José James in Annabel, Rotterdam. Voor mij de eerste keer en ik keek er naar uit omdat ik een groot liefhebber ben en het er telkens niet van kwam.

Ik wist dat zijn laatste Erykah Badu cover-album centraal zou staan en dat bleek ook het geval: het hele album werd in volgorde gespeeld en een eigen nummer als toegift (Trouble).

Twee bandleden verzorgde het voorprogramma en dat was José vanaf de trap aan het filmen. Dat filmen was wel een dingetje, want tijdens zijn eigen concert liet hij bandleden soleren en ging dat midden op het podium filmen met zijn mobiel, niet één keer maar meerdere keren. Dat kwam wat vreemd over, maar vooruit.

Het waren langgerekte vertolkingen (mag ook wel met een setlist van acht nummers) en hij had o.a. twee saxofonisten bij zich. Jonge meiden over wie hij lyrisch was. Ook prima, maar ze hadden een uitstraling van niks, alsof ze het wel geloofden. Misschien vonden ze het spannend?!

Tussendoor soms ellenlange speeches. Dat had ook wel korter gekund.

Ja, het was een lekker concert, jammer dat hij maar één eigen nummer deed, maar ergens bekroop met toch een teleurstellend gevoel.

Diary of Dreams live gezien in Wuppertal (Duitsland) in Live Club Barmen.

Na een autorit vol met hindernissen vanuit Maastricht hadden mijn vrouw en ik geluk met parkeren en werden we vriendelijk ontvangen in een mooi historisch concertgebouw. Tot onze grote schrik waren Adrian Hates en consorten al een minuut of 20 bezig. We zijn vol overtuiging de trappen opgestormd en vielen gelukkig binnen bij het nummer King of Nowhere waar ironisch genoeg net de zin. Fear not this is not the end of this world werd gezongen.

Vanaf dat moment zaten we gelijk midden in het concert. Het geluid was fantastisch. Zanger Adrian Hates liep over van het charisma en zijn zang was live nog indrukwekkender dan op de laatste geweldige Diary of Dreams plaat Diary of Dreams - Melancholin (2023) - MusicMeter.nl

De band was voorzien van een zwaar en zeer aangenaam geluid dat ons bij elk nummer compleet weg wist te blazen. Nieuwe songs zoals The Secret en The Fatalist werden naadloos afgewisseld met oude klassiekers en het publiek, vrijwel allemaal gehuld in Diary of Dreams shirtjes, ging er volledig in op.

De laatste keer dat we de band live hadden gezien was ook op deze locatie in 2020 vlak voor het uitbreken van Covid. Nu 3 jaar later was de dankbaarheid bij band en publiek groter dan ooit.

Met volle teugen genoten en bij het afsluitende Butterfly Dance nog even lekker uit mijn dak te gaan. Daarna werden we nog verrast door de prachtige ballade Traumtänzer waarbij Adrian alleen door een piano werd begeleid en door het publiek uit volle borst werd meegezongen.

Alles bij elkaar was het een onvergetelijke ervaring die ik nooit had willen missen.

jeanmaurice, Alicia als jullie ooit nog de kans hebben om de band live te zien, zeker doen en iedereen met een melancholisch hart. Luister naar het laatste album van Diary of Dreams!

@Killeraapje
Als ze nog eens in de buurt komen, wil ik zeker nog eens gaan kijken. Mooi betoog, je kan uit jouw enthousiasme goed opmerken dat je een echte fan bent.

Gisteren Gezien in de uitverkochte kleine zaal van De Oosterpoort Groningen: Van Dik Hout

Ik denk dat ik al zo'n 25 jaar lang met enige regelmaat concerten van Van DIk Hout bezoek met mijn oudste vriendin, in de zin dat ik haar al ken uit de brugklas. Over Van Dik Hout ben ik eerlijk gezegd niet meer zo enthousiast als in het begin, maar het blijft een mooie traditie om het concert mee te pikken als ze in Grunn zijn, ook omdat je elkaar dan toch in ieder geval ziet en spreekt. Dat laatste natuurlijk voor en na het concert, niet tijdens. Dus het was natuurlijk verre van dat ik er tegenop keek, maar het was ook weer niet zo dat ik er nu heel erg naar uitkeek qua muziek. Toch vooral een beetje jeugdsentiment en traditie.

