Eminem in de Goffert

Toch wel even zitten twijfelen of ik hier naar toe zou gaan. Dolgraag wilde ik Eminem nog een keertje zien, maar de Goffert vind ik helemaal niks. Het voelt altijd heel druk aan en de voorzieningen (drinken/toiletten) zijn veel te weinig aanwezig. En dan zal je net zien, is het ook nog eens behoorlijk heet.

Toch geen spijt, Eminem was goed bij stem en leverde een fraai concert af met onder andere prima ondersteuning van Skylar Grey. (Gelukkig) veel oud werk, veel show en het geluid was zelfs ok. Alleen weinig rust tussen de nummers, waardoor het met 1,5 uur wat aan de krappe kant was. Maar ik vond het wel prima. Lamme poten en ik moest ook nog terug naar Rotterdam.

Eminem was tof inderdaad. Zal proberen nog een verslagje te typen dezer dagen.

Gisteren 12/7/2018 heb ik Antimatter gezien in Helmond in De Cacaofabriek.

Voor mij was dit de zevende keer dat ik ze live heb gezien en ook nu was het weer indrukwekkend. De beste nummers van de laatste 3 albums kwamen voorbij. Zanger Mick Moss was in topvorm en de band was superstrak. Naast het eigen materiaal werd ook nog Welcome To The Machine van Pink Floyd gespeeld maar ook een aantal oude nummers die ik nog nooit live had gehoord. Denk aan Saviour en Angelic.

Mooie avond gehad! Prima geluid, prima band en prima nummers. Eigenlijk is het grootste compliment dat ik Antimatter kan geven is dat Anathema de oude band van Mick Moss dit niveau al jaren niet meer haalt.

Nee, de achtste keer zal ik weer gaan. Na verwachting zal dat wel begin volgend jaar zijn want nieuw materiaal komt in november van dit jaar.

Gisteren King Crimson in het Concertgebouw te Amsterdam

Geheel tegen onze normale gewoontes in, hadden we ervoor gekozen om een VIP-pakket te nemen. Het kost een rib uit je lijf, maar dan heb je ook wat. En ach, het is King Crimson, dus dan hebben we het er wel voor over. En dat soort overwegingen.
Half zes moesten we ons al melden. Om er vervolgens achter te komen dat alleen de bezoekers met een nog duurder VIP-pakket naar binnen mochten, want zij kregen nog een introductie door bandleden. Een uur later mochten wij dan eindelijk ook naar binnen. Het ontspannen eten van te voren was inmiddels gereduceerd tot sandwiches van de AH voor in de rij.
Bij binnenkomst kregen we dan een goodiebag met daarin een speciale cd-box, een programmaboek en een katoenen KC-tas. En vervolgens hadden we het exclusieve recht om langer binnen te mogen wachten, want we hadden toch al gereserveerde 'premium seats'.
Toen de zaal eenmaal openging, bleken die 'premium seats' te bestaan uit de voorste rijen, zodat je dus omhoog moest kijken (het podium is anderhalve meter hoog en vooraan stonden drie drumstellen). Tamelijk waardeloos dus. Met de zaalmuziek (een uur lang 'gelui' van kerkklokken) en twee tenenkrommende welkomsttoespraakjes deed de band er vervolgens het maximale aan om de voorpret de kop in te drukken.

Gelukkig begon - na 2,5 uur wachten en een kwartier te laat - dan eindelijk King Crimson. Een achttal ditmaal, met net als drie jaar geleden weer drie drummers. Dat gaf natuurlijk weer de nodige toffe ritmepassages, die voor mij niet lang genoeg konden duren.
Ten opzichte van drie jaar geleden lag er nu meer focus op het werk van Lizard en Islands was voor mij zelfs wel een hoogtepunt. Voordeel hierbij was dat de stem van Jakko Jakszyk de zangpartijen redelijk aan kan. Dat kan helaas niet gezegd worden voor de nummers die oorspronkelijk door Adrian Belew werden gezongen. De 'zang' in Indiscipline was tenenkrommend slecht en ook het gitaarspel schoot zwaar tekort. Als eigenlijk iets bewezen werd gisteren, dan is het dat ze het Belew-tijdperk beter met rust kunnen laten. En daarnaast blijft de vraag of die Jakszyk wel goed genoeg is voor King Crimson, want erg overtuigend vond ik het toch niet...
Gelukkig bleef er genoeg moois over, zoals de verschillende Radical Action-delen en uiteraard toegift Starless. Drie uur lang speelden de heren (inclusief een pauze) en het had van mij nog wel een tijdje door mogen gaan, want er bleef nog zoveel moois ongespeeld...

Het VIP-pakket was een ontluisterende ervaring, maar het concert zelf was gelukkig bijzonder goed. En nu maar hopen dat dit niet de laatste keer was...

Ik zit nu in De Pul in Uden, zo meteen Mark Lanegan ?

Nou ja, een paar dagen te laat, maar ik vond dat ik toch nog een verslagje moest typen:

Eminem dus. Een echte (jeugd)held van mij, dus toen bekend werd dat hij weer ging optreden in NL vond ik dat ik koste wat kost kaarten moest halen. Zo gezegd, zo gedaan en toen begon het aftellen.

