Tsja, de recensie van NRC is toch echt de vreemde eend in de bijt. Check alle andere stukken maar, zoals deze:
Concertverslag: Vampire Weekend in AFAS Live - lflmagazine.nl
Recensie: Vampire Weekend vindt nieuw leven in AFAS Live (concert) | OOR Vampire Weekend - 19/11 - AFAS Live - concert review / fotoverslag op Podiuminfo

Ik hoef echt niet alleen maar lofzang te lezen, dat zou ook saai zijn. Maar professionele recensenten die niet thuis zijn in een bepaald genre kunnen zich wat mij betreft beter focussen op de dingen waar ze wel verstand van hebben.

Niks mis met goed onderbouwde kritische noten in een recensie, maar dit broddelstuk slaat veel te ver door naar het negatieve. Het dedain waarmee hij zijn zinnen formuleert vind ik nogal tekenend.


Lijkt creatief bedacht, maar m.i. een analogie die kant nog wal raakt. Wat probeert ie nu eigenlijk te zeggen?


Lekker zoeken naar spijkers op laag water. Ze speelden slechts 1 minuut van Heres Comes the Sun, net zoals ze in Brussel 1 minuut besteedden aan de theme song van Seinfeld. Dat heet gewoon een grappig intermezzo in de toegift, vergelijkbaar met de opzienbarende anekdote tussen twee nummers door. Zoals de frontman van die andere grote band uit Brooklyn ook zo goed kan In een toegift van een show waar ze 30 nummers spelen.


Heeft zich blijkbaar totaal niet in de songteksten verdiept.


Meneer heeft de albums blijkbaar nauwelijks beluisterd, want het is echt niet alleen maar vrolijkheid op plaat 2, 3 en 4.


Ze geven vrijwel nooit 2 sterren of lager. Ik heb zelden een negatievere recensie in NRC gelezen, maar als je voorbeelden hebt van nog kritischere recensies hoor ik het graag.

Gretz - loop even naar het Kruidvat en haal een doosje Fluxinox, kosten slechts 2,55 - uitstekende chill pill

Dude, wat maak jij je druk om een recensie - "het is maar een mening" - geen wetenschappelijke verhandeling. Ik kijk altijd eerst wie het heeft geschreven - da's meestal een ferme giveaway.

Verder de meeste recensenten zijn als huisartsen - no offence intended - als het even verder gaat, moeten ze verwijzen naar specialisten, tenzij ze zelf toevallig nét in dat genre gespecialiseerd zijn (maar dan nog helpt het om de persoonlijke voorkeur te kennen)

Ik maak me eigenlijk altijd wel even druk om broddelrecensies. Kan er gewoon niet tegen dat mensen die er betaald voor krijgen zich zo weinig verdiepen in een band. Mja, de kwaliteit van de dode bomen is blijkbaar ook niet meer wat ie geweest is.

Uiteraard blijft m'n eigen gevoel van het optreden dat ik maandag zag fier overeind staan en slaap ik er echt niet minder om als f***ing FP van het NRC een favoriete band afkraakt. Gelukkig blijven er nog genoeg fijne recensies over

Ach, ik neem recensenten al heel lang niet meer serieus, omdat die geregeld een heel ander concert lijken te beleven dan ik lijk te zien, horen en beleven. Ik laat maar in het midden of dat aan mij of de recensenten ligt. Maar heb besloten me er niet druk meer over te maken. Overigens heb ik nog geen van de recensies gelezen.

Wel ben ik er gisteren geweest. Was voor mij de eerste keer dat ik Vampire Weekend live zag. Heb een heel behoorlijk concert gezien en me heel goed vermaakt. Vampire Weekend maakt hele fijne nummers waar veel meer diepgang in zit dan je op het eerste gehoor zou zeggen. Ook is er net voldoende afwisseling om het ruim twee uur leuk te houden.
Wel net aan. Dat heeft voor mij toch ook wel iets met de podiumpresentatie te maken. Daar zit toch wel net iets te weinig afwisseling, dynamiek en spelplezier in om voortdurend gegrepen te worden en steeds enthousiast te blijven. Er bleef genoeg te genieten over.
Overigens heb ik me wel weer voor het eerst sinds enige tijd hogelijk verbaasd en geïrriteerd aan het vele gepraat bij een concert. Ik snap die muziekbeleving (of het gebrek daaraan) echt niet. Dat je dan een kaartje van bijna 40 euro koopt om gezellig bij te kletsen, ongeacht of anderen last van je hebben

O ja. Neem deze recensie niet al te serieus. Doe ik ook niet

Je vergeet hoe geweldig je vervanger was.

