Van 100 bezoekers in de Belvedere naar 70.000 bezoekers twee dagen later op het Pinkpop terrein. Wel tof om dat verschil zo kort op elkaar mee te maken.
Helaas wat veel festival publiek dat liever een uur met elkaar stond te praten dan ook maar een keer naar podium/videoscherm te kijken. Kaartjes zijn duur genoeg...

Enfin, Bruce Springsteen doet het nog steeds goed voor z'n leeftijd.

Bruce Springsteen, Landgraaf, 11 juni

Bruce was inderdaad nog steeds scherp, het optreden vol energie en de E Street Band was in topvorm. Geluid was ok en in mijn hoek was ook iedereen echt met het concert bezig, zeker bij de hits.

Maar ik heb me helaas wel groen en geel geërgerd aan de organisatie. Onlogsiche plek voor de muntjesverkoop (en een wachttijd van een half uur) en de horeca was echt dramatisch. Maar liefst een uur op een patatje met een frikandel staan wachten. En na afloop mocht je kennelijk niet buitenom lopen, zodat iedereen via het veld naar buiten moest. Het kostte dus ook nog eens een half uur om buiten te komen. Shuttle bus en trein terug gingen wel behoorlijk, maar ik weet niet of ik Landgraaf ooit nog een keer ga doen.

Toen we binnenkwamen zijn we meteen naar de andere kant van het veld gelopen. Dus langs de eerste twee plekken met muntverkoop. Daar waren de rijen al een stuk minder lang en de automaat voor contant geld had slechts twee mensen voor ons. Win!
(Maar dat deed ik alleen maar omdat dit op pinkpop zelf twintig jaar geleden altijd al de tip was).
Drinken was ook binnen vijf minuten geregeld.

Hoewel ik 6 euro voor een biertje (0,35) wel heel gortig vind. Twee dagen eerder in België speciaal biertje voor 4 euro.

Prijzen voor eten en drinken zijn inmiddels bij de meeste evenementen in Nederland echt asociaal vind ik persoonlijk. Om het toch een positieve wending te geven; het waren in ieder geval nog redelijke bekers vol. Wij stonden GC en haalden ons drinken bij de bar tegen het hek aan bij de in-en uitgang. Geen enkele keer langer dan 1 minuut hoeven wachten.

PULP - St. Anne's Park in Dublin, Ierland op 9 juni 2023

Als je PULP in 1995 in de Melkweg voor het (eerst en) laatst hebt gezien, dan kijk je enorm uit naar dit concert. En werden mij verwachtingen waargemaakt? Volledig!!!
Wat een waanzinnig concert in een zonnig park in Dublin waar alles tot in de puntjes geregeld was. Genoeg toiletten, genoeg eetgelegenheden, genoeg drinkgelegenheden (€7,50 voor een halve liter bier). PULP pakte groots uit met een visueel spektakel maar had de band ook uitgebreid met een strijkerssectie en later schoof ook Richard Hawley (voorprogramma) aan om een aantal nummers mee te spelen. Nagenoeg alle hits kwamen voorbij en ik verbaasde me over het massaal meezingen van veel nummers door het publiek. Het publiek was dan ook gemêleerd. Jong, oud, alternatief, huismoedertjes, loodgieters, rockers, punkers, etc. Jarvis Cocker leek wel een volkszanger en bespeelde het publiek fenomenaal met grapjes, zijn rare dansmoves en mooie verhalen. Er staan inmiddels genoeg filmpjes op YouTube van het concert zodat men enigszins een indruk kan krijgen als de behoefte er is. Het was fantastisch om mee te maken dat PULP een legende binnen UK (en dus ook Ierland) heeft gecreëerd nadat de band gestopt is.
Wat een ervaring en trots dat ik erbij mocht zijn.

Hollandse Ziekte, haha
Bruce Springsteen| Pagina 153 | Festileaks Festival Forum - forum.festileaks.com

doh

14-06, The Veils, Melkweg, Amsterdam

Altijd fijn om Finn & co weer aan het werk te zien. En Finn was ook vrolijker dan ooit. Beetje de huisband van Nederland geworden.
Voor mij was het de 6e keer dat ik The Veils zag. Voor de muziekvriend die mee was de 1e keer.

Qua stem wil ik de vergelijking met Peter Gabriel maken. Niet dat Finn de karakteristieke stem van Peter kan benaderen, maar ik merk dat beiden hebben ingeleverd, maar nog steeds een uitstekend niveau halen waar weinigen aan kunnen tippen.
Als Finn dan een akoestisch setje doet is dit prachtig, maar toch net niet wat het was. Ik ben verwend.