Ik reed samen met een vriend heen en het was ontzettend irritant om uiteindelijk naar de parkeerplaats te rijden. Het was erg druk bij de afslag en eenmaal geparkeerd, moesten we ook nog in een stikhete pendelbus naar het festivalterrein. Maar goed, na een goede drie uur eindelijk binnen.

Voorprogramma met Royce da 5'9" en 2Chainz (die spreekt zijn eigen naam nog maffer uit dan DJ Khaled), was opzicht wel aardig maar niet baanbrekend. Alleen Birthday Song vond ik echt een tof nummer. Ach, daarvoor kwamen we ook niet. Toen was het wachten op Eminem!

Hij speelde (gelukkig) niet veel van Revival, maar gewoon een compilatie van zijn grootste hits. Dat deed 'ie in een rap tempo, voor ik het wist waren de anderhalf uur voorbij. Het is dat ik al zijn nummers door en door ken, maar bijvoorbeeld 'Till I Collapse afkappen na één verse en refrein vind ik gewoon zonde.

Bonuspunten voor Skylar Grey. Prachtige vrouw en de uitvoeringen van Stan, Love The Way You Lie (ook The Monster geloof ik) en Walk On Water deden echt niet onder voor het origineel, overtroffen ze zelfs. Vooral LTWYL kwam hard binnen, erg onderschat nummer in zijn oeuvre.

Daarna was het weer wachten wachten wachten.... op die k*tbussen. Nee, voor de organisatie ga ik niet weer heen. Lange rijen voor drinken, toiletten en munten. Een pinstoring is dan ook nog vrij ruk.

Net terug van Loudness in Hengelo in een matig bezochte Metropool. Goed 200 toeschouwers wisten de Japanners op de been te brengen, echt veel meer kwam er niet op af. Loudness had te kampen met een zieke drummer en dus een vervanger in de gelederen. Maakte voor mij geen verschil want hun originele drummer is al lang geleden gaan hemelen. Voor de rest was Loudness in de originele bezetting en die had ik niet eerder gezien. Na de voorprogramma's (niet of amper gezien wegens reizen / omlopen) werd er vrij snel omgebouwd voor Loudness en met een minimum aan voorbereidingen (amper soundchecks) was het geluid bij opkomst verrassend goed. Bassist Masayoshi Yamashita herkende ik meteen terug, gitarist Akira Takasaki vond het nodig zijn haar wat te blonderen en zanger Minoru Niihara bleek echt een toffe peer te zijn op het podium. Men opende zoals verwacht met 2 nieuwe nummers en, ook al kon die niet, de stemming zat er goed in. Wat een enthousiasme weet Niihara over te brengen, prima frontman! Echt leuk begon het te worden met 'Crazy Nights', prompt gevolgd door 'Like Hell' en 'Heavy Chains'. Allemaal van 'Thunder in the East'. Ze hadden wat mij betreft dat hele album mogen spelen, maar zoals verwacht werd er daarna uitgebreid geput uit nieuw werk. Wat teveel van het goede wat mij betreft; ik ken het niet en het boeit mij niet zo als het oude werk. Met een lang uitgesponnen drumsolo, vooraf gegaan door een instrumentaaltje, werd mijn geduld danig op de proef gesteld. Daarna weer nieuw werk en mijn stemming daalde enigszins, totdat eindelijk de eighties werden aangekondigd. 'Black Wall' was dan eindelijk weer een hoogtepunt, gevolgd door 'Crazy Doctor' en 'In the Mirror'. Als laatste kregen we de uitsmijter 'S.D.I.', waarna de band afscheid nam. Toegiften deed men niet, al duurde deze show goed anderhalf uur. Heb een beetje gemengde gevoelens over dit optreden want als je hoofdzakelijk oud werk wil horen was het nogal eens even doorbijten. Die nieuwe CD 'Rise to Glory' mochten ze houden, evenals de shirts ( die overigens goed betaalbaar waren). Ik heb al een hele garderobe aan bandshirts die amper gedragen worden. Liep daar rond in een smetteloos gaaf 'Screaming for Vengeance' shirt, nog uit de Wâldrock tijd. Wel blij mijn oude helden nog eens gezien te hebben, dat behoorde tot het laatste waar ik rekening mee hield.

Janelle Monáe in Madison Square Garden, New York.

Concerten in het buitenland zijn altijd net even wat leuker. Afgelopen dinsdag zag ik Mick Flannery voor de tweede keer in zeer korte tijd (een aantal weken terug nog in Rotterdam). Een klein zaaltje in NY vol Ieren, wat niet zo vreemd is met zo'n grote gemeenschap in NY. Wat gelijk al opviel was het warme onthaal en dat de nummers goed werden meegezongen.