Dit lijkt mij toch echt een aanname. Ik lees niets in de door jouw aangehaalde quotes dat me onjuist/ verzonnen lijkt. Misschien weet de beste man of vrouw er voldoende van af maar vond hij/zij het gewoon niet zo best. Je kunt concerten tenslotte op vele manieren beleven.
Vorige week op Le Guess Who? zag Ataloona een optreden van Holly Herndon waar hij weinig mee kon, hij vond het eentonig qua beats en zang. Mjuman en ik zagen hetzelfde optreden en waren beide flink enthousiast. Ik begrijp weinig van de aangehaalde eentonigheid, maar als Ataloona het zo beleefd dan zal ik daar echt niet tegenin gaan. Het is zijn mening, hij heeft er anders naar gekeken en geluisterd dan ik. Maar om zijn recensie dan meteen af te doen als broddelwerk....

Wat ik maar wil zeggen, je kunt dingen gewoon echt anders beleven!

Ik was gisteren ook bij Vampire Weekend in de AFAS, en ik heb ook zeker weer genoten. Ze speelden ook gewoon dik twee uur, iets wat ik bij Vampire Weekend niet snel zou verwachten. En in die twee uur dan ook vrijwel geen slecht of minder nummer te bekennen, soms vergeet ik een beetje wat voor fijne catalogus ze inmiddels hebben opgebouwd. Ik was alleen een beetje verrast dat er wat weinig van MVOTC langs kwam.

Ik moet me wel een beetje bij Bonk aansluiten dat door de podiumpresentatie je niet helemaal twee uur gegrepen word, maar aan de andere kant verwacht ik dat ook niet echt bij VW. Dat was de laatste keer in de AFAS 6(!) jaar geleden ook al het geval. Daarnaast komt VW en de muziek ook beter tot zijn recht zoals afgelopen jaar op DTRH. Maar overall was het gewoon een erg leuk en ook goed optreden.

@ Edgar18: veelzeggende reactie van een forumlid van Graz. Ik neem aan dat ie dit niet uit zijn duim zuigt. Mijn aanname dat Provoost de band geen eerlijke kans heeft gegeven lijkt wel aardig te kloppen dan. Wellicht had ie gewoon een k*tdag, maar het kan ook dat ie z'n mening toch al klaar had.

Het kan natuurlijk ook zo zijn dat de goede man na de 1ste vijf nummers zijn 1ste indruk heeft ingetikt, toen een drankje is gaan halen om daarna elders de show verder te kijken. Of misschien zuchtte hij wel omdat hij opeens nodig naar de wc moest maar niet wilde.

Ik vind het niet bepaald een veelzeggend bericht, eerder een bericht op zoek naar likes.

Verder heb ik geen enkele mening over het concert, Vampire Weekend of de Afas

Daar had ik tijdens het optreden in België ook al last van. Dat ze es allemaal hun snaveltje dichthouden (lees: bek) man, kan toch niet zo moeilijk zijn? Viel me vooral op tijdens dit optreden, bij andere optredens viel het wel nog mee. Hopelijk zijn ze morgen tijdens Underworld wat stiller, alhoewel, die pompen zo hard dat men het toch niet zal horen wss ArthurDZ jij weet x


Die shit heb ik ook gezien op Sonic City, dat was echt een vet optreden! Mju en Ed m'n homies jullie weten x

Ik kon er weinig mee. Ik vond het eentonig qua beats en zang.

Geef nix: becoming old and wise, musically that is, vergt soms aardig wat tijd
En dan nog is er gevaar voor terugval ...

Gisteren in de Lotto Arena een fantastisch concert gezien van Underworld, het muzikale project van Rick Smith en Martien Meiland.

