Gisteren was ik bij het laatste publieksconcert van De Dijk in Paradiso. Het werd een grandioos afscheid, met een bevlogen band en een fantastisch publiek. Bedankt voor alle mooie muziek en concerten!

De Dijk speelt laatste concert in uitverkocht Paradiso - nos.nl

De Dijk Concert Setlist at Paradiso Grote Zaal, Amsterdam on December 17, 2022 | setlist.fm

Donderdagavond heb ik Misþyrming live gezien in de grote zaal van Gebr. de Nobel in Leiden. Ze hebben hun nieuwste plaat (wat een superplaat is, zeker luisteren!!) voor een groot deel gespeeld. Ik had ze één keer eerder gezien en wat speelden ze weer retestrak. Niet normaal hoe goed deze jongens live zijn. Ik kan niet wachten op de volgende tour!

Jammer dat ik dat gemist heb. Moet het nieuwe album ook nog checken. De vorige was erg lekker.

12-1-2023: Rufus Wainwright + Amsterdam Sinfonietta. Theater Heerlen.

Wow. Veel meer is eigenlijk niet eens nodig. Wow. Indrukwekkende set, mooie mix van pop en (licht) klassiek, een Rufus die er bijzonder veel zin in had, en een paar extra toegiften waarbij het orkest na de afgesproken 3e toegift dacht klaar te zijn.... Rufus dacht er anders over. 'One more, one more', zei hij tegen de orkestleidster die niet zo goed wist hoe en wat. Rufus ging zitten: 'I love doing this with every orchestra I play with. Just play along, it's real simple and repetitive. Let's make this a jam session.'
Het orkest was duidelijk nog niet overtuigd en hij heeft ze echt moeten aansporen + hij moest het eerste couplet voorspelen zodat ze gemakkelijker konden inzetten.... het was Hallelujah. Prachtige impromptu versie na een concert dat toch al ruim een half uur langer duurde dan gepland.

Behalve de erg fijn samengestelde setlist, waarbij hij van vrijwel elk muzikaal familielid een lied voorbij liet komen, waren het ook zeker de verhalen en humor van Rufus die de avond extra schwung gaven.

Dit was mijn eerste Rufus Wainwright concert, maar ik hoop van harte dat het niet mijn laatste was. Ik ga lekker nagenieten nu.

Eerste concert van 2023 na het cancelen van Weststide Gunn is dan toch een feit. Loyle Carner in een uitverkocht Paradiso. Drie dagen achter elkaar verkoopt hij die zaal uit en het blijkt dat hij veel late tieners en twintigers (studentenleeftijd) als publiek heeft. Voelde me behoorlijk oud, dat was de vorige keer ook al, maar blijf de muziek erg goed vinden.
In het begin van de set iets te veel sing along maar de positieve vibes, moeiteloze rapskills en de sterke lyrics van Loyle Carner gaan gedurende de show steeds meer overheersen. De band is prima, al hoeft dat van mij nooit zo bij hiphop. Lekker rappen over de beat is vaak het beste recept vind ik en dat kan Loyle ook heel goed. Maar het is allemaal retestrak, muzikaal goed en de raps kraakhelder. Hoogtepunten zijn persoonlijke favorieten Speed of plight en Nobody knows voor mij, van zijn nieuwste album hugo.
Het publiek was trouwens echt dolenthousiast, een en al liefde heen en weer. Kleffe bende eigenlijk haha, maar was wel cool om te ervaren.
Voorprogramma was Kofi Stone, die ik niet kende. Was prima, een leuke opwarmer, eigenlijk wat je hoopt bij een openingsact.
Al met al mooi concertavondje.

Gisteravond gezien de eerste avond van Eurosonic op diverse locaties in Groningen.

We hadden het er vooraf nog over hoe snel je toch vergeet dat dit twee jaar lang niet gekund heeft. Zo zei een vriend dat het toch gek is dat het niet eens meer bij je opkomt om een mondkapje mee te nemen. Toch ontzettend fijn dat het weer kan na drie jaar.

Na het bandje halen togen we eerst af naar de Machinefabriek. Daar speelde Skaar. Een enthousiaste Noorse zangeres die veel energie en enthousiasme aan de band legde, samen met haar vier mannelijke bandleden. Gevarieerde popmuziek, waardoor het hele optreden boeiend bleef. In het begin leek het alsof ze soms wat moeite had om toonvast te blijven, maar dat was later wel weg. Ze gaf meerdere keren aan dat ze erg nerveus was, wat dan weer niet in de podiumpresentatie tijdens de nummers te merken was waar veel spelplezier gtoond werd. Gekke gewaarwording dat ze even later uitgebreid over penissen stond te vertellen, als je zo nerveus bent. Maar hoe dan ook een hele fijne opening van ons festivalletje. Leuk ook om naar te kijken.