Nou, uiteindelijk kijk ik terug op echt een topavond en een bijzonder goed concert. Met gemak één van de beste die ik van Van Dik Hout gezien heb. Ze hadden er van meet af aan duidelijk zin in. Dat ze begonnen met een albumtrack van het debuut (Roze Bloemen), maakte dat ik er meteen lekker in zat, want die kan ik woordelijk nog steeds meezingen. Ook qua tempo een lekker nummer om te beginnen.

En die vibe wisten ze eigenlijk het hele concert goed vast te houden. Een goed samengestelde setlist helpt daar natuurlijk heel erg bij. Hits en bekendere nummers afgewisseld met albumtracks uit het verleden en nieuwere nummers. Ook de twee bekende Poema's-nummers werden gespeeld. De afwisseling tussen meer uptempo nummers en ballads, die overigens hard meegezongen werden, want de zaal zat er ook lekker in, was ook gewoon goed.

Wat me ook opviel is dat Martin Buitenhuis door de jaren heen gewoonweg een betere zanger geworden is. Daar waar hij vroeger geregeld niet stemvast was, soms boven zijn kunnen probeerde te zingen, is dat nu helemaal weg en zingt hij zuiver en krachtig, volgens mij ook omdat hij blijkbaar beter weet waar zijn beperkingen als zanger liggen. En de mannen verder kunnen ook wel spelen.

Nadat in de eerste toegift Alles of Niets was gespeeld, had ik eigenlijk alles wat ik verwacht had, wel voorbij horen komen. Dat ze die toegift afsloten met het obligate Tot Je Mijn Liefde Voelt (bewerking van Make You Feel My Love), wat zeker niet mijn favoriet is, kon de avond al niet meer verpesten.
Toen bleek dat ze er zelfs nog een extra toegift aan vast plakten, waarin Zoet & Zacht gespeeld werd, wel één van mijn favorieten met in eerste instantie alleen Martin op het podium met gitaar, en Zing Vecht Huil Bid Werk en Bewonder, die op bijzonder verdienstelijke manier gecoverd werd, was de avond ook nog eens in stijl afgesloten. Ruim twee uur hebben ze gespeeld.

Overigens was het ook fantastisch om te zien hoe een mannetje van ongeveer 11 jaar, die naast ons zat volledig opging in de muziek en woordelijk bijna alle nummers kon meezingen. Hij stond op een gegeven moment op de banken. Ik heb hem verteld dat hij vooral altijd zo moeten blijven genieten van muziek.

Had ik al gezegd dat ik een topavond had gehad? Onverwacht, maar daardoor niet minder fijn.

Zojuist bij Souls of Mischief in BIRD Rotterdam geweest. Prettige hiphopshow met vier MC's die de kunst van het live rappen verstaan. Vooral Tajai en Phesto waren on point en scherp. A-Plus en vooral Opio wat relaxter maar evenzeer prima. Ze wisselen elkaar goed af net als op plaat en hebben er ook 30 jaar na hun debuut nog plezier in.
Tof hoe op sommige momenten de tracks een grote cypher lijken, mede door de dj's The Architect en Breakbeat Lou die alles soepel in elkaar over laten lopen met een aantal classic tracks van anderen en beatswitches.
Net als bij Pharcyde vorige week ook hier weer positieve vibes. Wel minder uitbundige sfeer, op 93 til infinity na ook minder grote classics voor mij persoonlijk. Puur wat betreft rapskills en optreden vond ik het vandaag wel net wat beter denk ik.

Dean Wareham speelde veel nummers van Galaxie 500 in het kleine zaaltje van DB's te Utrecht.
Op zang Britta Phillips van Luna. Met name veel van het beste album On Fire.

Afgelopen vrijdag naar jazzsaxofonist Melissa Aldana en haar kwartet geweest in Paradox Tilburg. Haar vorig jaar op Blue Note verschenen album 12 Stars vond ik sterk, maar live was het ronduit saai. Het kabbelde voort, weinig verrassing, amper tempowisselingen of improvisatie. Eigenlijk ontbrak zo'n beetje alles wat dit soort jazzoptredens vaak zo boeiend maakt. Het meeste miste ik nog iemand op de piano of keys in plaats van de slaapverwekkende gitaar. Net voor de pauze zorgde een toffe drumsolo van Kush Abadey en het nummer The Bluest Eye voor wat opwinding en na de pauze was het iets boeiender, maar al met al niet echt een succes deze avond.

