menu

Muziek / MusicMeter Live! / Gisteren ... gezien!

zoeken in:
avatar van Johnny Marr
Gisteren een prachtig (theater)optreden gezien van onze eigen ArthurDZ in Gentje. Zeker voor herhaling vatbaar, hij was goed op dreef.

avatar van vigil
Steve Rothery Band, 15-04-2002, De Boerderij te Zoetermeer

So here I am once more

Gisterenavond was mijn 1ste concert sinds het welbekende griepje het land in kwam vliegen. December 2019 was de laatste keer om precies te zijn. Dus ik was er wel weer eens aan toe zeg maar. Steve Rothery, de snaarvirtuoos van Marillion, kwam met zijn band naar Zoetermeer gereden om de vrijwel uitverkochte De Boerderij van klanken te voorzien. Een warmer bad dan dit kon ik eigenlijk niet kiezen.

Het voorprogramma was in handen van het folkduo June Road, de jonge man was een aantal jaar geleden onderdeel van een support act van Marillion. De jonge dame was een aantal jaar geleden onderdeel van het strijkorkestje wat met Marillion mocht meespelen tijdens de Friends With tour en de rest kan je raden. June Road is een sympathiek duo met aardige maar ook weer niet bijster interessante folkmuziek (hij akoestische gitaar en zang en zij viool en zang) waar de verschillende nummers vooral erg het zelfde klonken. Met de cover van Big Love (Fleetwood Mac) maakte ze goede sier en liet de jongeman horen over een prima stemgeluid te beschikken.

Dan de hoofdact, Rothery koos er voor om eerst drie nummers te spelen van zijn solo-album The Ghosts of Pripyat. Met het uitstekende Morphues als de verwachte starter zit het altijd gelijk wel goed, Rothery is geen man van uiterlijk vertoon maar wel zeer duidelijk de baas. Hij speelt er heerlijk op los en kijkt soms even op zij naar gitarist en blij ei Dave Foster (o.a. Mr. So & So en Panic Room) of toetsenist Riccardo Romano (RanestRane) en bij een knik mogen hun de ruimte vullen met een solo. De drie solonummers groeien nog steeds, de studioversies uit 2014 steken inmiddels nog maar bleekjes af bij de live versies anno nu. Zelfs het wat rustigere enigszins Frampton achtige Summer's End wist iedereen goed bij de les te houden. Na dit trio kwam brulboei Martin Jakubski het podium versterken. De man met een strot als een misthoorn mocht achter de mic gaan staan om (vooral) Fish zijn partijen voor zijn rekening te nemen. Man man wat een geluid komt er uit die man, wat een power! Het eerste gedeelte was vooral oud, zeg gerust erg oud, materiaal waaronder zelfs twee B kanten. Script stond voor de eerste maal op de setlist en die hadden ze volgens Rothery in de middag nog flink geoefend. Dat hadden ze blijkbaar zeer goed gedaan want de versie klonk waanzinnig, een dikke laag kippenvel op mijn arm iets wat daarna nog wel een paar keer zou gebeuren. Bij Fugazi bijvoorbeeld, nadat deze klassieker was afgelopen zong het publiek nog even door waarna de band de spreekwoordelijke handschoen oppakte en het eindgedeelte nog een keer speelde.

Het was dus vooral de succesvolle Fishperiode die de klok sloeg maar ook Hogarth werd niet vergeten. Dat we op Goede Vrijdag Easter zouden krijgen was niet heel verrassend maar Afraid of Sunlight, hoewel al eerder door de band gespeeld, had ik niet zien aankomen. Jakubski ging tot volle tevredenheid van Rothery behoorlijk los maar ik weet nog niet helemaal zeker of ik dat ook was. Slecht was het zeker niet maar na elke zin die enorme galm er achteraan was wel wat over de top. Het was zeg maar Bruce Dickinson op een Marillion met H album. Een beetje apart maar uiteindelijk toch wel lekker.

Bij de aankondiging van Kayleigh was Rothery behoorlijk eerlijk dat hij de "30 minutes of popstars" op zich ongemakkelijk vond maar dat Marillion waarschijnijk wel door dat liedje en bijhorende album nu nog steeds de dingen konden doen zoals ze dat zelf graag willen. Dat na de hit Lavender en Heart of Lothian volgde was misschien wel logisch maar daarom zeker niet minder gewenst. Het dak ging er af, vooral het 2de gedeelte van Lavender was echt schitterend. Het goede gevoel droop al van de muren af maar er moest met het afsluitende duo ook nog wel even flink gefeest worden waarbij tijdens een opgerekte Market Square Heroes zelfs nog wat improvisatie zat.

