The Gathering, 10 juni, De Boerderij te Zoetermeer

Ik heb The Gathering een keer of zeven keer gezien maar dat was allemaal in de Anneke periode. Dus Silje is voor mij gewoon nog de nieuwe zangeres. En tja Silje lijkt een beetje op Anneke, danst een beetje als Anneke en zingt een beetje als Anneke (iets meer nasaal en iets minder power). Enkel mist ze de sprankelende persoonlijkheid van Anneke (al was dat soms ook wel teveel een blij ei). Tussen de nummers is het veelal gewoon 20 seconde muisstil en nummers worden nauwelijks af en aangekondigd. Toen gitarist René Rutten een technisch probleem had waardoor een nummer zelfs even moest stoppen wist ze ook niet echt wat te doen en ging ze een ongemakkelijk gesprekje aan met de zaal.

De zaal was De Boerderij en die was slechts halfvol en dat is vrees ik ook nog een beetje naar boven afgerond. De band heeft een nieuwe plaat uit en die kwamen ze promoten. Dit was het 2de optreden van de bijbehorende tour. Ik hou er wel van dat een band zijn nieuwste werkjes promoot in plaats van volledig te blijven hangen in de successen van weleer. Wat dat betreft zat ik wel goed want van die nieuwe plaat kwamen alle nummers voorbij. Die zaten met drie luisterbeurten nog niet helemaal in mijn hoofd dus veel kwam redelijk onbekend op mij over. Dan hoor je ook gelijk dat The Gathering en dan met name de ietwat schuchtere René Rutten toch wel erg veel het zelfde trucje doet. Om daarop in te haken het is toch opvallend dat een rockband pas na anderhalf uur met een eerste echte gitaarsolo komt.

Maar goed wat ze doen dat doen ze over algemeen wel goed. Bandleider, en broer van René, Hans Rutten bewees dat hij nog steeds één van de beste drummers van Nederland is. De toetsenist van dienst -waar ik de naam niet van weet- was nieuw, want de eigenlijke toetsenist Frank Boeijen (ja hij heet echt zo) was verhinderd. Hij verving hem met verve. De lichtshow was prettig om te zien, blijkbaar is de favoriete kleur van de band tegenwoordig blauw.

Ik bemerk een kleine negatieve ondertoon in mijn verhaal en ik kan ook wel eerlijk zijn van die zeven keer was dit ook niet bepaald de beste maar ik heb me toch goed vermaakt. Ook te bedenken dat dit pas de tweede show was waarin al die nieuwe nummers voorbij kwamen en dat dit waarschijnlijk nog wat moet groeien. Juist daarom was wat meer interactie met het publiek wat fijner geweest ipv het verhaal dat ze eindelijk weer mochten na corona en verder vooral stilte.

Maar goed, al met al ik heb het gewoon goed naar mijn zijn gehad

Setlist

Stronger
In Colour
Grounded
We Rise
Probably Built in the Fifties
Weightless
Pulse of Life
Black is Magnified
Heroes for Ghosts
On Most Surfaces (Inuït)
Saturnine

On Delay
When We Fall
Sand & Mercury

Zelfde concert als vigil. Het zal voor mij iets van de vijfde keer zijn geweest dat ik The Gathering met Silje zag en dit was toch wel de minste. Erg statisch, weinig interactie, een setlist die te veel overhelde naar het nieuwe (naast de volledige nieuwe plaat ook nog een track van de nieuwe ep). Voor mij hoeft een band zeker niet te teren op het verleden, maar die paar oude nummers waren wel degene waarbij het publiek een beetje loskwam. Komt misschien ook wel omdat ik de nieuwe plaat nog te weinig geluisterd heb, maar ik had elke keer het idee dat die nummers niet echt ergens heen gingen en op een volstrekt willekeurig moment werden beëindigd...

Al met al was het leuk om de band weer aan het werk te zien, maar het was geen optreden dat me lang bij zal blijven.

Eergisteren gezien in Vera Groningen, Het Zesde Metaal

Natuurlijk niet het enige concert natuurlijk wat dit lot beschoren is, maar na drie keer verplaatsen was het eindelijk tijd voor een concert van Het Zesde Metaal. De Vera was matig gevuld, maar voldoende om wel het gevoel te krijgen dat er een publiek stond.

