menu

Muziek / MusicMeter Live! / Gisteren ... gezien!

zoeken in:
avatar van Johnny Marr
Archive, iemand? Ik ga er vanavond heen met the one and only ArthurDZ.

avatar van Don Cappuccino
03/11: Downfall of Gaia - Little Devil, Tilburg

Het was koud, donker en het regende: omstandigheden die erg goed bij het Duitse Downfall of Gaia passen. Ik zag ze voor de tweede keer in de Little Devil in Tilburg. De band heeft met Ethic of Radical Finitude een van mijn favoriete platen van het jaar afgeleverd, ze speelden dan ook bijna de volledige plaat en nog twee nummers van Atrophy (de vorige plaat)

Downfall of Gaia heeft een sound die mij gewoon ontzettend aanspreekt. Heerlijk mistroostige blackmetal met prachtige melancholische tremolo's en tokkeltjes en wonderschone rustige post-rockpassages. Melodieus, maar ook doorleefd, vooral in de vocalen. Drummer Michael Kadnar is echt een geweldenaar: beestige blastbeats en monsterlijke fills die me meer doen denken aan Ben Koller van Converge dan een blackmetaldrummer. Hij is dan ook degene die de gitaarmuur van het gezelschap naar een nog hoger niveau schopt. Ik heb er weer van genoten!

avatar van vigil
Johnny Marr schreef:
Archive, iemand? Ik ga er vanavond heen met the one and only ArthurDZ.

Hoe was ut?

avatar van Leptop
Iemand nog naar Opeth geweest toevallig?
Of allemaal naar Ajax zitten kijken?
In beide gevallen spektakel, zover ik heb begrepen.

avatar van Johnny Marr
vigil schreef:
(quote)

Hoe was ut?

Viesch geniaal. Opeth was viesch matig trouwens, helaasch, viel dik tegen Jammer, veel van verwacht. Van Archive ook, die losten dat gewoon in. Wat een baasjes.

O ja, Cigarettes After Sex was ook wel een leuk optreden vanavond. Geen Each Time You Fall in Love though, schandalig. Eén van hun beste nummers.

avatar van mr.oizo
Villagers, Paradiso.
De balkons waren dicht, de zaal opvallend rustig. Had ik van te voren niet gedacht. Dit zorgde gelukkig voor een setting waar niet de halve zaal stond te ouwehoeren en je 'gewoon' kon genieten van de intieme muziek.
Zoals verwacht een schitterend, warm en sfeervol concert. Wat dat betreft past Conor o' Brian perfect in Paradiso. Mooie intieme versies van Everything i am is yours en Nothing arrived.
Na afloop nog genoten van Waltzburg in de bovenzaal, leuk bandje!

avatar van stoepkrijt
Gisteren heb ik Blood Red Shoes gezien in het Paard in Den Haag.

Ruim acht jaar geleden zag ik Blood Red Shoes hier om de hoek, op de Grote Markt. Het t-shirt dat ik toen heb gekocht heb ik sinds die tijd niet meer nodig gehad. Gisteren zag ik BRS éindelijk voor de tweede keer.

Het was een heel ander optreden dan de vorige keer. Toen hadden ze net twee albums uit met recht-toe-recht-aan rocksongs. Nu hadden ze net een plaat uit met veel toegevoegde elektronica en dus was het nodig om twee extra muzikanten op het podium toe te laten. Bij vlagen was de muziek veel geraffineerder en gelaagder, maar er was tussendoor nog steeds genoeg ruimte voor de lekkere stampers van weleer.

