Afgelopen woensdag, 24 mei, heb ik Robert Cray gezien en gehoord in Metropool, Hengelo OV. Uitstekend concert. Robert Cray is inmiddels alweer 69, maar er zit werkelijk nog geen enkele sleet op zijn stem. Hij is wat grijzer en heeft wat ouderdomsrimpels, maar dat is het dan ook wel.

Ze waren met zijn vieren. Toetsenist, bassist, drummer en gitarist/zanger Cray. De band speelde goed en strak. Het was een mooi concert. De sympathieke Cray had er duidelijk zin en was lekker relaxt. Dat geldt ook voor de band, waar Cray met name met zijn bassist wat interactie had. Lollige vent.
Zijn typische soms jazzy mix van soul, funk en blues deed het erg goed. Hij speelde veel nieuwere songs, maar het publiek werden ook oude nummers zoals Phone Booth en kaskraker Right Next Door voorgeschoteld. De laatste deed hij op een meer laidback, jazzy manier dan de studioversie. Maar dat doet hij tegenwoordig vaker, weet ik van enkele live albums. Het nummer krijgt zo een hele andere sfeer.

Om precies 20.30u begon de band en om 22.20u was het weer afgelopen. Had van mij wel langer mogen duren. Dat is dus een goed teken. Uitstekend concert. Als hij volgend jaar of zo weer in de buurt is, dan wil ik hem weer zien.

Wat je zegt is waar natuurlijk. Wel las ik mijn kritiek op een aantal nummers (achter elkaar) uit het eerste deel van het concert terug in een aantal kranten recensies. Daarbij werd ook opgemerkt dat de sfeer mede daardoor in het begin wat tam was. Dat werd later gelukkig wel anders.

Verder lijken mij jazzy rocknummers als Kitty's Back & The E Street Shuffle wat minder geschikt voor een stadion concert. De Ziggo Dome zou nog net kunnen, ook qua geluid. Ik las dat juist deze nummers, met de vele blazers, verderop in het stadion te horen waren in een doffe geluidsbrei.

Ja daar ben ik er ook wel weer bij. Met name voor Rafting Goods een ticket gekocht. Moet bekennen dat ik de overgrote meerderheid van wat er staat echt niet trek, dus wordt specifiek een paar acts checken en verder gezellig dagje. Woohah was al lang niet meer voor mij bedoeld, met het Moment heb ik dat idee ook niet echt verder. Maar bovengenoemd collectief is genoeg reden om langs te komen.

Na Sticks eergisteren volgde Benny The Butcher in Effenaar Eindhoven. Waar Sticks liet zien hoe goed een hiphopoptreden kan zijn, toonde Benny hoe karig een optreden kan zijn.
De beste man kan live gruwelijk goed rappen, zo liet hij bij de eerste paar tracks van vooral Tana Talk 3 weer horen. Jammer genoeg was dat ruim een uur later dan gepland en was de mood door een veel te lange dj set met steeds makkelijkere hiphophits en een tourdj die wat begon te schreeuwen al weggezakt. Benny's skills maakten in het begin veel goed maar dat deed hij de das om door z'n maatje Heem 25 minuten daarna de ruimte te geven. Saaie 13 in een dozijn straatraps. Vibe weg. Publiek dat toch al vrij lam was kakte in of ging een laatste trein halen. Benny pakte de draad weer op, rapte nog prima geruime tijd door maar de sfeer kwam niet echt terug. Zelfs de backups van Heem vond ik vervelend en Benny heeft die ook helemaal niet nodig. Puur qua rapskills dik optreden, qua sfeer,opbouw, geluid (veel te matte beats) erg matig.
Voorprogramma van Kingsize was wel aight.

Stond er ook van te kijken dat hij Heem zolang liet gaan. Had hem dan in het voorprogramma gezet. Verder prima vermaakt al was die laatste trein halen voor mij belangrijker dan de encore (had ik liever gezien dat ie gewoon op tijd was).

Fatoumata Diawara gisteren in Musis Arnhem. Wat een concert, 2 uur volop genoten. De diva uit Mali kan er wat van. Maakt er mooie show van. Ga dat zien mensen!

Vandaag BRASSA (Hilversums-Utrechts blazerscollectief, volledig bestaand uit vrouwen) gezien op de Prinsengracht en later op De Plaats in Den Haag. Waar je op de plaat al uiterst moeilijk kunt blijven stilzitten, was dat nu helemaal onmogelijk. Helaas liet de techniek de band in de steek bij de eerste set, maar het tweede (onversterkte) optreden was heerlijk voor de vele voorbijgangers, die dan ook meestal bleven staan luisteren.

