Gelukkig geen Dutch Disease woensdagavond in de kleine zaal van Het Paard bij Kristin Hersh, maar een aandachtig publiek van een kleine 100 man /vrouw. Ze zat het hele concert en praatte haar nummers leuk aan elkaar. Ze speelde een aantal nummers van de laatste plaat van Throwing Muses en ook Your Ghost kwam voorbij. Ook zonder Michael Stipe blijft dat een schitterend nummer. Ik vond het een erg sympathiek optreden en met die stem van haar kan er ook weinig fout gaan, die had zelfs nog een wat rauwer/heser randje gekregen. Nog een aantal Throwing Muses klassiekers erbij had ik niet erg gevonden, want nu was het precies na een uur voorbij. Maar je kunt ook niet alles hebben.

Gisteren Tool in de ziggodome. Negende keer en voor m'n jongste zoon 1ste tool concert.

Tof als altijd.

Prima concert met mooie visuals. Alleen vond ik het geluid niet denderend, MJK niet altijd even goed bij stem en zie ik Tool liever in een klei ere zaal spelen. Wel interessante nummers gespeeld (The Grudge en Eon Blue Apocalypse).

Geluid was niet minder dan in de acht eerdere concerten die ik heb gezien.

En Maynard, weer wat ouder, vind ik het nog altijd goed doen.

Ik denk trouwens dat je the patiënt bedoeld IPV ebc

Ook erg genoten van de show, mooie complete beleving. Eerste concert van Tool en tof gezien te hebben!

Een kleine 100 man in de kleine zaal... jemig dat is toch niet zo veel mensen voor een redelijk bekende naam.

Donderdagavond Meshuggah in 013. Was een leuk feestje Het geluid was aardig maar door de extreem laag gestemde gitaren (lager dan op plaat) en suboptimale mixing werd het af en toe te veel een brei van geluid. De subtiliteit van de platen ging af en toe een beetje verloren. Het blijft een heerlijke band om live aan het werk te zien, het drumwerk van Haake is fenomenaal.

Het was wel extreem druk in de zaal, bij het voorprogramma was het al onmogelijk de zaal nog in te komen. Daardoor was het ook extreem warm. Volgens mij hebben ze gewoon te veel kaartjes verkocht, maar dit was niet oké.

Froukje in Annabel

De EP Licht en Donker was voor mij het beste album van 2021. Helaas waren er door de pandemie geen kansen om Froukje live in actie te zien, dus het werd een tijd van wachten. Vandaag was het eindelijk zover.

Annabel kende ik alleen van het erlangs lopen en rijden met de trein. Het bleek veel groter dan ik verwacht had, en eigenlijk dé ideale locatie voor dit concert, omdat het eigenlijk meer club dan concertzaal is. Het was al tijden stijf uitverkocht.

Van tevoren was het wat gedoe: een podium van deze omvang zou zijn communicatie wat beter op orde mogen hebben. Zo is een aanvangstijd best handig, en dat er een voorprogramma zou zijn had ik ook even gemist. Die support - naam niet gehoord - was niet echt mijn ding, maar ze wist het publiek wel al lekker op te warmen. Daarna een half uurtje de (kennelijk) populaire clubmuziek van nu, want iedereen leek het te kennen en ik niet. In ieder geval bleef het een hele goede sfeer, en toen moest Froukje nog beginnen...

Ik meende toch dat het een jonge artiest betrof die - mede door corona - nog maar relatief weinig podiumervaring zou hebben. Dat beeld kon eigenlijk in de eerste seconden in de prullenbak. Froukje kwam, zag en had eigenlijk meteen al gewonnen. Groter dan ik was een ideale opener, alleen duurde het tot halverwege het nummer voordat het geluid goed stond afgesteld. Het publiek kende de teksten enorm goed, ook die van de nieuwe EP, en de interactie tussen zangeres en zaal was uitstekend, alsof ze dit al jaren doet.

Froukje heeft in totaal volgens mij nog niet eens een uur aan muziek uitgebracht, dus dat het een kort optreden zou worden, was ingecalculeerd. Na een uur was het inderdaad afgelopen, maar toen waren alle toppers ook wel gepasseerd. Veel van die nummers duren ook maar een krappe drie minuten, dus die gingen soms wel erg snel voorbij. Fijner was als een nummer wat werd opgerekt: introtje, instrumentale break, herhaling van het refrein, dat soort werk. Of natuurlijk het beproefde recept van de publieksparticipatie.