Daarna naar de Rabostudio in het Forum voor freekind. Dat waren twee Sloveense meiden. Een drummer waar wel wat uitstraling en enthousiasme te zien was en een zangeres die ook de keyboards en dergelijke bediende met een wat slomere uitstraling. Maar die laatste verraste tijdens de muziek. Ze wisselde zingen met rappen af in nummers die over het algemeen een lekkere flow hadden, maar ook zeker niet allemaal hetzelfde. Vriend van mij zei dat het het gevoel van The Fugees wat opriep, wat ik wel herkende, maar het was toch ook wel echt wat anders. Beetje hip-hop met jazzinvloeden. Erg fijn.

Daarna naar de Lutherse kerk waar we nog een stapje terug deden qua energie en tempo. Daar stond doppelfinger uit Oostenrijk. Twee mannen, een zanger met akoestische gitaar en een man met cello. Dus wat minimalistische muziek, maar mooie composities die boeiend genoeg bleven. Ook erg fijn om te merken dat het ook nog echt stil kan zijn, ook bij een festival. Ook dit was weer erg mooi.

De avond afgesloten in Huize Maas bij Gallus. Daar zat weer een andere energie in. Een Schotse punkband, waar de zanger een shirt van Green Day droeg, maar ook in de muziek was die invloed dus terug te horen. Erg strak gespeeld met een heerlijke energie. De zanger heeft de neiging om zich af en toe wat te overschreeuwen, maar kan wel goed zingen. Hij ging nog crowdsurfend door de zaal, dus hij wist er wel een feestje van te maken.

Daar hebben we het voor de eerste avond maar bij gelaten. Op weg naar huis constateerden we dat we een erg afwisselende en geslaagde eerste avond van Eurosonic beleefd hadden.

Eergisteren gezien op diverse locaties in Groningen, de tweede dag van Eurosonic.

Vandaag begonnen we op de prachtig locatie Der Aa-Kerk waar Oska speelde. Een Oostenrijkse singer-songwriter die ondersteund werd door drie bandleden. Op zich wel aardig mooie melodieën en zij kon ook echt wel zingen, maar na een paar nummers begon het me toch net wat te veel te kabbelen. Niet slecht, maar ook niet echt indrukwekkend.

Toen wilden we naar The Haunted Youth in Huize Maas, mar stond zo'n belachelijke rij dat we dat maar snel geschrapt hebben. Dus togen we naar het Der Aa-theater, waar Waterbaby uit Zweden zou spelen. Maar op het moment dat we binnen kwamen, was het ook al klaar. Ze bleek nog geen tien minuten gespeeld te hebben en zou eigenlijk nog zo'n 35 minuten moeten, maar het was dus al klaar. Wat ik begreep werd er geen verdere verklaring gegeven. Nou ja, dan niet, maar dit had ik ook nog nooit meegemaakt.

Toen maar naar de Tsjechische Amelie Siba. WIl ik verder niet te veel woorden aan vuil maken. Ze was samen met ene man die ook gitaar speelde. Duidelijk niet mijn smaak, zowel qua stem als muzikaal en qua presentatie was het ook niet veel. Snel door dus.

Toen naar modernlove op wederom een erg mooie locatie, namelijk de Stadsschouwburg, waar de zaal als decor dient, omdat je op het podium staat. In eerste instantie was ik wel onder de indruk. Lekkere indierock van een paar Ierse jonge gasten. Hij kon ook wel zingen, maar op een gegeven moment werd wel duidelijk dat zijn stem als achtergrondstem soms ook wel uit een blikje kwam, net als wat andere instrumenten. En ik houd niet van muziek uit een blikje. Daarnaast bleek het songmateriaal toch ook wat te weinig afwisselend. Wel potentie, gezien de kwaliteit van de zanger en de instrumentalisten, maar wist me nu nog niet echt te raken.