27-05: Bruce Springsteen - Amsterdam ArenA

Bruce een keer live zien stond al een hele lange tijd op mijn (en die van mijn moeder) live te zien wensenlijstje en gisteren was het eindelijk zover. De ArenA is natuurlijk nou niet de fijnste plek qua geluid, maar aangezien mijn moeder niet zo groot is zijn zitplaatsen dan wel zo fijn om alles goed te kunnen zien, ook al zijn het poppetjes vanaf een afstand. Onderweg naar de plek is het weer even wennen aan zo'n groot concert en mensenmassa.

Klokslag half 8 stapt de band en Bruce het podium op om drie uur lang achter elkaar door te blijven knallen. Van te voren weet je dat je zo'n marathon concert kunt verwachten, maar als je het dan zo meemaakt is dat wel bijzonder. Helemaal als je je bedenkt wat de gemiddelde leeftijd is op het podium. Al zal menige jongere mannen dan Bruce nog jaloers zijn op hoe fit hij is. De eerste helft van het concert was voor mij nog een verzameling tussen wat meer onbekendere oudjes en hier en daar een wat recenter nummer. En tjah dan dat geluid in de ArenA, het was niet best waar ik zat. Ik las het hier al eerder, maar het geluid was met oordopjes in een stuk beter dan zonder. Met oordopjes eenmaal in was het een beetje te doen. Persoonlijk hoogtepuntje in die eerste helft was een fijne en opgewekte uitvoering van Out in The Street.

Vanaf Backstreets begonnen er steeds meer bekende hits voorbij te komen en leek dat ook wel een beetje een kantelpunt te zijn. Ik begon meer en meer het gevoel te krijgen dat je van te voren verwacht bij een Springsteen een concert, een beetje euforisch. Vanaf Badlands was het al helemaal raak en was het prijs schieten qua hits. De stemming in het publiek werd met het nummer beter, en dat het donker was geworden helpt dan ook wel. Ook enorm blij dat hij Tenth Avenue Freeze-Out speelde.

Uiteindelijk ondanks het matige geluid en plek in het stadion toch erg genoten. Daarbij heeft een Springsteen concert bijwonen wel iets bijzonders. Enige gekke puntjes die al eerder waren genoemd, zijn de ondertitelingen die meelopen bij de recente nummers van Letter to You en de speech. Dat gaf een beetje een goedkoop gevoel en is totaal onnodig.

Een zeer gedreven Alamo Race Track deed Black Cat John Brown maar en passant tevens een nummertje of 7 van het in oktober te verschijnen nieuwe album. Na een winterslaap van ruim 8 jaar kijk ik daar best naar uit want deze songs sloegen stuk voor stuk aan. Mooi Gronings trouwens ook van Ralph Mulder.

26, 27 & 28 mei: Blues Peer

Al sinds 1985 bestaat dit ongekend gezellige festival in Belgisch Limburg. Eerst als BRBF en sinds de doorstart onder nieuw management als Blues Peer. Waar het vroeger al geweldig was, is het onder de frisse leiding toch minstens net zo goed te noemen. Dit jaar waren de headliners The Waterboys, Triggerfinger, Walter Trout, The Robert Cray Band en Sugaray Rayford. Zeker niet allemaal blues, maar dat is ook niet langer de opzet van het festival. Er moet een wat breder (jonger) publiek worden aangesproken, en zo bestaat bijvoorbeeld de vrijdag vooral uit jonge gasten en meiden die meer Top 40-achtige muziek maken. Geen enkel probleem, heerlijk die diversiteit en afwisseling.

Headliners zijn allemaal leuk en aardig, maar ik kwam toch eigenlijk wel voor een aantal andere namen die wat eerder op de dag speelden. Daarnaast waren er een heel aantal fantastische ontdekkingen / positieve verrassingen dit weekend.

De hoogtepunten van deze editie waren voor mij: Ghalia Volt, Kitty, Daisy & Lewis, Doghouse Sam, Cam Cole, Eric Steckel, Robert Jon & The Wreck en The Devon Allman Project. Stuk voor stuk een 10.

Nu zou ik per artiest in kunnen gaan op het hoe of wat, maar aangezien ik elke band heb zien spelen wordt dat een beetje te veel van het goede . Het was simpelweg een dijk van een editie en deze nieuwe opzet smaakt naar meer. Chapeau voor de organisatie en ik kan nu al niet wachten op de volgende editie.