Hij benadrukt de bijzondere band met Nederland. Om er aan toe te voegen dat iedereen dit zegt, maar hij het echt meent. Om dit kracht bij te zetten speelt hij het (nog) niet uitgebrachte 'Amsterdam'. Hij hoopt dat het niet te cheezy is.

De setlist bestrijkt de hele discografie en is goed opgebouwd. Als 'Low Lays The Devil' voorbij komt, denk ik een biertje te gaan halen omdat het niet echt mijn nummer is, maar het is een goede versie die zorgt voor afwisseling in de setlist en houdt mij op m'n plaats.
Andere hoogtepunten zijn voor mij Here come the dead, A birthday present, Sit down by the fire en No limit of stars.
Jammer dat Jesus for the Jugular een korte versie betreft (ik denk om zijn stem te sparen).

Zo goed dat ik overweeg morgen naar Utrecht af te reizen.

14-06 Voivod, Fluor, Amersfoort

Amersfoort is voor mij de meest dichtbijgelegen grotere plaats (kwartiertje fietsen) met een popzaal (speelt nooit iets wat ik wil zien) en een platenzaak (niet al te best) dus zodoende ben ik voor muzikale bevrediging bijna altijd in de vier grote steden te vinden. Maar nu stond er eindelijk eens een topband in Fluor: Voivod, op haar 40 (!) jarige jubileumtour. Ik volg de cult-metalband al een tijdje zijdelings dus dit was een niet te missen concert.

Eerste keer fluor dus. Best OK (redelijk gevulde) zaal, ruim, goede faciliteiten, goed geluid. Het voorprogramma Suspect Hostile was extreem saai, uitstralingsloos (vooral de twee lamlendige gitaristen) en één uit de categorie "er moet nu eenmaal een voorprogramma staan" (van mij hoeft dat helemaal niet, trouwens).

Dat werd helemaal goed gemaakt door Voivod. Dit was met afstand één van de leukste concerten om naar te kijken. Bijna iedere band kan jaloers zijn op de extreme lol die deze band uitstraalt na 40 jaar. Gezien de in de omgeving geparkeerde auto's met kentekens uit België en Duitsland hebben ze behoorlijk trouwe fans, en terecht: De heren zijn extreem knuffelbaar en huppelen gekke-bekkentrekkend over het podium terwijl ze loeistrak de meest technische en proggy trash spelen alsof dat heel simpel is. De set bestond uit een dwarsdoorsnede van 40 jaar Voivod. Heel tof concert!

Zouden ze dan ook een licht andere setlist spelen? Ik kreeg de indruk dat hij in het midden ook een beetje improviseerde (en iets mompelde over een niet goed werkende piano).

Het was overigens fantastisch! Het geluid was bijzonder goed afgesteld. Ik vroeg me nog wel af waarom ze in de Melkweg staan en niet een Paradiso, maar soit. Voor mij als bezoeker was de Melkweg intiemer.

Gisteravond zag ik voor de tweede keer in mijn leven Sparks, de groep bestaande uit de twee Amerikaanse broers, Ron & Russell Meal, die met een begeleiding band VredenBurg-Tivoli aandeden. Ik volg ze al vanaf hun doorbraak met de single This Town Ain’t Big Enough For Both Of Us. De song die Tivoli op zijn grondvesten deed schudden toen deze vlak voor de toegift werd gespeeld. Het optreden van gisteren was duidelijk grootser van opzet, de vorige keer speelde de band in een van de kleinere zalen met zo’n 6 tot 8 honderd mensen. Nu werd er verkast naar de Grote zaal, die aardig gevuld was met een overvolle vloer voor het podium. De stage was beduidend breder, de band groter (drummer en drie gitaristen) en een goedwerkende pompende lichtshow, die bij de dance-nummers goed tot zijn recht kwam.

De broers wisten de spanning vooraf stevig op te bouwen, het voorprogramma (een jonge man met ukelele die een knap en goed verzorgd kort programma bracht, volledig geënt op de Sparks Discography was al een half uur klaar), het publiek waarvan de gemiddelde leeftijd toch zeker wel de 50-55 benaderde werd ongedurig, een nerveus en rusteloos type op de tribune begon wild te schreeuwen totdat er klassiek getinte muziek begon en de lampen werden gedoofd.
De band en de Meal brothers maakten hun entree en begonnen het optreden met So May We Start een song uit de filmscore die de broers componeerden voor de film “Annette”.
Een mooi afgewogen begin.