Een uurtje Froukje was waanzinnig. Met gemak het beste van dit jaar, maar qua beleving sowieso wel een van de betere waar ik geweest ben. Dinsdag weer, dan in Den Haag. Kijken of ze hier nog overheen kan...

Pet Shop Boys, Afas Live en Davina Michelle, Ahoy.

Het concert van 2014 in Tivoli legt de lat hoog. Destijds een tour in het teken van het album 'Electric'. Heerlijk album is dat. Het beste nummer van dat album 'Vocal', kwam woensdag ook voorbij.

Ze zijn bezig met een 'best of' tour. En ook al wist ik wel dat ze veel classics hebben, was de setlist indrukwekkend. Van de laatste worp had ik graag 'I don't wanna go dancing' gehoord, maar je kunt niet alles hebben.

Neil was goed bij stem, de visuals zeer aangenaam. Hoogtepunten : Suburbia Vocal, Can You Forgive Her, It's a Sin.

Zaterdag met het hele gezin naar Rotterdam voor Davina Michelle. Zelf zou ik er niet voor kiezen, maar de Kids zijn fan.

Deze dame is een goede entertainer, heeft echt wel een goede stem, een goede uitstraling en iets meer dan een handvol goede songs om een goede show neer te zetten.
Dat maakt het des te jammer dat ze niet kan doseren. Dit heb ik eerder ervaren toen ik met een nichtje naar Ariane Grande ging. Iedere song werden de stembanden, en daarmee het gehoor van de luisteraar, tot het uiterste getest.

London Calling 20+21 mei Paradiso.
Het gevarieerde aanbod kende een wonderlijke mix van: “geen idee waarnaar ik geluisterd heb” of “leuk om één keer gezien te hebben”, via “lekker bezig” naar “Wanneer komen jullie terug voor headline show”.
Dit waren mijn toppers :

10. Illuminati Hotties. Rammelrock waar je vrolijk van word en van mij mag je dan vals zingen.

9. Ian Sweet. Oprechte Indiepop die alleen life echt tot leven komt.

8. Lunar Vacation. Surfpop met melodische gitaren en dromerige synths. Ik reis er niet voor naar Atlanta, maar geserveerd op LondonCall bijzonder prettig.

7. Ethan P.Flynn. Verrassing: Cello midden op podium gecombineerd met klaagzang, uit de artistieke hoek van BlackCountry,NewRoad

6. Ducks Ltd. Canadeese JanglePop vol fonkelende diamanten, uitsluitend genieten, hele set lang.

5. Lime Garden. 4 meiden uit Brighton, Volledig overdonderd doordat ze onder de glasinloodramen van Paradiso stonden te spelen Er braken 2 snaren van de leadgitaar tijdens ‘clockwork’, maar de Super frisse indie met vleug disco kon het makkelijk aan met een tintelende setlist. Zo simpel kan het zijn.

4. The Clockworks. Repeterende gitaren en aansprekende songs in de beste Ierse rock traditie. Zo ongecompliceerd horen jonge honden te klinken.

3. Courting. Dat Postpunk en londonCall matchen weten we wel. Deze stuiterballen uit Liverpool, weten met maximale bak aan energie, binnen n’mum de grote zaal geheel in beweging te krijgen. Dat de mini-setlist beetje opgerekt moet worden om speeltijd vol te maken deert niemand.

2. Silverbacks. Zeer dansbare wave uit Dublin. Inspiratie vanuit Talking Heads en B25’s, maar dan verweven met Artrock. Probeer dan maar eens stil te blijven luisteren. Logistiek pijnpuntje: op de trappen naar boven stonden evenveel lui dan in de Up-zaal zelf. Mij deerde het niet, ik stond tijdig voor het podium.

1. WET LEG. De SoldOut capaciteit van de grote en de kleine zaal stonden samen in de kerk. Paradiso was nog nooit schouder aan schouder zo afgeladen. En ondanks dat er echt geen dans ruimte was, kwam de zaal eensgezind wel in beweging. Ik wil het woord Hype in combi met de meiden uit Wight nooit meer horen.