Al met al een trip down memory lane maar het is dan ook wel een hele mooie lane zeg maar. Het spelplezier spat van deze band af, de glimlachen op het podium volgde elkaar in rap tempo op. De meester zelf gaf daarin vaak het goede voorbeeld.

Dit hele lange verhaal kan ook gewoon in 1 woord beschreven worden en dat is fantastisch!


Morpheus
Old Man of the Sea
Summer's End
Cinderella Search
Three Boats Down From the Candy
Script for a Jester's Tear
Incubus
Fugazi
Fugazi (reprise)
Sugar Mice
Afraid of Sunlight
Easter
Kayleigh / Lavender / Blue Angel / Heart of Lothian
Garden Party
Market Square Heroes

avatar van Michiel Cohen
Gisteren live gezien bij het Heartlandfestival in de Metropool. Helaas was T99 uitgevallen. Mijn eerste concert sinds december 2019.


avatar van Nr.4
Kokoroko gisteren in het Muziekgebouw in Eindhoven. 8-koppige jazz/afrobeat band uit Londen die vrij eenvoudig een zaal op z'n kop zet met funky grooves. Ook deze wat sfeerloze foyer op de tweede verdieping van het Muziekgebouw, wat lastminute de locatie bleek in plaats van de Paterskerk.

Het optreden begon wat vlak, maar kwam wat tot leven toen Yohan Kebede los ging op de toetsen tijdens de cover Body & Soul. Daarna was in ieder geval een dansend publiek een feit, bij Kokoroko had ik het idee dat de rem er een beetje op bleef staan ofzo. De drie front-dames kwamen wat onwennig over als ze niet zelf zongen of op hun sax, trompet of trombone bliezen en bijvoorbeeld de gitarist mocht alleen echt shinen op het nieuwe We give thanks. Van de drummer, percussionist en bassist weinig vernomen en ook de blazers kwamen voor mij te weinig solo in het stuk voor.

Er passeerden enkele mooie nummers en sowieso stak de muziek verder prima in elkaar, maar echt pakken deed het me niet. Wellicht dat de afrobeat afslag me niet helemaal ligt. Tevergeefs hoopte ik nog op een live uitvoering van Abusey junction, de track waarmee de groep doorbrak, maar helaas. Dat nummer paste klaarblijkelijk niet helemaal in het feestje dat gebouwd werd. Benieuwd naar het album dat begin augustus verschijnt blijf ik wel, maar het optreden viel me toch wat tegen.

avatar van jeroentjuhh
Nr.4 schreef:
het optreden viel me toch wat tegen.


Ik was er ook en het viel me ook tegen.
De dames leken er in het begin niet zoveel zin in te hebben en het geluid klonk bij de start niet fijn. Het waren al niet de beste zangeressen en nu klonk het ook nog schel in mijn oren.

Muzikaal was het wel in orde en het werd ook steeds leuker naarmate de avond vorderde, maar ik had er meer van verwacht.

avatar van Nr.4
Onverwacht gisteren naar BIRD Rotterdam geweest voor een concert van Canadese jazzdrummer Larnell Lewis en zijn band. Dat was vet zeg. Aangekondigd als 'King of the drums'. Nou is dat voor een 38-jarige zonder al te veel eigen (bekende) nummers wellicht wat misplaatst, maar een meester op de drums bleek hij wel te zijn, ongelofelijke skills. Ik zie nu bij het wat verder kijken op YouTube dat hij behoorlijk veel views heeft, dus bekender dan ik dacht.

