menu

Muziek / MusicMeter Live! / Gisteren ... gezien!

zoeken in:
avatar van Mausie
Gisteravond Aldous Harding in de Paradiso mogen bewonderen. Voor zover haar laatste plaat nog geen eindejaarslijstjes materiaal was, is daar nu echt geen twijfel meer over mogelijk. De songs kwamen live erg goed uit de verf en de hele zaal was ademloos aan het luisteren. Jammer dat er dan altijd van die types zijn die al bij een kuchje ‘hou je bek’ of ‘ssst’ gaan roepen, zo’n figuur zat een paar stoelen bij mij vandaan. Afijn, dat mocht de pret niet drukken. Behalve de prachtige muziek, was ook de stage presence van Aldous Harding een bijzondere ervaring. Haar strak naar beneden met een pot gel. Witte trainingsbroek en sportschoenen en een zwart trainingsjack aan. En dan die blikken en dansjes, geweldig. Deels uit verlegenheid denk ik, maar ook zeker een soort van art performance. Al met al een mooi concert.

avatar van dix
dix
Mausie schreef:
Gisteravond Aldous Harding in de Paradiso mogen bewonderen.
Nog even in de bovenzaal geweest?

avatar van Mausie
dix schreef:
(quote)
Nog even in de bovenzaal geweest?


Nee, ik was moe en in mijn eentje. Dus aan het eind van het laatste nummer meteen richting garderobe gesprint. Wat was er in de bovenzaal?

avatar van JayM
Mausie schreef:
Wat was er in de bovenzaal?
Daar ben ik nu ook benieuwd naar..

Zelf was ik aan het twijfelen of het nu een art performance was of een performance onder invloed. Wat het ook was, ik heb er van genoten en met mij vele anderen getuige de enthousiaste reacties van het publiek.

avatar van dix
dix
Mausie schreef:
Wat was er in de bovenzaal?

Lankum, uit Ierland. De meest eigenzinnige folkband sinds The Pogues. Ik zag ze in oktober in Belfast.

avatar van Don Cappuccino
28/11: GOLD (support: Richie Dagger) - Hall of Fame, Tilburg

GOLD speelde als support van Converge in Tilburg (013) in 2017. Ik had toen niet zo'n hoge pet op van het Nederlandse gezelschap, aangezien het debuutalbum ronduit abominabel was en ik daarna niet echt de neiging had om later werk op te zoeken. Dat bleek een enorme fout, want GOLD had een volledige metamorfose doorgemaakt: het was een compleet andere band geworden qua sound in een zeer positieve zin. Ik was behoorlijk onder de indruk van het optreden en het smaakte dan ook naar meer. Optimist heb ik veel gedraaid en ook Why Aren't You Laughing? is bij mij in de smaak gevallen. Ik was dan ook blij om te zien dat GOLD naar Tilburg kwam voor een headlineshow in de Hall of Fame.

Richie Dagger uit Tilburg was de support. Een degelijke opwarmer die vrij rechttoe rechtaan post-punk/newwave speelde met lekkere baslijnen en stemmige gitaarpartijen, maar vooral het drumwerk werd op een gegeven moment behoorlijk monotoon.

GOLD is een band waar je veel verschillende referenties uit kan halen, maar ze hebben toch een heel eigen en herkenbaar geluid. De droge, kille en militaire donderende precisie van Killing Joke komt naar voren, maar ook Interpol, The Cure, en het oude werk van Editors (vooral de hoge schreeuwende gitaarlijnen van Chris Urbanowicz), in combinatie met melancholische (post)-blackmetalsferen. GOLD heeft drie gitaristen en er komt dan ook een indrukwekkende en rijke muur aan geluid op je af. Veel ingenieus in elkaar verweven tremolopartijen die een sterke blackmetalinvloed met zich meebrengen, maar in een post-punkcontext worden geplaatst. De ritmesectie is rotsvast, met indrukwekkend spel van drummer Igor Wouters die vooral met donderend onheilspellend tomwerk van zich laat spreken. Milena Eva heeft een stem die ontzettend intrigerend is: stoïcijns, bijtend, maar ook zwoel en dromerig. Ze zong ontzettend goed, nog beter dan in 2017. Er werd een mooie mix gespeeld van Why Aren't You Laughing? en Optimist, maar het hoogtepunt was een ronduit meedogenloze uitvoering van Old Habits van No Image. De studioversie is al erg goed, maar live is het een heerlijke monotone stoomwals. Een van de beste optredens waar ik dit jaar naar toe ben geweest. IJzersterke liveband.