Niet de eerste keer dat ik Het Zesde Metaal live gezien heb, maar ik was ook nu weer erg onder de indruk en heb genoten van een geweldig concert. Opnieuw bleek weer hoe goed deze band eigenlijk is. Een zanger die vanaf het eerste moment laat horen goed te kunnen zingen en meteen qua volume en kracht er goed inzit. Doordat hij ook nog eens fantastische teksten weet te schrijven, komt de muziek nog wat meer binnen.

Dat ontrafelen van die teksten door het West-Vlaams voor mij al Fries nog geen gemakkelijke opgave, maar oefening baart kunst. Dat Fries kwam tijdens het concert nog terug, omdat Wannes die dag een podcast had opgenomen over de overeenkomsten tussen het West-Vlaams en het Fries. Hij had bedacht dat hij maar in een dialect van het Fries moest gaan zingen. Dan zou het afzetgebied nog kleiner zijn. Hoewel het voor mij wel grappig was als Fries om dergelijke mijmeringen te horen, heeft Wannes ook gemerkt dat het te veel over Fries hebben in Groningen hem niet door iedereen in dank afgenomen wordt.

Maar het zegt iets over de podiumpresentatie van Het Zesde Metaal. Het verdere muzikale gedeelte was ook zeer erg in de orde. Vanaf het eerste moment klonk het geluid goed en vind dat ze een mooi ruimtelijk geluid weten neer te zetten, waar zelfs in de stevigere stukken alle afzonderlijke instrumenten goed terug te horen zijn, waardoor het geen muur van geluid wordt. Het ging dus van prachtig verstild en klein (bijvoorbeeld een mooie uitgeklede versie van Ploegsteert) naar groots en meeslepend en alles er tussenin. De nadruk lag op Skepsels, maar verder werd er een mooie dwarsdoorsnee van hun oeuvre gespeeld.

Het blijft me verbazen dat deze geweldige band nog geen groter publiek heeft weten te bereiken in Nederland, maar ik heb wederom echt een topconcert mogen beleven!

Red Hot Chili Peppers en NAS in de goffertpark Nijmegen gister 10 juni.

Van beide erg genoten. NAS was een kadootje en was met name blij met de nummers uit zijn beginjaren ‘95.

De peppers weten met al hen ervaring hij ze een groot publiek in beweging moeten zetten.

Heerlijke middag/avond gehad!

Gisteren Helado Negro gezien in het Zonnehuis in Amsterdam. Leuk om een keer diep in Amsterdam-Noord te verdwalen, om uiteindelijk in een prachtig monumentaal pand te belanden waar Paradiso deze maand meerdere optredens gepland heeft staan. Ik durf toch wel te zeggen dat álles klopte gisteravond: de locatie (zanger Roberto Carlos Lange verbaasde zich ertijdens de show meermaals over; 'Waar zijn we beland? Dit lijkt wel een soort van vage droom'), de sfeer (ondanks dat de show niet uitverkocht was, leken alle aanwezigen er ontzettend veel zin in te hebben) en het optreden. Over dat laatste: Lange moet toch wel de de meest sympathieke artiest zijn die ik ooit heb gezien. Zijn indrukwekkende afrokapsel, aanstekelijke glimlach en leuke en oprechte praatjes tussendoor maakt dat hij een aaibaarheidsfactor heeft waar een golden retriever puppy trots op zou zijn. Maar we zijn vanavond gekomen voor zijn muziek. Die kunnen we beschrijven als een fijne mix tussen mooie ballads, dromerige popsongs en elektrische, dansbare liedjes. Helado Negro maakt de gewaagde keuze om tijdens de gewone set alleen nummers te spelen van het meest recente Far In. Zodra Lange dit na drie nummers laat doorschemeren, ben ik aanvankelijk wat sceptisch. Geen van Helado Negro's albums kan mij namelijk over de hele lengte bekoren. Mijn twijfel blijkt ongegrond. De, veelal rustigere, nummers die mij op het album minder kunnen bekoren, pakken live heel fijn uit. Allereerst doordat Lange tussendoor af en toe meer vertelt over het schrijfproces van bepaalde nummers, en daarnaast door de prachtige live uitvoeringen. Lange met zijn unieke en veelzijdige stem in combinatie met een uitstekende drummer en bassist. Lange danst er tijdens de meer energieke nummers op los en nodigt het publiek uit dat ook te doen. Enigszins overbodig, want vanaf de openingstrack wordt er al volop gedanst door de ruim 200 aanwezigen die er allemaal duidelijk veel zin in hebben. Aan het einde van de show kan door ongetekende nog niet gesproken worden over een écht memorabele avond, aangezien zijn favoriete Helado Negro-tracks nog niet voorbij zijn gekomen. Gelukkig wordt hier door de band handig op ingespeeld: in een toegift worden drie nummers van This Is How You Smile gespeeld, waaronder Pais Nublado en Running. En zo werd uiteindelijk alsnog het stempel 'memorabel' op deze zomeravond geplakt worden.

