle bekende te verwachten typische Hogdson Supertrampnummers voorbij. Naast de albumklappers uiteraard ook de hits. De setlist was logisch opgebouwd wat helaas inhield dat de twee slechtste nummers als laatste voorbij kwamen met het dieptepunt ook echt als laatste. Maar goed het publiek klapte zijn handen stuk dus het zal aan mij gelegen hebben. Met de uitvoeringen zoals hier gebracht was overigens weinig mis, het zijn meer de composities die mij minder aanspreken maar goed alles wat er voor kwam was erg goed tot fantastisch dus weinig te klagen.

Het podium had een decadent jaren 70 uiterlijk. Zes palmbomen en bijpassende Roger Hodgson in een smetteloos wit pak. De lichtshow was overdadig en om het verhaal maar even af te maken het geluid uitmuntend. Het kenmerkende hoge stemgeluid van Hodgson was wel iets aan slijtage onderhevig zonder dat het de meeste mensen op viel. Wat wel opvallend was dat het ene hoge gezongen lied makkelijker gedaan wordt dan het andere. Hodgson moest alle zeilen bijzetten om het verder prachtige Hide in Your Shell en In Jeopardy te halen maar hij knalde bv Dreamer er moeiteloos uit. Roger (toetsen, akoestische en electrisch gitaar) werd bijgestaan door 4 muzikanten.

Al met al een meer dan geslaagd avondje Roger Hodgson, dikke kippenvel momenten waren voor mij Hide in Your Shell, Death and a Zoo, Child of Vision, Had a Dream en (uiteraard) Fools Overture. Ook moet ik de breekbare akoestische versie van Even in the Quietest Moments nog even vermelden, prachtig.


Aankondiging door Erik de Zwart

Take the Long Way Home
School
In Jeopardy
Breakfast in America
Sister Moonshine
Hide in Your Shell
Along Came Mary
The Logical Song

Pauze

Lord Is It Mine
Death and a Zoo
Even in the Quietest Moments (akoestisch)
Had a Dream (Sleeping With the Enemy)
Child of Vision
Dreamer
Fool's Overture

Encore:
Give a Little Bit
It's Raining Again

Vlak voordat ik afreis naar Down the rabbit hole, voor onder andere David Byrne en Nick Cave, wilde ik graag nog zo'n andere jeugdheld zien. Je weet maar nooit wanneer ze vallen, en John Cale is inmiddels 76. Na de uitvoering van de Falkland suite (in '87) had ik hem niet meer live gezien. Paradiso was volgepakt met veelal grijze dames en heren en de oude heer werd warm onthaald. Vanaf een onnavolgbare uitvoering van Ship of Fools speelde de band een soort 'greatest hits', maar dan in geheel nieuwe uitvoering. You know more than I know was onherkenbaar maar prachtig, het zoete Half past France werd extreem uitgesponnen als een soort plattelandshorror. Waar Cale vroeger in de productie hield van het toevoegen van toeters en bellen, werd dat nu live gedaan door de hele band. Gitarist, drummer/toetsenist, bassist waren allemaal voorzien van elektronica. De oude heer, die wat slecht ter been was, zat als een generaal het grootste deel van het concert achter zijn keyboard, voor zijn troepen. Hij was verrassend goed bij stem. In het midden van de set werd een kleine sentimental journey gedaan met een klassiek uitgevoerde Fear is a man's best friend en Venus in Furs op elektrische viool. Maar het lijkt of dat niet van harte gaat, hij blijft liever oud materiaal extreem vernieuwen.
Hoewel... hij hing aan het eind toch weer de elektrische gitaar om en startte met veel plezier Gun, dat overging in Pablo Picasso. Toch nog een publiekslieveling... he never got called an asshole (not by you).

Geen recensie, maar de setlist van The Nomads op Down In The Nightclub in De Helling/Utrecht gisteravond http://www.fotothing.com/photos/d7b/d7b9100d67b0e88be9f48bdd5963e41f.jpg

Rolling Stones: geweldig

Met een paar weken vertraging: op 10 juni zag ik Bertrand Cantat met zijn band spelen in Brussel (AB). Een heel bijzonder optreden, waarbij ik voortdurend een wat ongemakkelijk buikgevoel had.