Het optreden ging voor mij fenomenaal van start. Elijah was de verrassende opener (wát een monumentale uitvoering met loodzwaar, in-your-face gitaarwerk!) en met de iets opgevoerde versie van God Complex meteen daarachteraan kon mijn avond al niet meer stuk.
Kort daarna kwam Cold voorbij, ook al een favoriet van me. De rest van de show was steady, zonder echte uitschieters. In het middenstuk werd veel ouder werk gespeeld en het publiek (vooraan althans) ging daarop hard uit hun plaat. Volkomen terecht natuurlijk.
Als afsluiter kozen ze niet voor een anthem van hun debuut. Dat had ik wel verwacht en gehoopt, omdat ik daar pas één liedje van voorbij had horen komen. In plaats daarvan speelden ze Colours Fade, door zijn meeslependheid uitermate geschikt om het optreden mee te eindigen. Helaas al na vijf kwartier, dat had best wat langer gemogen.

Een optreden van Blood Red Shoes is deels een feestje waarop je lekker uit je dak kunt gaan en kunt meeblèren. Deels is het een donderende rockshow, waarin vooral Laura-Mary af en toe behoorlijk indruk maakt met haar spel. Gaaf om te horen wat een imposant geluid zo'n klein vrouwtje uit haar gitaar kan halen! Ook de regelmatige tempowisselingen middenin de nummers waren boeiend. Dat de zang van zowel Laura als Steven af en toe wat aan de magere kant was (wel zuiver, maar braaf en iets te veilig) is een van de weinige smetjes op een verder erg solide optreden.

avatar van Shaky
10-11-2019 Kat Riggins in de ECI Cultuurfabriek, Roermond.

Rond een uur of vier begon support-act The Ragtime Rumours met hun voorprogramma en ze deden dit meer dan verdienstelijk. De heren en dame van deze lokale band, die winnaar van de European Blues Challenge 2018 zijn, toonden aan hun instrumenten meester te zijn en kwalitatief was het dik in orde. Persoonlijk deed de muziek mij niet zoveel, maar dat had niets te maken met de kunde van de band; het was puur omdat hun muziekstijl niet meteen voor mij is weggelegd.

Tijd voor Kat Riggins. Deze kleine, maar ongelooflijk pittige dame wist met haar opening meteen de toon te zetten: dit werd een namiddag genieten van opzwepende blues gemixt met soul en rhythm.
Kat genoot van de muziek en dit straalde ze over op het publiek; hoewel de ECI-zaal alles behalve uitverkocht was, zorgde Kat voor een geweldige sfeer en betrok ze het publiek bij haar optreden.

De band bestond uit een drummer, bassist, gitarist en saxofonist die allen geregeld de spotlight kregen van Kat en terecht want het waren stuk voor stuk rasmuzikanten. De balans was mooi; iedereen mocht shinen en stond tegelijkertijd klaar om Kat te laten uitblinken. En uitblinken deed ze..

Tussen de nummers door vertelde ze, maakte ze grappen en flirtte ze er behoorlijk op los. Naast originele nummers kwamen er covers voorbij van onder andere Little Milton. Hoogtepunt was toch echt wel Hear Me van haar nieuwste album In the Boy's Club (2018) dat deed denken aan The Thrill Is Gone; prachtig.

Dit was de eerste keer dat ik een concert van deze dame bijwoonde, maar zeker niet de laatste keer.

avatar van vigil
14-11-2019
The Waterboys, Paard van Troje Den Haag

Gister... Gezien... The Waterboys! De band rond Mike Scott en Steve Wickham kwam naar Den Haag om hun laatste album Where the Action Is te promoten. Een album waarbij de band weer hun zogenaamde Big Music geluid wat meer gevonden heeft. Nou Big Music is ook wat we kregen, na twee semi-akoestische folksongs (waaronder hun bekendste folknummer) werden alle stopcontacten gevonden en kwam er een zeer goed klinkende wall of sound op ons af. Mike Scott was zoals vaak fantastisch bij stem en was ook nog eens (wat minder vaak voorkomt) goed gemutst. De show duurde precies drie uur minus een ietwat hinderlijke pauze van zo'n 25 minuten. In het theater oke, maar een rockconcert waar de mannen muzikaal echt wel behoorlijk gas gaven...