Vorige week naar Tool geweest. In een opwelling tijdens de lockdown een kaartje gekocht omdat ik mij voorgenomen had in de toekomst zo vaak mogelijk naar concerten te gaan. Tool is niet helemaal mijn kopje thee, ik hoor de kwaliteit als ik het thuis opzet maar echt raken doet het me niet. Te ingewikkeld voor een simpele ziel als ik? Meestal haak ik na een half uurtje weer af. Live schijnen ze nogal een reputatie te hebben dus dat wilde ik wel eens meemaken. Nou daar heb ik geen spijt van; wat een belevenis was dat! Ik werd compleet meegezogen in de muziek in combinatie met fantastische lichtshow en projecties. Enige opvallende minpuntje waren de mensen om mij heen die ondanks dat ze toch een aardig bedrag voor een concert hadden neergeteld het hrle concert tegen elkaar bleven praten (of meer schreeuwen) en continu drank gingen halen, gingen pissen of naar de La Place moesten (ben geloof ik wel 15 keer opgestaan om mensen er langs te laten). Gelukkig nauwelijks telefoonschermpjes dat dan weer wel. Ga ik Tool nu vaker draaien thuis? Nee. Maar een volgende keer live ben ik er weer bij.

FLITS! Binnen een paar tellen is de Tool-fan de Ziggo Dome uitgegooid Recensie NRC

Mooi man...veel te duur kaartje kopen om vervolgens na een paar nummers weer buiten op straat gezet te worden.
Bij ons op de tribune (stage left) ook iemand die door 4 beveiligers behoorlijk hardhandig in een houdgreep (eigenlijk gewoon een ordinaire nekklem) werd verwijderd.
Hierop werden de beveiligers door iemand achter ons weer uitgescholden voor ''nazi's'' en de kameraad van de jongen die werd meegenomen heeft het hele voorval weer mooi staan filmen.

Vooropgesteld, persoonlijk irriteer ik mij ook dood aan mensen die kennelijk de behoefte hebben om altijd maar hun mobiel erbij te pakken tijdens optredens.
Geniet toch lekker van het moment en laat dat ellendige ding lekker in je broekzak zitten.
Maar ik ben misschien een oude lul (net 39 geworden) die zich nog een leven zonder mobiele telefoons kan herinneren en die behoefte dus zelf nooit voelt.

Maar dit soort repressieve maatregelen zijn ook weer wat overdreven mijn inziens, maar kennelijk is het vandaag de dag helaas nodig.
Het was allemaal tenslotte al bekend wat de positie van Tool is ten opzichte van het gebruik van telefoons bij hun optredens, het stond op de website, het werd omgeroepen in de zaal en er hingen werkelijk waar overal en nergens A4tjes in de tribunes waarop de regels jegens foto's en mobiele telefoons stonden gedrukt.

Helaas zijn er dan toch nog mensen die vinden dat ze het recht hebben deze regels aan hun laars te lappen, dus dan moet je misschien ook niet gaan lopen zeuren als je dan na een paar nummers ineens weer buiten op de stoep staat.

Het draagt ook bij aan een hoop onrust en irritatie onder de andere bezoekers die zich wel als brave burgers aan de regels houden en regelmatig zaklampen in hun hoofd krijgen geschenen vanwege (vermeend) telefoongebruik van bezoeker in hun nabijheid.
Om over het hardhandig verwijderen van een bezoeker in je gezichtsveld nog maar te zwijgen, iets wat ook niet echt bevorderlijk is voor een positieve concertervaring voor de getuigen in dat vak.

Tool was absoluut de moeite waard, maar persoonlijk ben ik wel klaar met al het gedoe en gezeik rondom dit soort massale evenementen en het (wan)gedrag van kleine groep bezoekers, waardoor steeds meer regels en handhaving helaas steeds vaker nodig lijken te zijn.

Waar wij zaten werden wat mensen gewaarschuwd maar ik zag niemand verwijderd worden. En geflipt werd er alleen door een medewerkers tegen twee gasten die op de trap bleven zitten en beetje huilie huilie waren dat ze meer naar links en stuk hogerop moesten gaan zitten.