avatar van Lars Muziek.
27/11/2019 White Lies @TivoliVredenburg, Utrecht / UITVERKOCHT

White Lies is zo'n band die het live niet fout kan doen en niet teleurgesteld tegenover de fans. Live speelt de band precies zoals zij de albums hebben opgenomen in de studio. En dat klinkt erg netjes en goed. Daarnaast straalt Harry McVeigh altijd veel enthousiasme en dankbaarheid uit naar zijn fans tijdens de concerten. Vanavond heb ik de gelegenheid gehad om de band voor de derde keer live mee te mogen maken. Met een hoop storingen op de spoorwegen kwam ik behoorlijk laat aan. Zelfs zo laat dat ik eigenlijk net op tijd was voordat White Lies al op het podium kwam opgelopen.

De tour staat in het teken van het 10 jarige bestaan van hun debuutalbum To Lose My Life en wordt hierbij integraal gespeeld. Verder bevat de setlist in de tweede set een wisseling van tracks van Friends, Big Tv. Het podium (de setting) van de band is afgestemd op het logo van hun debuutalbum, torens hoge verlichting beelden dit uit. Integraal is het een genot om een voor een de tracks live te horen. De band lijkt hiervoor enkele rehearsals voor hebben gedaan of dan niet wel veel gespeeld in hun begin carrière. Als eerder heeft ook nu zanger McVeigh enkele lyrics voor zich liggen op papier, wellicht voor de zekerheid. Maar over het algemeen zat de zang, als gewoonlijk, wel goed.

Zoals vermeld bevatte de tweede set een brede wisseling van tracks van de albums Big Tv en Friends, waaronder There Goes Our Love Again en Is My Love Enough gespeeld werden. In minderheid werden ook tracks van Five en Ritual gespeeld waaronder traditioneel werd afgesloten met Bigger Than Us. Deze tweede set was ook goed gespeeld en naar verwachtingen leuk ingedeeld, helaas moest ik het laatste half uur missen om richting huis te gaan reizen. White Lies is een trouwe band naar hun fans toe. De band zou allang een Ziggo Dome of grote zaal uitverkocht kunnen uitspelen maar blijkt er zelf als band voor te kiezen terug te komen naar de zalen als TivoliVredenburg en of De Muziekgieterij. Allen uitverkocht en wel. Waar ze bijna elk jaar wel weer in vele zalen en festivals Nederland betreden.

Tegenwoordig hebben de fans zelfs de mogelijkheid een VIP ticket bij aankoop van een concertticket te kopen. Met de VIP ticket kan men oa de bandleden persoonlijk ontmoeten. Maar ook voor handtekeningen is er tegenwoordig veel beschikbaar. Waar tijdens de vorige tour nog enkel 20 vinyl albums gesingeerd te koop lagen bij de merchandische, waren nu zelfs alle beschikbare LP's, cd's, 7 inch en tour poster gesingeerd. En niet voor een prijs waarvoor je het kan laten leggen! Ja, mooi om te zien dat een band zich zo nog kan presenteren. Dat kan ik enorm waarderen en bewonderen. Veel liefde naar de band en hopelijk tot ziens bij het volgende optreden!

Gisteren in Venray 7 miles to Pittsburgh gezien.
Dit was mijn 2e live ervaring met deze geweldige band, en in mijn oren zijn ze gegroeid.
Goede instrumentenbeheersing van alle 5 en natuurlijk de stembanden van Andrew Elt.
Maar een goede band kan pas vlammen als er ook goede songs zijn, en de 2 cd's / elpee's van deze heren zijn van dusdanige kwaliteit, dat dat wel goed zit.
Een geweldige rock avond dus, met ook nog goed geluid en vooral goede mix, zodat het hammondorgel er heel goed uit kwam.
Voor alle rockers: Deze band moet je gezien, maar vooral gehoord hebben.
Dat is mijn uitspraak, en daar zult U mee moeten doen

avatar van Reinbo
Gister? Nou eigenlijk net. Dweezil Zappa in Tivoli. Ik heb m nu al zeker 10 keer live gezien en ik schrijf iedere keer dat hij steeds beter wordt. Is dat zo? Dat kan wellicht niet. Maar het is in ieder geval wel iedere keer fris en fantastisch!

avatar van Shaky
01-12-2019 Matt Bianco in Fifth NRE, Eindhoven

Een dubbel gevoel waarbij de nare nasmaak helaas overheerst en daar kon de band niets aan doen.

