Hahaha dat mag. Mij stoot je zo maar niet voor het hoofd. Meeste van m'n vrienden vinden het ook helemaal niks. Terwijl zij bij Non Phixion waren zat ik in Antwerpen.

Maar een beetje mix van zang en raps bedoelde ik. En ben wel liefhebber van Tourist. Mooie tracks en teksten waar ik zowaar geregeld nog wat mee kan ook. Beetje zoals ik vroeger met Typhoon en Cartes had dat ze nogal hetzelfde beschreven als wat ik aan gedachten of gevoelens had, heb ik nu met Tourist ook over zowel persoonlijke als maatschappelijke dingen.
Goed tegenwicht voor alle egopompende en harde raps die ik veel luister zeg maar.

Daarbij was het concert zoals gezegd erg goed. Enige minpuntje zijn van die mensen die bij elk concert willen mee klappen op het ritme terwijl ze daar nogal moeite mee hebben.

Nog iemand die werd weggeblazen door Conan onlangs or that's just me?

Conan wie

Conan - MusicMeter.nl

Black Country New Road in Paradiso.

Na een geweldige show op BKS waren mijn verwachtingen misschien al te hoog gespannen, want als het op BKS al zó goed was, dan moest Paradiso toch wel een tranentrekker worden. Maar het viel me toch wat tegen. Niet per se omdat de setlist vrijwel identiek was (ze hebben nog steeds niet veel meer dan de nummers van hun live-plaat), maar ik vond het geluid minder goed afgesteld. Kan liggen aan de plek waar ik zat (eerste ring), maar ik miste vaak de subtiele klanken van de muziek. Al met al een ruime zeven voor het optreden, maar dat is toch beduidend minder dan de 9-plus waar ik op gehoopt had.

En hopelijk besluiten ze in de toekomst wel de oudere nummers te gaan spelen, desnoods in aangepaste vorm.

P.S. Het publiek was overigens behoorlijk enthousiast. Ook viel me op dat de gemiddelde leeftijd best laag lag. Veel tieners/begin twintigers, waarbij een flink deel zichtbaar aan het genieten was. Leuk om te zien.

Gisteren Teenage Fanclub gezien in Utrecht. Dit keer was het concert volledig seated in Cloudnine tivolivredenburg. Ze speelde gewoon versterkt, voor een rockband is een zit concert toch anders. Maar toch genoten van de liedjes.

Afgelopen weekend nog Brandee Younger trio in LantarenVenster in Rotterdam gezien.
Heel goed trio met de naamgever die uit haar harp prachtige, haast sensuele melodieën weet te toveren. Sowieso een fascinerend instrument. Sterke drummer ook (Allan Mednard), met een indrukwekkende solo en een al even goede bassist (Rashaan Carter). Veel nummers gespeeld van haar laatste twee albums, Somewhere Different en Brand New Life. Brandee Younger vertelde kort tussendoor wat over haar muziek, maar die sprak eigenlijk wel voor zichzelf. Had niet verwacht dat in zo'n jazztrio zonder blazers of keys/piano de harp zo makkelijk het concert kan dragen, maar dat ligt ongetwijfeld aan de kwaliteiten van Younger en haar bandleden.

Slomosa + Elder, Fluor, Amersfoort

Elder is zo'n band die ik wel goed vind, maar verder weinig binding mee heb. Gisteren speelden ze om de hoek, dus makkelijk om ze live uit te checken.

In het voorprogramma stond de mij onbekende band Slomosa uit Bergen, Noorwegen. Een piepjonge band die veel te goed bleek voor een voorprogramma. Volovertuigend en met een kraakhelder geluid speelden ze hun gortdroge, strakke swingende tundrarock zoals ze het zelf noemen (dichter bij QOTSA dan bij Kyuss) de zaal in. Leuk om naar te kijken ook, ze straalden een soort nonchalant plezier uit. Dat er op de terugweg nog steeds nummers die ik voor het eerst had gehoord door mijn hoofd spookten, zegt genoeg. Deze band ga ik volgen!