Zoals je mocht verwachten was het dirty en epic! Of niet soms, Johnny Marr?

Gisteren voor de verandering een coverband.5 euro entree. Een neef van mij heeft deze Brabantse band richting Twente gehaald.
Home - gearring.nl

Ja, wel Born Slippy en KING OF SNEEJK gemist maar dat hadden wij helemaal niet nodig ?? snif snif

Gemist? Hoe dan?

Volgende keer gaan we wel weer gewoon met de auto naar de Lotto Arena/Sportpaleis in plaats van met het openbaar vervoer. De verbinding is helaas niet optimaal.

Gelukkig wel onder meer Juanita, Rez/Cowgirl, Jumbo, I Exhale en DIRTY EPIC mee mogen maken

Gisteren naar Radical Face in Paradiso geweest. In één woord : briljant!

Beetje off-topic maar ik vind het een mooie discussie over het concert van vampire weekend in afas. Ik heb het desbetreffende concert niet gezien maar wel dat op DTRH. Fenomenaal! Maar dat had destijds denk ik meer te maken met de complete setting; de regen trok weg, de ondergaande zon kwam tevoorschijn, compleet met regenboog , je beste vrienden om je heen en de alcohol vloeide rijkelijk . Zelden zo'n magisch concert meegemaakt.
Ik heb ze een aantal jaar geleden gezien in de Afas, destijds nog de HMH en toen konden ze me ook niet echt boeien. Nou moet ik toegeven dat ik nog nooit echt geboeid ben door een concert in zo'n concert zaal. Geef mij maar een festival weide of een Paradiso, Tivoli, Melkweg....

Ik denk dat veel valt of staat met de setting. Zoveel concerten van beginnende bands meegemaakt op een Lowlands waarna dezelfde artiesten me later enorm teleurstellen grote zalen. Benieuwd of meerdere mensen deze ervaring hebben...

Heb er nog aan gedacht om te gaan. Vorige keer in Paradiso was erg goed. Helaas was ik niet in Amsterdam en inclusief reizen vond ik het de trip niet waard. Onterecht dus?

Zo te zien wel een vrij kort concert, want 15 nummers betekent in zijn geval niet veel meer dan een uur effectieve speeltijd.

2 concerten in 1 week gehad! Brad Mehldau in het Concertgebouw en Atomic in het Bimhuis.

Mehldau: mooi ingetogen spel zoals we dat we van hem kennen. Daarnaast weer hele toffe bewerkingen van Radiohead songs: elementen van pop, jazz en klassiek. En volgens mij 6 toegiften. Sympathieke kerel. Op een gegeven moment werd het me iets teveel van hetzelfde en wist hij m’n aandacht niet helemaal vast te houden. De akoestiek van het Concertgebouw vind ik dus helemaal niet mooi voor een piano solo concert. Dat schijnt vloeken in de kerk te zijn maar het was net of er iemand achter in de gymzaal zat te spelen. Extra vervelend is dat je dan veel details in zijn spel mist en dat mag volgens mij nooit de bedoeling zijn.

Dan Atomic in het Bimhuis: das andere koek. De mannen waren zeer in vorm, wat een power. Keiharde postbop/freejazz werd afgewisseld met avant-gardistische ingetogen stukken. Ze stelden geen moment teleur. Opvallend was de nieuwe drummer (volgens mij een jaar of 20) die wellicht nog niet kan tippen aan Paal Nilsen Love maar wel heeeeel veel potentie heeft. Echt een nieuw supertalent in de Scandinavische scene. En dan de akoestiek in het Bimhuis: die is gewoon heel goed en hoe leuk is ook de laagdrempelige sfeer. Biertje erbij, de bandleden staan ook gewoon aan de bar te bestellen.

Zorgelijk: beide concerten waren lang niet uitverkocht... dat had ik vooral van Mehldau niet verwacht. Hij is toch 1 van de bekendste jazzmuzikanten van dit moment en hij wist misschien net 2/3 te vullen. Om nog maar niet te spreken van Atomic: natuurlijk zijn zij meer underground maar ik schaamde mij een beetje eerlijk gezegd. En echt onbekend zijn ze toch ook weer niet, zo is hier ook op Mume te zien. Misschien net wat meer dan een kwart gevuld? Bijna de helft? Nu al laten heel veel jazzartiesten Nederland links liggen en als ik dit zo zie ben ik bang dat dat er steeds meer gaan worden. Ontzettend zonde!