De setlist was een fijne, veel ietwat onbekend werk waarbij het mij opviel dat het Modern Blues album uit 2015 regelmatig voorbij kwam. De muzikanten (op de bassist na) kregen allemaal hun moment of fame waarbij een ode aan gigant Ginger Baker op zich helemaal terecht is maar een drumsolo blijft een drumsolo en derhalve was het even tijd om de telefoon checken of bijpraten met de buurman zal ik maar zeggen. Al met al een meer dan prima concert in een wat rumoerige zaal. De setlist had aardig wat hoogtepunten en voor mij sprongen In My Time on Earth, Where the Action Is, Old England en vooral We Will Not Be Lovers nog eens bovenuit.

Prima avondje!

When Ye Go Away
Dunford's Fancy
Fisherman's Blues
Where the Action Is
Still a Freak
Old England
If the Answer Is Yeah
Nashville, Tennessee
Medicine Bow
Ladbroke Grove Symphony

Set 2

This Is the Sea
Man, What a Woman
Rosalind (You Married the Wrong Guy)
Blues for Baker
We Will Not Be Lovers
Too Close to Heaven
November Tale
Morning Came Too Soon
In My Time on Earth

The Whole of the Moon

avatar van Casartelli
Ja, was wel een fijn concert, met ook voor mij We Will Not Be Lovers als hoogtepunt. Vooral na afloop realiseerde ik me hoe veel klassiekers ze niet gespeeld hebben. Op persoonlijke favoriet Trumpets had ik al niet gerekend en dat Red Army Blues ontbrak, kon ook niemand ontgaan... maarre... December? A Girl Called Johnny? Rags? Don't Bang the Drum? Enfin, het luxeprobleem van een ruim repertoire...

avatar van vigil
17-11 Ahoy Rotterdam
Golden Earring, voorprogramma Dewolff

In de eerste helft van de jaren '90 toen de band weer helemaal aan de top stond door het prima album Bloody Buccaneers en vooral het Naked gebeuren zag ik de band met enige regelmaat. Dat wil zegen al gauw een stuk of 5 keer. Gewoon met de vriendengroep, biertje (of wat) binnen handbereik en prima muziek voor erbij. Ik ging naar andere concerten voor mijn echte muzikale genot maar het waren door het sociale aspect altijd prima avonden. Nu 25 jaar later heb ik ze weer eens gezien. Ik was al een paar jaar aan het kijken voor een leuke mogelijkheid en die kwam met dit concert in Ahoy. Ergens in het begin van 2019 de kaartjes gekocht en verder niet meer aangedacht. Vrijdag ging ik eens kijken wat precies de tijden waren en of er een voorprogramma was. Nou dat laatste was de eerste positieve verrassing. De prima band Dewolff bleek dit te zijn. Deze band had ik tot volle tevredenheid al 2 keer eerder gezien dus daar was ik blij mee. De drie mannen maakten dat ook waar. Stevige pyschedelische bluesrock is het recept en dat betekend dus een gierende hammond en jankende gitaren. Klein minpuntje waren de trekjes van zanger/gitarist Pablo van der Poel. Helaas vond hij het nodig om zijn aan- en afkondigingen te moeten voorzien van flink geschreeuw en gegil (mama kijk eens hoe hoog ik kan komen) maar muzikaal was het genieten.