Een meisje in rij voor ons werd twee keer gewaarschuwd vanwege telefoon zonder verwijdering. Maar keek echt verbaasd van wat is er aan de hand.
Serieus, als je kaartje koopt staat beleid genoemd. Voor de optredens wordt het door speaker verteld en er hingen overal briefjes op.

Eigen schuld als je eruit vliegt. Ben het er wel mee eens dat hele rennen van de beveiliging ook afleidend is. Zeker als er mensen uitgegooid worden.

En inderdaad jammer dat mensen niet gewoon luisteren. Dan is het allemaal niet nodig.

Gelukkig heeft het mijn ervaring niet verpest en ook niet van zoontje. Geweldig concert.

Net The Hunger Games-arena. Bizar schouwspel Weinig respect voor deze band met zulke belachelijke grootheidswaanzin.

https://i.vgy.me/kPJ3c3.png


Niet mee eens. Artiesten die zichzelf + hun publiek een telefoonloze show willen voorschotelen hebben prima alternatieven zoals de Yondr-cases. Dan weten alle bezoekers vooraf waar ze aan toe zijn en kunnen ze niet in de verleiding komen om de telefoon tijdens het optreden te gebruiken. Dit (de verantwoordelijkheid bij het publiek leggen) is vragen om incidenten.

Een artiest kan ook gewoon op normale manier (zoals Beach House) mensen via een audiovisuele boodschap mensen attenderen om stil te zijn en op hun verzoek niet veel filmpjes/foto's te maken. Dat werkt ook prima. En bezoekers kunnen elkaar ook aanspreken op overlast. Niks mis mee.

Wat Stalin al zegt, zulke repressieve maatregelen slaan door en gaan eerder averechts werken.

Toch ironisch dat hij dat vindt hé, gezien zijn username.

Beach House > Tool

https://preview.redd.it/2vexv2qdkdp81.jpg?width=640&crop=smart&auto=webp&s=5f54b96c0d56bd53b7f0fa627c939cdaaeac2c4a

Zoals het verbieden van de verkoop van hamburgers op het festival waar je vijf kwartier je ding staat te doen.

Toen ik het bericht aan het typen was, moest ik hier zelf inderdaad al om glimlachen.
Alanis Morissette had er wel raad mee geweten...

Damn, dat was vet gisteren!
Action Bronson vaker gezien en dat is altijd goed maar gisteren spuugde hij z'n absurde rhymes met nog meer vuur dan anders door de Paradiso. Elke zin rappend alsof z'n leven er vanaf hangt. Was echt gruwelijk goed en daarbij een zeer vermakelijke performance met z'n theatrale moves en over de top zelfverzekerdheid. Opkomst was ook schitterend: met een soort workout sledgehammer het podium betreden, een korte verse rappen en weer net zo nonchalant het podium weer verlaten. Daarna nog een keer bij de volgende track maar toen bleef ie om ruim een uur tracks van onder andere Mr. Wonderful, Only for Dolphins en Cocodrillo Turbo te rappen.
The Alchemist als dj/back-up, al had Bronson helemaal geen back-up nodig. Wel ook mooi om te zien hoe blij Alchemist wordt van zijn eigen vuile beats en de raps van Action Bronson. Enthousiaste held die er zichtbaar zin in had. Mara goed, het was toch Action Bronson die me vooral omver blies met zijn show. Hoogtepunten waren voor mij Easy Rider en Actin' crazy, de twee laatste tracks. Lang geleden dat ik zo heb genoten van een optreden en dat nog wel nadat Lord Apex met een matig en te lang voorprogramma inclusief de meest nutteloze en misplaatste 'moshpits' ooit de avond minder liet beginnen. Maar goed, dat ben ik al weer vergeten, zing al heel de dag Baby Blue.

Effe een korte samenvatting van een lading verplaatste concerten die de laatste weken eindelijke doorgingen!

Primordial - Effenaar
Avarill klonk niet 100% en na wat nummers gaf de zanger ook toe zich bagger te voelen. Toffe show wel verder! De band werd wat uitgedaagd door het publiek en Alan "We are Primordial we do not play requests" Avarill verraste de rest van de nu in paniek aan het tunende band door toch op een verzoekje in te gaan.