Goeie en bij momenten stevige rock uit Frankrijk en/of in de Franse taal: het is en blijft eerder zeldzaam. Noir Désir, of wat er uit voortgekomen is, is en blijft een uitzondering. Cantat is een van de weinig zangers die rockmuziek en de Franse taal perfect in elkaar kan laten vloeien. (het zijn de enkele Engelstalige nummers die het niveau van de platen/cd's naar beneden halen !)
Zijn uiterlijk, zijn stem, zijn présence op het podium, zijn zelfvertrouwen: de perfectie nabij. Voeg daar een sterke band aan toe, en je krijgt een optreden dat nog lang in m'n hoofd zal blijven rondhangen.
Ruim een uur stevige muziek, maar nog geen uptempo. Daarna kwam, na de speech van de bassist (zie verder), Tostaky, en ging de rest van de avond heel de zaal compleet uit de bol. Geweldig concert, heel heel blij dat ik er bij kon zijn.
Tostaky - AB 10/06/2018

En dat terwijl hij z'n verleden voortdurend met zich mee sleept. Ik las al dat hij verschillende optredens, vooral festivals, had geannuleerd ten gevolge van het protest dat er in verschillende steden is. Een niet onaanzienlijk aantal mensen vindt het niet kunnen dat hij nog op een podium staat na wat hij in 2003 heeft gedaan.
Het was duidelijk in Brussel dat Cantat het daar bijzonder moeilijk mee heeft; wat onder andere resulteerde in verschillende uithalen naar zijn thuisland, en meteen ook naar het verheerlijken van België en Brussel. Wat het toch al enthousiaste publiek bijna uitzinnig maakte. M'n oordopjes waren vooral een bescherming tegen de mensen rondom mij.
Na ongeveer een uur was er een break en gaf de bassist - vaste begeleider van Cantat - een speech van bijna 10 minuten, waarin hij vertelde dat de tegenkanting en het protest teveel werden voor de zanger, en dat hij er definitief de brui aan geeft: alle nog geplande optredens zijn afgezegd. (laatste concert)

Toen hij voor de derde keer op het podium kwam, zette hij zijn liefde voor België nog wat meer in de verf: hij had toen een Rode Duivels-shirt aangetrokken. Het leidde tot een 'Merci Bertrand'-koor...

Fantastische artiest, fantastisch optreden.
Mag hij nog op een podium staan ? Het antwoord is niet evident. Zoals ik het ook niet evident vind om hem uit volle borst toe te juichen. Maar hij heeft hoe dan ook zijn straf uitgezeten. Mag een boekhouder die een misdaad begaat, nadien weer gaan boekhouden? Mag een postbode weer brieven gaan ronddragen ?

Nog dit:
- Op geen enkel moment heb ik die avond in de zaal iemand Nederlands horen spreken. Ongetwijfeld zullen er wel Vlamingen (of Nederlanders) geweest zijn, maar het is wel duidelijk dat bij het grote publiek de kennis niet verder reikt dan Le vent Nous portera.
- Best wel bizar: géén Le Vent Nous Portera op zijn laatste optreden.
- En ten allerlaatste: over Frankrijk spreek ik me niet uit, maar ik kan me toch moeilijk vorstellen dat deze man nooit meer naar Brussel/de AB komt...

Gisteren Guns N Roses gezien....

Die kunnen het echt nog wel. 3 uur en 15 minuten lang één groot feest.