Fifth, NRE is een nieuwe concertlocatie in Eindhoven die in samenwerking met de Effenaar opereert. Naast een concertzaal heeft Fifth ook een restaurant, bar en club. Voor mij en Les de Groot was het de eerste keer dat wij dit pand bezochten. Wat van buiten meteen al opvalt: het ziet er zeer stijlvol uit. De concertzaal zelf is prettig ingedeeld met twee bars (één beneden, één boven) en hier en daar een enkele statafel (altijd welkom in kleine getale). Er zijn enkel staanplaatsen, geen zitplaatsen in deze zaal, en dat is prima.

De bovenverdieping is een balkon-achtige setting waarbij plaats is voor een beperkt aantal bezoekers, maar je overziet hier alles en kunt natuurlijk lekker leunen tegen de balustrade (ja, zelfs ik met mijn 30 jaar merk dat ik een jaartje ouder word en af en toe moet kunnen leunen). Bij binnenkomst zagen we dat er nog plek was boven dus we nestelden ons op de best mogelijke plek zodat we volop van Matt Bianco zouden kunnen genieten.

Er was geen voorprogramma al kwam er wel een vertegenwoordiger (of eigenaar?) van Fifth het podium op om de hoofdact aan te kondigen. Tevens liet hij weten dat dit het eerste echte concert in de zaal was en dat het ook uitverkocht was. Lijkt mij een mooi begin voor een nieuw initiatief als dit. We hadden er zin in al begon ons al langzaam op te vallen dat de rest van het publiek wel erg veel en hard kletste; ach, maakt niks uit: als de band begint wordt het wel minder...

Matt Bianco kwam op en begon met Invisible, track 2 van zijn 2017 album Gravity, gevolgd door de titeltrack van datzelfde album. Heerlijke nummers, de band speelde steengoed en Mark Reilly leek er toch wel behoorlijk veel zin in te hebben. 

Helaas werd voor ons al snel duidelijk dat de rest van het publiek absoluut niet voor de muziek gekomen was, maar eerder gekomen was om te kunnen vergaderen, zuipen en socializen; het gepraat (nee, geschreeuw) was afgrijselijk. Zo erg dat Mark Reilly zichzelf moest forceren om boven de herrie van het publiek uit te kunnen komen, de saxofonist contact maakte met de zangeres over hoe om te gaan met deze 'moeilijke zaal' en nog het ergst van alles; 0 reactie vanuit het publiek op ziekelijk goede solo's en gewoon door blijven schreeuwen bij het grote moment waarop de band het podium verliet om de saxofonist een lange gevoelige solo te geven. Zelden zo'n respectloos publiek meegemaakt. Na twee nummers besloten we het balkon te verlaten om een plek in de drukke zaal op te zoeken, in de hoop geen last meer te hebben van de opstijgende herrie van het gekwaak van de bezoekers.

Het mocht niet baten en ondertussen was het onmogelijk geworden om van het concert te genieten. Matt Bianco deed niets fout; ze speelden fantastisch en de songkeuzes waren prima, maar tegen dit 'publiek' viel niet op te boksen. Zwaar geïrriteerd probeerden we er het beste van te maken, maar als je de solo's van de saxofonist en pianist niet eens kan horen, dan weet je wel hoe erg het is.

Hits die voorbijkwamen waren: More Than I Can Bear, Whose Side Are You on, Don't Blame It on That Girl, Half a Minute, Yeh Yeh en als toegift een ongelooflijk swingende Get out of Your Lazy Bed.

Fantastische band, goede setlist, maar helaas werd de concertervaring overschaduwt door een afschuwelijke ambiance door het aanwezige publiek. 

avatar van DKs
DKs
Reinbo schreef:
Gister? Nou eigenlijk net. Dweezil Zappa in Tivoli. Ik heb m nu al zeker 10 keer live gezien en ik schrijf iedere keer dat hij steeds beter wordt. Is dat zo? Dat kan wellicht niet. Maar het is in ieder geval wel iedere keer fris en fantastisch!