Vervolgens Elder. Ik vind hun platen wat klinisch, en live bleek dat ook zo te zijn. Veel gepiel, technisch op hoog niveau, geen foutje gehoord, maar het kwam totaal niet binnen. Dat had ook te maken met de uitstraling van de twee gitaristen: links een zoutzak, rechts een verbeten, humorloze perfectionist die ook de mwoah-zang voor zijn rekening neemt. De bassist en toetsenist hadden er nog wel schik in (de drummer kon ik door de lange mensen en de rook niet zien). Maar het werd zo eenvormig, en te proggy, dat het niet leuk meer was. Het optreden duurde me te lang, nog wel uitgezeten (staan) maar dit was hem niet. Door het effectencircus op de gitaren was het geluid ook veel meer een brij dan het bij het hele gedefinieerde geluid van Slomosa.

Voorprogramma > hoofdprogramma, dat is een lange tijd geleden.

Gisteravond Lord of The Lost live gezien in de 013 in Tilburg. In een knusse setting samen met een fanatiek publiek genoten van begin tot het einde. Veel nummers van de laatste plaat Blood & Glitter kwamen voorbij te samen met nummers van conceptplaat Judas en ook mijn favoriete nummers, Under The Sun, Morgana en Lorely van het album Thornstar.

De band barste van de energie, speelde super strak en kwam zeer sympathiek voor de dag. Volgend jaar komen ze samen met Blind Channel in de Melkweg in Amsterdam. Voor de liefhebbers zou ik zeker aanraden om te gaan. Live is Lord of the Lost nog een stuk sterker dan op de plaat en ze weten als geen ander zich volledig te geven voor hun publiek.

Naast Diary of Dreams was dit voor mij het hoogtepunt van het jaar qua concerten.
Volgende keer ben ik er zeker weer bij!

Een mooie tweedaagse achter de rug, met een contrast dat niet groter kon zijn.

Vrijdag zag ik Lisa O'Neill in een goedgevuld Merleyn in Nijmegen. Deze Ierse singer songwriter vertelt verhalen en neemt je mee naar lang vervlogen tijden. Ze begon haar set onversterkt en a cappella (Galway Shawl) en dit was indrukwekkend. Op haar verzoek mochten geen filmpjes gemaakt worden ("this is a live gig, not a recording session") en daardoor maakten heel weinig mensen fotos. Het was een verademing, iedereen had z'n aandacht bij de muziek. Ze speelde een fijne set, omlijst met shruti box, gitaar, banjo en de hammered dulcimer. Minder vol dan op albums, maar zeker niet minder mooi. Lisa klinkt alsof ze uit lang vervlogen, simpeler tijden komt en het was heerlijk om naar haar te luisteren.

De dag erna belandde ik in een compleet andere wereld - Queens of the Stone Age in de Ziggo Dome. Het tweede voorprogramma (The Chats) was een goede opwarming, maar je komt toch voor het echte werk. We stonden redelijk vooraan en om mij heen vlogen de mobieltjes omhoog toen het introliedje werd gespeeld.

Regular John knalde er lekker in en de zaal ontplofte zo'n beetje toen No One Knows werd ingezet. Ze hadden er zin in! Het was een fijne mix van oud en nieuw, al moet ik zeggen dat ik de nummers van het nieuwste album wat minder lekker vond dan de rest. Hoogtepunt voor mij was de ode aan Mark Lanegan (In the Fade), dit had ik echt niet gedacht en zeker het intro gaf kippenvel.

Josh gaf regelmatig aan dat ie zo dankbaar is voor Amsterdam, ze hebben al jaren een bijzondere band met ons landje. Een fan vroeg Paper Machete aan, ik vond dit sympathiek, maar blijkbaar is daardoor Song for the Dead overslagen (zag ik op setlist.fm) dus ik wens die persoon een week lang jeuk op een lastig bereikbare plek...