Het is verre van mijn favoriete instrument, maar Lewis was het stralend middelpunt en een keigezellige bandleider bovendien die op een prettige manier interactie met het publiek en de overige muzikanten zocht. De rest van de band kreeg gedurende het optreden van een uur en drie kwartier genoeg ruimte om de spotlights te pakken. Zijn vrouw deed ook nog enkele nummers mee op steel pan. In combinatie met de dwarsfluit (de saxofonist deed beide) zat dat voor mij wel even op het randje van te sprookjesachtige muziek, maar gelukkig was dat maar even. Het merendeel van de tijd waren het mooie uitvoeringen van tracks van bijvoorbeeld zijn In the Moment album met veel ruimte voor improvisatie en solo's. Echt een belevenis een optreden van Larnell Lewis, ga nu zijn muziek maar eens wat verder tot me nemen.

avatar van Mausie
Mausie (crew)
Gister Nation of Language in de Tolhuistuin gezien. Vrij nieuwe band, maar ik vond het allemaal erg ervaren en professioneel ogen op het podium. Zanger Ian Richard Devaney heeft een erg goede stem en ging helemaal op in zijn muziek, dansend over het podium in een waas van rook en rood licht. Aidan Noell ging lekker los met haar synthesizer, wat een hoop mooie melodieën trekt ze daar toch uit. Sowieso hebben ze opvallend veel pakkende nummers na twee albums, de set kakte bijna nergens in. Een avondje in de 80's wanen was het wel met deze synthpop band, aanrader

avatar van Nr.4
Benny The Butcher in Melkweg. De tweede Griselda rapper in korte tijd in onze hoofdstad. Na de erg toffe show van Conway in maart nu de beurt aan Benny The Butcher. Grafh deed het voorprogramma, wat een prima opwarmer was. Daarna was het Benny die deed wat je mocht verwachten: goed rappen. Kraakheldere en soepele flow, ook live on stage. Zeer overtuigend qua rapskills. Iets te vaak werden beats gaandeweg een track weggedraaid en ging het a capella verder, maar goed. Tracks afgewisseld van Tana Talk 3 en 4, The Plugs I Met albums, Burden of Proof. Was allemaal goed materiaal, hoogtepuntje voor mij Crowns for kings. Wat betreft de totale sfeer en het echt binnenkomen van de raps was Conway een mooiere belevenis, al heb ik gisteren ook wel van een aantal bijzondere figuren genoten haha. Goed om te zien dat het ook nu nagenoeg vol was in de Melkweg.

avatar van itchy
Low + Divide and Dissolve in Paradiso

Avond van de extreme gitaargeluiden!

Een behoorlijk vol (net niet uitverkocht) Paradiso voor Low. Gek en tegelijk fijn om weer in zo'n drukke zaal te zijn.

Voorprogramma Divide and Dissolve zijn twee meiden uit Australië en maken instrumentale drone-metal. Aan het begin van de nummers maakt de gitariste met een klarinet een aantal gestapelde loops, waarover vervolgens met gitaar en drums overheen wordt gebulldozerd. In haar eentje wist de gitariste Sunn O))) achtige toestanden te bewerkstelligen. Behoorlijk overdonderend, wat een fijn voorprogramma. Tussen de nummers praatte de gitariste op wat mij betreft ontwapenende wijze over het opheffen van diverse grenzen, gendergelijkheid en andere belangrijke zaken. Blij dat het dit was en niet 1 of ander lullig indiebandje. Ze pasten perfect bij de hoofdact. Na vier lange nummers was het voorbij, een band om in de gaten te houden!

Daarna Low. Het echtpaar Alan Sparhawk en Mimi Parker is weer uitgebreid met een nieuwe bassist (Liz Draper). De drie staan voor een soort gordijnen van horizontale lichtbuizen, die het hele optreden voor een mooie en soms licht epileptische lichtshow zorgen.

In de eerste helft van het concert werd de hele laatste plaat Hey What integraal gespeeld (behalve het korte nummer There's a Comma After Still). Aangezien dit één van de sterkste en meest consistente Low-platen is, was het helemaal fantastisch. Het extreme geluid van de plaat werd vertaald naar het podium, en blijkt toch voor een heel groot deel gewoon uit de gitaar van Sparhawk te komen. Ongelofelijk wat hij uit zijn instrument weet te persen. De effectenlagen zijn zo extreem dat het nog net kan en niet ineenstort, en hij zoekt die grens bewust op wat het retespannend maakt. De zang van Alan en Mimi is zoals altijd loepzuiver. Waar ik stond was het geluid sowieso trouwens perfect afgesteld.