Het was inderdaad een redelijk kort concert. Maar Ben vroeg van tevoren of het publiek wou horen waar de liedjes over gaan, of gewoon spelen. Het publiek koos voor de verhalen. Dus tussen ieder lied deed Ben behoorlijk veel lullen. Maar dat was grappig en hij had er bijzonder veel zin en plezier in.

Dat ik herinner ik me nog, dat het een fijne live-ervaring was. Veel meer dan het simpelweg naspelen van de studioversies. Ach ja, hij komt vast nog een keer.

23/11/2019 Many Rooms + Slow Crush + Soft Kill @Rotown, Rotterdam

De Amerikaanse postpunk band Soft Kill tourt door Europa en neemt tijdens deze tour twee gastoptredens mee. Net als op de andere avonden opent ook vanavond in Rotown Rotterdam het solo project Many Rooms.

Het solo optreden bevat enkel een zangeres, een gitaar en vijf gespeelde liedjes. Want niet meer dan een EP heeft Many Rooms op zak. Het slaat de plank niet volledig mis op deze duistere rock avond, maar is wel een erg rustige akoestische opener. Gelukkig volgt daarna de Belgische shoegaze band Slow Crush.

De band pakt groots uit en overtreft zo bijna de hele avond. Discolicht straalt door de zaal, stoom blaast zo nu en dan volop over het podium zo het publiek in en glazenwanden beelden de cover uit van het debuutalbum van deze band. Ja, dan spreek je wel over een overtreffende trap van deze Belgische band. Qua muziek zit het ook wel goed. Stevig shoegaze met aanstekelige melodieën waren erg fijn. De sfeer eromheen had ook wel effect en was toepaselijk aan de muziek. Enkel de zangeres bleef behouden en liet haar zang ver in de diepte horen, tenminste wat er nog te horen viel.

Daarna is het aan de headliner Soft Kill om de avond af te sluiten met een stevig potje postpunk muziek. Je valt dan letterlijk van de ene sfeer in de andere. Wat de avond begon met akoestische solo wordt later de avond door getrokken naar zwaardere en donkerdere muziek. Want ook Soft Kill kent zijn eigen stijl en valt buiten het genre van de twee andere bands. De poetspats is van het podium en de lichten worden flink gedimd. De bassist keert zijn rug richting het podium en belemerd tevens het zich van de drummer. De twee andere bandleden waaronder de zanger staan weers kanten vooraan het podium.

De postpunk van de band klinkt spannend, donker en oorverdovend aan. De teksten zijn iet wat te verstaan, maar vooral het instrumentale wordt flink opgekrikt. In verloop van de set lijkt zelfs de distortion meer toe te treden. Met 12 gespeelde nummers heeft de band een zeer goed optreden neer gezet, zo dus ook zonder enige poespas. Een fijne avond was dat wel! Een goed gevuld programma wat ook zonder teveel instrumenten wisseling lekker doorliep en er eigenlijk gewoon aan een stuk door viel te genieten van verschillende en tevens goede muziek!

Nadat ik de laatste tijd lui ben geweest ( niets neergepend over de fantastische concerten van o.a. Archive & New Order ) nu wel even de loftrompet opsteken over Underworld gisteren in de Ziggo Dome.

Ik zag ze nog dit jaar op Down the Rabbit Hole; stond zelfs helemaal vooraan. Echter, gisteren overtrof al mijn verwachtingen. Was gebruikelijk aan de late kant en miste het eerste nummer, maar vond een mooie plek achterin de zaal bovenaan de trap. Vanaf de eerste minuut werd er door mij en mijn omgeving gedanst! Als de mannen iets bewezen, was het wel dat ze niet teren op oude roem maar dat ze nog steeds urgent zijn. Another Silent Way, S.T.A.R. & Border Country werden met verve gebracht en er werd niet minder uitzinnig gedanst door de menigte dan op de geijkte klassiekers.