Gisteren ook mogen zien in 't Paard. Erg goede show inderdaad en knap dat ze die energie al dagenlang kan vasthouden (na Amsterdam, Arnhem, Groningen). Ze speelde overigens wel erg veel nummers van haar nieuwe album - volgens mij alleen maar (?) - en het zou leuk zijn om wat oude klassiekers te horen als Sowa, Douha of Manitoumani. Het flink rockende Yada kwam live erg goed uit de verf en was voor mij het hoogtepunt van de show!

Vond het gisteren nogal tam beginnen, maar gelukkig werd het beter naarmate het concert vorderde. Wel benauwd in de zaal...

Klopt, klimaatsysteem / airco was kapot.

Gisteren The Pretenders gezien in de Roma Borgerhout.
Zeer aangenaam verrast. Chrissie Hynde ondertussen de 70 gepasseerd zingt nog steeds als vanouds.
De band klinkt zeer fris en dit is zeker geen automatische piloot concertje !
Géén Brass In Pocket ( Zij wil dit liever niet meer spelen ) Hoeft ook voor mij niet ....

Weliswaar niet gisteren, maar ik was er ook bij toen Fatou optrad in Paard. Opvallend inderdaad hoe sterk de nadruk lag op haar nieuwe nummers, nummers als Nterini of Sowa had ik bijvoorbeeld toch wel graag gehoord. Dat neemt niet weg dat ik me bijzonder goed vermaakt heb met het wervelende optreden van Fatou en haar band, het was een waar West-Afrikaans feestje (Yada maakte live zeker meer indruk dan op het album). Zo te lezen mag ik blij zijn dat ik wat meer naar achteren stond, want daar was het qua temperatuur tenminste goed uit te houden.

Gisteren in het sfeervolle Kaffee 't Hof in Middelburg Engel samen met Just en DJ Native aan het werk gehoord en gezien in het kader van zijn Veertig albumtour. Heel vette avond.
Engel ken ik al lang als rapper, maar het is vooral hoe ouder ik word, hoe meer ik deze 2 voeten op de grond hiphop kan waarderen. Oprechte, goede teksten en over het algemeen toffe beats. Daarnaast een heel sympathieke gast die door de jaren heen ook live steeds beter is geworden en eigenlijk altijd gegarandeerd een kwalitatief hoogstaand optreden geeft. 100% te verstaan, de nummers vloeien perfect in elkaar over, enorm tempo in het optreden, op de juiste momenten de refreintjes om mee te zingen of even een classic US hiphopbeat waar hij overheen rapt. Goede balans in wat meer knallende hiphoptracks en serieuzere zaken, zeker als Just zijn mentale struggles deelt. Die teksten komen echt binnen, kippenvel.
De sfeer was ook erg tof. Mooie mix van hiphopheads, Engel-fans, alternatievelingen, stamgasten van Kaffee 't Hof, verdwaalde dagjesmensen. Paar kleine kids die ook enorm genoten. Naderhand nog een half uur DJ Native met toffe hiphoptracks. Oh en vooraf nog een optreden van Ill Pro en king DJ Grazzhoppa.

Peter Gabriel in de Ziggo Dome: een prachtig concert!! Muzikaal en visueel was het bij tijd en wijle adembenemend. De nieuwe nrs pasten goed tussen het oudere werk. Gabriel zelf was goed bij stem en zijn bandleden allemaal geweldige musici. Bekende nrs kregen net een andere uitvoering, de songkeuze -hetzelfde als voorgaande optredens- wat mij betreft perfect. Eindelijk heb ik de beste man live gezien. En hoe!

Ik was ook in de Ziggo, maar ik vond de nieuwe nummers... wisselvallig. Dieptepunt was i/o, wat wel heel obligaat klonk. En dan aan het einde nog een halfslachtige poging om het publiek mee te laten klappen...

Het tweede deel van de set was dan ook beduidend beter, vooral omdat daar meer oud werk gespeeld werd. Jammer dat er niets van zijn vierde gespeeld is, maar ach... Hoogtepunten waren duidelijk de slotnummers In Your Eyes en Biko.

Bij Biko waren we al bijna weg, maar blijkbaar doet hij aan een dubbele toegift.

LET OP BEVAT SPOILERS VOOR WIE NOG GAAT KIJKEN DE KOMENDE DAGEN.