Nadat met The Price You Pay (It Must Be Wearing Off) een climax is bereikt, begint de tweede helft van de set die bestaat uit een selectie nummers van meer recente platen. Hierin voor mij persoonlijk ook wat minder boeiende nummers, dit deel had iets korter gemogen (het hele concert duurde ruim twee uur). Maar richting het einde werd het weer steeds weer mooier en mooier. O.a. kwamen langs: Sunlower (Things We Lost In the Fire), Especially Me en Nothing But Heart (van C'Mon), Plastic Cup (van The Invisible Way), No Comprende, Congregation en What Part of Me (van Ones and Sixes), Monkey en When I Go Deaf (The Great Destroyer) en Disarray (Double Negative). Het oudste nummer werd in de toegift gespeeld: het schitterende en onverwoestbare Two-Step van Secret Name.

Een geweldige avond, beste concertavond in jaren (maar dat waren er logischerwijs maar een handjevol) maar ook de jaren daarvoor!

stukje Low
stukje Divide & Dissolve
setlist Low

avatar van VladTheImpaler
Pfoeh, ik moet nog ff bijkomen van Black Midi in Tolhuistuin. En dan hebben ze niet eens bmbmbm en Ducter gespeeld. Wat een band hé

avatar van Coma Cat
Poeh, ja. Niet een beetje geweldig, wel heel erg. Starten met 953, eindigen met Slow, dat is toch waanzin. Daartussen veel sax, virtuoos spel en grappen en grollen. En een medley met Britney Spears en Shakira ‍♂️

avatar van nlkink
Yorick van Norden in Cultureel Café de Amer te Amen (onder Assen). Het was een topavond. We zaten op de eerste rij met de voeten op het podium. Helaas voor Yorick was het niet helemaal uitverkocht. Het is niet de eerste keer sinds het opheffen van de maatregelen dat we in een zaal(tje) zitten met een paar lege plekken terwijl je je er voorheen bijna in moest vechten. Kennelijk is een deel van het publiek nog steeds terughoudend om zich tussen de mensen te begeven.
De setlist bevatte een mooi aantal nieuwe nummers van Playing By Ear maar er werden ook behoorlijk wat nummers van Happy Hunting Ground gespeeld, misschien wel meer dan van The Jester. Eén nieuw en onuitgebracht nummer werd ook gepresenteerd, wat mij betreft een kandidaat voor het toekomstige in de Abbey Road studios op te nemen album.
Voor de liefhebbers nog een tip: Maandagavond zal Yorick in het programma Khalid & Sophie samen met Lavinia Meijer een versie van Beatle-nummer Blackbird spelen.

avatar van itchy
Motorpsycho in Paradiso Noord. Voor ongeveer de 60e keer (inmiddels de tel kwijt). Ik heb weken van mijn leven doorgebracht op Motorpsycho-concerten

De band, aangevuld met bijna-vaste kracht Reine Fiske is in bloedvorm en speelde drie uur in de bijna volle zaal. Geluid knoerthard en goed in balans. De setlist deed een greep uit vooral hun meer recente oeuvre en bevatte zowel voor mij wat minder interessante nummers die live wel vermakelijk zijn zoals Hell (deel 1-3), Cornucopia, en Bartok of the Universe alsmede persoonlijke favorieten als Superstooge, STG, Lacuna/Sunrise en Fool's Gold. Het hoogtepunt was echter de volledige, drie kwartier durende NOX Suite van The All Is One die geen seconde verveelde en de vloer aanveegde/aanvoog met alles en iedereen. Wat een dynamiek en intensiteit!

Tot de volgende keer maar weer

avatar van Lars Muziek.
02 mei 2022 Dry Cleaning @Rotown, Rotterdam

De eerste volledige Europese tour van Dry Cleaning lijkt voor de clubshows in Nederland volledig uitverkocht te zijn.
Zo ook op de avond van 2 mei in Rotown te Rotterdam. De rij begint zich al aardig te creëren wanneer de aanvangstijd al verlopen is. Het loopt een beetje uit tijdens de soundcheck, maar eenmaal binnen is het niet langer wachten meer voordat het voorprogramma op komt.

Maria Somerville uit Ierland is mee op tour met de band. Sommerville komt solo op en begint aan haar performance. Gewapend met een samplemachine, gitaar en wat effectpedalen creëert ze een dromerige sound. Netjes qua opbouw werkt het spannend uit, maar het blijft voornamelijk erg eentonig. Vrijwel alles zit in de echo en wordt door een kleine laag distortion overspoelt met elkaar.