Een dag later in Madison Square Garden was dat nog veel heftiger. Al bij het voorprogramma van St. Beauy werd er keihard gegild. Amerikanen weten wel hoe ze uit hun dak moeten gaan. Deze nuchtere Nederlander moest er wel om lachen. De zaal zat vol strijdbare donkere vrouwen en Lady Gaga en Madonna zijn volgens mij al hun gay-fans kwijt, want zo'n beetje elke kerel die er liep was gay of queer. De lesbo's waren ook ruim vertegenwoordigd. Daartussen waren nog wel wat hetero-koppels waar het leek of moeders de vrouw manlief meetroonde.
Janelle werd onthaald als de nieuwe muziekkoningin. Wat kunnen de Amerikanen uit hun dak gaan zeg. Oordoppen waren eigenlijk toch wel nodig, maar dan meer voor het gegil.
De zaal (Hulu Theater) was apart, maar bood goed zicht. De show ging in een rap tempo voort met een kleine ode aan Prince (een stukje Purple Rain), een beetje James Brown (Baby baby baby) en wat korte gesprekjes over black power en de gay community. U begrijpt dat dat er in ging als koek in New York, de stad die zij als haar nummer één zag, omdat het daar voor haar allemaal begon en dat publiek haar altijd warm onthaald heeft.
Visueel was het genieten met de vele, kleurrijke videoschermen, de bonte kleding (die regelmatig gewisseld werd) en de dans. Wel heb ik wat twijfels over wat nu wel en wat nu niet live was.

Ik ben heel benieuwd wat Janelle nog mee neemt naar haar Europese shows, want een zaal als Paradiso kan onmogelijk de show in de vorm zoals ik het hier meemaakte herbergen. Maar wat een geweldig show as dit zeg, en wat een entertainer is Janelle. Onbegrijpelijk dat ze hier nog niet in zalen als de Afas of Ziggo staat.

Erg tof om te lezen allemaal, ik ben blij dat je het zo naar je zin gehad hebt bij Janelle! Het maakt me alvast zeer benieuwd naar haar concert in Paradiso. Ik vind het juist erg fijn dat ze daar straks staat en niet in de ongezellige blokkendoos in Zuidoost. Ziggo Dome is wellicht nog een brug te ver, ze is in Nederland immers ook een stuk minder bekend en populair dan in de VS. Dus nee, ik heb geen enkel bezwaar tegen Janelle in Paradiso, het podium dat Prince naar verluidt diverse malen in vuur en vlam zette (ik heb zo het vermoeden dat jij daar toen getuige van was! =P).

Geweldige zaal ja en ik heb Prince daar inderdaad meegemaakt (zoals zoveel andere artiesten). Eerlijk gezegd lijkt Janelle in Paradiso me geweldig (Hulu Theater in Madison Square is op zich wat ongezellig, maar wel een belevenis als tourist om mee te maken).
Ik twijfel dan ook om straks via Ticketswap aan kaarten te komen, want het was echt een feest en Paradiso is een schitterende zaal. Ongetwijfeld een afgezwakte vorm van de show, maar dat zou niet uit moeten maken. Denk ook dat het publiek hier in Nederland wat minder uitgesproken zal zijn.

21/07: Witchsorrow/Coltsblood - Little Devil, Tilburg

Terwijl een kilometer verderop een enorme drukte was door de Tilburgse Kermis, besloot ik om vanuit Station Tilburg gelijk richting de Little Devil te gaan voor een uitstekende doomavond met twee sterke Engelse bands.

Coltsblood opende met een set die volledig mijn ding was. Een heerlijke mix van (funeral)doom, sludge en blackmetal. Daardoor ontstond er veel dynamiek en een meeslepende sfeer. De band kan je helemaal tot rust brengen met dreunende doomriffs en melancholische leadgitaarlijnen om daarna de luisteraar helemaal kapot te beuken met aanvallende blastbeats en stroperig blackmetalgitaarwerk. Op plaat vond ik het degelijk, maar dit soort muziek hoort thuis in een livesituatie.

Witchsorrow heeft met Hexenhammer dit jaar een lekkere traditionele doomplaat uitgebracht en daar speelden ze ook veel van. Qua stijl doet Witchsorrow me denken aan Electric Wizard en Cathedral. Vooral de laatste komt in de vocalen flink naar voren, al kan de gitarist van deze band echt zuiver zingen. Weinig poespas, goede riffs, sterk gesoleer, lekkere grooves. Gewoon een aangename set.

De Little Devil programmeert lekker door in de zomervakantie en daar ben ik blij mee. Twee uitstekende doombands gezien voor maar vijf euro. Zeer vriendelijk voor de portemonnee.

21-7: Café Tacvba, Melkweg Max, Amsterdam € 30 excl. 5*

Tacvba's tweede album Re (1994) werd door Rolling Stone het beste album uit Latijns-Amerika genoemd. Terwijl anderen ze de Mexicaanse Radiohead noemen. Muzikaal gaat dat niet geheel op maar de vier heren van Café Tacvba hebben volgens mij wel dezelfde intenties bij het uitwerken van hun nummers. Hun album Cuatro Caminos (2003) komt muzikaal misschien nog het dichtst in de buurt van het werk van Radiohead, maar ik ben niet zo bekend met hun werk afgezien van de 'hits'.