Gisteren PBII gezien in de Rijswijkse Schouwburg met een theatershow rond de idealen van Wubbo Ockels. Nogal dubbele gevoelens bij.
Muzikaal was het prima. De band had een extra percussionist en vier strijkers, wat het geluid nog wat dynamischer maakte. Daarnaast deed Bert Heerink mee als extra zanger en die heeft zich ondertussen ook wel voldoende bewezen. Daarnaast was het leuk dat Nathalie Mees meer dan anders de ruimte kreeg om haar geweldige zangkunsten te etaleren.
Maar goed, dan de rest. Er zat voor mijn gevoel niet echt een duidelijke lijn in de voorstelling, waardoor het nogal fragmentarisch overkwam en de boodschap ('save the earth') te vaak herhaald werd. Aan het begin van de voorstelling werd verteld dat Ockels zelf niet zo van het prekerige was, dus de show deed hiermee niet echt recht aan zijn stijl: het was bij tijd en wijle erg drammerig. Hoe goed de intenties ook mogen zijn, ik ga naar de schouwburg voor een leuke avond en niet om de les gelezen te worden (nog even los van de vraag in hoeverre ik me aangesproken moest voelen).
Enfin, toch had het allemaal nog best goed kunnen komen tussen de voorstelling en mij. Ik had echter onvoldoende begrepen dat de show vooral om Jörgen Raymann zou draaien. Ik kende hem tot gisteren alleen van naam en dat had ik liever zo gehouden. Wat een vervelende vent.

Ze treden een keer of dertig op begreep ik. Hopelijk slaat de show aan en trekken ze volle zalen. Ik gun het ze van harte want ik vind het erg tof dat ze zich zo inzetten voor de verspreiding van een boodschap waar ze zelf in geloven. Daarnaast vind ik het wel van lef getuigen dat ze de zaken zo groots aan durven pakken. Er zat gisteren toch zo'n 300 man in de zaal en ik begreep dat de première a.s. zaterdag uitverkocht is (en dat bereik je vermoedelijk niet als je geen 'grote naam' aan je voorstelling verbindt).
Ik hoop echter vooral dat PBII na deze tour weer een paar shows gaat doen waarbij ze uitsluitend de muziek spelen (ondersteund met de beelden van Ockels ofzo), daar word ik veel gelukkiger van.

Gisteren Paul Simon gezien in het Sportpaleis te Antwerpen. In topvorm!
America
50 Ways to Leave Your Lover
The Boy in the Bubble
Dazzling Blue
That Was Your Mother
Rewrite
Mother and Child Reunion
Me and Julio Down by the Schoolyard
Rene and Georgette Magritte With Their Dog After the War
Can't Run But
Bridge Over Troubled Water
Wristband
Spirit Voices
The Obvious Child
Questions for the Angels
The Cool, Cool River
Diamonds on the Soles of Her Shoes
You Can Call Me Al

Encore:
Late in the Evening
Still Crazy After All These Years
Graceland
Encore 2:
Homeward Bound
Kodachrome
The Boxer
American Tune
The Sound of Silence

Hoogtepunten: The Boy in the Bubble, You Can Call Me Al (meebrullen!), nieuw arrangement voor Bridge, mooie begeleiding bij Renee & Georgette Magritte, en uiteraard het intiem meezingen met The Boxer en Sound of Silence.
Minpunt: Wristband. Seriously, what?

Jezus, wat een setlist.

Wat was precies het probleem met Wristband? Ik vind de studioversie erg leuk.

07/07: Undergang, Gorephilia & Skullhog - Little Devil, Tilburg

Voor maar vijf euro kreeg de bezoeker gisteren drie ijzersterke deathmetalbands voorgeschoteld.

Het Nederlandse Skullhog was een lekkere opener. Smerige doomy vertragingen, moddervet riffwerk en meedogenloze blastbeats met gortdroge aankondigingen.

Gorephilia was mijn favoriete band van de avond. De Finse band speelt deathmetal op een manier zoals ik het het liefste hoor: oldschool, maar met een twist. Een perfecte retestrakke afwisseling tussen pijlsnel blastbeatwerk (fenomenale drummer!), nekspierverrekkende midtempo riffs en mysterieuze doomy passages. Als het beste werk van Morbid Angel: Formulas Fatal to the Flesh en Gateways to Annihilation. Deze band heeft gisteren overduidelijk zieltjes gewonnen en hadden de merch voor mooie prijzen liggen: een CD en een t-shirt voor twintig euro! Die heb ik natuurlijk meegenomen.