In een uitverkocht Ekko de double bill Robin Kester/Amber Arcades gezien.

Robin Kester mocht als eerste aantreden en begon strak om 20 uur. Het ijs moest nog gebroken worden, want de ontvangst vanuit de zaal was wat lauw. Maar zodra de eerste tonen van Fries and Icecream van haar recente album Honeycomb Shades de zaal vulden werd duidelijk dat we te maken hadden met een geconcentreerd luisterend publiek en een geluidstechnicus die de zaal op haar wenken bediende; het klonk uitstekend.

Robin Kester haar setlist besloeg primair haar laatste album en eerlijk gezegd kwam ik daar ook voor. Vrijwel alle nummers van deze plaat werden aangedaan, met als hoogtepunten Goodnight Argus en het afsluitende tweeluik Infinity Song en het van haar debuut EP afkomstige Sweat and Fright. Zo goed als haar plaat is, zo overtuigend was ze live.

Ik wist toen al dat Amber Arcades het lastig zou krijgen om Robin Kester te overtreffen, want het songmateriaal op haar meest recente plaat, Barefoot on Diamond Road is wat eentoniger. Daartegenover staat dan wel weer dat Amber Arcades kan teren op een ruimere backcatalogue ter aanvulling. Toch lag, zoals je kan verwachten als een artiest een nieuwe plaat heeft, het accent op haar laatste plaat.

Bij het opkomen van Amber Arcades, viel op dat er geen synthesizer op het podium stond. Toch raar voor een album wat deels op synths drijft. Dit werd opgelost door een digitaal ingezet bandje wat meespeelde op de achtergrond. Op zich een prima oplossing, maar met 3 gitaren op het podium deed het niet helemaal recht aan wat er ten gehore werd gebracht. De setlist van Amber Arcades werd in rap tempo afgewerkt. Ze wilde 14 nummers stoppen in dezelfde tijd als Robin Kester 12 nummers afwerkte en dat zorgde ervoor dat er weinig tijd was om te praten tussen nummers door en je als luisteraar bij de les moest blijven.

De nummers van de laatste plaat konden mij het meest bekoren. Dat zou er enerzijds mee te maken hebben dat ik die plaat het meest heb geluisterd, maar ook omdat het eerdere werk mij wat minder doet. Hitsingel It Changes, enthousiast meegezongen en gedanst door een dame naast mij, ligt lekker in het gehoor, maar is voor mij niet meer dan een wat vluchtig popliedje. Afsluiter I'm Not There maakte wat dat betreft veel meer indruk. Al met al een prima set, maar niet zo indrukwekkend als de show van Robin Kester.

Als toetje van de avond kwamen beide dames nog op en podium om een liedje ten gehore te brengen wat, zo vertelden ze tijdens de intro, een van hun gezamenlijke lievelingsnummers is. Het trof dat ik dat met hun deel, althans, het nummer komt van een van mijn favoriete albums: The Velvet Underground & Nico. Femme Fatale werd prachtig gezongen en ook tijdens dit nummer werd weer duidelijk hoeveel meer Robin Kester kan met haar stem dan Annelotte; ze kon zowel de hoge als de lage registers voor haar rekening nemen.

Als grote bonus van de avond bleek ik tijdens het concert van Robin Kester naast niemand minder dan Mjuman te staan! Ik had de hoop al opgegeven dat we mekaar zouden herkennen in een uitverkochte zaal, maar gelukkig hielp Mjuman mij door tijdens de technische onderbreking zijn browser te openen en ik in mijn ooghoek mijn eigen avatar herkende. Altijd gezellig om een stadsgenoot en mede-user op deze manier te treffen.

Het was idd een goed concert en kan de gedachte wel onderschrijven dat Robin Kester met haar band de meer interessante - want gevarieerde - soort muziek maakte. Van Portishead-achtige triphop (op de beste momenten) via dreampop (excusez moi) tot luchtige danspop.

De batterij effectpedalen van de gitarist links deed al vermoeden dat er een veeltal van effecten gebruikt zou gaan worden. En dat was ook het geval bij het optreden van Amber Arcades. Als er drie of meer gitaristen op het podium staan krijg je al snel - zeker bij een serieus volume - alras a guitar wall of sound - en dat was ook zo; je moet dan moeite doen om te horen wie wat speelt en dat gaat regelmatig ten koste van de subtiliteit. Die neiging om live stevig te spelen zie je wel vaker.