Best optreden van 2018, misschien wel van de laatste 5 jaar! Als een act door het enthousiasme van het publiek zich laat verleiden om een DERDE toegift te doen dan weet je dat het een speciale avond was. Helaas kregen we niet all-time-favourite La Ingrata (de ondankbare?) maar wel Las Persianas, een andere nummer van het debuut album uit 1992. Wordt door het publiek evengoed omarmd. De zanger wilde nog wel doorgaan maar de rest van de band vond het wel goed zo na 21 nummers ( setlist ). De eerste en tweede toegift telden samen al 7 nummers en dat is tegenwoordig al 4-5 nummers meer dan gangbaar bij een gemiddeld optreden. Dat terwijl de band 20 minuten later begon dan aangekondigd, dat is vaak een slecht teken, een vervelende manier die soms gebruikt wordt om te verdoezelen dat er een (inge)korte setlist gespeeld gaat worden. Maar het eerste optreden in Nederland van deze alternatieve Mexicaanse band in bijna 25 jaar werd een groot feest. De zanger grapte aan het begin dat het nu eindelijk eens tijd werk om zo'n beruchte coffeeshop te bezoeken, als de echte reden om Amsterdam te bezoeken.

Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat Café Tacvba de Max vol zouden krijgen, het was bijna uitverkocht en gezien hun Punk oorsprong ook eerder in de Oude Zaal verwacht. Tenslotte zijn er 'maar' circa 3 a 4 duizend (jonge en oude) Mexicanen officieel in Nederland. Duidelijk waren alle in Nederland wonende studenten uit Mexico hier aanwezig. Ook waren er veel meer vrouwen aanwezig (50/50) dan ik gewend ben bij een optreden van een alternatieve band. Meestal is het een kleine groep grijzende heren als publiek bij acts die ruim 25 jaar bestaan. Maar deze Mexicaanse band met vele (Latin) Grammy's op zak, is zeer beroemd in vele Spaanssprekende landen. Maar de meerderheid waren Mexicanen, die vol trots met hun nationale vlag wapperden. Bij mijn vorige concert van Residente (zanger van de recalcitrante Latin Hip Hoppers Calle 13) waren er vlaggen van vele Latijns-Amerikaanse landen in de grote zaal van de Paradiso. Jammer dat Café Tacvba daar niet speelden dan was er ruimte geweest om te dansen zoals dat toen wel kon bij dat optreden.

Later meer...

Naar aanleiding van jouw recensie heb ik Re even aangezet en ik moet zeggen, dat klinkt verrassend lekker. Ik heb nu zes nummer gehad, morgen weer verder.

De Grote Zaal van Paradiso is toch niet groter dan de Max?

Er zijn meer balkons (met zitplaatsen) in de Grote zaal van de Paradiso en daardoor komt er op de vloer meer ruimte voor degenen die dat nodig hebben. Er is dan ook minder druk naar voren vanuit de zaal tenslotte wil bijna iedereen graag vooraan staan. Je kan dan uitwijken naar de balkons of naar de iets hogere zones in de 'zijbeuken' van de zaal.

Leuk festival dat Welcome To The Village. Stuk of 5 stages langs het water in Leeuwarden. Sprookjesachtig (lees: hippisch) opgezet, veel gezinnen met kleine kinderen. Gevarieerd programma, zowel theater als muziek voor een degelijke prijs. Had een kaart gekocht om Ivo Dimchev weer live te zien, in Rotterdam was hij zeer sterk. Helaas moest hij wegens familieomstandigheden afzeggen...

Wat blijft er dan over? Nou, bar weinig goeds. Man man man, wat een droevigheid qua muziek eigenlijk. tUnE-yArDs zeer matig, veel herrie zonder duidelijke lijn. Experimenteel, graag! Maar dit was chaotisch en onevenwichting als je het mij vraagt. Motorpsycho, leuk, niet memorabel. Warhaus was degelijk, Mark Lanegan Band best oke, Weval langdradig en saai, Kuenta i Tambo is teringherrie. The Mystery Lights was nog het meest overtuigend, fijn sfeertje, goede sound. De jongemannen van The Mauskovic Dance Band weten er een zomers feestje van te maken, zeer hip en dansbaar. Stukje Wende was ook oké overigens, nieuwe album is niet slecht. Geen enkele act scoorde voor mij hoger dan een 6,5, dus dat is ten opzichte van andere festivals zeer karig. Mede door het fijne publiek, het goede weer en het theateraanbod toch de moeite waard geweest!

Joan as Policewoman beviel me erg goed in het zondagavondzonnetje gezeten op de weide.

Nu ja, vandaag nog.

Dweezil Zappa, hij wordt steeds beter en heeft nu ook weerveen hekecsterke bezetting. Bijna 2,5 uur non stop Zappa op topklasse niveau. Muzikaal is het echt briljant. Helaas kan ik dat niet zeggen over het geluid in de Melkweg. Vooraan hoor je de zang nauwelijks en dan voral ver achter je. Leuk dat het bij de PA wel goed klinkt, maar de zaal bevat meer bezoekers,

TW Classic, Werchter

Eerst maar wat klagen; hoe is het mogelijk dat je met tropische temperaturen precies nul extra schaduwplekken creëert? Omdat alle optredens op één open podium plaatsvinden is er dus ook geen tent en sta je de hele dag gedwongen in de volle zon. Gezien de prijzen van drank en voedsel zal het met budget niks te maken hebben; 6 euro voor een cappuccino? 6 euro voor een stukje watermeloen? 12 euro voor een broodje kebab waar ik er 3 van moet eten om mijn honger te stillen? 3 euro voor een klein bekertje bier ben ik inmiddels gewend, maar dan is er toch altijd nog de mogelijkheid om een halve liter te nemen. Hier niet dus. Aan geld geen gebrek, maar met deze prijzen smaakt het ons niet. We hebben in tegenstelling tot 2 weken eerder bij DTRH vrijwel niks uitgegeven.