Geweldige avond Zappa inderdaad. 2 uur en 40 minuten lang! Eerst Hot Rats in zijn geheel, daarna nog meer dan anderhalf uur grepen uit repertoire van Frank Zappa. Geweldige band en een voortdurend minzaam glimlachende Dweezil op gitaar. Perfecte avond voor iedereen die Frank Zappa nooit live zag. En ook voor iedereen die hem wel zag en daar naar terug verlangt.
Beste concert wat ik dit jaar zag. Maar da's logisch zoals een ander genie pleegde te zeggen.

avatar van blur8
3 december, FEET @ Paradiso UP

FEET maakt BritPop (….. bestaat dat nog). In ieder geval maakt dit Londons 5-tal er een vrolijke boel van met een smeltkoes aan indie-punk, vlarden latin en een tomeloze energie vanaf het podium. Van de 3 vinnige gitaristen maakt vooral Nhs indruk door elke tempowisseling te voorzien van de meest idiote dansjes.

Bij eerste song English Weather staat geluidmix nog niet lekker, maar dat wordt snel daarna goedgemaakt. De hoekige songs zoals Axeman en Charlet47 krijgen een veneinige livekick mee die bewijzen dat FEET mijn band is.
Vanaf Ad Blue komt ook het publiek in beweging, want de aanstekende energie vanaf het podium vraagt om beantwoord te worden. En met de finale PettyThieving en Outer Rim ontstaat een MoshPit, met 'n opvallende meerderheid aan vrouwen.
Helemaal duidelijk dat FEET aan de vooravond staat van grotere dingen. Volgen!

avatar van Film Pegasus
Gisteren Lamb gezien in De Roma (Borgerhout). Zeer sterke performance en zangeres Lou Rhodes is nog heel goed bij stem. De muziek is duidelijk tijdloos. Absoluut genieten!

avatar van Brunniepoo
Film Pegasus schreef:
Gisteren Lamb gezien in De Roma (Borgerhout). Zeer sterke performance en zangeres Lou Rhodes is nog heel goed bij stem. De muziek is duidelijk tijdloos. Absoluut genieten!


Dan heb je geluk. Vorige maand in Den Haag was ze heel erg verkouden, wat ook op haar stem sloeg. Was wel een goed optreden overigens.

avatar van Casartelli
The Stranglers, Melkweg, 5 december 2019

Ach, The Stranglers in het dorp. Nou is Hugh Cornwell daar allicht al heel lang niet meer bij en Paul Roberts inmiddels ook niet meer... maar ene Baz Warne vult de schoenen redelijk. Ik neem dit even over van Wikipedia, want de band heeft haar leden verder niet geïntroduceerd. Wel nam deze, sinds de eeuwwisseling meedraaiende, gitarist de vrijheid te stellen dat 'wij' de belangrijkste artrock band ter wereld waren (als ik dat goed verstaan heb). Originele bassist Jean-Jacques Burnel nam en neemt ook een deel van de vocalen voor zijn rekening, originele organist Dave Greenfield was ook van de partij en voor originele drummer Jet Black neemt Jim Macaulay de tourhonneurs waar.

In het voorprogramma Ruts DC had ik me niet echt verdiept en ik kwam, ietwat blasé, halverwege binnenvallen. Spijtig, want dat bleek toch wel prettig energieke reggaepunk te zijn (een vrij waardig complement aan het hoofdprogramma). Onder hun oude artiestennaam The Ruts blijken ze ook gewoon een stokoud doch goed gewaardeerd cultalbum op MuMe te hebben. Kleine mental note gemaakt.

Het hoofdprogramma was vrijwel vanaf het begin een feestje. Geen idee van de grootte van de fanbase van het post-Cornwellwerk van de band (de statistieken hier op MuMe scheppen geen al te hoge verwachtingen), maar de band schaamt zich er in elk geval niet voor: er stonden zes nummers van na 1990 op de setlist. En hoewel die niet de instemming kregen die bepaalde oudjes wel kregen, konden ze aardig meekomen. Een continu vrij hoog energiegehalte hielp mee (de band staat allicht ook niet om zijn veelheid aan knuffelrock bekend).

Het trio grootste hits uit de jaren '80 werd er halverwege de show doorheen gejast. Dat begon met een wat rommelig lopende Golden Brown, maar op Always the Sun viel niks aan te merken. Of het zou moeten zijn dat, zoals bij de meeste nummers, erg dicht bij de studioversie gebleven werd (na 'correctie' van het soms wel erg steriele geluid van indertijd, hallo Midnight Summer Dream).

Nadat het zwaarste kruit verschoten leek, bleef de stemming er toch goed in. De toegift sloot uiteindelijk naar verwachting af. Leuk om een keer gezien te hebben.