Dan de oude meesters. In een korte analyse kom ik uit op erg mooi podium, prima lichtshow, leuke setlist, strak gespeeld, goed geluid en goede sfeer. In de langere versie kan ik vertellen dat het opvallend was hoe vaak het kwartet wel niet een kwintet bleek te zijn. Redelijk vaste gast toeteraar Bertus Borgers stond zo'n beetje drie kwart van de tijd op het podium om met de mannen mee te doen. Qua setlist zaten er ook de nodige opvallendheden in. De Golden Earring kan de avond makkelijk vullen met alleen maar hits maar daar werd niet voor gekozen. Natuurlijk kwamen de echt grote klappers wel voorbij maar ook een paar minder voor de hand liggende keuzes. Het leuke was dat deze eigenlijk allemaal wel raak schoten. De nieuwe single Say When kwam vlammend uit de speakers en een gevoelig nummer als Hold me Now raakte de juiste snaar. Laatst genoemde nummer komt van het Face It album uit 1994, een album wat dus precies 25 jaar bestaat en waarschijnlijk daarom wat meer aandacht kreeg. Johnny Make Believe was bij de meeste mensen wel bekend neem ik aan maar het tussen de grote jongens ingeklemde Liquid Soul en verrassende concert afsluiter Legalize Telepathy van het zelfde album zullen toch een stuk minder bekend zijn. Met als laatste tevreden opmerking dat de oudjes The Vanilla Queen en She Flies on Strange Wings in de lange album versies werden gespeeld kan ik alleen maar concluderen dat het niet alleen gezellig was maar ook muzikaal iets meer dan twee uur meer dan dik in orde.

Don't Stop the Show
I Do Rock 'n Roll
Another 45 Miles
Long Blond Animal
When the Lady Smiles
Liquid Soul
Twilight Zone
Going to the Run
The Vanilla Queen
Hold Me Now
Say When
The Devil Made Me Do It
Johnny Make Believe
Bass solo
Radar Love (including drum solo)

She Flies on Strange Wings
Legalize Telepathy

avatar van WoNa
Half Moon Run Paradiso 13 November 2019

Mijn debuut bij een optreden van Half Moon Run. Qua publiek was ik heel duidelijk een "oudje". Toch van het begin tot het einde staan genieten van dit viertal, dat speelt alsof ze minstens met zijn zessen zijn. Een keyboard spelende drummer, lees: tegelijkertijd en daarbij nog harmonies zingen ook.

De meeste liedjes van de Canadese band mogen als braaf omschreven worden. Daar staat tegenover dat ze met een bite worden gebracht, die ze stuk voor stuk krachtig maakt. De mate van perfectie in spel en zang maakte dat ik bij wijze van spreken met open mond stond te kijken.

Vooraf vroeg ik me heel sterk af of de band in staat zou zijn om het geluid van de platen te benaderen. Juist door de vele instrumenten en maar vier personen. Hoe dat kan, liet de band per nummer zien. Sterker, de nummers kwamen live nog meer tot hun recht. De enige die het "makkelijk" heeft, is Devon Portielje, Hij speelt een gitaar en zingt. De rest wisselt continue van instrumenten, zelfs tijdens nummers, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De schijnbare paradox is dat de band een meester is in het weglaten. Niemand speelt een noot meer dan strikt noodzakelijk. Er is altijd die controle, het inhouden. Ook als het dan een keer loos gaat.

De geluidsmix was perfect. Dat mag ook wel eens gezegd, terwijl het volume zonder problemen zonder oordoppen kon worden ondergaan. Ook dat is een verademing. Zeker als iedereen om je heen luistert naar de band in plaats van naar zijn buur m/v.

Vooraf speelde Leif Vollebekk. Dat is het niet voor mij. In een zin: zoveel passie en beleving en zo weinig melodische muziek, behalve in dat ene Neil Young achtige "country" nummer.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

avatar van Leptop
Net terug van het jubileumconcert van Anneke van Giersbergen in de Effenaar.