Het Deense Undergang was de headliner, maar het voelde voor mij als het smerige toetje. Het zou toch niet beter dan Gorephilia worden, en Undergang is dan ook heel anders. Subtiliteit wordt het raam uitgeflikkerd en superlompe jaren '90 deathmetal à la oude Carcass (Symphonies of Sickness) wordt de zaal ingevuurd met belachelijk lage grunts. Bij vlagen komt er een versnelling in of bijna een fucked up hoempa-drumritme dat de zaal in beweging zet. Na een half uur heb ik het wel gehoord, maar het is heerlijk om mee af te sluiten. Topavond voor een topprijs!

Vera, Groningen, Parquet Courts 6 juli.

Parquet Courts op hun favoriete podium, het drukstbezochte van de inmiddels 4 keer dat ze in Vera speelden, het was vrijwel uitverkocht. Zoals te verwachten viel lag de nadruk op de nieuwste plaat, daarvan werden 10 van de 13 nummers gespeeld (Violence en de laatste 2 nummers van Wide Awake werden niet gespeeld).

Opener was uiteraard Total Football, WK en in het land van Totaal Voetbal, dat kon niet missen. Gevolgd door Dust. Samen met een lang uitgesponnen versie van One Man No City en Outside de enige nummers van Human Performance.

Van Content Nausea speelden ze ook twee nummers, Pretty Machines en Psycho Structures.

Verrassing van de avond was de Ramones cover Today your Love, Tomorrow the World, een zeer aangename verrassing wat mij betreft, coole versie van een geweldig Ramones nummer. Gevolgd door Dear Ramona. Persoonlijk vind ik Light up Gold nog steeds de beste PC plaat (al vind ik de rest ook goed, daar niet van) en het LuG gehalte bestond uit Master of my Craft, Borrowed Time en (de afsluiter van de avond zonder toegift) Light up Gold.
En daarmee hebben we (volgens mij) alle 21 nummers gehad.

Prima concert!

Johnny Marr Je weet het.
Arrie: ik vind dat gewoon een raar nummer, lijkt ter plekke uitgevonden

Gisteravond op het allerlaatste moment nog een kaartje voor Paul Simon gekocht (dank je Ticketswap) en daar heb ik geen spijt van gehad. Ik had de goede berichten over zaterdag gelezen en toch overtrof het mijn verwachtingen. Paul was zeer goed bij stem, hij had een geweldige band en een setlijst om van te dromen. Bijna alle nummers die ik wilde horen kwamen voorbij. Ten opzichte van de concerten van de afgelopen weken kregen we zelfs een nummer extra (Old Friends) en werd Late in the Evening ingeruild voor Gumboots. Daarmee werd meer dan de helft van Graceland werd gespeeld en dat is natuurlijk altijd goed. Zelfs Wristband viel live nog mee, terwijl ik dat op plaat vrij rampzalig vind. Ik had dan liever Duncan gehoord, maar je kan niet alles hebben

Afgelopen zaterdag Ben Howard in een uitverkochte AFAS Live gezien. Tijdens zijn vorige tour stond hij nog drie keer in een uitverkochte AFAS, dit jaar 'maar' een keer, maar in het najaar nog wel drie keer in Tivoli. De mindere toegankelijke sound sinds I Forget Where We Were uit 2014 heeft daarop dus wel zijn invloed gehad, maar ik denk dat de fans van die nieuwe richting daar niet zo om malen, waaronder ik. Van te voren vreesde ik een beetje de verhalen van die tour, waar er toen blijkbaar erg veel door de nummers heen werd gepraat omdat veel mensen nog voor de vrolijke folky nummers van het debuut kwamen. Gelukkig was dit niet het geval, integendeel, de nieuwe nummers werden goed ontvangen en de paar nummers van I Forget Where We Were werden zelfs met luid gejuich ontvangen.