Norfolk Coast
I've Been Wild
(Get a) Grip (on Yourself)
Midnight Summer Dream
Time To Die
Nice 'n' Sleazy
The Raven
5 Minutes
Unbroken
Golden Brown
Always the Sun
Skin Deep
Nuclear Device (The Wizard of Aus)
Peaches
Toiler on the Sea
Freedom Is Insane
Walk On By [Dionne Warwick cover]
Something Better Change
Relentless
Hanging Around
Tank

Go Buddy Go
No More Heroes

avatar van WoNa
The Bullfight en The Sweet Release of Death. Patronaat Café, 6 december 2019

Het contrast kon niet groter. De brug tussen beide bands had The Fire Harvest moeten zijn, dat, helaas, moest afzeggen. Er bestaat echter geen brug tussen de twee bands die wel optraden.

The Bullfight speelde prachtige, ingetogen muziek, voornamelijk rond murder ballads, al kwam er ook ouder werk voorbij. Een perfecte balans tussen zang en alle instrumenten, waar vooraf tot in de details aandacht aan werd besteed. Zo ontstond er een heel bijzondere sfeer met heel bijzondere muziek, die sleepte, schmierde en schitterde op de juiste momenten.

The Sweet Release of Death deed denken aan een tijger die probeert te ontsnappen om direct, zonder aanzien des persoons, wraak te nemen op alles en iedereen op zijn pad voor die gevangenschap. Zonder compromis werden muziek en teksten de zaal ingeslingerd op een meer dan straf volume. Rondzoemende geluiden die zich nauwelijks onder controle lieten houden. Extreme effecten, galm en eindeloze loops. Qua waardering kan het niet anders dat iemand of zich volledig mee liet slepen dan wel zich in de torture chambers van de Al Graib gevangenis in Bagdad waande. Indrukwekkend dus.

avatar van predator
Naaz @Bitterzoet, 12 december Amsterdam.

Oei, dat leek even een hele moeizame avond te gaan worden. Na het eerste nummer was het huilen, omdat ze zwaar ziek was en haar stem duidelijk niet in orde was. Maar wonder boven wonder ging het daarna steeds beter en wist ze, hoewel haar stem zo af en toe wegviel, met haar energie de show naar zich toe te trekken. Daarbij nog een indrukwekkend verhaal over de overleden fan Noortje en het was uiteindelijk gewoon een prima optreden met prima nummers. Ja, ja, Naaz komt er wel!

avatar van meneer
Gisteravond naar progstamkroeg De Boerderij geweest met meesterdch voor het jaarlijkse terugkerende Christmas Bash event van IQ. Altijd een feestje vol goede, kwalitatieve muziek van deze ouder wordende band.

Er was dit jaar ook een supporting act en ik ben daar meestal geen fan van. Tijddoder, onbekend (onbemind dus) en meestal drie fans mee die het overige lauwe publiek wat vermaken.
En dit jaar was ene Pete Jones het voorprogramma. Er kwamen plots 3 mensen het podium op waarbij opviel dat er eentje wat moeilijk liep en duidelijk naar zijn keyboard werd begeleid. Daar ging hij zitten, de anderen liepen weg. Huh ? Een blinde solist die een uurtje een volledig uitverkochte zaal moest gaan vermaken ? De zaal was meteen stil. Op drie fans na. ‘Ello..’ zei hij op zijn plat Brits zoals alleen de echte Engelsen kunnen.. En begon..


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=ZjQVSiw4Jw8

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.



Een uur later was ik volledig verkocht. Ik vermoed het publiek ook want de man heeft ons vermaakt en kreeg steeds een stevig applaus en er werd weinig tot niet tijdens de nummer gezellig gepraat.
Humor, volledige beheersing van zijn instrument, eigen nummers die aanspraken met mooie, sprookjesachtige verhalen (het einde van Robin Hood of het verhaal van een soort ‘meisje met de zwavelstokjes’ en een hilarisch vertolking van The Vicar met allerlei Dickiaanse stemmetjes wat je mee terug nam naar de Victoriaanse tijd). En dat met de kenmerkende mimiek die mensen met een visuele beperking kunnen hebben. Maar daar ging het niet om. Het was een gehele Pete Jones (beter bekend als Tiger Moth Tales) show. Hoogtepunt vond ik de vertolking van ‘The Musical Box’ van Genesis (hey.. het blijft De Boerderij !). Waar Genesis 5 man nodig had, Steve Hackett hele orkesten, vertolkte Jones het in zijn eentje op zijn keyboard. En strak ! Waarin vooral zijn zang zeer sterk was. Gabrieliaans. Hoe krijg je een zaal stil ?