Gisteren in het Muziekgebouw Eindhoven, na drie jaar de tickets geleden de tickets te hebben gekocht:
Nick Mason a saucerful of secrets.

Mijn oudste zoon is de grote Pink Floyd fan en kende natuurlijk alle nummers bij naam, ik niet, ha.

Maar niet zeggen dat het een erg gaaf concert was. Gelukkig brachten ze ook genoeg improvisatie en eigen inbreng in de nummers uit de 'early years' van Pink Floyd.

Leuk voor m'n zoon om op deze manier om ieder geval nog één van de leden van Pink Floyd live te zien optreden.

Metallica op Pinkpop. Geniaal, wat een show. Heerlijke klassiekers meeschreeuwen, mosh pit, vuurwerk en een zeer dankbaar Metallica.
Had dit voor geen goud willen missen.

Oh en de encore, eerst one, show leek ten einde en word Master of Puppets erin gegooid…man man.

Ook heel fijn dankwoordje van Hetfield en Ulrich naar de fans!!

Gisteren Elbow in de Ziggo Dome. Na een aantal nummers viel het geluid volledig uit, waardoor de band even het podium verliet. Maar dat mocht de pret niet drukken, want het was een fantastisch optreden met Guy Garvey in topvorm. Wat een topgozer is dat toch. Prima setlist, prima geluid, mooie plekken vooraan: topavond.

Knap hoe Elbow zich wist te herpakken na de onderbreking. Zoals Hedser al zei, klopte alles. Puntje van kritiek: de concertshirts waren heel saai.

En ook nog dinsdag 14 juni Elizabeth Cook in de Tolhuistuin gezien. Ik vind het echt een prachtige locatie en haar optreden was ook uitstekend. Bij elk nummer kwam een kort verhaaltje langs en dat maakte het geheel erg sfeervol.

Donderdag 23 juni - Rolling Blackouts Coastal Fever + Stella Donnelly - Paradiso

Nu Australiers sinds een tijdje ook weer buiten hun eigen landsgrenzen mogen komen, konden Rolling Blackouts Coastal Fever (RBCF) eindelijk hun uitgestelde Europese tour doen. Inmiddels hadden ze zelfs twee nieuwe albums uit sinds de vorige keer dat ze hier waren.

Maar eerst was het tijd voor Stella Donnelly als support. En die Stella gaf stiekem een leuker optreden dan RBCF zelf, dat was een erg leuke verrassing. Met veel enthousiasme bracht ze haar leuke, lieve en frisse nummers.

Bij RBCF hoef je niet te veel praatjes te verwachten, gewoon lekker spelen is wat ze het liefste doen. En dat spelen doen ze gewoon goed. Het grappige is dat alle drie de giratisten op verschillende nummers de zang doen, maar dat het erg lastig is om een duidelijk verschil in zangstem te horen. Wat verder het mooie aan RBCF is dat er vrijwel geen zwak nummer te bekennen is. Alles nummers zijn van een hoog niveau en hebben heerlijke gitaarlijntjes. Enige puntje misschien is dat eentonigheid een beetje op de loer ligt. Afsluiter French Press blijft echt wel hun allerbeste song.

Was Woensdag present in Doornroosje bij concert van Rolling Blackouts CF .
en beschrijving van VladTheImpaler kan ik geheel beamen.
kleine nuances: Stella had leuke danspassen ingestudeerd, maar was niet beter dan RBCF, want die hebben gewoon beter songmateriaal.
Die goede songs zijn inderdaad behoorlijk inwisselbaar. oude of nieuwe nummers, met meer of minder ritme, ze zijn over een hele setlist heen identiek. Om meer diversiteit toe te voegen was Stella 2 songs de 4de zangeres (op de achtergrond). en je zou ze willen adviseren: geef haar een veel grotere inbreng.

Vergelijken van de 3 zangers is in het nadeel van Tom Russo (rechts): Hij heeft de minste stem m.i.
Vergelijken van de 3 gitaristen is in het voordeel van Joe White (links). Hij heeft de beste lead.
Wat dan weer heel grappig overkwam: bassist Joe Russo die het hele concert met de rug naar het publiek stond om zo veel mogelijk contact met de drummer te houden. Je moet prioriteiten stellen.