De setlist en volgorde was op enkele nummers na identiek aan de gespeelde set in in The Royall Albert Hall einde mei. Waarbij de nadruk vooral lag op het recent verschenen album: The Girl Is Crying In Her Latte. Direct na de klassieke opener knalde de synthesizer grooves van dit hedendaagse titelnummer door de Arena en gaf Russell een eerste staaltje van zijn onvoorstelbare onblusbare energie prijs. Als een acrobaat pendelde hij dansend over het podium heen en weer. Je zou denken, wanneer je hem bezig zag, dat het een dertiger was, maar niets is minder waar! In oktober tikt de lat 75 lentes aan. Voor de begeleidende clip van dit nummer (de eerste single van het album) wisten de broers niemand minder dan de onvolprezen Cate Blanchett te strikken die daarin een onvervalst stukje dance-acting te zien geeft, waardoor direct duidelijk is waarom zij een Oscarwinnares is.

Helaas was Eaten By The Monster Of Love (mijn favoriete nummer op album Angst In My Pants) geschrapt. Maar verder werd er in de set geshopt bij heel veel albums, zelfs de song Beaver O’Lindy van A Woofer in Tweeters Clothing. Het tweede album dat uitkwam voor de grote doorbrak met Kimono My House werd gespeeld.
Nothing Is as Good as They Say It Is, de meest recente single werd vlekkeloos over het voetlicht gebracht, een instant Sparks Classic die zo op een van hen zeventiger jaren albums had kunnen staan. Eigenlijk vond ik de enige echte misser van de avond dat Veronica Lake plaats moest maken voor Escalator, beide songs van het nieuwe album, waarvan de laatste ronduit saai is, zeker ook wanneer het live wordt gebracht, hoop dat de broers zat ook snel inziens.
De nummers van het nieuwe album klonken verder live prima, de band speelde strak en had een duidelijke rol als toegevoegde waarde, op een kleine verhoging allen in het zwart en met grappige dance moves ook, de drummer wist de kit goed te raken met stevige meppen die soms oorverdovend klonken tot op de tribunes.

Tijdens Shopping Mall Of Love, kreeg Ron zijn beurt om de zaal in vervoering te brengen met een hilarisch optreden dat aan Graucho Markx deed denken. Ook zijn kenmerkende dace moves werden nog getoond. In de laatste helft vele van mijn persoonlijke favorieten: Bon Voyage, Music That You Can Dance To, When Do I Get to Sing "My Way”. -waarbij het dak er bijna afvloog- , The Number One Song in Heaven en This town Ain’t Big Enough.
Natuurlijk volgde er nog een encore: My Baby’s Taking Me Home (Van Lil ‘Beethoven) en het prachtige All That, de openingstrack van het voorlaatste album A Steady Drip, Drip, Drip uit 2020.

Het was absoluut A Night to Remember, de broers gaven echt alles, dat was duidelijk! Wat ze enorm sympathiek maakt is hun uitzonderlijk aardige houding naar het publiek toe, wars van sterallures staan ze minutenlang afscheid te nemen, met de belofte snel terug te komen.

Dat belooft ook meer nieuwe muziek! Een heerlijke toekomstbeeld.

Daaamn wat hoop ik dat ze ook naar het vasteland komen voor wat shows!

De eerste BKS-headliner voor volgend jaar ligt al vast. Eentje met een nostalgisch tintje. Wie weet...

Gisteravond was de eerste keer dat ik de Sparks zag, samen met devel-hunt. Het was een bijzondere avond waarbij de genialiteit van de broers goed naar voren kwam. Glamrock, art-rock, 80's pop, humor, beetje electro, goed uitgevoerd door een strakke band. Ik miste alleen Beat the Clock, maar deze zit al 13 jaar niet meer in de setlist.

Publiek ging flink uit de bol, een vrij oud publiek, dat dan weet wel.

De volgende keer ben ik er weer bij.

Gisteren The Veils gezien in Utrecht. Aanvankelijk stonden ze in Pandora geprogrammeerd, maar ze werden verplaatst naar het grotere Ronda. Het was niet volledig uitverkocht en een gedeelte van het balkon afgesloten. Ze speelde een mooie set van oude en nieuwe nummers. Met name de stevigere nummers kwamen goed over.