Ik las vanochtend ergens dat deze man behoort bij de nieuwe lichting die de Progressieve Muziek voortbrengt en een vaandeldrager zou kunnen worden. Wel, met de juiste mensen om zich heen, met zijn muziek kan hij een nieuwe dimensie daaraan toevoegen. Ik ga hem volgen.

Daarna kwam IQ. Ik kan daar nog een heel verslag over schrijven maar dat heb ik vorig jaar al gedaan. Maar reken maar dat er flink gefeest werd gisteravond in De Boerderij. Kerstmis is voor mij al begonnen.

avatar van Brunniepoo
meneer schreef:
heel verhaal


Ik was ook erg aangenaam verrast door het voorprogramma. Wat ik tot nog toe van Tiger Moth Tapes had gehoord, deed me niet veel, maar live (door één man!) begon het veel meer te leven. The Musical Box was inderdaad erg goed, George Michael's Mother's Pride nog beter. En het eigen werk maakte ook wel nieuwsgierig naar meer, dus maar een cd gekocht.

IQ speelde goed, zoals eigenlijk altijd. Voor mij was het alleen totaal geen aantrekkelijke setlist, waardoor dit voor mij een van hun minste optredens tot nog toe was.

Hebben jullie trouwens vooraf ook zo lang buiten in de rij gestaan?

avatar van Michiel Cohen
Vanmiddag bij een concert van Lavinia Meijer geweest bij Delden klassiek. Dit is van een eerder concert ook in de oude Blasius te Delden.

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=fQrLoaQpAMc

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van meneer
Brunniepoo schreef:
The Musical Box was inderdaad erg goed, George Michael's Mother's Pride nog beter.

Was ook absoluut een zeer goede, mooie uitvoering. En zeer verrassend zelfs !
Brunniepoo schreef:
jullie trouwens vooraf ook zo lang buiten in de rij gestaan?

Nou.. niet echt... Het viel wel op dat het een zeer lange rij was maar blijkbaar hebben Maurice en ik wat gesmokkeld want we sloten bij de voetgangersstoplichten aan (we moesten oversteken). Pas later zagen we dat er bij die stoplichten het eigenlijk een soort keerpunt was halverwege de rij. Oftewel, wij hebben zo'n 200 man stiekem gepasseerd zonder dat wij of die andere 200 mensen dat hebben gemerkt.

avatar van Brunniepoo
meneer schreef:

(quote)

Nou.. niet echt... Het viel wel op dat het een zeer lange rij was maar blijkbaar hebben Maurice en ik wat gesmokkeld want we sloten bij de voetgangersstoplichten aan (we moesten oversteken). Pas later zagen we dat er bij die stoplichten het eigenlijk een soort keerpunt was halverwege de rij. Oftewel, wij hebben zo'n 200 man stiekem gepasseerd zonder dat wij of die andere 200 mensen dat hebben gemerkt.


ah, dat waren jullie. Ze moeten die Zeeuwen toch eens manieren leren...

avatar van vigil
19 december, Paard Den Haag
Midge Ure - 1980 Tour

Midge Ure kwam met zijn band naar Den Haag om te vieren dat het (bijna) 40 jaar geleden is dat Ure zijn debuut bij Ultravox had maar daarnaast was 1980 ook het jaar dat Visage hun 1ste album uit bracht en daar was Ure destijds ook bij van de partij. Het voorprogramma was Tiny Magnetic Pets, een soort van ultieme synthpopband. Twee bleke mannen zonder uitstraling met vast een hele berg verstand van electronische apparaten, grote verschil met veel andere bands is dat ze een zangeres in dienst hadden. Een best leuke, enthousiaste en slanke blonde dame van middelbare leeftijd. Ze vertelde dat de band al een jaar achter elkaar op tour is. Eerst als support voor OMD en daarna met Midge Ure, je zou voor minder... Muzikaal was het prima te doen al hadden er wat meer uptempo stukken op de setlist mogen staan.

Dan de hoofdact, Midge had drie (prima) muzikanten meegenomen en deed zelf naast de vocalen de gitaar en batterijtje aan synths/computers maar daarover later meer. Het concert werd afgetrapt met Yellow Pearl. Een ietwat cheesy synthesizer stuk wat hij schreef samen met Thin Lizzy frontman Phil Lynott. Daarna een hoofdstuk met Visage nummers met daarbij ook uiteraard het monumentale Fade To Grey. Vrijwel alle nummers (op Fade na) worden deze tour voor het eerst door Ure live uitgevoerd dus erg interessant voor de liefhebber. Ik behoor daar toe dus ik vond het een fijn gedeelte. De synths in het fraaie Mind a Toy hadden net zoals op de plaat wel wat vetter gemogen en de cover van In The Year 2525 duurde wat te lang maar verder geen klachten. Zeker niet over het prima nieuwe nummer Glorius, een nummer waar Ure volgens eigen zeggen erg trots op is.