Zijn laatste worp Noonday Daydream borduurt nog verder op de sound van I Forget Where We Were door sfeer en soundscapes nog meer de overhand te laten nemen. Alle nummers van het nieuwe album kwamen ook voorbij, en die werden nog overtuigender gespeeld dan op plaat. Dit kwam mede door de uitgebreide band bezetting met onder andere strijkers en blazers. Wat nog eens verder hielp was dat het geluid in de zaal erg goed was afgesteld. Zoals verwacht was Ben Howard niet de showman, maar vooral diep in zijn muziek verzonken. Hoogtepunt was toch wel End of the Affair dat live nog intenser was dan op plaat, ik kreeg er even kippenvel van. Uiteindelijk is het Howard gelukt om me het hele concert bij de les te houden en mee te voeren in de prachtige sferen van zijn nummers.

Drie dagen We Are Electric achter de rug. Perfect weertje, zeer verzorgd festival met goed eten en fijne mensen. Genoten van prachtige stages in een geweldige ambiance. En dat voor zeer weinig geld. Optredens van o.a. Justice, The Prodigy, Paul Kalkbrenner en Vitalic waren memorabel. Ook de Rampage stage met snoeiharde drum and bass was genieten geblazen, bijna nooit zo hard gegaan als dit weekend. Vooral Calyx & Teebee gingen snoei- en snoeihard.

Leuk Marcel! Ik ben ook naar We Are Electric geweest en ook bij mij sprongen Justice, Vitalic en Paul Kalkbrenner er in positieve zin uit. Hele diverse sets brachten zij. Werd gek toen Kalkbrenner zijn Gebrunn Gebrunn inzette of Vitalic zijn bekende My Friend Dario/La Rock 01. Vitalic bracht nog geen eens zijn laatste nummers ( El Conmigo, Waiting for the Stars en Eternity ) en toch stond zijn set als een huis.

The Prodigy vond ik wel leuk ( met name de klappers ), maar heeft stevig aan kracht ingeboet nadat ik ze in 2011 voor het laatste zag. En waar was Out of Space, zoals de mensen om mij heen scandeerden? De laatste dag ben ik naar huis gegaan, mijn vader werd 70! We Are Electric was echter wederom een groot feest met een uitstekende sfeer, al mis ik dat heerlijke meer in Eersel wel.

Modeselektor viel mij ook wat tegen ( na zijn briljante optreden op Pitch een paar jaar geleden ). En dat ondanks zijn slotoffensief ( Cowgirl/A New Error ). Ik stond helemaal vooraan, maar vond het vooral een bak, niet melodieuze eentonige herrie.

Iemand nog bij Idles in Rotown geweest? Ik dacht op Koningsdag bij shame wel het energiekste optreden van 2018 gezien te hebben... Maar nee! Alhoewel muzikaal wellicht ietsje minder fijnbesnaard, was het qua intensiteit nog nét effe meer, beter. Interessante ontwikkeling daar met die nieuwe Engelse bandjes. Dus ook daarom: Hup Engeland

Er waren een aantal MuMe-ers, so I've been told... thrm

Maar inderdaad; Idles is ontzettend intens. Barcelona om 03.00 uur 's nachts was ook een heerlijk beuknachtje. Ik ga ze komende november weer zien, in 't noorden van 't land

Ik hoop eigenlijk dat ze nog bij LGW? aansluiten, als het tourtechnisch kan althans.

Zeer zeker en ik heb ook erg genoten. Lekker om ze in zo'n klein zaaltje te zien zonder er zelf al helemaal af te liggen (afgelopen juni in Barcelona) of het materiaal nog niet te kennen (februari in Den Haag) of het uit complete onwetendheid overslaan door dronken in het gras te blijven liggen op een festival (juli 2017 in Rotterdam). Die lui zijn echt een live-sensatie en ik raad dan ook iedereen aan ze een bezoekje te brengen wanneer ze in de buurt zijn (en daar zijn genoeg kansen voor).