Na afloop gingen we naar De Blauwe Hemel, een tent op de Grote Markt. Daar speelde Cyan Kicks. Moeilijk om uit te leggen wat het nu precies was. Ze speelden wel een soort gothic metal, maar dan toch anders. Met glitters op de ogen, ook de bassist en gitarist. Bijzondere make-up. En de zangeres had op zijn minst gezegd een bijzondere outfit aan. Er misten nogal wat stukken, waardoor je nogal inkijk her en der had, maar om nou te zeggen dat dat sexy was... Niet bepaald. Ze speelden hard en veel en vol enthousiasme. Was het goed, neeuh. Het geluid stond ook wel bagger afgestemd, maar anders had ik het ook niet echt goed gevonden. Hooguit vermakelijk. Ik zie ze nog wel eens op het Eurovisie-songfestival staan, daar zouden ze wel passen.

Gelukkig kwamen we toch nog aan ons trekken qua kwaliteit bij het wederom Oostenrijke Good Wilson in het News Café. Op een podium wat eigenlijk te klein was voor de vijf mannen. Maar ze speelden er niet minder lekker om. Met een stem die we dat deed denken aan Fountains of Wayne, maar iets meer ingetogen. Ook wel wat langgerekte gitaarstukken. Het was een soort mix tussen The Shins en My Morning Jacket. Daar kon ik erg van genieten. Zo eindigden we rond kwart voor twee met duidelijk het hoogtepunt van de dag, maar wel een hele fijne.

Gisteren gezien op diverse locaties in Groningen, de derde dag van Eurosonic.

Met nog wat extra vrienden die aanhaakten gingen we de derde dag in. En die begon bij Piqued Jacks in de Blauwe Hemel. Het geluid was al beter dan gisteren, maar nog niet optimaal. Dat was jammer, want deze Italiaanse band verdiende een goed geluid. Goed geklede, strak spelende mannen die hun muziek vol overgave en goede podiumpresentatie ten berde brachten. En bovenal goede rocknummers met genoeg afwisseling. Ook nog eens een erg leuke publieksinteractie. Een erg goed begin van de derde dag,

Daarna naar Kids with Buns in de Machinefabriek. Twee Belgische meiden met gitaar, die ondersteund werden door een bassist en drummer. Ze maakten mooie liedjes, waar genoeg dynamiek in zat. In het begin moest ik even wennen aan het bijzondere stemgeluid van de een, die verreweg de meeste zang op zich nam. Maar die vond ik uiteindelijk toch vooral erg mooi. De andere deed geregeld de tweede stem en, hoewel iets meer een standaard stem, ook zij kon mooi zingen. Dusdanig dat ik op zich denk dat het hun muziek ten goede zou komen dat ze iets meer afwisselen qua zingen. Wat niet wegneemt dat het ook nu mooi is en ik prima genoten heb.

Op naar de Stadschouwburg waar Kings Elliot speelde. Een Zwitserse popzangeres met blauw haar die samen met een pianist/keyboardspeler op het podium stond. Ze begon niet sterk, zeg maar vals, maar later bleek ze best wel te kunnen zingen. Maar op een gegeven moment hoorde we allemaal koortjes en instrumenten, terwijl er dus maar twee op het podium stonden. En ik had al gezegd, ik houd niet van muziek uit een blikje. En het songmateriaal was eigenlijk ook ronduit saai. Dus door.

Door naar Diskopunk uit Zweden in De Blauwe Hemel om precies te zijn. Waar ze bewezen dat het wel mogelijk was een goed geluid neer te zetten in deze tent. Ik weet niet steeds niet goed wat we nou precies gezien hebben. De langharige zanger kwam op in een glitterjasje, maar hij kwam er zonder problemen mee weg, want wat een performer! Ook tussen de nummers door. Ook de rest van de band deed mee qua interactie en presentatie. De naam van de band geeft aardig weer wat de muziek was, maar vind het moeilijk te vergelijken met iets. Ik hoorde ergens 'Abba on steroids', wat mooi gevonden is, maar toch ook niet helemaal recht doet. Wat dan wel? Een geweldige band die ongelofelijk strak en goed speelden en er een ongelofelijk feestje van maakten en de tent volledig op de kop zetten. Echt geweldig! Ik weet niet of ik het snel zou draaien, maar als ze weer in de buurt optraden zou ik er direct weer heen gaan.

Tja, dan loop je het risico op een anticlimax na zo'n act. En dat werd het ook. Ailbie Reddy uit Ierland stond in het Allround Poolcentrum. Zij met gitaar, aangevuld met een drummer met bassist. Ik kreeg de indruk dat ze The Cranberries een beetje probeerde na te doen, maar ze kwam in de verste verte niet in de buurt van de kwaliteit van deze band. Omdat de composities niet goed genoeg waren, maar ze ook niet goed genoeg kon zingen. Zenuwen zullen wellicht een rol gespeeld hebben, maar ook zonder die zenuwen was het gewoon niet goed genoeg.