Mooie opbouw van breekbaar klein met gitaar naar orkest met klassieke tinten en stevig met Vuur in de hoofdrol. Diverse nummers uit het ouvre zijn langsgekomen. En diverse gasten.
GENOTEN.

avatar van Martial
vigil schreef:
17-11 Ahoy Rotterdam
Golden Earring, voorprogramma Dewolff


Nog een mooie recensie uit het NRC van dit fenomenale goede concert

avatar van hoi123
Gisteren Vampire Weekend gezien in de AFAS - al lang niet naar een concert geweest waarbij de kwaliteit en opzwependheid van het optreden in zulk sterk contrast stond met de tamheid van het publiek.

avatar van Sandokan-veld
hoi123 schreef:
Gisteren Vampire Weekend gezien in de AFAS - al lang niet naar een concert geweest waarbij de kwaliteit en opzwependheid van het optreden in zulk sterk contrast stond met de tamheid van het publiek.


Waaronder dus de journalist van het NRC...

Tegen professionele critici is het natuurlijk erg makkelijk prijsschieten, maar ik heb toch zelden een recensie gelezen waar de journalist zich zo overduidelijk nauwelijks in een band had verdiept.

avatar van Casartelli
Ik zal me er ook wel onvoldoende in verdiept hebben, maar de journalist van dienst schrijft een hoop dingen die ik ook wel van de recentste Down the Rabbit Hole herken.

avatar van Sandokan-veld
Ik maak dan ook geen bezwaar tegen de subjectieve ervaring van het concert door jou of de journalist. Ik ben het er niet mee eens dat Vampire Weekend braaf of 'weinigzeggend' is, maar iedereen zijn mening.

Maar de implicatie dat de band alleen maar vrolijke en inhoudsloze liedjes maakt is gewoon apert onjuist, en wekt de indruk dat de recensent de band alleen maar van haar singles kent (en misschien onderweg naar het concert voor de vorm twee keer de laatste plaat heeft beluisterd).

avatar van Gretz
Sandokan-veld schreef:
(quote)


Waaronder dus de journalist van het NRC...

Triestige zuurpruim die met z'n extreem vooringenomen mening afreist naar een concert van een band die het soort feel-good indie pop wat tótaal niet zijn ding is. Dan rolt er zo'n belachelijk stukje uit met een analogie in de header waar elke zelfbewuste schrijver zich kapot voor zou schamen. Alle andere Nederlandse en buitenlandse media zijn enthousiast over de FOTB-tour, zouden zij er opeens de ballen verstand van hebben?

In Brussel was het optreden iig weergaloos, ik weet niet wat je nog meer kunt verwachten van zo'n veelzijdige band die echt niet alleen maar ogenschijnlijke eenvoudige popliedjes van 2-3 min. lang. Vampire Weekend is veeel meer dan dat.

avatar van Gretz
hoi123 schreef:
Gisteren Vampire Weekend gezien in de AFAS - al lang niet naar een concert geweest waarbij de kwaliteit en opzwependheid van het optreden in zulk sterk contrast stond met de tamheid van het publiek.

Ik vond dat het publiek in Brussel bij vlagen ook wel wat fanatieker had mogen zijn, maar dat lag waarschijnlijk ook deels aan de setting. Ik had Vampire Weekend daarvoor ook alleen op festivals gezien (Down the Rabbit Hole en End of the Road). Die pure festivalsfeer (zeker op EOTR waar we ons gelukkig prijsden ten midden van allemaal zotte Engelsen) is dan toch lastig te evenaren. stardust_be zal dit kunnen beamen.

Maar goed, op de muzikale kwaliteiten kon ik vrijwel niets aanmerken. Indien je dan in mijn geval ook nog een succesvolle song request scoort (M79) en een drumstok vangt kan de avond niet meer kapot

avatar van jordidj1
Welke tjappie vraagt dan ook Here Comes The Sun aan tijdens een VW-optreden? Doe dan A Solitary Reign ofzo, da's pas lachen. Johnny Marr zeg maar niets.

avatar van Johnny Marr
Idd, Here Comes the Sun, wtf. Ik ergerde me ook al kapot aan het feit dat ze Dylan gingen coveren. Doe maar niet, Ezra, doe maar niet. Je hebt genoeg eigen nummers. Buiten dat was het inderdaad een weergaloos optreden. Toch nog één minpuntje: speel gewoon Ya Hey, kut.

avatar van 123poetertjes
Mijn afwezigheid was géén minpuntje?

avatar van Gretz
De recensent van 3voor12 weet mijn gevoel wel perfect te onderbouwen in verslag dat waarschijnlijk een stuk waarheidsgetrouwer is.