Het was dus een fijne concertavond, want RBCF hebben een strakke gitaarsound, die nooit verveeld.

Muzikaal was RBCF zeker wel beter en die hebben ook de betere nummers, maar ik vond het optreden is z'n geheel van Stella bijna wel leuker door bijv o.a. de danspasjes en het enthousiasme. Bij RBCF gebeurt toch wat weinig op het podium.

Gisteren gezien in het Openluchttheater te Valkenburg, Midsummer Prog

Het was alweer de vierde editie van dit festivalletje. Nou ja, alweer... Zoals zo veel had het drie jaar geduurd voordat we aan de vierde editie toe waren. Twee jaar geleden stond het al gepland, eigenlijk met exact dezelfde line-up als die er uiteindelijk speelde.

Toch voelde het als vanouds. De verre afzink uit het Noorden, dezelfde bed-and-breakfast op werkelijk een steenworp afstand van de venue. Tja, en als je ook al hier eerder al drie maal beschreven hebt hoe geweldig mooi de locatie is en hoe buitengewoon relaxed de sfeer is op dit ééndaagse festivalletje, moet je het dan beslist nog een keer vermelden? Ja natuurlijk, want hoe vertrouwd het dan ook is, zulke dingen zouden nooit moeten wennen.
Dus voor een ieder die het Openluchttheater niet kent, ga er een keer heen. Zelfs als je datgene wat er speelt niets vindt, maakt de locatie het optreden waard.
En voor alle progliefhebbers die nog nooit op Midsummer Prog geweest zijn. Ga er een keertje heen, want je krijgt er een bijzonder relaxte sfeer en genoeg geweldige muziek voor terug.

Om half één begon het festival met de enige band die volgens mij twee jaar terug nog niet op het programma stond. Perfect Storm. Een beetje gek is het natuurlijk wel. Zo'n 340 kilometer rijden om vervolgens een band te gaan kijken uit je eigen woonplaats. Maar ja, we zijn er nu toch dus dan pakken we de Grunn'ers toch ook maar mee. Perfect Storm heeft alleen een niet onverdienstelijke debuutplaat uit. Dat maakte dat ik wel wat voorzichtig was met verwachtingen. Zouden ze al meteen er staan als beginnende band? Dat voorbehoud bleek niet echt nodig. Tuurlijk niet zo strak als een ervaren band, maar toch stond het heel behoorlijk. Waar de zangeres de ene keer toch wat geforceerd overkwam, maar daarna toch grote indruk wist te maken met mooie uithalen, maakte ook de van oorsprong Syrische zanger een hele goede indruk. De stemmen kleurden mooi samen en muzikaal was het verder ook erg dik in orde! Veel potentieel om door te groeien.

Daarna kwam Klone. Een Franse band die wat atmosferische progmetal maakt. Ik was van hun album Le Grand Voyage behoorlijk onder de indruk, dus ik was benieuwd hoe ze live waren. Nou, dat zat wel goed. En dan druk ik me nog heel bescheiden uit. Wat een strot heeft deze zanger. Zowel in zijn cleane zang als zijn sporadische growls/screams (ik ben niet heel goed in de termen) laat hij horen fantastische controle, veel kracht en een mooi vol stemgeluid te hebben. Tel daar de energieke en erg sterk spelende andere bandleden bij op en we werden getrakteerd op een bijzonder sterk optreden, waar je echt de muziek ingetrokken werd.

Inmiddels vorderde de middag al een aardig eind, toen het Duitse RPWL het podium opkwam, nadat we gezongen hadden voor de jarige gitarist. Tja, dit was zo'n optreden waar het moeilijk is om te zeggen wat er mis mee was, want er was niet zoveel mis mee. Maar het is wat mij betreft nog het beste te typeren als binnen-de-lijntjes. Er werd goed gespeeld en gezongen, maar zowel qua performance als qua muziek werd het nergens echt spannend. Dat het een Pink Floyd-cover band is geweest valt nog steeds erg goed te horen. Om dat kracht bij te zetten werden er ook een Syd Barrett- en een Pink Floyd-cover gespeeld, maar ook daar brandde het niet echt mee los. Pas bij de laatste twee nummers was er iets meer dynamiek en tempo. Maar dat was te laat om het nog echt goed te gaan vinden. Was het dan slecht? Nee, ook niet, het was gewoon niet zo bijzonder.