Eenmaal als Dry Cleaning op komt lijkt de avond pas echt te beginnen. De band is gedreven en is al aardig opgewarmd tijdens de vele clubshows die ze gespeeld hebben. De setlist is namelijk vrijwel bij elke show het zelfde, maar lijkt de band niet te onder te doen. De bandleden zijn namelijk gedreven, enthousiast en spelen met overgave. Met tracks als 'Her Hippo' 'Strong Feelings' en afluister 'Scrstchcard Lanyard' wordt Rotown opgezweept. Eenmaal als de gitarist verzoekt na het tweede nummer om zo min mogelijk foto's te maken, dit gezien de setting best intiem is en publiek en band dicht op elkaar staat, werdt de sfeer er daarna wel steeds beter en beter op.

Met een erg goede (eigen) crew achter zich wordt de show goed verzorgt met licht en geluid. Het plaatje is daardoor helemaal compleet. Zelfs het geluid stond geweldig afgestemd waardoor alles goed tot zijn recht kwam. Het genre waar de band in speelt kan met het spoken word juist goed naar voren komen als de microfoon van de zangeres ook goed staat afgestemd tussen al het gitaar en drumwerk door. En dat zat eigenlijk wel goed in elkaar. Af en toe is het wel wat aan de harde kant waardoor de zang wegvalt, maar over het algemeen was het wel redelijk goed verstaanbaar. En wat een gitaarwerk, niet normaal goed. Met aardig wat effecten werden sommige melodieën erg goed gecreëerd. Zelfs tijdens 'Scratchcard Lanyard' werd alles lekker stevig opgebouwd met behulp van een loopstation waarna alle geluiden ter samen kwamen. Erg strakke live set waarbij volgens mij iedereen wel heel erg genoten heeft.

Een band om in de gaten te houden!

avatar van Nr.4
Kenny Garrett, jazzsaxofonist uit Detroit, gezien in de concertzaal van de Tilburgse schouwburg. Dat was een veel te grote zaal voor Garrett. Had beter in jazzpodium Paradox kunnen plaatsvinden, want nu was de zaal slechts voor een kwart gevuld denk ik. Jammer, want het optreden vond ik zeer goed. Echt een meester op de saxofoon en de overige muzikanten waren ook top. Leuk dat de percussionist nog wat subtiele vocalen liet horen, de drummer af en toe ook wat afweek van jazz en dat Garrett zelf geregeld het keyboard en als toegift de piano bespeelde (heel mooi nummer). Het swingde bij vlagen de pan uit en de ruim anderhalf uur vloog voorbij.
Moet bekennen dat ik hem voordat dit concert werd aangekondigd helemaal niet kende, maar ga zeker werk van hem luisteren. Te beginnen met zijn laatste album Sounds from the Ancestors waar hij veel van speelde gisteren.
Het voorprogramma was het Lorenzo de Finti kwartet uit Italië. Dat was een stuk ingetogener en stijver. Best mooie muziek, maar weinig enerverend vergeleken met de hoofdact.

avatar van Liesjemeer
Villagers, LantarenVenster, 11 mei 2022

Wat een genot, deze avond. Muzikaal genot, met name door de prachtige stem van Conor O'Brien, die exact zo goed live klinkt als op zijn platen. Kleine breekbare liedjes met die ultieme stem afgewisseld met het sfeervolle nieuwe, meer jazzy klinkende werk van de nieuwe plaat.

Of LantarenVenster een 'Jazzvenue" was, vroeg hij het publiek aan het eind van de avond. Vertelde dat hij en zijn band "aspiring jazz musicians" zijn, wetende dat ze dat nooit zullen worden. Hij eindigde vervolgens het concert met een ode aan Duke Ellington, maar met name aan diens arrangeur/pianist Billy Strayhorn. Trots vertelde hij dat z'n een-na-laatste song die avond in 7/8e was. Dat 't eigenlijk gewoon in 6 stond, vind ik dan wel aandoenlijk .