De avond afgesloten in News Café bij Azahriah uit Hongarije. Ze speelde met zijn tweeën erg goed en muzikaal een soort mix van urban en rock. Erg goed wat mij betreft, hoewel de meningen is onze groep duidelijk in twee kampen uiteen vielen. Maar erg muzikaal en gewoon erg goed vond ik, die een groter en stiller publiek verdienden dan ze kregen. Dat neemt niet weg dat ik het een erg waardige afsluiter vond van een erg geslaagde derde dag met diverse hoogtepunten.

Sowieso erg tevreden na drie dagen Eurosonic, wat voor mij ook een festival is wat een mooi excuus geeft om een aantal vrienden uit andere delen van het land weer eens te zien. Maar muzikaal was het ook bijzonder in orde dit jaar. Twee trends die ik denk te zien; veel vrouwelijke zangeressen en de snor is weer helemaal hip blijkbaar.

Bonk: ik zit dit hier te lezen vanaf het verre Walcheren maar door jouw reviews heb ik de neiging, en zin, om volgend jaar eens mijn rugzak te pakken en naar het Noorden af te reizen. Lijkt mij top om zo’n muzikaal weekend mee te maken. Schrijf je goed !

Gisteren naar Boef en de Gelogeerde Aap in de Hall of Fame in hun eigen Tilburg. Ruim tien jaar terug hadden ze wat succes en brachten ze hun muziek uit via Top Notch. Afgelopen jaren waren de twee blijkbaar wat minder in contact met elkaar, inmiddels weer bezig met nieuwe muziek. Deze avond kwam er van alles voorbij van hun vroegere platen Vind Ons, Wij Zijn en Niet Hier. De dubstep beats van Boef zitten vast goed in elkaar, mijn ding is het nooit geweest. De raps van Aap vond ik qua teksten wel interessant en hij bracht ze prima over. Geluid was wel erg hard. De meeste songs zijn door de sound sowieso niet iets voor mij maar Wij Zijn en Echte Helden knalden lekker.
Zaal was helemaal uitverkocht, had ik niet verwacht. Beetje onderschat hoe flink de aanhang destijds was en vooral breder dan de hiphopscene. Ging naarmate de show vorderde ook enthousiast tekeer vooraan. Voor mij vooral een gezellige avond met wat oude bekenden.

Klassiek mag niet op de website, maar vast wel hier...

Gisteren voor het eerst Canto Ostinato van Simon ten Holt mogen meemaken. Bijzonder unieke ervaring. Zo'n anderhalf uur lang variatie op hetzelfde motiefje. Vier piano's, steeds net even wat anders. Minimalistisch maar toch heel rijk. Ik moest meermaals aan Nils Frahm denken; het is wel duidelijk uit welke klassieke traditie hij put.

Vrijdag heb ik enorm genoten van Mister and Mississippi in De Helling. Het was een reünie en jubileumconcert n.a.v. het 10-jarig bestaan van hun debuutalbum. Het was uitverkocht en ze hadden er enorm veel zin in. Goed om ze weer eens terug te zien, mijn vierde keer dat ik ze zag. Het is een fantastische band vol met goede muzikanten. Voeg daar de ijzersterke melodieën en de mooie stemmen van Maxime en Samgar aan toe en je hebt een heerlijke avond. Veel gedanst en meegezongen. Same Room, Different House en Meet Me At The Lighthouse waren mijn absolute favorieten.

Eigenlijk waren ze uit elkaar gegaan, maar Maxime vertelde dat dit concert het vuurtje weer een beetje heeft aangewakkerd. Nu maar hopen dat ze met nieuwe muziek of een nieuwe tour komen.

Vrijdag The Alchemist gezien in de oude zaal van de Melkweg. Helaas dus zonder rapper Boldy James die na een ernstig auto-ongeluk nog in het ziekenhuis ligt. Het werd zo dus gewoon een dj-set van Uncle Al en dat is voor mij ruim anderhalf uur genieten. Veel recente tracks. Een paar nummers van Boldy, een paar van Benny the Butcher, een paar van Roc Marciano. Een blokje ouder werk van Nas, Prodigy/Mobb Deep. Gewoon bakken vol bangers, snel achter elkaar met later in de set ook steeds meer wat oudere klassiekers. De man heeft doordat hij nu nog steeds relevant is en met hedendaagse namen werkt resulteert inmiddels zoveel vette tracks dat ie een hele dag door zou kunnen gaan. Z'n enthousiasme is aanstekelijk, het geluid was goed, de sfeer met een zaaltje vol liefhebbers blijft mooi. Eigenlijk slechts naar 1 man achter draaitafels gekeken (alleen bij Hold you down rapte ie een verse), maar toch bijzonder goed vermaakt.