Vampire Weekend is de jamband met de allerbeste liedjes - artikelen - 3voor12 - 3voor12.vpro.nl

Johnny Marr schreef:
Ik ergerde me ook al kapot aan het feit dat ze Dylan gingen coveren. Doe maar niet, Ezra, doe maar niet. Je hebt genoeg eigen nummers.

Enige minpuntje idd, naast het ontbreken van m'n mattie 123poetertjes die hard werd gemist in de mini-moshpitjes en nu niet nog zo'n fijn sfeerverslagje kan schrijven van een van de beste concerten van 2019

123poetertjes schreef:
De weergoden blijkbaar ook, want tijdens New York, New Dorp klaarde het op en verscheen er op rechts al snel een prachtige zonsondergang en op links, jawel, een regenboog. Er stond een vrolijk clubje veelal jonge mensen om on heen en allemaal stootten we elkaar aan om dit magische moment samen mee te maken. Vanaf dat moment waren we de beste vrienden en bij Diane Young leverde het de schattigste moshpit op die ik tot dusver beleefd heb. Een beetje als vrolijke door elkaar bouncende konijntjes. Alsof de band het aanvoelde werden daarna met Cousins en EY EY EY EY A-Punk ook nog eens de snelste nummers direct erna gespeeld alvorens te eindigen met een fraaie cover van Jokerman. Ik heb een geweldige tijd gehad, beste vrienden voor een uurtje gemaakt en daarna weer weg. Misschien zie ik ze wel weer terug in Brussel. Net als Unbelievers en Ya Hey die gek genoeg ontbraken. Maar ze speelden wel lekker Sympathy, biatches.



Dylan-cover had dus echt niet gehoeven, te meer omdat ik Jokerman deze zomer al had gehoord. Maar tijdens zo'n lange set is dat gemakkelijk te vergeven.

avatar van Johnny Marr
Hoezo spelen ze Cousins niet gewoon 2x op één avond though? Aanstekelijker krijg je ze niet. ArthurDZ weet die shit wel.

avatar van Casartelli
Gretz schreef:
Triestige zuurpruim die met z'n extreem vooringenomen mening afreist naar een concert van een band die het soort feel-good indie pop wat tótaal niet zijn ding is.
Ha nee, deze observatie is gelukkig een stuk minder vooringenomen

avatar van Gretz
Casartelli schreef:
(quote)
Ha nee, deze observatie is gelukkig een stuk minder vooringenomen

Ik heb even opgezocht waar hij normaal over schrijft, en dat blijkt toch vooral metal, rock en post-punk te zijn. Ik kan het natuurlijk volledig mis hebben, maar het blijft wonderlijk dat hij de enige criticus is die zo negatief is over deze tour.

Het spat er van alle kanten van af dat ie zich nauwelijks in het oeuvre heeft verdiept, zoals Sandokan-veld al aangeeft. NRC kan beter gewoon niemand sturen als hun popconnaisseur diezelfde avond al bij een ander concert is.

avatar van Casartelli
Ik kan het natuurlijk volledig mis hebben, maar de Vampire Weekend-fanclub is hier in elk geval goed georganiseerd.

avatar van ArthurDZ
Haha nee Jokerman was ook top, mooie versie van een vergeten Dylan-parel. Al had ik ook liever Ya Hey in de plaats gehad natuurlijk. De beste cover van de avond was het overigens niet, dat was het Seinfeld-thema.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:56 uur

geplaatst: vandaag om 15:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.