Hoe verschillend kunnen mensen eenzelfde concert beleven. Het lijkt wel of ik een totaal ander concert heb gezien dan ToobZ. Ik werd echt uit mijn stoel geblazen van enthousiasme.

Voor mij was het een weergaloos goed concert met een zeer verrassende tracklist, toen ik die vooraf zag was ik ook wat teleurgesteld dat Blood of Eden, Mercy Street en Come Talk To Me er niet op stonden. Maar de setlist zoals gisteravond in de Ziggodome gespeeld was echt briljant, er zat naar mijn smaak geen enkele zwakke broeder tussen.

De opening was het enige wat enigszins matig was, na een uur op de grote ronde witte klok gekeken te hebben waarachter een man in oranje overal steeds de wijzers verplaatste stond Peter Gabriel ineens, vrijwel in het donker ook in overal on stage. een niet goed verstaanbaar openingspraatje te houden.
Het concert begint vrij minimalistisch met een soort kampvuurtje waar de band een akoestische versie van Washing of the Water speelde waarbij inderdaad het geluid nog goed bijgesteld moest worden, gevolgd door een stripped-down versie van Growing Up (een van mijn favoriete nummers van UP).

Daarna begon de lichtshow en gingen de schermen aan, all over tijdens het concert was de belichting, de visuals en het gebruik van schermen en animatie werkelijk adembenemend, Ik zat op de tribune recht tegenover de stage en het was dus wel wat verder weg, maar een clear view over alles wat er gebeurde.

Het werd al vrij snel duidelijk dat de band volledig en goed op elkaar is ingespeeld. Veel oude getrouwen daarin (de onvolprezen Tony Levin, Many Katchu - de de sterren van de hemel speelde- en David Rhodes) aangevuld met geweldige blazers, percussionist en de geweldige celliste Ayanna Witter Johnson, die ook partijen meezong en veel screentime kreeg op de schermen, een ware ontdekking!

Alle nieuwe -bij volle maan- gereleased tracks van het komende album i/o werden gespeeld, en hoe! Echt waanzinnig goed, prachtige opbouw, mooie en warme solo's en de arrangementen zijn een streling voor het oor. Veel langere nummers die toespelen naar ene fraaie finale.
En ook een mooie afwisseling tussen ballad (Playing for Time) funky (Road to Joy) en typische gedragen Gabriel songs als Four Kind of Horses en i/o. Live worden al deze nummers echt waargemaakt.

Natuurlijk was iedereen benieuwd naar het overige (nog te release) materiaal en ik kan u verzekeren, ook die tracks zijn schitterend: Olive tree, This is Home, And Still en vooral het adembenemend have Live and let Live, een hommage aan de vrije keuze oma te zijn wie je wilt zijn. Hier kwam de lichtshow echt is alle kleuren heel mooi naar voren.

Natuurlijk zijn ook zijn oude overbekende tracks op een uitmuntende manier over het voetlicht gebracht, sommige momenten prachten het publiek in een euforische stemming zoals het slot van setlist 1: Sledgehammer, wat echt ene onvervalste evergreen blijft, de Ziggodome dreunde op zijn grondvesten.
Maar ook het stuwende en heftige Red Rain en zijn allereerste grote solo hit Solisburry Hill maakte heel wat los. Aparte vermelding nog voor DOn't Give Up, waarbij de geweldige celliste Ayanna Witter Johnson de oorspronkelijke partij van Kate Bush voor haar rekening nam, op een heel persoonlijke en prachtige manier.

De toegiften waren als altijd Peter Gabriel in topvorm: In your Eyes en Biko. Een statement for ever.

Het was een prachtige avond die niet snel vergeten zal worden, voor de mensen die hem nog gaan zien: ENJOY!

Ook ik was bij Peter Gabriel gisteren. Ik wilde een uitgebreide recensie schrijven, maar zie dat mijn beleving voor 95% overeenkomt met die van Roxy6. Zwaar onder de indruk van de visuele en muzikale pracht die er geboden werd. Ook van de nieuwe nummers. Nog nooit ben ik zo geraakt door livenummers die ik nog nooit eerder gehoord had, met voor mij het hoogtepunt And Still. Dat muziek zo mooi kan zijn.

Ik heb gister ook genoten in de Ziggo. Het begin vond ik matig en na de eerste twee nummers vreesde ik even het ergste.
Daarna tot de pauze echter een uitstekend setje nummers. Veel nieuw materiaal en twee klassiekers in de vorm van Sledgehammer en Diggin in the Dirt.