The Veils in MEZZ Breda (Nux Vomica)

Gisteren Swans gezien in Tivoli. De dag van te voren nog net een kaartje kunnen krijgen en nog net gehaald met de trein (wel treinproblemen natuurlijk, maar dat hoort bij de NS). Voor de eerste keer in mijn eentje en voor de eerste keer in Tivoli. Na een tijdje rond te lopen als kip zonder kop en een shirt gekocht te hebben (ik kwam aan tijdens het voorprogramma dus had nog tijd om rond te lopen) met 2 andere concertgangers gekletst over muziek en daarna de zaal in gegaan. Hele gave show, vooral nieuw materiaal (enige oude wat ik herkende was The Hanging Man, en aan het einde een stukje van Cloud Of Unknowing). Erg hard ook, maar toch een paar keer die skere oordopjes uit gedaan om het "optimaal" te ervaren (lees: goede geluidskwaliteit en de dag daarna een piep in je oor). Was erg leuk en heb erg zin in het album volgende week! Helaas geen tijd gehad om aan het einde Gira te ontmoeten bij de merch tafel en helaas waren er dit keer geen platen te koop (iets met het inkopen ging verkeerd)

Sigur Rós. Met orkest. Het publiek was muisstil tijdens de nummers. En gaf een staande ovatie aan het einde. Bij zijn was meemaken.

P.S. Ik hoorde overigens opvallend veel buitenlanders (Duitsers, Italianen, Belgen...). Dat zal zijn omdat ze maar vijf Europese shows doen.

Dat viel enorm op en wij trokken dezelfde conclusie. Ik ging het gelijk opzoeken en zag inderdaad maar 5 shows en toen begreep ik het en besefte gelijk dat we dan wel enorm geluk hadden erbij te kunnen zijn (en dat terwijl ik niet bij de start van de voorverkoop al kaarten had... blijkbaar wisten veel mensen net als ik niet dat dit concert er was, en had ik geluk nog net op tijd daar achter te komen).

Niet normaal zo mooi was het. Paradiso 2012 gaat voor mij niet meer geëvenaard worden, maar dit was echt zoiets moois en vooral het klassieke randje deed het 'em voor mij.

Het publiek is bij SR concerten eigenlijk altijd wel stil, dus daar was ik niet bang voor. Ook veel SR t-shirts en dat vond ik wel opvallend, want het is toch een ander soort publiek waar je dat niet zo verwacht.
Om mij heen hoorde ik hier en daar af en toe wat gesnif en gesnotter en de mevrouw naast ons had het even te kwaad bij Hoppípolla. De muziek deed echt wat met mensen.

Ik heb een partner die nooit zo reageert na afloop van een concert. Het was leuk of niet, punt. Maar nu kwamen de superlatieven wel hoor

Nog even nagenieten vandaag met het nieuwe album.

Schitterend concert van Sigur Rós. Eerste keer was in 2008 was in Keulen en die keer zal altijd wel mijn favoriet blijven, maar dit optreden zit er vlak achter.

Van te voren had ik er al veel zin in, meer dan anders de laatste jaren omdat de vorm nu ook echt anders ging worden. Daar was ik ook echt wel aan toe bij deze band. Wat dat betreft is het nieuwe album Átta ook geen verrassing qua stijl.

Er was een goede inhoudelijke keuze gemaakt in de setlist: veel nummers die ze jaren niet hadden gespeeld, maar die fantastisch werken met orkest. Stáralfur was meesterlijk - band had ook veel plezier tijdens dit nummer - , Von in de stijl van Hvarf - super! Andvari deed mij misschien nog wel het meest voor de pauze vanwege het schitterende arrangement. Toen Valtari in 2012 uitkwam, kwam Sigur Rós te laat achter dat ze een plaat hadden gemaakt die ze live niet goed konden spelen. Dat kwam helemaal goed.

Na de pauze was ik misschien nog wel het meest verrast door Untitled#5 - Álafoss. Ik was zelfs zo in de war dat ik nog lang dacht dat het eigenlijk Untitled#7 - Dauðalagið was. En eindigen met Avalon door alleen het orkest!

Ook heel erg genoten gisteren in het Concertgebouw. Het was mijn 4e keer Sigur Rós maar door de verrassende setlist veel nummers voor de eerste keer gehoord.

Jónsi was werkelijk fantastisch bij stem, wat met name tot uiting kwam in nummers als Fljótavík en Skel. Verder waren er hoogtepunten te over: voor de pauze bijvoorbeeld Andvari en Starálfur met prachtige arrangementen en het sfeervolle Varðeldur dat ze voor het eerst live speelden.

De tweede helft begon geweldig met het onverwoestbare Untitled #1 en Untitled #3. Ook Sé Lest was prachtig; een ideaal nummer om met orkest uit te voeren. Door de sublieme akoestiek in het Concertgebouw kwamen elk detail en elk tierelantijntje heel goed naar voren.