De eerste 3 optredens hebben we aan ons voorbij laten gaan, maar wat we meekregen van Richard Ashcroft en Nathaniel Rateliff klonk niet verkeerd.

Gezien het aantal mensen vreesde ik dat het dringen zou worden voor een mooi plekje, maar niets bleek minder waar. Bij de laatste vier optredens hadden we steeds een plekje vooraan zonder daar veel inspanning voor te hoeven leveren. Dat maakte veel goed! Evenals de optredens zelf.

Niet bekend met alle muziek van dEUS wisten ze ons toch wel te boeien en op te zwepen met uitgebreid gitaarwerk. Fell Off The Floor Man, Theme From Turnpike, Hotellounge en Quatre Mains sprongen eruit. Jammer dat ze Suds & Soda na de eerste noten moesten afbreken wegens tijdgebrek. Zeker omdat de setlist het hele optreden zichtbaar was. Ze twijfelden heel even om door te gaan, maar durfden het niet aan...... Toch een goed begin!

The National ging uitstekend van start met een mooie mix van nieuw en oud werk. Matt was voor zijn doen erg rustig. Na ruim een uur werd de nood erg hoog. De laatste 4 nummers hebben we daarom van iets verder meegekregen en dat leek wel wat minder.

Kraftwerk heb ik toch wel als heel bijzonder ervaren en is iets waar ik nog regelmatig aan terugdenk. Nog een beetje gegroeid. Niet alle nummers even sterk, maar weer eens wat anders. Hoogtepunten; The Man Machine, Tour De France, The Model, The Robots.

Het laatste optreden was een zegetocht voor Tom Smith, die hier wat mij betreft liet zien uitgegroeid te zijn tot frontman van een band die dit soort grote festivals zeker wel kan headlinen.

dEUS 7+
The National 8-
Kraftwerk 9
Editors 9-

Net terug van Bizarre Ride Live Presents 'Bizarre Ride II the Pharyce'.

Ik won er vorige week kaartjes voor bij een popquiz, en was meteen enthousiast, want Bizarre Ride II the Pharcyde van The Pharyce is één van mijn favoriete albums allertijden. Maar door die wat aparte 'naam' van het evenement dacht ik: huh, is het een tribute-show ofzo? Heeft de groep zelf er nou wel of niet wat mee te maken? Even verder gelezen en twee van de vier oorspronkelijke rappers bleken van de partij te zijn (Slimkid3 en Fatlip), aangevuld met Akil van Jurassic 5. Dat was voor mij voldoende om erg enthousiast te zijn. jordidj1 wilde bovendien wel met me mee dus dat beloofde een toffe avond!

(overigens: het zit zo dat de andere twee rappers (Imani en Bootie Brown) nog officiëel The Pharcyde vormen, dus kunnen Slimkid3 en Fatlip dit niet als 'The Pharcyde' doen. Maar, benadrukten ze tijdens het concert, er was geen sprake van 'animosity')

Het album dat ze deden is zo'n favoriet album van me door het enthousiasme en plezier dat eruit spreekt. De spontaniteit ook, de speelsheid. Maar dat was 26 jaar geleden, toen ze begin twintig waren. Nu gaan ze alweer richting de 50. En hiphop-shows zijn sowieso hit or miss, dus ik vond het wel even spannend hoe het zou worden.

Maar mijn twijfels werden echt al in de eerste seconden weggenomen, toen ze het podium op kwamen terwijl ze luidkeels 'oooooh shit!' riepen, wat het refrein van de openingstrack is. Het enthousiasme straalde er vanaf. Het publiek pikte het ook goed op, en deed al snel mee, en op dat moment was ik ervan overtuigd dat het een mooie avond zou worden.

En dat werd het. De ene toptrack na de ander kwam langs, de beats klonken goed, de rappers hadden er zin in, het publiek had er zin in. Ik begon me echter wel af te vragen wie nou wie was op het podium. Ik heb de clipjes weleens bekeken, maar ze zijn een dagje ouder natuurlijk. Na een tijdje had ik wel door wie Slimkid3 was, maar was die kleine man dan Fatlip? Ik twijfelde... totdat Slimkid3 naar hem verwees als J-Swift. Het verraste me, om twee redenen, maar het deed me ook erg goed. J-Swift is namelijk de producer van het album (en geen rapper). Echter, al tijdens de opnames van dat album kreeg hij ruzie met de rappers omdat ie vond dat ie niet genoeg gecompenseerd werd voor zijn bijdragen. Aan het einde van de opnames, met nog één nummer te gaan, trok hij zich terug. De groep vond een andere producer voor dat laatste nummer, het album betekende de doorbraak, en voor hun tweede album kwamen ze terecht bij de legendarische producer J Dilla. Met J-Swift liep het echter minder goed af: hij werd depressief en raakte verslaafd aan de cocaïne. Enorm treurig natuurlijk, zeker gezien zijn grote talent. Maar vanavond was hij er gewoon bij! Hij bleek zelfs een aardig potje te kunnen rappen, en toonde een bijzondere dosis zelfspot door telkens grappen over zijn eigen cocaïneverslaving te maken. "I do not like cocaine. It just smells so damn good."