De Jeugd van Tegenwoordig - Effenaar
Dit keer geen "Vjeze naar de bar", verder weer ouderwets feest

Sonic Whip - Doornroosje
Veel toffe bands gezien. 100Mods kende ik verder niet en was een leuke ontdekking. De band Stöner had voor zo'n lamme bandnaam een indrukwekkende lineup met Brant Björk en Nick Oliveri. Ze kwamen er niet onderuit om ook wat Kyuss-nummers te spelen, al hoor ik die toch liever met Brant op drums i.p.v. gitaar. Motorpsycho mocht headlinen, gave show waarmee ze vooral met uitsmijter The Wheel de hele zaal platspeelden. Leuk festival weer, volgend jaar zijn we er weer bij.

Motorpsycho - Paradiso Noord
Zo'n headline slot van 2 uur op een festival is natuurlijk niks vergeleken een clubshow. Hier gingen de mannen bijna 3 uur los. Erg goed optreden, de band er duidelijk veel zin in had. Hoogtepunten waren de verrassend gave uitvoering van Whole Lotta Diana (Bent: "Wow, that was fun wasn't it?") en de complete 3 kwartier durende NOX-trip.

Suede - Tivoli
Het was de Coming Up-tour waarbij het gehele album integraal werd gespeeld. Opzich wel tof, al was het wat raar om gelijk Trash als opener te hebben. Brett Anderson deed weer ouderwets zijn best om vakkundig om de hoge noten heen te zingen, maar met zo'n podiumpresentatie mag dat de pret niet drukken. Tweede helft van de set was ook tof met oa To The Birds en The 2 Of Us.

YOB - Effenaar
Wat blijft die Mike Schneidt toch een sympathieke vent zeg. Verder weer een ouderwets overdonderende YOB-show met persoonlijke favoriet Adrift In The Ocean.

Ik heb gister (denk ik) Nate Smith gezien. Zeker weten doe ik het niet, want achteraan, waar je nog enigszins kon staan zonder AL je lichaamsvocht in één track te voelen verdampen, zag je precies niks. Was even vergeten waarom ik BIRD geen fijne venue vind, maar ik weet het weer. ‘T klonk allemaal lekker en fijn hoor, maar voorlopig toch maar weer naar plekken waar je af en toe in ieder geval nog een glimpse van een artiest kunt opvangen.

Ja, ik had pre-corona vaak het idee dat ze meer mensen binnen lieten dan de maximale capaciteit. Recent ben ik er niet meer geweest. Toch heb ik erg goede herinneringen aan de optredens in BIRD met kolkende massa's, met name Yussef Kamaal en Nubya Garcia, maar daar stond ik ook redelijk vooraan. Ik weet niet of ik dat nu nog steeds zo zou kunnen waarderen.

Was de muziek verder wel okay?

Had juist het idee dat ze door die verhoging die er nu is daar iets aan hadden gedaan. Blijkbaar helpt het niet. Heb het geluk dat ik nogal lang ben. BIRD is qua sfeer een van mn favoriete tenten

Muziek was te gek. Trek volgende keer mijn hakken aan en blijf wat minder lang tafelen

Waar blijven de Paradiso/Smile ervaringen? Heb de hele avond pijnlijke ticketswapalerts weggeveegd van m’n telefoon scherm

Gisteren de CunninLynguists in Willemeen te Arnhem gezien. Een dubbeltour met Sadistik & Kno die hun gezamenlijke nieuwe plaat vieren en de CunninLynguists die het 10-jarig bestaan van Oneirology vieren.

Sadistik en Kno trapten af en ik kan helemaal niks met die muziek. Vind het een rapper zonder enige autoriteit of karakter in zijn stem en met een overall sound die me even wat te zwaar valt. Live vond ik het vooral een bak herrie mede door wat ongebalanceerd geluid. Na driekwartier blij dat het voorbij was.

Hoe anders was de CunninLynguists. Natti en Deacon flowen heerlijk soepel, vullen elkaar perfect aan en hebben met dat heerlijke southern accent sowieso al een streepje voor bij me. De producties van Kno waren nu gelukkig wel tot in detail te horen en in flink tempo kwamen van alle platen een aantal favorieten voorbij. Seasons, Lynguistics, Nothing to give, KKKY, I cant stop feeling high, My habit...puur muzikaal genot. Kno was de host en rapte soms een verse maar was minder op de voorgrond als in het verleden wel eenshet geval was. Sadistik kwam nog 1 maal terug om met Natti Mothlight te doen van zijn laatste album. Wel een toffe track en hoe Natti die verse live deed was fantastisch.