Nog te zien in Deventer en Maastricht deze week, ik raad het aan!

avatar van Choconas
itchy schreef:
Motorpsycho in Paradiso Noord. Voor ongeveer de 60e keer (inmiddels de tel kwijt). Ik heb weken van mijn leven doorgebracht op Motorpsycho-concerten

Zestig keer, dat is bepaald niet weinig! Als ik goed heb geteld, was afgelopen maandag in de Tolhuistuin voor mij de tiende keer dat ik Motorpsycho aan het werk zag. Het blijft een fantastische band om live mee te maken en ook deze keer was het weer genieten geblazen. Ik moet toegeven dat ik lang niet altijd weet welk nummer ze spelen of op welk album het staat, ze hebben ook zo'n uitgebreid oeuvre, maar daar stoor ik me verder niet aan. Ik wist dan ook niet dat ze de volledige, drie kwartier durende NOX Suite aan het spelen waren, maar dat was me wel een mooi staaltje vakmanschap. Als ik me niet vergis, kondigden ze deze suite aan als: "this will take a while". Deed me ergens wel denken aan dat concert in het Patronaat in Haarlem dat ik van ze zag in 2014, waar ze Hell part 1-7 integraal speelden. Daar was ik toen ook erg van onder de indruk.

Dus ja, inderdaad: tot de volgende keer maar weer!

avatar van itchy
Choconas schreef:
Als ik me niet vergis, kondigden ze deze suite aan als: "this will take a while".

Klopt, en dat deed het

avatar van Gretz
Gisteren dan eindelijk Makthaverskan live gezien in de Rotonde (Botanique). Het concert maakt deel uit van hun allereerste fatsoenlijke EU tour. Erg tof concert van een nog steeds zwaar ondergewaardeerde band! (imo een van de beste Zweedse bands ooit, en de fijnste post-punkers mét frontzangeres). En dan hebben ze Asleep (hun grootste banger) gewoon niet gespeeld ) Live is Maja's stem net zo indrukwekkend als plaat. Meer dan 50 mensen publiek waren er zeker niet in een lang niet gevulde Rotonde, dus qua publieksbeleving had je niet het idee bij een post-punk concert te zijn. Maar dat was niet erg, met zoveel goede nummers die vlekkeloos gespeeld werden! Hopelijk mogen ze met 3 fantastische platen op zak nu eindelijk ook eens wat festivals in de buurt aandoen. Een Best Kept Secret loopt bijvoorbeeld al 9 jaar te slapen

Voor de Nederlanders: komende zondag zijn ze nog (gratis) te aanschouwen in de Popcentrale in Dordrecht!

avatar van Liesjemeer
Gretz schreef:
Voor de Nederlanders: komende zondag zijn ze nog (gratis) te aanschouwen in de Popcentrale in Dordrecht!
Dit zijn de tips! Ik ga kijken of ik dit red, dank dank!

avatar van Gretz
Liesjemeer schreef:

Nog te zien in Deventer en Maastricht deze week, ik raad het aan!

Ik was er dinsdag bij in Nijmegen. Een band die inderdaad nooit teleurstelt en vrijwel elke keer weer verrassend uit de hoek komt

blur8 is naar bijna alle shows geweest. Ik begreep dat er ook een nummer aan hem is opgedragen (lekkerrrrrrrr )

avatar van Liesjemeer
Gretz schreef:
(quote)

Ik was er dinsdag bij in Nijmegen. Een band die inderdaad nooit teleurstelt en vrijwel elke keer weer verrassend uit de hoek komt

blur8 is naar bijna alle shows geweest. Ik begreep dat er ook een nummer aan hem is opgedragen (lekkerrrrrrrr )
Hahaaaaa jaaa lekkerrrrrrrr. Wat geestig dat dat eentje van hier was. Lekkerrrr bezig blur8

avatar van Nr.4
Mello Music Group rapper Quelle Chris in Ekko, Utrecht.
Bijzonder optreden. Eigenlijk wel zoals verwacht een optreden dat alle kanten uitschiet door de vele verschillende sferen en sounds die Quelle Chris ook op zijn albums heeft. Ben meer liefhebber van zijn wat meer rustige, melancholische tracks over soulvolle pianoloops, maar live vond ik eigenlijk alle tracks overtuigend omdat de beste man een erg strakke delivery heeft op de mic. Vet hoe hij live met zijn stem variatie aanbrengt door stukjes met een heel diepe stem te rappen. Toffe mix van serieuze onderwerpen en humor met de nodige zelfspot. Het begin was helemaal bijzonder omdat Quelle Chris door de emoties zijn track Alive ain't always living niet kon afmaken. Mooi om te zien en ook hoe hij daarna de sfeer er leuk in wist te krijgen door zijn skills en persoonlijkheid. Goed optreden.