Om dan toch een minpuntje te benoemen: Untitled #5 stond ongeveer bovenaan op mijn Sigur Rós bucket list, maar die had ik dan juist liever in de originele uitvoering zonder orkest gehoord. En waar was Ára Bátur? Was een perfect nummer geweest om met orkest uit te voeren.

Al met al was het een fantastische avond maar niet mijn favoriete Sigur Rós show. Dat zal wel altijd de eerste keer in 2013 blijven.

Ara Batur miste ik ook een beetje, ja.

Dat is waar, maar toch had ik het idee dat het stiller was dan normaal. In een Paradiso bv. hoor je toch net even wat vaker een beker vallen en dergelijke. Scheelt natuurlijk dat je niet even naar de bar kunt lopen voor een biertje in het Concertgebouw.

Overigens vond ik de t-shirts bij de merch maar meh.. Volgens mij verkopen ze er veel meer als ze gewoon de albumhoezen van AB, ( ) of Takk verkopen. En jammer dat er geen platenverkoop was. Soit.

Ik dacht precies hetzelfde. Als er één nummer juist dit concert gespeeld had kunnen worden was het Ára Bátur wel.

Bruce Springsteen, TW Classic, 18 juni.

Wat predator al zei: iedereen in topvorm en Bruce had meer energie dan de helft van het publiek samen. Heel fijn dat hij "My Hometown" en vooral "The River" gebracht heeft, voor pas de tweede keer op deze Europese tournee.

Wat betreft het publiek merkten we soms wat onverschilligheid op: mensen aan de zijkant die onderling staan te babbelen en lachen terwijl Bruce het persoonlijke verhaal vertelt van z'n aan kanker overleden sixtiesbandmaatje. Ben je daar dan voor hem of voor duur bier? In de eerste helft was het sowieso tam, ook vooraan denk ik, met wat mislukte meezingmomenten en Bruce die vroeg "Are you alive out there?".

Naar het einde kwam het wel weer helemaal goed, kan moeilijk anders met de gekende klassiekers. Al bij al een dikke checkbox om af te vinken en hopelijk voor herhaling vatbaar, al dan niet in het buitenland ergens.

Ik was er ook, en uiteraard heb je bij dit soort "festivals" de nodige menschen die graag gaan kletsen. Wij hadden het geluk ergens halverwege rechts te staan, bij heel veel echte fans, die bijna alles lekker meezongen. Wij ook.

En hij roept al sinds jaar en dag dat soort dingen bij elk concert (Is there anybody alive out there - Radio Nowhere) dus dat is geen maatstaf. Ik vond de sfeer in ieder geval beter dan Amsterdam en Landgraaf. Alleen dat parkeren in een weiland is en blijft een drama

Aah, bedankt voor de rechtzetting dan, dat wist ik niet. Dan was ons deel van het publiek misschien niet helemaal representatief (gelukkig). Voor de bisnummers zijn we wel naar voren geschoven, was meteen wat fijner.

Werchter is sowieso een dramatische locatie voor een evenement. Wij hadden deze keer gekozen voor een verdere autoparking + fietsparking, en daarmee hadden we ongeveer 2 uur gewonnen op anderen bij het weggaan.
Voor Harry Styles volgende zaterdag verwachten ze nog eens 10.000 man meer, begrijpe wie kan. Als de kassa maar rinkelt.

Dus zondag nog een post in dit topic van mijn kant!

Ben op die locatie ooit in een ver verleden naar een concert van Van Halen en Bon Jovi geweest. Kan me inderdaad nog herinneren dat het qua weg komen niet al te soepel verliep.

Gisteravond in een overvol Tivoli Vredenburg genoten van een geweldig concert van Calexico, het was het derde concert in de reeks van deze geweldige band uit Tucson, die bestaat uit veelzijdig gitarist Joey Burns en drummer John Convertino. Ze creeëren bij ieder album en tour een band om zich heen. Gisteren waren dat Sergio Mendoza (Bass en Piano en Brian Lopez (gitarist) die tevens het voorprogramma verzorgde. Sympathieke knul met een prachtige zangstem. Aangevuld met twee grandioze trompettist-toetsenisten, Jacob Valenzuela, die ook enkele nummers Spaanstalig zong en Martin Wenk. Kortom een superformatie.