Voor de 5e keer de CL bezig gezien en het blijft indruk maken en me raken. Een van de weinige acts waarbij ik dat altijd heb. Ik hoop vurig dat ze voor een volgende show weer eens nieuw groepsmateriaal hebben, maar daarover helaas geen woord gisteren.

Trouwens, na ruim 20 jaar fanatiek concerten bezoeken was ik voor het eerst in Willemeen. Toffe zaal man. Lekker rauw sfeertje, dat mag ik wel.

Was het beetje druk? Heb ze drie keer eerder gezien en elke show waren er minder bezoekers als ik mij goed herinner. In verband met weinig nieuw materiaal deze inderdaad maar laten schieten omdat ik het allemaal en meerdere keren live gezien had.

Ja de Willemeen was goed gevuld. Geen grote zaal natuurlijk, maar was prima opkomst. Gebrek aan nieuw materiaal vind ik jammer, maar was toch weer de moeite waard.

The Smile in Paradiso. Volgepakt Paradiso. Het spelplezier spatte ervan af bij Thom Yorke. Ze speelden hun hele plaat en in de toegift een paar net geschreven nummers. Veel gewissel met instrumenten, maar vooral de drijvende ritmes van de drummer staan voorop. Als uitsmijter een 'cover' van Thom Yorke's soloplaat.

Met een lichte vertraging, maar hierbij dan mijn ervaringen van de afgelopen week.

Dinsdag 24/05: Warpaint - Paradiso
Voor het concert uberhaupt begonnen was, was er al voor mij de eerste ontmoeting met MuMe legends Gretz en 123poetertjes. Ik zag Warpaint al twee keer eerder, maar beide keren was dat op een festival. Daarom had ik ook wel een keer zin in een clubshow van de dames. Met een vers nieuw album op zak stonden ze in een goed gevuld Paradiso. Van dat nieuwe album werden dan ook de meeste nummers gespeeld, gecombineerd met wat 'oudjes'. Het verbaasde me toch even toen ik besefte hoe lang Warpaint eigenlijk al mee draait, en dit alweer hun vierde album is.

De muziek van voorprogramma Low Hum lag redelijk in lijn met de muziek van Warpaint en was een prima opwarmertje. Van mij persoonlijk zou er iets meer groove in de nummers mogen.

Die groove is er natuurlijk wel in de muziek van Warpaint. De setlist was een mooie mix van nieuw en oud werk waarbij de nieuwe nummers naadloos aansloten bij de bekende oudere nummers. Helaas zitten bij de nieuwe nummers niet een echte uitschieter zoals een Love is to Die of Disco//Very. Het duo New Song en Disco//Very was sowieso wel errug nice. Met nieuwtje Send Nudes werd wel helaas wel een beetje rustig afgesloten, dat hadden ze wel met Elephants mogen doen ofzo. Hoe dan ook was het een erg fijn optreden.

Zondag 29/05: Kevin Morby - Tivoli (Ronda)
Het concert wat Morby in Paradiso in 2019 gaf, staat nog altijd erg hoog op mijn all-time favoriete concerten. Sowieso is de man een van mijn favorieten artiesten en kan weinig bij mij fout doen. Toen der tijd had hij voor het eerst een uitgebreide band meegenomen die zijn nummers wat mij betreft alleen maar ten goede komt. En thank god had hij deze -buiten een paar wisselingen in de band - weer meegenomen. De Ronda was helaas maar voor de helft gevuld (alleen volle vloer) denk ik, wat de algehele sfeer net wat minder maakte ten opzichte van Paradiso de vorige keer.