Gisteren First Aid Kit gezien, in Docks in Hamburg.

Na eerst een nergens aangekondigd voorprogramma van Maja Francis - nogal acquired Taste, maar wel prima - volgde een anderhalf uur durend optreden van de Zweedse zussen (plus een begeleidingsband van drie). Het leek langer, dus dat is wel positief.

Alle hits werden wel gespeeld, plus vrij veel van de laatste plaats Palomino, en ook nog een tribute aan Christine McVie, middels een cover van Songbird. Die laatste hoorde wel tot de hoogtepunten van de show, naast The Lion's Roar, Emmylou en Fireworks, maar eigenlijk beviel alles gewoon goed. Goede vibe ook in de zaal.

Wel verbaasde het me toch wel hoe weinig Johanna solo zingt. Bij misschien één op de drie nummers enkele coupletten en geen enkel nummer echt de lead. Nou heeft Klara ook echt wel een betere stem, maar toch...

Anyway, eerste keer First Aid Kit smaakt naar meer en was het reisje naar Hamburg zeker waard (verder ook een leuke bestemming overigens).

Gisteren een mooi concert gezien van de Canadese band Metric.
Mooie show en met name Emily Haines was geweldig.
Ze speelde 1 uur en drie kwartier.

De opening was meteen prachtig:

Afgelopen zaterdag zag ik Groza, Schammasch en Harakiri for the Sky in Gebr. de Nobel in Leiden. Over het algemeen was het een zeer genietbare avond.

Groza mocht het spits afbijten. Groza was ook meteen de band waarvoor ik überhaupt naar dit concert ben gegaan, de andere twee bands heb ik minder mee. Groza maakt intense maar immer melodieuze black metal. Ze hebben pas één album uitgebracht, maar dat album luister ik de afgelopen tijd op repeat. De band speelde strak en kwam overtuigend over, ook het geluid was goed, alleen de zang had wel wat harder afgestemd mogen staan. De twee vocalisten hebben fijne grunts, daarom was het jammer dat deze soms een beetje op de achtergrond bleven. Live hebben ze The Redemptive End bijna integraal gespeeld. Alleen het vijfde nummer, Nil, hebben ze overgeslagen, en in plaats daarvan speelden ze twee oudere nummers. Dit is zonde want Nil is een top nummer, terwijl hun eerste EP (het oude werk) beduidend minder is qua kwaliteit. Sympathieke band en solide performance! 8.5/10

Daarna kwam Schammasch. Deze band maakt veel technischere black metal die een combinatie is van veel verschillende stijlen. Op plaat komt de muziek van Schammasch bij mij niet zo goed binnen en daarom blijf ik bij hun albums altijd op een 3.5* hangen. Live kwam het echter beter uit de verf. De dynamiek binnen de songs kwam veel beter binnen, en de drummer is echt gestoord goed. Bijna het gehele concert weigerde hij een normaal drumritme te spelen maar in plaats daarvan speelde hij constant nét iets anders dan andere metal drummers. Heel gaaf om te zien, maar lastig om te volgen en lastig om op te headbangen / met het hoofd te knikken. Bij de rest van de muzikanten was de techniek ook tip-top in orde. 7.5/10

Headliner Harakiri for the Sky doet mij op plaat zeer weinig. Alle nummers lijken op elkaar en volgen exact hetzelfde patroon: melodieus gepingel gevolgd door standaard uptempo black metal, rustig, hard, rustig hard. Tijdens het concert was dit niet veel beter, alles leek op elkaar en het was voor mij weinig interessant. Een passende beschrijving voor deze band zou zijn: simpele headbang muziek. Toch leken er een hoop hardcore fans aanwezig te zijn die flink los gingen tijdens het concert. Ik heb het gevoel dat omdat het simpel en makkelijk te behappen is, het automatisch ook populair is. Het enige pluspunt was de zanger, wiens geschreeuw je eerder zou verwachten bij een hardcore/emo/punk band dan bij een black metal band. Op zich zorgde dit voor een interessante combinatie met de muziek, maar het kon het concert nog steeds niet boven de middelmaat tillen. Na een uur had ik het dan ook wel gezien, en de encore van 15 minuten had van mij niet gehoeven. 5.5/10

Dinsdag 14/02: The Murder Capital - Paradiso
The Murder Capital hebben met hun recent uitgebrachte tweede album een aardig momentum te pakken. Dat was goed te merken aan een zeer goed gevuld en bij vlagen uitbundig Paradiso. De set was een mooie mix van nummers van dat nieuwe album en het debuut. De energiebommen van het debuut waren ook goed getimed, eentje al vroeg om de zaal mee te krijgen en twee aan het einde. Licht en geluid was ook allemaal dik in orde en de band zelf had er ook goed zin in. Ik ben benieuwd hoe deze gasten verder gaan groeien.