In hun oeuvre vermengt de band diverse muziekstromen, Country, rock, Mariachi, Jazz, en muziek die neigt naar film scores. Het levert een prachtig geluid op, nummers werden goed opgebouwd en de band was geweldig op elkaar ingespeeld. Dit concert stond in het teken van het 20 jarig jubileum van hun album Feast of WIre. Dat album werd inclusief de instrumentale tracks, goed over het voetlicht gebracht.
Tegen het einde van de lange encore bracht de band nog enkele van hen meeslepende en catchy nummers waarop het publiek vrolijk los ging. Een mooie broeierige avond!

Ik heb me ook uitstekend vermaakt met Voivod op Graspop Metal Meeting. Het plezier spat er nog steeds vanaf na 40 jaar! Ik kende de band amper, maar dit was een zeer aangename verrassing.

Ik heb weleens van die artikelen gelezen waar uitgebreid verteld wordt hoe ze vroeger (lang geleden) de zonnewende vierden. De langste dag. Mooie verhalen hoe mensen bij elkaar kwamen om samen de langste dag van het jaar te beleven en dat op allerlei manieren. En gisteren had ik het gevoel dat ik ook zo'n feest, in de open lucht, heb meegemaakt met muziek, veel genietende liefhebbers, vrouwen die zich uitleefden met dans en mannen die opgingen in zichzelf op de beleving van het geheel, lekker eten en een mooi pot bier.

Een Midzomer Prog Festival in Valkenburg in het Openlucht Theater. De dag ervoor hadden de weergoden nog de sluizen van de hemel open gegooid boven het dorpje en de straten schoongespoeld met regenwater. De regen verdween via de rivieren, alles was schoon, de zon kwam de volgende dag op en het werd een heerlijke zomerse dag.

Met z'n vieren lopend langs de gele mergelhuizen trokken we naar het festival wat zich echt op zo'n mooie locatie bevindt. In een soort mergeldal omringd door groene bomen en de blauwe lucht erboven. In de verte hoorden we al de eerste band die we niet konden zien omdat we wat laat en lui waren. Maar toen we binnenkamen zagen we een volle halve arena. T-shirts van vele oude progbands gedragen door een publiek die er zin in had. De geur van heerlijk festival eten en vele goed gevulde glazen met bier die de dorst probeerde te lessen.

Op het podium kwam de band MEER uit Noorwegen. Vol energie, zin en gezonde spanning begonnen ze met hun optreden. Drums, straffe zang van broer en zus, violen, keyboards en de gebruikelijke band instrumenten. Ze bouwden het goed op, je zag het plezier wat ze hadden en nummer voor nummer werden we vermaakt. Verhalen over oceanen die bevaren werden, het beleven van het kind zijn en stukjes mythologie in een soepele progsaus. Vooral melodieus. Het publiek steunde de jonge band en dat kwam over. We hadden het allemaal geweldig en, als het aan de band had gelegen, waren ze liever niet gestopt.

Maar ja, een festival, er komen nieuwe bands, het volk wilde ook eten, goed drinken en praten met elkaar. En na de pauze kwam de Engelse band Frost*. Door hun laatste album 'Day and Age' dacht ik een stel jongelingen te gaan zien die op ADHD speed zou gaan musiceren. Maar ik zag 4 Britse darters in Hawai t-shirts die duidelijk al door de wol waren geverfd met ruime podiumervaring. Dus de gitaren werden op de buik gelegd, 10 vingers op de toetsen en de sticks omvat. Kaboem.. Een volle bevroren muur kwam met windkracht 12 op ons af. Ietwat plastisch en electronisch maar als een stoommachine werden de nummers gebracht. Ik vond het zeer verfrissend. Toen het afgelopen was bleken we met z'n allen in de schemering van de avond te zijn gekomen. Tijd voor HAKEN. De afsluiter.

Ik moet eerijk zijn want bij het eerste metalachtige nummer vond ik het hoekig, grof, richtingloos en onherkenbaar. Een groot deel van het publiek vond dat niet. Ik zag allerlei mensen in een soort trance komen van genot. Meedoen met de drums, de teksten luid meezingend en in opperste beleving. Ietwat vertwijfeld (mis ik iets ?) zag ik zelf 5 broers (ze leken wat op elkaar) op de instrumenten tekeer gaan en een zanger (met echt een prachtige stem) met wapperend lange zwarte krullen die het publiek meenam.

Het werd donkerder, de lichtshow kwam over en ik zag het publiek voor mij als zwarte schaduwen met hun armen opgestoken, headbangende koppen in de mist van de rookmachines. En plots zat ik erin. In het feest van de langste dag, het Midzomer gevoel om samen te beleven, te vieren, te zingen, te dansen en te voelen met elkaar.De Zonnewende was er.. En ik beleefde het. Prachtig !