Maar half gevulde zaal of niet, de inzet van Morby en band was weer top. Sinds zijn vorige bezoek heeft hij al weer twee albums uitgebracht, dus er was genoeg nieuw werk om te spelen. Vooral van This Is A Photograph kwamen de meeste nummers wel langs, en live klonken ze net zo fraai als op plaat. Van die andere 'nieuwe' plaat Sundowner was vooral Wander die de show steelde die heerlijk fel werd verlengd. Naast de nieuwe nummers kwamen vrijwel alle bekende nummers van de overige albums voorbij. Piss River was weer een prachtig hoogtepuntje, de intro van City Music blijft genieten, Dorothy met de leuke details, het zeer fraaie Beautiful Strangers en als afsluitend de klapper Harlem River waarbij de hele band los gaat. Zo magisch als die avond in Paradiso was het niet, maar het was wel weer heel erg genieten geblazen.

Maandag 30/05: Parquet Courts - Paradiso
Naar eigen zeggen - wat tijdens de show nogmaals werd gezegd - was de show van Parquet Courts in Paradiso in 2019 misschien wel hun beste ooit. Daar was ik zelf ook bij, en ik kan bevestigen dat het goed was. Ik weet niet wat mij toen bezielde, maar die avond stond ik op het balkon. Deze avond maar gewoon op de vloer waar je de energie van de muziek van Parquet Courts beter beleeft.

Voorprogramma was English Teacher. Toevallig hadden twee singles van hun al mijn afspeellijstje bereikt met nieuwe singles, en sindsdien heeft deze band wel mijn interesse. English Teacher heeft een toffe dynamiek in hun nummers waarbij ze makkelijk switchen tussen rustige spoken word stukken en bijna noise-rock uitbarstingen. Als ze nog een paar sterke nummers weten te schrijven, zou daar zomaar dit jaar of volgend jaar een sterk debuut album inzitten.

Parquet Courts had een groot doek achter de band opgehangen waarop de schaduwen van de band in kleur op werden geprojecteerd. Dat gaf wel een tof effect en paste ook goed bij het nieuwe album dat nog meer op de clubs is geinspireerd. Het duurde niet lang of het eerste grote hoogtepunt van de avond werd voor mij al bereikt. Toen de band het heerlijk groovende Dust inzette, hoopte ik al dat ze de combi Dust/Almost had to Start a Fight... zou spelen. En zo geschiedde, na een korte jam aan het einde van Dust klapte er gelijk vol in met Almost.. Wat een geweldige energiebom blijft dat toch! Vervolgens werd er de rest van de set de nieuwe nummers afgewisseld met nummers die weer even de vlam in de pan deden oplaaien in het publiek. Vooral oudje Stoned and Starving aan het einde was genieten. Deze passage kon zich makkelijk meten met die van 2019. Benieuwd welke richting de band met het volgende album heen gaat.

Gisteren door een toevallige samenloop van omstandigheden toch beland op Jazz in Duketown, een festival dat ik altijd bewust heb gemeden. De line-up van dit jaar kon me ook niet bekoren maar de Britse jazznight leek me dan nog wel interessant.

Chelsea Carmichael gaf met haar kwartet het eerste van de twee concerten. Haar saxofoonspel vond ik mooi en meeslepend, zelfs in een omgeving vol praters, bierhalers en mensen die om de haverklap opstonden en gingen lopen. Er zaten echt betoverende melodieen tussen. Jammer dat haar band zo ingetogen/suf speelde, vooral de drummer had meer gas mogen geven.

Theon Cross met zijn tuba was de afsluiter met zijn kwartet met dezelfde gitarist en ook weer Carmichael op de saxofoon. Imposant instrument natuurlijk die tuba en respect voor de verschillende klanken die Cross eruit weet te persen, maar in zo'n prominente rol kan de tuba me toch minder bekoren. Dan zie ik hem liever aan het werk met de Sons of Kemet. Het optreden duurde uiteindelijk ook veel te lang en ondanks een wat fanatiekere drummer kon het toch niet echt boeien.

Tussendoor Blackwave nog even bezig gezien op een ander podium, maar dat vind ik een beetje kinderlijk eenvoudige festivalmuziek zonder enige spanning erin. Met dat optreden was weinig mis overigens.

Al met al een avond die bevestigde waarom ik nooit naar Jazz in Duketown wilde. De jazz die ik tof vind, werkt veel beter in een zaaltje en de hele sfeer van een festival met geouwehoer vind ik eigenlijk sowieso niet matchen met het genre.