Mystery mocht daarna. Helemaal uit Canada kwam deze Neo-Prog band over. Hier spatte het spelplezier wel vanaf en ik denk dat vakmanschap toch wel de beste typering van dit opreden is. Er zat ook duidelijk veel meer energie en afwisseling in ten opzichte van hun voorgangers. Dat ze in ruim 75 minuten slechts 7 nummers speelden zegt wel iets over hoe uitgesponnen hun nummers zijn. Daar moet je natuurlijk als progliefhebber niet over klagen, maar net als op hun albums hebben ze daardoor bij mij wel wat moeite om steeds het hele nummer mijn volle aandacht te weten behouden. Ik zak dan af en toe toch wat weg. Dat ze als eerste meteen mijn favoriet (Delusion Rain) speelden, helpt daarin natuurlijk niet mee. Neemt niet weg dat het een sterk optreden was, wat mede ook kwam door de podiumpresentatie, waardoor de aandacht nooit helemaal weg was.

Toen mocht Antimatter. Nu is dat wel een persoonlijke favoriet, die ik nog nooit live had gezien. Overigens had ik alleen de slotact van vandaag al eens eerder live zien spelen. Maar ik was hierbij toch wel erg benieuwd of Mick Moss net zo'n mooie stem had als op de plaat. En de muziek van Antimatter is muziek waar je heerlijk in op kan gaan, maar eigenlijk vooral bij weinig licht afgespeeld wordt in Huize Bonk. Het is prachtig sferisch, bouwt geweldig op en kan van klein tot grote uitbarstingen gaan. De vraag is natuurlijk of dat lukt bij daglicht op zo'n festival. Nou, dat kwam wel goed. Wat een geweldig optreden gaf Antimatter, goede muzikanten die hun werk alleen maar in dienst stellen van de geweldige composities en die stem van Mick Moss is ook live geweldig! Op zich had ik al Pink Floyd-covers gehoord, maar moet zeggen dat Welcome to the Machine geweldig uitgevoerd werd en ook een eigen draai kreeg. Maar vooral het eigen werk was van grote schoonheid. Veel interactie met het publiek was er niet echt, maar als je de muziek voor zich laat spreken, hoeft dat ook niet beslist.

En dan moest het hoogtepunt nog komen. Dat was bij deze editie toch echt wel de slotact. Leprous had ik een keer eerder gezien, enkele jaren geleden in Hedon. Maar vanavond maakten ze nog meer indruk. Vanaf het allereerste moment knalde de mannen erin en hoe! Hoezo erin komen? Het stond meteen als een huis! Er werd ontzettend strak gespeeld en Einar Solberg liet nog meer eens horen dat zijn stemgeluid toch echt wel uniek is. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die zijn manier van zingen, met zijn hoge bereik niets vinden, maar ik geniet ervan.
Ook nog bedreven in de interactie met het publiek. Dat kon de setlist bepalen door vooraf te stemmen. Zo kregen we te horen dat onze smaak toch stukken beter was dan die van het publiek van Prognosis, vroeg hij zich af of dit de grootste berg van Nederland was, want het was de eerste die hij gezien had in ons land bij de vele optredens en gaf hij op een mooie manier aandacht aan de waanzin voor Oekraïne, hoewel het hem dan wel had opgeleverd dat er nu in ieder geval iemand zorgt voor de katten nu hij van huis is.
Maar het gaat met name om het muzikale gedeelte en dat was geweldig. Wat een energie, wat een geweldige nummers met heerlijke opbouw, wat een performance, wat een fantastische lichtshow, wat een uitbarstingen zowel qua zang als instrumentaal gezien! Wat een muziek!

Toch wel moe na ruim elf uur vertoeven in het theater, maar ontzettend voldaan rolden we ons B&B in. Het zal u niet verbazen, we zijn er volgend jaar weer bij. Het wordt dan een tweedaags festival. Dat had voor mij niet beslist gehoeven, maar we gaan het meemaken.

Zondag 26 juni kleine zaal Paradiso een (uitgesteld) optreden van BirdPen

De band uit Southampton is opgericht door Dave Pen (ook zanger en gitarist in Archive) en gitarist/toetsenist Mike Bird en al actief sinds 2003, hoewel 1e album On / Off / Safety / Danger 'pas' in 2009 uitkwam. Vorig jaar verscheen alweer het 6e album, getiteld All Function One, welke in eerste instantie als centrale thema mensen zou hebben, die thuis in isolement leven, vanwege angst voor de buitenwereld. Maar tijdens de opnamen kreeg dit thema ongewild een wereldwijd karakter en werden enkele zaken aangepast.