Toen de muziek verdween met de zon die onder was gegaan trokken we met velen nog naar het dorp waar de terrassen goed gevuld waren, een heerlijke gevoelstemperatuur, gelach, klinkende glazen en een ontspannen maar uitgelaten sfeer. Bijna tijd om te gaan slapen en bij te komen.

Op naar de Langste Nacht.. Die andere Zonnewende. Gaan we ook vieren..

Gisteren en eergisteren gezien in het openluchttheater in Valkenburg, Midsummer Prog Festival

Dit jaar werd voor de vijfde keer het Midsummer Prog Festival georganiseerd en dus togen mevrouw Bonk en ik voor de vijfde keer af van het noorden naar het zuiden om dit fijne festival te bezoeken.

Veel bleef bij hetzelfde. De locatie was weer wonderschoon, bijna sprookjesachtig (wat meneer al inspireerde(?) tot een prachtige idyllische recensie, waar ik niet aan kan tippen, maar daar laat ik me niet door tegen houden ).
De sfeer was weer bijzonder fijn en gemoedelijk. De Tongerlo's smaakten weer best en het eten was weer verre van optimaal geregeld qua logistiek, zodat er weer lange rijen stonden op met name de eerste dag. Ook het vertrouwde B&B was er weer letterlijk op een steenworp afstand. Recht naast de locatie voor de artiesten waardoor je ze na hun optreden nog even kon toe roepen hoe erg je van hun optreden genoten had. Waar zij dan weer van leken te genieten. Ook waren er nu weer meerdere artiesten te zien die zich na hun optreden ook in het theater tussen het publiek mengden. Sfeer volop dus en dat maakt eigenlijk al dat zo'n festival niet meer stuk kan.

Ook een aantal nieuwe dingen dit jaar. De muziek uiteraard, hoewel er voor het eerst een band voor de tweede keer geprogrammeerd stond. En het feit dat we voor het eerst niet één maar twee dagen getrakteerd werden op muziek.

De eerste dag werd afgetrapt door Cobra the Impaler. Een Belgische band, die hoewel duidelijk progbeginselen hanteert, toch ook veel metalinvloeden laat zien. Een stevig begin dus voor een dergelijk festival. Nu houd ik ook zeker wel van de stevigere prog, maar juist ook de afwisseling gedurende de twee dagen was fijn. Hoe dan ook, Cobra the Impaler was wat mij betreft een bijzonder fijne opener. Sterke zang, strak gespeeld, afwisselend en lekker energiek.

Daarna kwam MEER uit Noorwegen. Hier waren juist meer folkinvloeden te horen. Vaak tweestemmig gezongen (één man en één vrouw) en de stemmen passen erg goed bij elkaar. Hoewel het voor mij soms wat te veel kabbelde, waren er ook weer wat meer dynamische en stevigere stukken waar ze wel echt indruk maakten. Mevrouw Bonk was nog wat enthousiaster, dus ook duidelijk een kwestie van smaak.

Frost* mocht daarna op komen draven. Een optreden waar ik erg naar uitgekeken had. De mannen kwamen op in zomerse blouses. Spelen en zingen konden ze, hoewel het even duurde voordat het geluid optimaal afgestemd stond. Af en toe bijna old school prog, maar dan uit het boekje. Erg goed! Maar toch had ik wellicht toch wat meer dynamiek verwacht en miste ik wel wat de frisheid van hun laatste plaat, die ze live niet helemaal wisten te bereiken. Was het daarmee een teleurstellend optreden, absoluut niet! Daarvoor was het veel te goed, maar dan nog kun je stiekem op net wat meer gehoopt hebben.

Toen de afsluiter van de eerste dag, Haken. Opnieuw meer richting de metal, maar wel echt afwisselend. Ze kwamen op in allemaal dezelfde drukke groene blouses. Ook de drums waren in deze kleurstelling meegenomen. Een dikke knipoog naar hun laatste album Fauna natuurlijk, waar ook de meeste nummers van gespeeld werden. En spelen kunnen deze mannen, wat een kracht, wat een energie. Ik houd ervan. Dat ze ook Celestial Elixer van hun debuut speelden was een leuk extraatje. Ik was toch het meest onder de indruk van de geweldige zangstem die Ross Jennings ook live tentoon weet te spreiden. Wat een zanger! Wat een dynamiek in hun nummers! Wat een fijn optreden!