Fijn dus om te zien dat J-Swift alive and kicking is. Maar hoe zit het met Fatlip? Pas later, bij het signeren, hoorde ik van Slimkid3 dat Fatlip zijn vlucht had gemist. Erg jammer. Hij leek vervangen te worden door ene K-Natural, waar ik nog nooit van had gehoord. Tijdens de show gaf hij aan: jullie kennen me wellicht niet, maar ik ben 'family'. Nou oké, het zal wel. Maar aangezien hij bij het signeren anekdotes vertelde over de opnames van Bizarre Ride, bleek dat hij inderdaad toch wel erg dicht betrokken was bij de groep. Akil van Jurassic 5 kwam zo halverwege de show ook het podium op, en toonde zich de beste rapper van allemaal, waarbij hij ook nog een paar Jurassic 5-tracks deed, waaronder de klassieker What's Golden.

Enige minpuntje: ze maakten Bizarre Ride niet af. Een autist als ik heeft daar nogal moeite mee. Na Otha Fish gingen ze over op een rondje imitaties van bekende rappers (Q-Tip, Biggie, Busta) wat ik goed vind passen bij de speelsheid van het oorspronkelijke album - daar hadden ze ook zomaar zoiets kunnen doen. Vervolgens deden ze dus wat Jurassic 5, plus wat mij onbekende tracks (volgens wat recenter solospul ofzo) en uiteindelijk natuurlijk nog de Pharcyde-klassiekers van het tweede album: She Said, Drop en Runnin'. Maar de laatste paar tracks van Bizarre Ride kwamen niet meer. Ik vergeef het ze, omdat ze zich zo sympathiek toonden (ook achter de merchandise-tafel, al heb ik na een flinke zoektocht helaas J-Swift niet meer kunnen vinden om m'n shirt te signeren). Leuk ook hoe ze meerdere malen mensen het podium ophaalden, waarbij een jongen ook zeer vaardig een stukje mee wist te rappen. Een andere keer was het een stelletje dat mee mocht dansen.

Jordi moest trouwens eerder weg, maar gelukkig voor hem heeft ie het beste gedeelte wel gezien. Na zijn vertrek kwam er toch een iets minder gedeelte door de onbekendere tracks. Hij heeft wel classics als Drop, Runnin' en What's Golden gemist maar dan moet ie ook maar niet in een of andere boerengat in Groningen of Friesland ofzo gaan wonen.

Uiteindelijk was er maar één van de vier oorspronkelijke rappers van The Pharcyde, maar ik was dus blij met de aanwezigheid van producer (en tegenwoordig ook rapper) J-Swift, en het was gewoon een sterke show, ik kan niet anders zeggen. Nu hoop ik dat de vier nog eens samenkomen en een reünietour doen want dan ben ik er zeker bij. Geen animosity dus dat moet kunnen!

Welke rappert zat nou te blowen en halve liters te zuipen vantevoren?

Ja dat weet ik eigenlijk ook niet. Ik heb hem alleen van achteren gezien.

Net terug van het Stonehenge festival in Steenwijk. Had geen zin om daar tot middernacht te blijven en de topic-titel eer aan te doen. Sterker nog, dat festival begon al om 10 uur 's ochtends maar ik arriveerde pas tegen vieren. Dit omdat tussen een overdaad aan death metal slechts twee afwijkende bands mij interesseerden: Rectal Smegma en D.R.I. Eerstgenoemde, een Nederlandse band, zette een gezonde portie groovy grindcore neer of wat hun stijl ook mag zijn. Daarna rondlopen, biertje drinken, muziekkraampjes bezoeken, Steenwijk in om te eten en op tijd weer terug voor de crossover van D.R.I. Niet de beste show die ik van hen gezien heb vanwege nogal wat onbekend materiaal, maar Kurt en Spike met hun vermoedelijk weer nieuwe drummer en bassist speelden wel goed. Had geen zin om daarna om te hangen bij de biertent en ben meteen naar huis gegaan. Volgend jaar belooft nu al heel anders voor mij uit te pakken met een aankondiging van Birdflesh, Rotten Sound en Inhume.

B.Robertson. Stonehenge vind ik een gezellig betaalbaar festival waar je makkelijk kan parkeren en station er tegenover hebt en je loopt zo de stad in. Veel bekenden gezien. Leuke kraampjes en picknicktafels om even te bij te komen.
. Nadeel: weinig plekken om te schuilen voor zon en regen en wc,s niet zo goed geregeld.
Qua optredens vond ik Grave, Thanatos, Firespawn en Asphyx het best. T shirt Asphyx gekocht, veel Tukkers waren er voor Asphyx en Pestilence. Maar de eerste bands heb ik ook niet gezien, wordt mij anders een overdaad. 1 van de leukste festivals in Nederland.