Overigens lijkt het bij dit soort wat kleinschalige avonden wel lastig tegenwoordig om een beetje voor fatsoenlijke aankleding te zorgen met een host en fatsoenlijke dj die de sfeer er een beetje in kan krijgen. Doodse sfeer totdat uit het niets Quelle Chris begon.

avatar van VladTheImpaler
Na twee jaar te zijn uitgsteld, gisteren dan eindelijk weer naar Foals geweest. Dit keer zag ik ze voor het eerst in zo'n grote zaal als de AFAS. Ze hadden ook aardig uitgepakt met toffe visuals en belichting. De show zelf was zoals je kan verwachten bij een show van Foals, energiek en live ijzersterk. De setlist was een mooie mix van oud en nieuw werk, al had er stiekem nog wel een extra nummertje van Antidotes gespeeld mogen worden. Het nieuwe werk is wel een stukje lichter en dansbaarder, zelfs een lichte disco vibe. Zo tussen het oudere werk pastten ze prima, maar ik ben wel benieuwd hoe ik een hele plaat daarvan ga vinden. Bij traditionele afsluiter Two Steps Twice ging het weer heerlijk los. De shows in Paradiso gaan denk ik niet meer overtroffen worden, maar dit was wel weer heerlijk.

Soledad
Zojuist Anouar Brahem in Muziekgebouw aan t IJ. In 1 woord: mooi!

avatar van Vince vega
Treffende recensie VladTheImpaler!
Ik was er ook zondag na die hele lang uitstelperiode van twee jaar. Was mijn eerste concert waarbij ik weer stond (bij TWOD had ik tribune plaatsen) en ik merkte dat ik behoorlijk moest wennen aan de hoeveelheid mensen en het dicht op elkaar staan. Maar dat gevoel verdween na een paar nummers om daarna vol meegezogen te worden in de goede sfeer die hing in de AFAS.

Zag Foals al twee keer eerder, rond 2011/12 in de destijds tijdelijke Vredenburg (bij de snelweg) en later in de Melkweg waar Yannis van het balkon sprong. Met name die laatste show zal ik niet snel meer vergeten.

Zondag bewezen ze met verve dat ze de grotere zalen meer dan aan kunnen.
Nieuwe album ben ik benieuwd naar, 2am is hier voorlopig het meest gedraaide nummer van 2022.

avatar van Twinpeaks
Pet Shop Boys in de AFAS.
Strakke greatest hits show met fijne visuals ,
Tennant prima bij stem .
Goede mix van publiek van alle leeftijden. Al met al leuke avond gehad en wat hebben ze toch veel goede liedjes gemaakt, die Boys.

avatar van Outlaw104
The Chameleons
19 mei 2022, Poppodium Duycker

Bericht van de organisator:
De zanger van de band krijgt helaas geen visum om te spelen/werken in Europa. Om deze reden kan de show in Poppodium Duycker helaas niet doorgaan. Excuses namens de band.


avatar van Johnny Marr
Outlaw104 schreef:
The Chameleons
19 mei 2022, Poppodium Duycker

Bericht van de organisator:
De zanger van de band krijgt helaas geen visum om te spelen/werken in Europa. Om deze reden kan de show in Poppodium Duycker helaas niet doorgaan. Excuses namens de band.


Zuur man. Heel zuur.

Gelukkig was Mogwai gisteren in de AB weer meer dan magistraal ondanks die irritante onnozelaars die achter en naast ons heel de tijd door alles zaten doorlullen tho. Gelukkig konden we er ons boven zetten en Mogwai bij momenten ook want het was soms loeihard, heerlijk. Vooral RANO PANO en WE'RE NO HERE blijven telkens weer zo'n kapot harde mokerslag hé live, zalig. Deze band went nooit live en zijn ALTIJD goed! Alleen miste ik wel Jim Morrison in de setlist, spijtig maar gelukkig speelden ze die vorige keer in de AB wel. Het was alweer m'n vierde keer Mogwai en hopelijk mag er binnenkort een vijfde keer volgen. Mss koop ik toch ook wel een kaartje voor Rock Herk, wat jij ArthurDZ?

Enige minpuntje blijven toch die praters, hoe halen ze het in hun hoofd tho? Echt bijna letterlijk geen moment dat ze niet aan het lullen waren, zelfs tijdens de hardere stukken... Enkel tijdens Rano Pano en nog wat hardere nummers hielden ze gelukkig hun bek. Zooow, dat moest er toch ff uit zeg. Houdoe.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:14 uur

geplaatst: vandaag om 16:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.