Na de pauze een goede opener met Darkness. De nieuwe nummers na de pauze leken iets minder, maar ik ben wel benieuwd geworden naar het nieuwe album. Solsbury Hill hoeft van mij niet zo meer, maar afsluiters In Your Eyes en Biko blijven fijn.

Niet gek, maar de stem van Peter is niet meer wat het geweest is. Hij komt er nog mee weg, maar werd veel geholpen en pakte overduidelijk een paar stille, makkelijkere momenten om nog iets te laten horen. Vergeleken met vele anderen is het nog steeds sterk en blijft een van de meest karakteristieke stemmen.

Ik hoop dat hij niet te lang na deze tour nog een afscheidstournee doet en het dan voor gezien houdt. De visuals waren trouwens erg fijn.

Gister wu tang clan en NAS NY state of mind tour in de Ziggo Dome.

Ik ben aangenaam verrast, was een zeer fijne show. De afwisseling tussen NAS en Wu was perfect. NAS was voor mij een bonus, maar man wat kreeg hij het publiek goed mee. Was een remix aan greatest hits.
Publiek was sowieso zeer relax.

Denk dat ook de eerste keer is dat ik Wu tang zo nuchter op stage heb zien staan. En redelijk op tijd beginnen. Heb vroeger wel eens uren staan wachten. Maar goed de mannen worden ook ouder.
Dat was ook de voornaamste rede dat ik hierheen ging, wellicht de laatste…
Veel hits, de introductie van de members en de stage deco was allemaal top notch.

Kritiek, geluid stond soms wel heel erg hard en het gemis van Methodman, maar dat weet je van tevoren.

Weliswaar was het al eergisteren, maar ik heb ontzettend genoten van de Alvvays in de Botanique te Brussel. Dat ze ook nog eens in een van de fijnste zalen die er zijn stonden was mooi meegenomen. In de Organgerie van de Botanique sta je namelijk ontzettend dicht op de artieste vanwege de breedte van de zaal.

Het concert was van grote klasse. Het geluid van de Alvvays staat live ook als een huis en ze rammen hun korte nummers er op fors tempo doorheen. Live shoegazen ze er op los en ik was erg in mijn nopjes dat ze alle 14 nummers van hun fenomenale laatste plaat speelden. En van de andere platen kwamen de meest hits ook wel langs, op Plimsoll Punks na. Alvvays zelf leek er ook veel schik in te hebben en waren duidelijk te spreken over de nabijheid van het publiek.

En zondag zie ik ze alweer op BKS. En gewoon vooraan, want een band in de vorm van hun leven wil je zo vaak mogelijk als kan zien.

Sta je ws naast mij

06-06: Bon Iver - 013 - Tilburg

Na eerst jaren gewacht te moeten hebben om Bon, Iver live een keer te zien was het gisteren de tweede keer in een half jaar. Afgelopen november stond ie in de Ziggo Dome en gisteren in het veel kleinere 013. Voor mij was het ook pas de eerste keer dat ik naar een concert ging in de 013. Vrij grote zaal die wel druk aanvoelde, maar op de trappen heb je dan weer een erg goed zicht op het podium.

Het concert zelf was qua setlist en niveau vrijwel hetzelfde als toen in de Ziggo Dome. En dat is in dit geval juist wel een pluspunt, want Justin en zijn band zijn live fantastisch. Geluid was weer heel de avond top, en bijzonder ook hoe helder de zang in de mix klinkt. Net als in de Ziggo ook gisteren weer een stil en aandachtig publiek, het kan dus wel.

Het enige minpuntje van de avond was het weg zien te komen uit de parkeergarage naast 013. Schijnbaar was er iets gebeurt waarbij politie bij moest komen, waardoor het een uur heeft geduurd voordat we weg konden rijden.

Gisteren The Chills gezien in Amsterdam Tolhuis tuin. The Chills uit Nieuw Zeeland maken een tournee door Europa naar aanleiding van Primavera festival. Daarbij doen ze weer ons land aan.




Ze waren goed in vorm, geluid stond goed. Prima concert.
Dit keer ook met viool en saxofoon.

Fijn om te horen. Het paste mij gisteren niet, dus heb tickets voor vanavond in Doornroosje. Weekendje Nijmegen eraan vastgeplakt

Was voor mij de derde, en zeker niet de laatste, keer Bon Iver live en van elk optreden volle bak genoten. Heel bijzonder om ze ook eens in zo’n ‘intieme’ setting mee te maken.