Grauzone was weer een groot succes!
Hier een klein verslag ervan. Voor het uitgebreide persoonlijke (vanuit de ik vorm) verslag kan je terug vinden in des betreffende forum, mocht het interessant zijn.

---------------- vrijdag 10 februari 23

VRSex. De band onder begeleiding van postpunk-legend Andrew Clinco zweept de matig gevulde zaal op in een hoog tempo aan postpunk knallers. Ergens is het live niet zo gedreven aan distortion dat het op de bestaande audio klinkt. Toch lijkt het daardoor wat schoner over te komen en komt alles beter tot zijn recht.

Tempers. De dromerige gitaar melodieën worden overstroomt door bombastische synth melodieën. Ergens komt het hard binnen, maar staat het geluid zodanig goed afgestemd dat ook de mooie zang van Jasmine Golestaneh nog goed te horen is.

Lebanon Hangover. Het koud kille postpunk geluid takelt het publiek op tot zweverige bewegingen. Toch kent het af en toe nog wat momenten waarop er goed heen er weer gedanst kan worden. Vooral bij 'Totally Tot' weet William Maybelline de zaal op te zwepen en schreeuwt GRAUZONE TOTALLY TOT???

De Ambassade. Eindelijk weer eens in Nederland voor een show. De band heeft zich heel lang al niet meer laten zien in eigen land en een echte Nederlandse tour is er volgens mij niet geweest. Met (bijna) drie albums op zak mogen we hopen dat ze na deze show weer wat meer geboekt mogen worden.

A Place to Bury Strangers. Al bij het eerste nummer gaat de gitaar de lucht in en slingert deze in het rond. Ook wordt deze boven de eerste rij in het publiek gehouden waar mensen aan de snaren mogen pingelen. Dit ondertussen waar de show gedreven wordt op constante strobo licht flitsen. De band steelt de show en weet zelfs midden in het publiek van de grote zaal helemaal los te gaan! In de laatste tien minuten zijn er geen grenzen meer. De band gaat helemaal los, dit tot aan een gebroken gitaar en hoog gehouden versterker aan toe.

Zanias. Tijdens dit live optreden wordt het aangevuld met live syntherseizer. Net als bij Tempers dreunt het geluid aardig door maar staat alles wel netjes afgestemd. Waar ze later op deze editie nog een DJ set speelt valt hier van de performance wat meer te zien. Het zweept vooral erg op en valt lekker op te dansen.

---------------- zaterdag 11 februari 23

Ritual Howls. Het debuutalbum van deze postpunk rockers bestaat 10 jaar. Net als het festival een jubileum. Je zou dan toch zeker wat tracks hiervan verwachten, maar helaas wordt er niks van gespeeld. Het is vooral een gemixed avond van divers werk. Waar de band nogal rustig opgang komt wordt het nog nergens echt spectaculair.

Emma Ruth Rundle(solo). Het ultiem genieten van haar prachtige stem en werk op piano en gitaar. Overduidelijk weet Emma zelf wat zij in haar mars heeft en vraagt tijdens het oppakken van haar gitaar of ze haar 'bueatifull voice' over haar oordopjes mag binnen krijgen. Tijdens haar set wordt een nummer aan gevuld met cello werk van Jo Quail die op dat moment met haar mee tourt. Een erg mooi en intiem optreden die je even terug in jezelf laat vergeven na al dat gitaar geweld.

Patriarchy. Overal klinkt het wel spannend en wordt er gezocht naar een bepaalde climax. Helaas lijkt het track op track wel wat op elkaar, maar met de sensatie eromheen is het een fijn aanzien. Loopkrukken (zangeres in gips) worden gebruikt als drumsticks. Een soort van erotische dans volgt er tussen de zangeres en drummer. Flesjes water worden leeg gegoten over het topje van de zangeres en het publiek waarna deze ook nog eens de lege flesjes mogen opvangen.