De nadruk van het optreden lag dan ook op dit laatste album, maar liefst 10 nummers werden daarvan gespeeld. Beide mannen werden vergezeld door een drummer en een bassiste/violiste, waarvan ik de namen niet heb meegekregen.
De tekstuele somberheid en geestelijke onrust en het gevoel van angst en bezorgdheid, die het hele concert de boventoon voert, werden verpakt in hypnotiserende beats, aangestuurd door vervormde psychedelische gitaren, elektronica en (vooral in de oudere nummers) brede soundscapes, waardoor ik zeer onverwacht in een emotionele achtbaan terecht kwam, waarbij ik het ook nog eens tot m'n schrik een aantal keren echt niet droog kon houden.
De gespeelde elektronische rock wil ik ook zeker geen prog noemen, hoewel diverse passages in hun nummers, en zeker live, daar wel dicht tegenaan schurken. Ik hoef Only the Names Change maar te noemen en de kenners weten genoeg. Dit nummer heeft op plaat (Global Lows) al een lengte van ruim 7 minuten, gisteren kreeg het weinige publiek het als afsluiter van het optreden voorgeschoteld in een extended uitvoering van 17 minuten met veel dynamiek, waarbij in de hardere gedeelten de heerlijke beat zelfs bombastisch aandeed.

Dit concert, waarbij ik van tevoren niet echt wist wat ik kon verwachten, gaf me na afloop zo'n niet uit te leggen flow, waardoor ik niet eens even stiekem om het hoekje van de grote zaal durfde te kijken bij Claw Boys Claw, waar het overigens bomvol bleek te zijn.
BirdPen moest het doen met niet meer dan 100 man schat ik

TW Classic, Werchter België

Eerst even over de muntjes: een paar jaar geleden al verbaasde over o. a. de prijs van €5,50 voor een cappuccino, waren de prijzen nog wat gestegen. Je moest nu 2 munten a €3,50, oftewel 7 euro betalen voor een cappuccino in een kartonnen bekertje.
Een magnum ging voor €5,25 en een raket voor €3,50. Voor de duidelijkheid: ik heb het hier over de ijsjes, niet over wapentuig. Hoewel ik het zelf best kan missen vind ik de prijs/kwaliteitverhouding een beetje uit de hand lopen.

Ik had het niet verwacht, maar we waren precies op tijd voor Whispering Sons. Niet alle nummers halen een hoog niveau, maar een song als Alone komt ook live goed uit de verf en de zangeres is live ook erg sterk.

Sleaford Mods was onze eerste must-see. Van tevoren niet al te hoge verwachtingen. Ik vroeg me af of dit zou werken overdag, op zo'n groot podium en dacht dat het leuk zou zijn voor een kwartiertje.
Niks bleek minder waar. Met een grote glimlach op ons gezicht konden we het gehele optreden niet stilstaan.
Fearn trakteerde ons op geweldige dansmoves en
Williamson spuugde in de mic en is fijn om naar te kijken.

Courtney Barnett heeft me eens verrast in Paradiso. Dat was toen onverwachts stevig op een positieve manier.
Nu was het wat meer slack rock. Wat me opviel is de fijne articulatie. Ieder woord was goed te verstaan, ook als er hele lappen tekst voorbijkwamen.
Avant Gardner werd in high speed gespeeld.

De setlist van The Smile bestond voor mij uit 3 delen. Het eerste deel nam mij mee naar hogere sferen. Het tweede deel bracht mij weer terug en ervaarde ik als iets minder. De laatste 4/5 nummers waren weer erg goed. Knap om met 1 album op zak zo'n setlist te kunnen brengen.

Na een rondje wandelen buiten het festivalterrein nog een klein stukje van Placebo gezien. Niet echt mijn ding, maar For What it's worth was wel lekker.

Ook bij Cave had ik geen hele hoge verwachtingen. Zeker een aantal goede nummers gemaakt, maar zeker niet één van mijn favoriete artiesten.

Echter :

Wat een ongekende show zette die man neer. Wat een energie, wat een gevoel. De regen zorgde voor een extra stukje magie.
Nog steeds geen grote fan, maar dat maakt het des te knapper dat Cave mij zo heeft weten te grijpen. Ik ben de hele dag nog met het optreden bezig.
Ik had af en toe het gevoel alsof hij zijn eigen therapeut is en de sessies plaatsvinden op de podia.
Bizar was het moment waarop hij tegen iemand in het publiek zei: "Yes, that's my son". De hele weide viel volledig stil voor slechts een paar tellen. Heel benieuwd wat daar us gebeurd.