Sterker nog, bij Border Country werden we naar beneden gedirigeerd omdat mensen massaal opstonden van hun zitplaatsen(!) om mee te dansen. De climax van Border Country meemaken, al dansend met jan en alleman op de traptreden was totale euforie! Het kon nog gekker! Want bij King of Snake werd niet alleen ik, maar de hele zaal zowat leip, wat een sloper. En dan kwam daarna gelijk Born Slippy op de koffie. Het lieflijke Always Loved a Film paste perfect na de executie die Born Slippy was. Stampen deden we wel weer met afsluiter Moaner.

Jumbo was verder van een gelukzalig niveau en viel overal ook goed in de smaak, was blij dat de heren hadden besloten om Dirty Epic in Antwerpen af te spelen en in Amsterdam te kiezen voor Dark & Long ( Dark Train Remix ). Dirty Epic had ik in Beuningen al gehoord en Dark & Long nog nooit, zeer fraaie trip! Ook Juanita/Kiteless live horen was mooi, net als de tandem Rez/Cowgirl natuurlijk.

Minpunten? Ja, Beautiful Burnout had niet perse gehoeven. En waarom geen Threat of Rain of Appleshine? Nou, ja luxeproblemen. De zaal was bijna uitverkocht, publiek had er zin in, ik stond geen moment stil, goede setlist. Staat absoluut in mijn Top 10 beste concerten ooit!

24/11: Thor & Friends – Paradox, Tilburg

Thor Harris is natuurlijk bekend als de indrukwekkende percussionist van Swans, maar hij heeft ook een ander project dat het over een hele andere boeg slaat: minimal music à la Steve Reich en Terry Riley. Ik kon gratis naar binnen, want ik had een prijsvraag gewonnen. Paradox is een fantastische concertzaal: goede huiselijke sfeer en heerlijk zitten.

Drie percussionisten (melodieuze percussie als marimba en xylofoon), een violist en een saxofonist: dat was de bezetting van Thor & Friends gisterenavond. Een uur lang werd er zonder pauze gespeeld. Minimale percussiepatronen werden steeds verder uitgebouwd, kleine veranderingen vonden constant plaats en wanneer het patroon volledig was vastgesteld kwamen de saxofonist en violist erbij en voegde een van de percussionisten ook nog dronende synthesizernoten toe, wat een ronduit prachtige, rijke en rustgevende soundscape creëerde. De combinatie van de hoekige ritmiek en de zwierige violen en saxofoonpartijen waren heerlijk om naar te luisteren en het leek ook duidelijk een combinatie van vastgestelde stukken en improvisatie, wat het constant spannend hield. Soms kon het gezelschap ook behoorlijk schurend en dissonant uit de hoek komen, met een losgeslagen piepende en scheurende saxofoon. Ook het einde van het stuk was gestructureerd kakofonisch. Er volgde daarna terecht een hard applaus en ze speelden daarna nog een stuk van ongeveer tien minuten dat ze op de gok speelden omdat ze het niet echt hadden ingestudeerd. Je zag tijdens het gehele concert heel veel plezier en chemie tussen de bandleden.

Nog aansluitend op Vampire Weekend.
Als ik een stuk schrijf over een concert, dan doe ik dat na afloop. Het concert is om van te genieten, door dan goed te observeren blijft het echt wel allemaal hangen. Geen aantekeningen nodig, met een prima geheugen red je het ook. Ik observeer hoe de interactie tussen band en publiek is, hoe de band speelt, en hoe het publiek hierop reageert. Dit kan je niet waarnemen met je gedachtes gericht op een mobieltje.

Dat kan, voor mij helpen aantekeningen wel echt om een goede concertrecensie te schrijven. Betekent natuurlijk niet dat je continu op je telefoon gericht hoeft te zijn. Maar ik vind het prettig om observaties en details neer te pennen.

Het menselijk geheugen is behoorlijk feilbaar. Sowieso dat je dingen vergeet. Ik maak ook altijd aantekeningen als ik ergens iets over moet schrijven. Dat hoeft niet op een mobieltje te zijn natuurlijk.