Qual. Het solowerk van William Maybelline. Het ruigere en hardere werk vergelijken met zijn Lebanon Hanover. In drie kwartiers gaat Maybelline er als een sneltrein doorheen. Heerlijk hoe de beste man in zijn element is en ook enkel met een microfoon het podium tot zich kan nemen. Zonder moeite blijft hij zijn stem forceren en tot (soort van) grunten toe door gaan. Geen enkel moment kakt in en vooral de energie en het tempo blijven er goed in zitten.

TR/ST. Ondanks de kleine setting van elektronisch aangestuurde syntherseizer en zanger weet dit duo hit na hit te spelen. De pop zang doet ergens fijn aan is een goede combinatie met alle pakkende melodieën. In meer dan vol uur speelde ze er op hoog tempo doorheen en wisten ze heel de zaal daar in mee te nemen.

Gisteren Ezra Collective gezien in een uitverkocht Paradiso.
Fantastisch optreden vol energie en positieve vibes. Vet dat de show begon met Ife Ogunjobi (trompet) en James Mollison (saxofoon) vanaf het balkon en vervolgens de andere drie (Femi Koleoso op drums, Joe Armon-Jones op keys en TJ Koleoso on stage kwamen. Veel nummers van hun album Where I'm Meant To Be van vorig jaar, naarmate het optreden vorderde meer en meer met het gaspedaal helemaal ingedrukt. Vooral Femi ging helemaal los en maakte van bijna alle tracks uptempo dansbare songs. Op het einde na een energieclimax toen ze tussen het publiek gingen spelen, had er van mij een wat relaxtere track als afsluiter mogen dienen (bijvoorbeeld Never the same again), maar goed, daar bleek het de avond niet naar. Al met al wel erg goed en sfeervol jazzoptreden dat echt knalde van begin tot eind.

Gisteren Murray Lightburn zanger van The Dears solo gezien in Club Nine in TivoliVredenburg te Utrecht.
Het was een intiem bijna een prive concert met circa 25 mensen.
Het concert was opgedragen aan zijn vader, die 56 jaar getrouwd was en in 2000 is overleden.

Hij speelde nummers van zijn solo album, maar ook akoestische versies van nummers van The Dears.



Binnenkort komt zijn nieuwe album uit.
Murray A. Lightburn - Once Upon a Time in Montr​é​al (2023)

Gister Röyksopp gezien in de Gashouder in Amsterdam. Erg toffe en energieke show! Ze speelden veel van de drie albums die vorig jaar zijn uitgebracht en daarnaast veel hits van vroeger zoals Running to the Sea en You Don't Have a Clue. Veel nummers gingen in de remix en kregen een technojasje aangemeten. Straffe beats dus, met daarin de kenmerkende Röyksopp melodieën en vocalen verwerkt. Goede keuze denk ik, want in deze technotempel dreunen de bassen, percussie en kicks erg goed door de zaal. Daarnaast was de aankleding erg leuk gedaan. Er werd veel gespeeld met lichten, Röyksopp wisselde van de ene naar de andere outfit en een groep dansers bracht veel energie over op het publiek. Erg mooi dat zowel de moves als outfits van de dansers lekker rauw en soms duister waren i.p.v. gelikte danseressen.

Minpuntje waren de 'MC kwaliteiten' van de Noorse heren. Als je niks anders te melden hebt dan "thank you Amsterdam", dan kan je beter niks zeggen dan dit 20x herhalen

Inderdaad een mooie show van Röyksopp gisteren in Amsterdam.

Ik ben zwaar fan en had ze nog nooit gezien, dus blij dat de heren weer eens op tournee gingen. Ondanks dat ze geen zangeres hadden meegenomen en het gemis van Eple/Poor Leno in de setlist, erg fijn om ze live mee te mogen maken. Erg opzwepende en dansbare setlist, zonder gelijk heel plat te klinken. Ga ze graag nog een keer zien op BKS!

Rufus Wainwright en de Amsterdam Sinfonietta, 23 januari in de Grote Zaal van Tivoli

Beetje druk gehad door IFFR en Ahoy tennis, dus geen tijd gehad voor een recensie. Maar het moest zeker gebeuren, want wat een geweldig concept is de samenwerking tussen Rufus en de Amsterdam Sinofonietta. En dat in mijn lievelingsconcertzaal, de Grote Zaal van Tivoli.

Eerlijk is eerlijk, het eerste nummer Raspberry Baret van Prince liep niet echt lekker (Rufus was nauwelijks hoorbaar), maar daarna was het echt fantastisch. Rufus zat goed in de wedstrijd en wist diverse muziekstijlen, met tussendoor leuke anekdotes, prachtig te brengen. Met als afsluiter het geweldige Going to a Town, was het gewoon een topavond. Volgende tour ben ik er zeker weer bij.