Whispering Sons 7
Sleaford Mods 9-
Courtney Barnett 8-
The Smile 8
Nick Cave 9,5

Al met al weer een zeer geslaagde editie en aangezien voor 2023 The Boss is bevestigd, zijn wij er weer bij

RadioMad jij stond op de eerste rij

Ja. Het meisje stond achter mij. Ze hield een foto omhoog en zei glimlachend "I have a picture of your son". Het was vast goed bedoeld, maar het was wel pijnlijk. Je zag de emotie ook in zijn ogen.

Ik had al zo'n vermoeden.

Hoe hebben jullie de dag beleefd DjFrankie en RadioMad?

Ik kwam ook binnen bij WS, vind ik een geweldige band, zeker bij Waste gaat Fenne helemaal uit haar dak, daarna stukje Sylvie Kreusch, leuk en had het naar haar zin. Sleaford Mods doet me weinig, lelijke zang ook. Daarna Sky Ferreira en net zoals op BKS slecht, speelde wel haar nieuwe single, daarna relaxen bij Courtney wel aardig. En toen the Smile, hoewel ik geen fan ben van de jazzy nummers klinkt dit wel ontzettend goed, kwaliteit zie je niet, die hoor je. En dan de band waar ik voor kwam Placebo, goed gemutste Molko alle nummers meegezongen. Gewoon goed alleen die snor... en toen zijn we gegaan, yep Cave geskipt, ben ook geen fan, ben op BKS ook al naar Rats on Rafts gegaan halverwege Cave. Maar ik kan begrijpen dat mensen dit geweldig vinden, zeker de eerlijke emotie. Dus we waren om 23.15 thuis, terwijl Placebo nog steeds in mijn hoofd zat.

The Smile en Placebo zijn koningen. Cave uiteraard ook, maar het optreden op Primavera raakte me nog net wat harder in m'n strot. Ook omdat de eerste keer dat je iets ziet bijna altijd het best/meest intens is en het was ook exact dezelfde setlist op Werchter. Maar de regen was ik na een paar nummers al vergeten. I Need You en Waiting For You zo na elkaar blijft een uppercut van jewelste

Wel stond er dat Cave ging spelen tot 0u30, waardoor ik dacht dat hij een halfuur langer ging spelen dan op Primavera. Bleek dus niet zo te zijn. List van het festival of vond Nicky het zelf welletjes geweest?

Niemand Iron Maiden? Last minute een kaartje gescoord, want praktisch in mijn achtertuin en Maiden is zo'n instituut dat het er toch maar eens van moest komen. Dus op het fietsje erheen, want boeren, kapotte John Frostbrug en overal oproepen voor verkeersmadness in Arnhem.

Gelredome is een beetje een galmbak, maar het geluid was gelukkig acceptabel. Vooraf nogal huiverig voor de stem van Bruce, maar die hield zich best goed in de mix. En de 30.000 (?) troopers hielpen ook goed mee. Zo'n publiek zie je toch niet vaak bij andere acts. Muzikaal superstrak en de show met vlammenwerpers, vliegtuigje en zwaardgevecht met reuze Eddie was een mooi schouwspel voor de maandagavond.

De voorprogramma's, zo'n stelletje withoofden en Airbourne, geloofde ik wel en heb ik niet gezien.

Maandag 27-06: Big Thief - Tivoli (Grote Zaal)

Gisteren was ik een van de lucky ones om Big Thief in Tivoli te mogen zien. Wat blijft het toch een speciale band. Hoe zangeres Adrianne Lenker haar nummers niet gewoon staat te zingen, maar je ziet haar de emoties van de nummers voelen en brengt die ook over naar jou in het publiek. De rest van de band speelt met dezelfde beleving, maar je ziet duidelijk dat ze de ruimte geven aan Lenker om de leiding te nemen. Tijdens de spaarzame praatjes tussendoor gaf ze aan dat ze al ruim 10 weken op tour zijn, en dat was zo nu en dan een beetje te merken. Lenker gaf ook aan dat het niet gemakkelijk was om zich helemaal in de nummers in te leven, maar de prachtige zaal hielp er wel bij. Bij het waanzinnige Not - dit keer vergat ze haar tekst niet - was daar zelfs helemaal niks van te merken. Het was een bloedmooi en bij vlagen intens optreden van een band in misschien wel de vorm van hun leven.