Dan het hoofdmenu, het hele album Vienna. Dat liep alleen niet helemaal zoals het moest lopen. Halverwege liepen de instrumenten ('cheap Japanese rubbish') van Midge Ure in de soep. Net na fantastische uitvoeringen van Passing Strangers en Sleepwalk. Waardoor All Stood Still naar voren werd gehaald zodat er wat herstel werkzaamheden plaats konden vinden. Na wat gedoe konden we verder. Het haalde de magie een beetje weg. Die kwam weer terug in de toegift met The Voice en Hymn zodat iedereen met een meer dan voldaan gevoel weer naar huis kon gaan na dit toch zeer fijne optreden.

Yellow Pearl
Visage
Blocks on Blocks
The Dancer
In the Year 2525
Mind of a Toy
Glorious
Fade to Grey

Vienna Album

Astradyne
New Europeans
Private Lives
Passing Strangers
Sleepwalk
All Stood Still
Passionate Reply
Mr. X
Western Promise
Vienna
Dancing With Tears in My Eyes

The Voice
Hymn

avatar van Mssr Renard
meneer schreef:


Ik las vanochtend ergens dat deze man behoort bij de nieuwe lichting die de Progressieve Muziek voortbrengt en een vaandeldrager zou kunnen worden. Wel, met de juiste mensen om zich heen, met zijn muziek kan hij een nieuwe dimensie daaraan toevoegen. Ik ga hem volgen..


Hij is de huidige toetsenist/saxofonist bij Camel.
Ik zag Camel met hem in het Paard, en was best onder de indruk. Camel met sax, dat is lang geleden.

Maar zijn soloplaten vind ik nochtans niet zo veel aan. Het lijdt aan die rare productie waar alle moderne symfo onder lijdt. Het klinkt niet warm en open. Nu ja. Ik hoop dan ook op een nieuwe Camel-plaat.

avatar van meneer
Mssr Renard schreef:
Hij is de huidige toetsenist/saxofonist bij Camel.
Ik zag Camel met hem in het Paard, en was best onder de indruk. Camel met sax, dat is lang geleden.

Maar zijn soloplaten vind ik nochtans niet zo veel aan. Het lijdt aan die rare productie waar alle moderne symfo onder lijdt. Het klinkt niet warm en open. Nu ja. Ik hoop dan ook op een nieuwe Camel-plaat.

Mocht je de man een keer solo live kunnen zien koop een kaartje en neem een speld mee naar het concert..

avatar van sq
sq
Op verzoek van Mssr Renard nog een kort verslagje

2 januari nieuwjaarsconcert van het Bimhuis Amsterdam. Het debuutoptreden van gelegenheidsgroep 'The Oisters', met klarinettist David Kweksilber als frontman en aangevuld met een selectie van instrumentalisten met Benjamin Herman en nog wat mensen van New Cool Collective. Losse sfeer, die al begon met een bubbeltje van het huis. Maar ook muzikaal werd het echt een feestje, met nadruk op ritmische jazz, af en toe een leuke traditional 'It Ain't Necessarily So'. Aan het einde iedereen dansend voor de stoelen en daarnaast (in het Bimhuis eigenlijk nooit in die mate gezien).

https://pbs.twimg.com/media/ENTzs8RWsAQixa8?format=jpg&name=small

Het is nog niet duidelijk of dit een eenmalig optreden was, en aan het einde kon je je naam opgeven voor een lijst van eerste supporters van deze nieuwe band. Ik heb me maar als supporter opgegeven. Als nu maar genoeg mensen dat doen komt er misschien meer. Als ze op Northsea Jazz komen ga ik wel even kijken.

avatar van Mssr Renard
sq schreef:
Op verzoek van Mssr Renard nog een kort verslagje



Dat klinkt rustiger dan we dachten. Maar waarom waren we dan onze stoelen kwijt (ik kreeg een email daarover). We waren bang dat we dan het gehele optreden moesten gaan staan. Een verwarrende email aldus.

Maar een volgende keer zal ik ze dan toch eens een bezoekje geven.

avatar van Bonk
Gisteren gezien in de Afas Live Amsterdam, Dream Theater.