Dinsdag 21-02: Young Fathers, Paradiso
Een kort maar zeer krachtig en intens optreden van Young Fathers. Was erg tof om te zien hoe de energie die in veel nummers schuilt er live keihard uit knalt. En de intensiteit waarmee ze dit alles brachten maakte het nog overtuigender. Verder een mooi decor en lichtshow. Misschien beetje aan de korte kant met iets langer dan een uur, maar aan de andere kant klopte het zo wel.

Turin Brakes in Utrecht De Helling.
Ze speelde een dwarsdoorsnede van hun albums, met veel van de eerste The Optimist.

Flauw, ik weet het, maar ik noem ze al jarenlang Harakiri for the Saai.

03-03: King Gizzard & The Lizard Wizard, Gashouder, Amsterdam

Gisteren weer een avondje heerlijk het King Gizzard universum ingezogen en in los gegaan. Sinds hun laatste passage in Nederland op BKS hebben ze "slechts" drie nieuwe albums uit. Daarop was de band duidelijk in een jammy fase, en die kant kwam gisteren ook het meest tot uiting. Om er maar geen gras over te laten groeien, gelijk beginnen met het lange maar uitzinnige The Dripping Tap. Dan heb je gelijk ook de hele zaal mee. Sowieso barstte de mensen in de zaal van de knaldrang. In vrijwel elk nummer werd er wel weer iets bedacht. Misschien dat de setlist niet helemaal aansloot bij de energie van de zaal, maar het publiek vermaakte zichzelf genoeg. Verder bestond de setlist zoals inmiddels bekend recept uit steeds kleine blokjes van verschillende periodes uit hun discografie. Het blijft ook elk concert weer een verrassing welke nummers er op de setlist staan. Voor mij was het microtonal duo Static Electricity en Straws In the Wind was echt een hoogtepunt. Die laatste is door zijn live versies echt uitgegroeid tot een van mijn favorieten King Gizzard nummers. King Gizzard is een van die weinige bands waarbij de live shows nooit gaan vervelen, mede doordat er steeds genoeg nieuw werk gespeeld kan worden en geen set hetzelfde is. Het zijn gewoon een stelletje pure muzieknerds. Ik hoop dat we nog jaren van deze gasten kunnen genieten.

Gisteren Robin Borneman gezien, in een kleine setting (100) , en uitverkocht. Deze Ossenaar trekt grote volle zalen in de US, vanwege zijn Bluesy, Folky Americana Rock. Gezegend met een geweldige stem, vermaakte hij het aanwezige publiek. Eerste set alleen, 2de set met band. Samen met de setting (het concert was in een atelier in een oud huis), een hele toffe avond gehad.
Het was een zeer strakke band, mooie opbouwende nummers. En tof publiek. America weet het al, nu Nederland nog.

Ook ik was afgelopen vrijdag bij King Gizzard. Het was weer buitengewoon goed. Na de eerste drie nummers dacht ik bij het meest epische optreden ooit te zijn, na perfecte uitvoeringen van The Dripping Tap, Ice V en People-vultures. In het restant van de set maakte de band echter wat bijzondere keuzes, waardoor het tempo er voor Gizzard-begrippen wat uit werd gehaald. Misschien ook wel het probleem met zo'n groot assortiment om uit te putten. Anyway, het was gewoon een fantastisch optreden met heel goed geluid en op een hele toffe locatie.

Zojuist The Pharcyde in een volle Melkweg gecheckt. Of ja, driekwart van de groep: Fatlip, Slimkid3 en Imani.
Heel vet om classics als Ya Mama, Passin me by, Drop en Runnin' eens live te horen. En ook persoonlijke favoriet Soul flower. Volle bak energie van de mannen, vooral Imani met zn dancemoves haha. In het midden van de show kakte het wat in met wat overbodige crowd participation en wat rommelige performance waarbij de wat zacht afgestelde mics niet meehielpen. Laatste stuk met aantal van bovengenoemde tracks was weer genieten.
Goeie vibes met nog spontane dance cypher na afloop toen de dj nog wat 90s knallers draaide. Blijft mooi om bij shows van acts uit die tijd vaak de positiviteit te voelen. Mezelf voorgenomen als ik in de gelegenheid ben alle helden uit jaren 80 en 90 die ik nog niet heb gezien te checken. Nog een keer waardering laten blijken voordat ze straks niks meer kunnen of te vroeg overlijden. Souls of Mischief de volgende.