Heather Nova in De Effenaar, haar nu 3x gezien, de eerste keer Someone New live gehoord.
Familie uitstapje, samen met vrouw en dochters van 8 en 10 jaar.
Prachtig!!

Donderdag 2 augustus, Dekmantel Festival, A'dam

Nog niet geheel hersteld van een buikgriepje toch afgereisd naar Amsterdam. Ik heb me echter beperkt tot twee optredens.

Geparkeerd in A'dam Noord dat nu ook in zn geheel betaald parkeren is. Eerst naar de Tolhuistuin voor Dollkraut. Beviel me nog iets beter dan op DTRH. Ook nu vond ik de instrumentale nummers weer het best. Vocalen komen live minder over dan op plaat, maar nog steeds genietbaar. Rollercoaster beschouw ik als een instant classic.

In het zonnetje even mensen kijken alvorens af te dalen in The Shelter voor Unit Moebius. Vermakelijk idee dat al die mensen geen idee hadden wat er zich onder hun voeten afspeelde. Begin van de set vond ik vrij tam, maar eenmaal op gang gekomen zag ik mij genoodzaakt de voetjes flink te roeren. Puik optreden in zeer passende omgeving. Alles bij elkaar moest ik af en toe aan Berlijn denken. Toevallig hoorde ik een groepje Duitse jongeren hetzelfde zeggen. Heb trouwens bijna geen Nederlands gehoord.

Qua locaties waanzinnig festival met ook nog het Muziekgebouw en het Bimhuis erbij. Ga dit festival de komende jaren zeker in de gaten houden. Jammer dat ik zo vroeg moest gaan, maar toch een geslaagd avondje.

Als rockliefhebber uit de provincie Antwerpen was het een gapend gat in mijn cultuur dat ik dEUS nog nooit live had gezien, maar gisteren op de Lokerse Feesten is het er eindelijk van gekomen. En het was een magistraal optreden, en mede door de regen zelfs een tikje legendarisch!

Donderdag 9 augustus - Way Out West dag 1

Vorig weekend was ik aanwezig op de dertiende editie van het Way Out West festival in Gotenburg. Het festival vond plaats in Slottskogen, een groot park midden in de stad.

Onze dag startte met de Duitse componist Nils Frahm. Ik heb Nis Frahm al een aantal keer live gezien en dit optreden voldeed dan ook prima aan de verwachtingen. De setlist kun je ongeveer uittekenen en ook deze keer werd afgesloten met de tweetrapsraket Hammers - Says. Prima optreden om het festival rustig te beginnen.

De volgende stap was Annie Clark, ook wel bekend als St. Vincent. Op plaat vind ik het allemaal net iets te braaf maar live kwam het lekker uit de verf. Het weer en de sfeer van het festival pasten bovendien perfect bij de electropop van St. Vincent. Het absolute hoogtepunt was het einde van de set met 'huilen-in-de-club' track Fast Slow Disco en albumtopper New York.

Hierna was het kiezen tussen Charlotte - dochter van - Gainsbourg en punkveterane Patti Smith. Omdat ik de laatste nog nooit live zag zijn we daarnaartoe gegaan. Mijn verwachtingen waren niet al te hoog maar ik heb me toch uitstekend vermaakt bij het optreden. Patti Smith is inmiddels de zeventig gepasseerd maar nog puik in vorm. Al moet ik wel eerlijk zeggen, ik kon niet met ieder nummer evenveel. Vooral wanneer de activiste in haar naar boven komt (Beneath the Southern Cross, People Have the Power) moest ik moeite doen het serieus te nemen. Avond na avond steekt ze dezelfde monologen af, tiert over de stand van de wereld en spuugt boos op het podium. Is dat allemaal nog nodig als zeventigplusser? Gelukkig stond de muziek vaker centraal want zoals gezegd, aan kwaliteit boet ze nog weinig in. Verrassend genoeg vond ik haar sterkste nummers twee covers (Beds Are Burning - Midnight Oil en A Hard Rain's A-Gonna Fall - Bob Dylan) die met zeer veel passie en vuur werden gebracht. Ook gaaf om Because The Night eens live te horen.

Na Patti Smith weer een keuze. Die andere oude punkveteraan Iggy Pop of het jonge en snel in populariteit toenemende Brockhampton. Ik ben voor die laatste gegaan omdat het een boyband/ hiphopcollectief is dat me wel aanspreekt. Maar om nou te zeggen dat het overtuigend was.... niet bepaald. Dit lag deels aan het (overwegend) nogal jeugdige publiek maar ook zeker aan de band zelf die nog veel moeite heeft met het geven van een serieuze en gedegen show. De grappen en grollen hadden op veel momenten helaas de overhand t.o.v. de muziek. Patti Smith nam zichzelf iets te serieus, deze knaapjes namen zichzelf (en hun publiek) niet serieus genoeg. De nieuwe nummers (1997 DIANA, 1998 TRUMAN en vooral 1999 WILDFIRE) waren wel erg lekker en setcloser BOOGIE was een heerlijk hoogtepunt. Geniale track blijft dat toch.