Wat een geslaagde eerste dag!

De tweede dag begon met The Windmill, mij tot Midsummer Prog onbekend. Ik denk wel de band die dit weekend het meest prog speelt zoals wat de meeste mensen er onder zullen verstaan. Ze klaagden over de hitte, maar met name de toetsenist had zich ook wel warm aangekleed met jasje en pilotenbril qua outfit. Er was niets mis mee qua spel en zang, maar het wist me ook niet echt een moment echt te pakken.

Door met Kingcrow, een Italiaanse band. Deze was al wel bekend. Dit was ook weer een stukje steviger. Op de albums wisten ze me al wel geregeld te pakken met mooie composities. Dat was live niet minder. Wat een sterke zanger en een geweldige band. Veel speelplezier was er te zien. Krachtig en intens en bepaalde nummers wisten me echt te raken! Hele fijne band.

Toen The Dear Hunter uit de VS. De andere band die volslagen onbekend voor me was. Dit was een aangename verrassing. Zo'n zanger die opkomt en eerlijk gezegd iets oproept van: "Ben benieuwd of hij een beetje kan zingen..." Nou dat kon hij. Waar de zanger van Kingcrow het van kracht en intensiteit moest hebben, had deze zanger juist een heel fijn vol en warm stemgeluid. En weer krachtig op een andere manier. Ook de composities en het spel was meer dan in orde. Wat meer in de traditionele proghoek, maar meer dan genoeg afwisselend. Erg fijn verrast dus.

Vervolgens Von Hertzen Brothers uit Finland. Nu ben ik erg enthousiast over hun laatste album, dus ik was erg benieuwd naar dit optreden. Nu vind ik hun muziek, opbouw en composities erg sterk en ook live is dat niet minder. Waar ik, wellicht ook door het contrast met de voorgaande twee sterke zangers, wel wat door teleurgesteld was, was dus de kwaliteit van de zang. Zeker in het begin was het op het randje en er werd echt kracht en dynamiek gemist, ook in de meerstemmige stukken. Het werd wel wat beter naar het eind toe. Maar toch een kleine smet op de sterke nummers. Dat ze afsloten met het geweldige Peace Patrol maakte weer wat goed.

Airbag kwam toen en dat was de band waar ik vooraf eerlijk gezegd het meest huiverig voor was. Ik vind dat ze geregeld erg mooie composities maken, maar het gaat ook wel op elkaar lijken en de valkuil van saai en eentonig ligt dan op de loer. Spelen kunnen ze wel, maar zou het 75 minuten lang interessant blijven? Nou, dat viel alles mee. Doordat ze wat steviger speelden dan gewoonlijk op hun plaat, wisten ze veel beter mijn aandacht vast te houden dan gedacht. En als het toch wat begon te kabbelen, dan knalden ze er daarna wel weer wat stevigers in. Tuurlijk was duidelijk te horen dat ze de mosterd bij Pink Floyd halen. Maar de zang was echt goed in orde en met name het gitaarspel was buitengewoon sterk. Leuker en beter dan gedacht.

En toen kwam als afsluiter die band die ik al eens eerder op Midsummer Porg gezien had. Riverside. Nu vond ik het de vorige keer al goed, maar daar gingen ze nu nog een keer dik overheen, want ze gaven echt een geweldig optreden weg. Nu helpt het dat ze een bijzonder sterk laatste album hebben, maar dan moet je het ook nog live weten te brengen. En dat kunnen ze meer dan.
Mariusz Duda is ook ontzettend gegroeid als frontman, waar hij zelf ook nog aan refereerde. We werden bedankt dat we hem minder verlegen gemaakt hebben. Dat komt de show ten goede, want hij blijkt ook een goede entertainer. "This is the song where you can participate. But we're a prog band, so the part of participation will come over 5 minutes". Hij heeft ons ook fluisterend leren schreeuwen.
Maar goed, dat is allemaal leuk, maar het draait om de muziek. En die was geweldig. Zo werd het festival met Conceiving You geweldig afgesloten. Heerlijk optreden van Riverside, die zijn status van afsluiter meer dan waarmaakte en hun optreden van een paar jaar terug met gemak overtrof.

Volgend jaar dus maar weer. De kaartjes voor volgend jaar al 'in the pocket' voor slechts 100 euro. Ook fijn dat de organisatoren proberen de prijzen laag te houden, omdat ze zoals gezegd 'het niet doen om er rijk van te worden, maar het doen voor de 'love of music'. Dat is aan alles te merken. Het waren weer twee geweldige dagen in Valkenburg!