Amber Arcades is - denk ik - wel een echte festivalband. Op het album doet de iets meer ingetogen speelwijze de zuiverheid en de muziek wel meer recht.

Ik geloof dat overmars89 ook van de partij was gister?

Ik vond eigenlijk de optreden van Amber Arcades wat volwassener. Hoewel ik in eerste instantie eigenlijk voornamelijk voor Robin kwam heeft voornamelijk Amber er een fan bij gekregen.

Ik vind "This Is Not A Democracy" nog een stuk beter dan Robin's laatste album. Dat overigens zeker geen slechte plaat is. Ik zie Robin nog wel als een groot talent waar we in de toekomst nog veel van gaan genieten!

Gisteren wel een heerlijke avond gehad overigens. Misschien op een volgende kunnen we een keer een hand schudden.

Zojuist gezien in een uitverkochte grote zaal van De Oosterpoort in Groningen, The Waterboys.

Heel soms ga je voor het eerst in je leven kijken naar een band die al 40 jaar lang muziek maakt. En dan aan het eind van die avond, waar ze ruim twee uur gespeeld hebben, vraag je je af waarom je ze in vredesnaam niet eerder bent gaan zien, maar ben je vooral uitermate dankbaar dat je ze nu wel live gezien hebt.
Vanavond was zo'n avond!

Gisteren The Waterboys in Utrecht gezien in Tivolivredenburg. Mooie show met een half uur pauze er tussen.



Ze speelden 2 uur en twintig minuten.
Het was al weer een tijd gelden dat ik ze voor het laatst zag, dus goed om ze weer een te keer te zien.
Wel opvallend dat ze een wat ouder publiek trekken, maar ja we worden allemaal wat ouder.

Van Morrison, Carré, 29 maart

In de categorie 'nooit gezien, maar moet ik wel ooit een keer gezien hebben' viel Van Morrison. Voor mij muziek waar ik altijd graag naar luister, zeker het oudere werk. Afgelopen woensdag was het dan zover en ook nog eens in Carré.

Helaas, maar wel een beetje te verwachten, speelde hij 1,5 uur lang alleen nummers van zijn laatste skiffle plaat. Op zich deed hij dat prima, maar ik had zo graag een nummer zoals Moondance live willen horen. Opvallend blijft natuurlijk ook dat hij nul contact heeft met de zaal. Voor mij niet zo'n punt, maar vreemd blijft het natuurlijk wel. En dan juist in Carré, waar je een soort huiskamersfeer kan creëren als artiest.

Eindconclusie: mooi om een keer meegemaakt te hebben, maar nog een keer Van Morrison hoeft voor mij niet zo nodig meer.

Netb terug van the Trouble notes (nieuwe nor in Heerlen), nog nooit een heel nummer van geluisterd maar het eerst een erg leuk concert. Mooie energie.

Kobus en de Rokkers uit Zwiggelte (https://www.discogs.com/artist/7300219-Kobus-En-De-Rokkers) tijdens een Instore optreden cq CD-presentatie van hun nieuwe album Kovvers. Het drietal wist binnen dik drie kwartier het gehele album integraal live te brengen, incl. hilarische verbindende praatjes tussen de nummers. Dialectrock in de traditie van Normaal, maar eigenlijk met nog meer invloeden van Jovink en de Voederbietels en een vleugje punk. Het enthousiasme van de heren werkte zeer aanstekelijk met als gevolg dat er na het optreden nog lang nagepraat werd en de installatie ingepakt moest worden toen het warenhuis al dicht was en de groep via de personeelsuitgang naar buiten begeleid moest worden.

Het NRC was een stuk negatiever, maar vermoedelijk heeft die recensent vergelijkingsmateriaal.

Ik ga Van als het goed is zien op North Sea Jazz, met precies dezelfde instelling. Hopelijk is tegen die tijd de setlist anders...

Gister in Hall of Fame Cultuurfabriek in Tilburg:
Afsky en Uada.

Afsky was erg goed, fantastische muur van geluid met toch de melodie erdoorheen. Uur lang intensiteit. En een aardige gast die Ole Luk trouwens.