Gisteren, Namen (België) in de Belvedère:
Panopticon en Afsky.

Mooie gelegen zaaltje. Er zullen zo'n honderd mensen zijn geweest en daarmee was het ook wel redelijk vol.

Afsky trapte af en dat was wederom uur lange toffe intensiteit. Ole Luk nog steeds met dezelfde leden aan het toeren als eerder dit jaar en dat is begrijpelijk: kwaliteit en enthousiasme.
Ole zelf was weer net zo aardig na het concert als in Tilburg eerder dit jaar.

Daarna kwam Panopticon, wat meer meer stijlwisselingen dan Afsky, viool erbij. Zes man op een klein podium en ook dit klonk strak.

Al met al zeer geslaagd muzikaal avondje.

09 juni 2023 The Soft Moon @De Helling, Utrecht gaat het zonnetje langzaam onder en stromen de punkheads en in het zwart geklede publiek de koele kist binnen. De DJ draait een lekkere mix aan toepasselijke muziek waar iedereen in de zaal al een beetje van los komt. Als voorprogramma volgt daar Raderkraft. Een solo act met een hoop samples, draaiknoppen en syntherseizer voor wat effecten. Daarover heen zingt Willem Stinissen in het Duits wat lekkere teksten. Het fijne aan de Duitse teksten van de songs is dat deze zo lekker mee beuken op de harde beats. Dit aangestuurd door wat synth melodieën. Het slaat goed aan en zeker ook gezien het in het verlengde van de geslaagde DJ set feilloos overvloeit op elkaar.

Maar dan is het eindelijk tijd voor het hoofdprogramma. Terwijl iedereen in de goede vibe zit worden we met 'Black' de set ingeblazen van The Soft Moon. Met zo'n start weet je dat dit een snoeiharde set kan gaan worden. Inmiddels is het album 'Deeper' alweer acht jaar oud maar staat het nog steeds als een killer van een plaat overeind in de muziekgrafie van de band. En daar werkt de band goed op door tijdens de live optredens. Een slinger aan knallers van tracks volgen elkaar in hoog tempo op. Het nieuwere werk van het laatst uitgebrachte album 'Exister' valt niet veel van te horen maar past met track 'Become the Lies' er gelukkig nog wel tussen. Met verder drie andere tracks van het daarvoor verschenen album 'Criminal' is er meer ruimte voor duistere tracks als 'Circles' 'Parallels' en 'Wasting' die de set wat duisterder aan doen.

De begeleidersband van zanger Luis Vasquez is vanavond in topvorm. Het drumwerk is erg strak en staat geluid technisch erg goed afgestemd. Heerlijk hoe dat live gecombineerd wordt met de drums en de drumcomputer. Daar tegenover is het bassgeluid wat minder op de voorgrond, maar zorgt wel voor dat donkere grauwe geluid wat het sfeervoller maakt. Helaas is het live vanavond wat minder vanuit de syntherseizer en wat meer hoorbaar uit het googledoosje. Nergens neemt dat de kwaliteit van de nummers af want live komen de nummers nog steeds goed tot zijn recht. Vooral als Vasquez tekeer gaat op de (inmiddels tijdens deze tour) goed door geslagen afvalcontainer. Tijdens 'Want' en 'Wrong' brengt deze stokslagen op het (oud) ijzer de tracks tot een knallende climax. Het postpunk geluid wordt dan nog even lekker aangesterkt met flinke dansbare distortion.

Vasquez vliegt verder tijdens de set over het podium en slingert met zijn gitaar alle kanten op. Vooral hij geeft al zijn energie weg, gaat vol in op zijn muziek en neemt het publiek daar moeiteloos in mee. Met een hoog tempo brengt de band dit na een klein uur tot een eind. Na een lang applaus keert de band weer terug op het podium, dit waarna ze nog twee nummers speelde. Daarmee blijft het een korte set waar wellicht nog wat meer in had kunnen zitten. Op de setlist stonden helaas een paar goede tracks als 'Try' en 'Breathe the Fire' doorgestreept wat de set waarschijnlijk ook korter maakte dan normaal, maar er wel goed in hadden gepast. Een dag na het optreden geeft de man achter de zachte maan Vasquez dan ook online aan gehoorbeschadiging opgelopen te hebben tijdens zijn live carrière waarbij hij nu een stap terug doet om zijn werk hopelijk te kunnen behouden en daarvoor zijn huidige tour stop zet.