Na Brockhampton snelden we ons naar het hoofdpodium waar Arctic Monkeys de dag zou afsluiten. Vanaf een prima plekje dichtbij het podium konden we alles goed zien. De set bestond uit een evenwichtige mix van oude nummers en werk van de laatste twee albums. Wel merkte je dat bij de keuze van de oudjes rekening is gehouden met de sfeer van Tranquility Base Hotel + Casino. Het optreden was prima maar ik miste wat bezieling bij de band. Het afwerken van de set voelde hier en daar wat plichtgetrouw aan. Gelukkig heeft de band meer dan genoeg ijzersterk materiaal om meer dan anderhalf uur te boeien. Hoogtepunt was een werkelijk schitterende uitvoering van 505. Ook Why'd You Only Call Me When You're High?, The View From the Afternoon en R U Mine? kwamen goed uit de verf.

Een prima eerste dag op een erg tof festival. De aankleding is schitterend, het eten lekker en de sfeer gemoedelijk. Hier en daar iets te hip(ster) al heeft dat ook zijn charme. Groot voordeel t.o.v. Nederlandse festivals vond ik het gratis beschikbaar stellen van water, koffie en thee. Ook stond er een veldje met merken die hun nieuwste waar aan kwamen prijzen. Gratis samplers van chips, gefrituurde insecten, alcoholvrije mojito's, dat soort werk. Enig serieus nadeel is de hoge prijs van alcohol, maar das overal in Zweden.

Nils Frahm - 8,0
St. Vincent - 7,5
Patti Smith - 8,0
Brockhampton - 6,5
Arctic Monkeys - 8,0
https://riotmag.co/wp-content/uploads/2018/08/Way-Out-West-2018-Emma-Viola-LiljaArcticMonkeys-25.jpg

Vrijdag 10 augustus - Way Out West dag 2

Dag twee was op voorhand de minst interessante (in de breedte) en daarom besloten we de dag te gebruiken om Gotenburg te gaan verkennen. Wat winkelen, het Konstmuseum (aanrader) en verse vis in een kerk.

Hierna zijn we naar het festivalterrein gesneld waar we precies op tijd waren voor Lily Allen. Deze Britse loopt inmiddels al ruim meer dan tien jaar mee in de muziekindustrie en heeft net een nieuw album uit. We stonden vlak voor het podium en dat maakte het extra leuk. Lily Allen is een vrolijke en best knappe verschijning dus het wat zeker geen straf om zo dichtbij te staan. Ze heeft net een nieuw album uit en speelde daar flink wat werk van. Niet verkeerd maar op leadsingle Trigger Bang na zijn het geen poppareltjes voor de eeuwigheid. Haar oude hits zijn dat echter wel en die waren wat mij betreft dan ook het hoogtepunt van de set. LDN, Smile en vooral Fuck You en Not Fair passen perfect op een festival. Heerlijk om met duizenden tegelijk Fuck You te roepen tegen Donald Trump!

Volgende stop (bij gebrek aan beter) was M.I.A.. Over dit optreden kan ik kort zijn: wat een ellende. Het geluid stond belachelijk hard, M.I.A. zong slecht, de show was zo plat als een dubbeltje en zelfs het uitstekende Paper Planes kwam kut uit de verf.

Het optreden erna was de Zweedse Fever Ray die een thuiswedstrijd speelde. De eerste vier liedjes heb ik staan kijken en dat was best tof. Daarna ben ik weggegaan om een plekje te zoeken voor het hoofdpodium want daar liep het rap vol voor de headliner van de dag. De rest van Fever Ray heb ik dus vooral gehoord (de twee grote podia staan tegenover elkaar) maar niet meer gezien.

Zoals gezegd was het voor het hoofdpodium al flink druk want een uurtje later zou daar headliner Kendrick Lamar zijn kunsten komen vertonen. De hele avond merkte je al aan alles dat er iets stond te gebeuren. De sfeer was een beetje opgefokt en het terrein voor het hoofdpodium drukker dan bij welk ander optreden ook. Kendrick Lamar is duidelijk een hele grote meneer deze dagen, ook in Zweden. De set is min of meer hetzelfde als die ik eerder dit jaar in Antwerpen zag. Ook de aanvang van het concert was hetzelfde want vanaf de eerste tonen van opener DNA. begon iedereen op elkaar in te springen en was het een groot gekkenhuis. Mijn vriendin had hier geen trek in en 'vluchtte' richting een plekje aan de zijkant. Enerzijds natuurlijk niet zo gezellig maar voor mij ook wel prettig dat ik niet meer op haar hoefde te letten en helemaal op kon gaan in het optreden. Ik ben geen liefhebber van mosh pits maar ze hielpen deze keer wel om binnen no-time bijna vooraan te staan. Ik heb (weer) genoten van Kendrick Lamar en ben anderhalf uur lang helemaal uit mijn dak gegaan. Wat een geweldige rapper en performer is hij toch! Ook zijn band (die deze keer eens wel zichtbaar was) was uitstekend in vorm en speelde alles puik aan elkaar.

Lily Allen - 8,0
M.I.A. - 3,0
Fever Ray - 7,5
Kendrick Lamar - 9,5
https://www.celebskart.com/wp-content/uploads/2018/08/lily-allen-performs-at-music-festival-way-out-west-in-gothenburg-2018-08-10-06.jpg