Uada ook hard maar veel meer vanuit gitaar. Ook erg strak gespeeld. Capuchonnen geeft we grappig effect met de daaronderuit zwiepende haren. Daar waar Afsky publiek nog bedankte na afloop waren de verborgen gezichten na laatste nummer het podium af onder mom van laten we mysterieus blijven denk ik dan zo.

Afgelopen weekend (1 april) voor de 5e keer Transition festival (TiVre Utrecht) gedaan.

Ik heb 5 acts gezien.

Anna Webber & Trondheim Jazz Orchestra in de Hertz.
Super experimenteel project, dat ik niet speciaal mooi vond maar wel uiterst intrigerend en spannend.
Vreemde geluiden, vreemde bezetting (2 Tuba's 2 Contrabassen, 2 drummers, 2 saxofoons, accordeon, dwarsfluit, klarinet en synthesizer).
Ik zat zo dichtbij dat ik de partituur kon zien. Anna dirigeerde het eerste stuk en op de lessenaar stond geen muziekpapier maar een grafiek die kennelijk de hoeveelheid herrie aangaf die geproduceerd moest worden.
Nou je was meteen wakker! Mooi om meegemaakt te hebben, helaas niet helemaal kunnen uitkijken want ik wilde per se naar:

Oded Tzur Quartet in Cloud Nine. https://pbs.twimg.com/media/FsqgWdOWAAApwse?format=jpg&name=small
Ik had tot voor een week nooit van Oded Tzur gehoord, maar toen kort voor het festival bekend werd dat Kurt Rosenwinkel uitviel heb ik me snel ingelezen op de artiesten die op het vrijgevallen tijdslot speelden en heb ik kennis gemaakt met het prachtige album Oded Tzur - Isabela (2022) - MusicMeter.nl
Toen ook nog bleek dat Nitai Hershkovits meespeelde (op CD en hij was er ook live bij) was ik extra eager om dit te zien. Hershkovits is een van mijn favoriete jazzpianisten; ik ken hem via Avishai Cohen, met wie hij veel samenwerkte.
Voor mij een van de beste jazzconcerten ooit terwijl ik niet eens zo'n fijne plek had (helemaal aan de zijkant zie foto). Dat is enerzijds vanwege de mooie melodieën maar zeker ook de gedrevenheid van Oded Tzur, met mimiek die verder gaat dan een pose; het album Isabela is een liefdesverklaring en hij doorleeft dat ter plekke, zo komt het op mij over. Memorabele ervaring en op Northsea Jazz ga ik er denk ik wel weer naartoe.

Dan even pauze; en we splitsen op, dat doen we niet vaak; mevrouw SQ en mijn andere concertvriendin gaan tegen beter weten in de stampvolle Hertz in voor Yuri Honing, die al is begonnen.
Als door een mirakel schijnen ze twee vrijgevallen plaatsen op de tweede rij te hebben gevonden. De hartpist was goed hoorde ik. Remy van Kesteren, ja, die wil ik ook nog wel eens zien.
Geluk voor hen, ik had er weinig vertrouwen in en bleef beneden bij de bar en zie Dishwasher op het Rabo Open stage. Belgisch trio dat een soort oosterse ritmische jazz-electro speelt. https://pbs.twimg.com/media/FsqgwHZX0AQHfTO?format=jpg&name=small
Waar het beneden in TivoliVredenburg vaak vrij rumoerig is in de uitloop van 'Het Gegeven Paard' was dat dit keer gelukkig niet zo. Ik heb echt kunnen genieten van de bijzondere sfeer en de vreemde geluidskunst die Werend Van Den Bossche uit zijn saxofoon tovert.

Dan Mammal Hands. Was voor mij een van de redenen om naar het festival te gaan, maar viel tegen. Met de beperkte bezetting en weinig dynamiek in de performance vulde het de grote zaal op de een of andere manier niet genoeg.
Alle drie de instrumentalisten waren ook wat minder dan wat ik eerder die dag al gezien had en waar alle performances daarvoor allemaal een zekere sprankeling hadden was dat hier niet zo.