Verfrissend dwarse setlist ook met vrij weinig nieuwe nummers.

Toen de kaartjes op Ticketswap waren gezakt naar 55 euro was ik nog aan het twijfelen! Had al wel (en met mij volgens mij een hoop andere users hier) een betere versie van deze show met een toffere setlist al gezien in 2019, dus ik vond het wel best deze keer. Maar het spektakel zal er gister niet minder om zijn geweest lijkt me.

Ja ik ben gisteren geweest en man wat een goede show zeg.

Jep, ik was er ook. In een poging op de voorste rij te komen een peperduur 'early entrance' ticket gekocht. Om er ter plekke achter te komen dat dat niet betekende dat je om 16.00 naar binnen mocht, maar je om 16.00 mocht registreren om vervolgens alsnog anderhalf uur in de regen te staan tot de reguliere deuropening, en bovendien een groepje members van de Maiden-fanclub nog eerder naar binnen te mogen zien gaan.

Goed, het concert zelf. Aan de voorprogramma's zal ik niet te veel woorden vuil maken. Lord of the Lost kende ik niet en was niet echt mijn ding en dat hysterische Airbourne-gekrijs was ik na een minuut of vijf ook wel zat. Maiden zelf speelde strak als altijd, de show was een spektakel met allerhande effecten, vuur, attributen, verschillende Eddies etc. Bruce klonk ook nog prima. De energie spatte er bij alle bandleden van af. Van slijtage is nog geen sprake bij de heren die inmiddels allemaal tussen de 63 en 70 zijn.

Maar ik heb leukere concerten van ze gezien. Voornamelijk door de setlist. Na 3 nummers van Senjetsu was het louter nog same old same old. Niet één verrassend, wat minder vaak gespeeld nummer. Wéér dat meelalnummer Blood Brothers van Brave New World, een album waar zoveel mooiers op staat. Wéér diezelfde twee Blaze-nummers. Wéér de geijkte nummers van Piece of Mind en Number of the Beast. Helemaal niks van Seventh Son en Somewhere in Time. En Aces High als afsluiter?

Bruce's kenmerkende, vaak hilarische speeches zijn ook verleden tijd. Afgezien van een kort en obligaat 'corona-was-kut-maar-nu-zijn-we-terug'-praatje had hij maar weinig te melden.

Gisterenavond in Brussel. Optreden van het jaar wat mij betreft. En zelfs een paar van hun grootste meesterwerken niet gespeeld. Absolute klasse. Geen bindteksten, gewoon de muziek laten spreken, zalig.

Dé band van het moment. Wat een gitariste die Lenker, en wat een briljante muzikanten. Toen ze de longen uit haar lijf schreeuwde tijdens 'Love Love Love' hield ik het niet meer.

Dit optreden gaat me nog heel lang bijblijven, helemaal weggeblazen. Wat jij, stardust_be?

Eeeh en Flight of Icarus dan? Oké het is er maar eentje maar toch



Ja daar ben ik het volkomen mee eens. Maar ja, blijkbaar wil de massa die nummers toch heel graag horen. Anders kan ik niet verklaren waarom er iedere keer nog zoveel mensen op de shows afkomen.

Ik was er ook bij en het bevestigt voor mij dat het een eer is om in de tijd te leven dat Big Thief in zo'n enorme bloedvorm is. Drie jaar geleden in de Botanique al heel erg goed, gister in de Cirque Royal nog beter. Komt ook omdat ze met het nieuwe album inmiddels een groots oeuvre hebben om uit te putten. Zoals hierboven al vermeld geen Simulation Swarm, Shark Smile of Paul, maar dat mocht de pret en kwaliteit niet drukken. Zeer genoten van nummers als Spud Infinity (wat klinkt dat live goed zeg). Andere nummers van de plaat kwamen ook goed uit de verf (ze speelden maar liefst 8 nummers uit die schatkist). Geen Capacity, maar in de Botanique leunde het juist erg op die plaat dus geen probleem wat mij betreft.

Als ik dan toch één puntje van kritiek mag geven. Hoewel Change een oorwurm van jewelste blijkt (liep er de hele avond en ochtend nog mee in mijn hoofd) en dus als afsluiter me mooi naar huis stuurde leek het wel enigszins plotseling te eindigen. Een Shark Smile had misschien nog net dat extraatje gegeven.