Meer dan 15 jaar geleden was het dat ik Dream Theater voor het laatst gezien had in Ahoy en eerlijk gezegd was het toen een behoorlijke afknapper. Het geluid stond dusdanig hard dat het eigenlijk gewoon niet mooi was en alle subtiliteit en kwaliteit voor mij verdween.

Maar met een heel behoorlijk nieuw album en omdat Metropolis Part 2 integraal gespeeld zou worden, was het een goed moment om het weer eens te proberen. En als dan Bonk jr. (12 jaar) ook wel geheel op eigen initiatief, mee wil en vooruit ook mag, wordt het sowieso een bijzondere avond. Zonder al te sentimenteel te willen worden is het toch geweldig om als vader dergelijke momenten mee te maken en het genieten en de verwondering van je zoon te zien als hij voor het eerst zo'n groot concert meemaakt.
Maar goed, jullie zitten hier natuurlijk niet op mijn vadergevoelens te wachten, maar op een recensie van het concert (hoewel, dat is ook maar de vraag natuurlijk )

Laat ik toch maar even beginnen met wat er (veel) beter gekund had. Het geluid stond niet geweldig afgesteld, hoewel het op den duur wat beter werd. Misschien ligt het aan dat ik ook ruim 15 jaar ouder ben, maar het volume had nog steeds wel wat zachter gemogen. Ik vind over het algemeen namelijk dat de subtiliteiten en dus ook de klasse bij dergelijke complexe muziek vaak beter te horen is als het geluid net wat zachter afgesteld staat.
En dan ook maar het andere grote minpunt. Niet voor het eerst wat mij betreft, bleek de zanger toch wel duidelijk de zwakste schakel van de band. Ik heb hem wel eens beter bij stem gehoord, maar eigenlijk geldt de constatering dat deze band uitzonderlijke instrumentalisten heeft, maar een goede maar beperkte zanger ook zeker voor vanavond. Eigenlijk kwam hij vooral goed uit bij de rustige nummers, maar bij de uithalen en wanneer hij over-the-top moet zingen werd het geregeld eigenlijk wat beschamend. Hij redt het gewoon niet en ontbeert de kracht om overtuigend te zingen in de stevige stukken.

Was het dan een slecht concert? Nee, zeker niet. De rest van de bandleden en de show vergoedden veel. Want man, wat kunnen die jongens spelen. Hoewel ik meer liefhebber ben van het spel van Mike Portnoy, is Mike Magnini ontegenzeggelijk een geweldige drummer. Jordan Rudess is een showmannetje, met zijn ronddraaiende keyboards en zijn toetsengitaar (u merkt; ik ben geen kenner) en laat heel goed horen dat hij weet wat hij doet. John Myung is een bassist die heel goed zowel in dienst van de compositie als technisch zeer knap kan spelen. Maar het meest was ik onder de indruk van John Petrucci. Wat een gitarist, die wederom in meerdere solo's liet blijken van buitencategorie te zijn.

Ook de show met een scherm waar passende, strakke animaties te zien waren, die de muziek en de beleving toch echt wat extra's gaven, was mede door een goede lichtshow heel dik in orde.
Voor de pauze werden er vooral nummers van Distance over Time gespeeld, naast een nummer van Black Clouds and Silver Linings en Systematic Chaos.
Na de pauze was het zoals bekend tijd voor een integrale uitvoering van het geweldige Metropolis Part 2 album. Daar werd in een soort graphic novel-vorm' het verhaal ondersteund met beelden. Dat gaf het verhaal nog een beetje extra lading.

Halverwege werd de show ineens even stil gelegd. Dit was om stil te staan bij het overlijden van Neil Peart van Rush een dag eerder, waar Dream Theater natuurlijk ongelofelijk schatplichtig aan is. Er werd een halve minuut stilte gehouden. Je kon in de zaal een speld horen vallen. Een mooi en indrukwekkend eerbetoon wat mij betreft, wat echt eer deed aan een buitengewoon artiest.
En dan is dus ineens een halve minuut stilte het meest indrukwekkende en intense moment van het concert...

avatar van meneer
Bonk: en hoe vond Bonk Jr. het concert ?

avatar van vin13
@Bonk. Mooi verslag. Ik had een live cd van hun maar die zang was inderdaad af en toe best vals en zwak(cd weg gegeven). Studio albums draai ik regelmatig.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:04 uur

geplaatst: vandaag om 13:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.