Besloten met voor mij vertrouwde Sun Mi Hong Quintet in Cloud Nine, lekker met een whisky vanaf het balkon, ruim tevoren gaan zitten en ook nog de soundcheck meegepikt. Alleen pianist bleek vervangen, verder de vertrouwde bezetting van haar quintet.
Bijna alles wat ze speelde was van het nieuwe album. Ik denk wel dat dit het meest traditioneel 'jazzy' was wat ik gezien heb op deze dag. De nieuwe stukken zijn sterk en erg verschillend. Stukjes 'raar' maar op momenten ook zeer swingend.
Prima optreden waaruit ik constateer dat zij verder is gegroeid en verbeterd; dat zijn de artiesten waar je blijft terugkeren. Na afloop CD laten signeren en zij wilde graag op de foto toen ik vertelde dat het mijn 5e Sun Mi Hong concert was. https://pbs.twimg.com/media/FsqiEVwXgAEcvwM?format=jpg&name=small
https://previews-te.wetransfer.net/file/wetransfer/j1ot/8d11cf447d44d9a3a02dd0266bb72b0b20230403183050/hl-24360312645?width=512&height=512&source=storm&origin=transfer-free&url=https%3A%2F%2Fstorm-eu-west-1.wetransfer.net%2Ffiles%2FeyJfcmFpbHMiOnsibWVzc2FnZSI6IkJBaHNLd2pLajdHckJRQT0iLCJleHAiOm51bGwsInB1ciI6ImludGVybmFsX2ZpbGVfZG93bmxvYWQifX0--cb038be987b249f14c9fb3d88a0223947ac2d1029901e6853eba5dc33f48fd81%3Ftoken%3DeyJhbGciOiJIUzI1NiJ9.eyJzdG9ybS5zZmUiOiJleUpmY21GcGJITWlPbnNpYldWemMyRm5aU0k2SWtKQmFITkxkMnBMYWpkSGNrSlJRVDBpTENKbGVIQWlPbTUxYkd3c0luQjFjaUk2SW1sdWRHVnlibUZzWDJacGJHVmZaRzkzYm14dllXUWlmWDAtLWNiMDM4YmU5ODdiMjQ5ZjE0YzlmYjNkODhhMDIyMzk0N2FjMmQxMDI5OTAxZTY4NTNlYmE1ZGMzM2Y0OGZkODEiLCJleHAiOjE2ODA1NTA0NDcsImlhdCI6MTY4MDU0Njg0Nywia2lkIjoiV1V0eCJ9.J4tnMCVMHTmajB8_LrBS5vNCjWxk2mPYOdavZXSGPrw&s=d1f6d270f44636016344ecf9a50dd349a02eba9c&Expires=1680550447&Signature=YYrjUxYZVq~SgViDUbJZ0-~QDX4qpGZmVqwMQZt1EF84bLNuKCVUuE46-vKRY~bhC~DuMbzPxdaWJeaf5stPvWk8-q53p~5V95sDdEzp3wlXlwDvE1p~tw2sqWj1IlMnY-Kvf2Ki8vvK6pLRaeRZL0oT9yIYQ7DLUY43yoT1uZWIysEsD32Wqp-Up8L7eRtjcMUyX3thi39KybuyjGyIFK4x3KDai6zkb6tf975PxCtnJdDIwLEJXb7d0M6Xjf2U6feHWAYOmkui~~IOkgkhsCA3QYHnjD3QocnfXGvL2ka4VyB8NTEG6dpoM1g3-JC4xlYiaGM0DdtgsK8LSKOAIw__&Key-Pair-Id=APKAIRLQFERKGUWFG7GQ

This Is Not A Drill van Roger Waters van 20:15 tot 22:45 inclusief pauze van 20 minuten.

Goed concert, mooie show. Mijn zoon van 24 voor 't eerst bij zo'n happening; hij heeft genoten voor 200%. Ik ook wel, maar had vanwege de staanplaatsen zeer pijnlijke voeten. Maar ja, dat had ik ervoor over.

Na een autorit om 00:15 vandaag weer thuis.

Ik was er ook bij. Geweldig concert! Zowel de B-kant van WYWH als van DSOTM werden integraal gespeeld.

Niks van meegekregen, ik heb de hele avond aan de bar gehangen

Dat heb ik deze keer niet gedaan, maar in mijn herinnering was het de vorige keer dat ik hem zag nauwelijks of niet politiek.
Ik vond het op dat gebied een drama. Het was zo politiek dat het mij (en mijn gezelschap) echt stoorde.
Van alle recensies kon ik me het meest vinden in de kop van het NRC: met veel bombarie open deuren intrappen.
De pauze deed het optreden ook geen goed.

Was het allemaal kommer en kwel? Nee, voor de pauze was het erg goed met als hoogtepunt Sheep en enig minpunt de zeer matige vocalen op WYWH.

Na de pauze vonden wij het een stuk minder. Ik ben zelf ook geen echte liefhebber van DSOTM.

Het is goed dat Roger stopt.

Gisteren was ik wel in Amsterdam, maar dan in de Oude Zaal van de Melkweg voor een optreden van The Comet is Coming. Vooraf een soort jonge Prince die een beetje rapte en verder vooral gave gitaarsolo's speelde over een beat. Duidelijk gevalletje 'leuker mét band', maar dan vermoedelijk ook écht leuk.

The Comet is Coming besteedt geen tijd aan praten. Twee van de drie muzikanten werden voorgesteld (en dat was achterin niet te verstaan) en verder was het alleen maar instrumentaal. Zinderende mix van jazz en Dance, met steeds een goede opbouw en vooral met een saxofonist met een enorme longinhoud. Van tevoren hoopte ik op optreden dat vergelijkbaar was met Sons of Kemet vorig jaar en dat was het qua energie ook wel. Dat was opzwepender, dit was dansbaarder, maar beide zeer goed.

Vanavond was ik in Paradiso bij Hiromi met haar strijkkwartet. Zag ik vorig jaar op North Sea Jazz, toen werd ik overdonderd omdat ik het stuk dat centraal stond (Silver Lining Suite) niet kende. Sindsdien heb ik die plaat vaak gedraaid, dus vanavond was het herkenbaar.
Met dat stuk had je toen het grootste deel van het optreden ook meteen gehad. Gelukkig had Hiromi in Amsterdam ook wat meer speeltijd, dus behalve de hele suite (met wat meer improvisaties) kregen we nog veel meer moois te horen, zoals een (solo piano)variatie op Under the Bridge.
Een ander verschil was dat de sfeer in Paradiso veel losser was, dus veel onderling gegrap en heel veel muzikale humor van Hiromi zelf. Beide extra's zorgden ervoor dat dit optreden nóg beter was dan NSJ - en daar gaf ik al 4,75* aan. Dit was een dikke 5 en een van de beste optredens die ik ooit heb bijgewoond.

https://pbs.twimg.com/media/Fs-oPIjWIAMtCga?format=jpg&name=large Daar was ik ook!

Wat vond jij ervan, sq?

Het was voor mij minder overweldigend dan bij Northsea Jazz, wat toen voor mij voor t eerst was dat ik Hiromi heb gezien. Net als jij kende ik de Silver Lining suite nu beter. Maar het was wel weer geweldig, ik ben definitief fan. Nu ook een volledig concert en dat gaf meer ruimte voor improvisatie en grapjes.

Op de een of andere manier vond ik de ook setting in Paradiso prikkelend leuk; voor Paradiso was dit wel afwijkend van wat ze normaal doen, met de bar dicht tijdens het optreden en stoelen in de zaal was het maximaal genieten van de muziek. Maar bij ook de artiesten was er een verschil. Dat het strijkerskwartet meer lol had in het spelen, en zich gemakkelijker lekker lieten gaan, had misschien ook wel met de omgeving te maken. En ik vermoed dat ook de cover zo gekozen was omdat ze in een poptempel speelde. Die Hiromi kan een publiek bespelen, en ik heb me ook heerlijk laten inpakken.

Prachtige foto!

Klein contrast tussen concert van Shame gisteravond en 2 dagen ervoor Roger Waters.

Geen beeldschermen, geen politieke statements, geen heel fijn geluid.... Ik ga toch voor Shame.

Live merk je dat alle albums van Shame sterke nummers bevatten.

Wat een fijne frontman. Ik heb begrepen dat hij kampt met bepaalde angsten. Daar was niks van te merken. Zo dook hij meerdere malen het publiek in en zweepte de boel behoorlijk op.

Snow Day staat zeker in mijn top 100 favoriete tracks aller tijden.

Hier was ik ook! Lekker kolkend zaaltje dinsdag, met Shabaka, Dan en Max in vorm. Heel dansbaar en soms ook opzwepend, bijvoorbeeld toen er even een geluidsmuur van pure techno op de zaal werd afgevuurd. Sterk optreden weer van de komeet!