Er werd dit keer afgesloten met een heerlijk opgebouwde Go With The Flow maar SFTD is voor mij toch echt buitencategorie. Ach, volgende keer beter - deze fangirl is er dan gewoon weer bij.

Gisteren BIRDfest bezocht om McKinley Dixon te zien.
Dat was een beetje een matte en duffe bedoening.
Hoewel zijn muziek op plaat nogal vol klinkt en met vele muzikanten wordt gespeeld, was er nu alleen een bassist en iemand op de keys. Oh ja, en een onbemand drumstel. Daardoor knalde er werkelijk niets aan het optreden. Sowieso was het geluid wat blikkerig en er ontbrak gewoon een kick ofzo op de meeste tracks. Aan de rapskills lag het in ieder geval niet, McKinley Dixon rapte kraakhelder en zonder enige moeite zijn verses en deed dat op soepele wijze. Sun, I Rise van zijn laatste album kwam het beste over.

Verder qua sfeer en locatie (Mono in Rotterdam) ook niet echt voor herhaling vatbaar. Beetje te veel 'festivalpubliek' met dansen om het dansen vanaf seconde 1, ouwehoeren en halverwege een optreden weglopen om te gaan eten.

Deerhoof in Cloud Nine, 666 trappen op in TivoliVredenburg. Het was weer helemaal fantastisch. Helemaal vooraan bij het drumstel van Greg Saunier, wat kan die man meppen (en onderdeel van een heilige drum-drie-eensheid samen met Zach Hill en Brian Chippendale). Het eerste optreden van de Europese tour maar daar waar was niks van te merken. Vol lol en energie werd de technisch complexe noisepop uitgestort. Met een stukje Knight Rider in Love-Lore 2.

setlist

Melkboer
https://m.media-amazon.com/images/I/713fXPtYXhL._UF350,350_QL50_.jpg

Tot ca. 22.00 wat filmpjes in mijn story.

Cool, inderdaad een geweldige drummer. En dan nog op zo'n laag stoeltje.

Empire State Bastard in de Melkweg. Veel energie met name van zanger Simon Neil maar toch ook gitarist Mike Vennart. Met slechts één album weet je dat het kort en krachtig gaat worden. Het was beter dan ik had verwacht, een nummer als Sold! is live zoveel beter dan op plaat. Hopelijk blijft het niet bij een eenmalig project.

7 november: Weyes Blood in Tivoli Vredenburg

Omdat de gemeente Utrecht de (gratis) fietsenstalling op het Vreeburg - op zich een heel goed initiatief - had gesloten, waren we aan de late kant en was voorprogramma Vagabon al begonnen, moesten we speurwerk verrichten voor een plekje en vonden we uiteindelijk een goede staanplaats schuin rechts van het podium.

De zaal was overvol - uitverkocht - en de sfeer zat er goed in, ondanks dat het voorprogramma genrematig wel wat leek op de stoptrein van Utrecht naar Den Bosch: veel stations (genres) werden aangedaan, maar het was veelal te schetsmatig en bovendien kwam alles van schijf of synth: Vagabon was dame solo die veelal synth en enkele malen gitaar hanteerde. Wel gedurfd om in je eentje op zo'n podium voor zo'n volle zaal te staan. Muziekmatig maakte het geen blijvende indruk.

Om 21:00 was het tijd voor Weyes Blood; de band kwam eerst het podium op en daarna kwam Natalie Mering aangezwierd als een soort Galadriel in een lange witte glitterjurk met uitwaaiende zijpanden en bijpassende laklaarzen. Dat was al een veeg teken dat van haar de show uit zou uitgaan en niet van de bandleden - die ondanks dat ze op het eind werden voorgesteld eigenlijk puur als begeleiders daar stonden - niemand maakte contact met het publiek.

Natalie zelf wel, ze maakte af en toe een praatje. Grappig genoeg verwees ze naar de mensen die op de vloer stonden als "the public" en naar de gezetenen in de eerste ring als "the council" (raad); en dat beeld is wel te vatten: vanaf het podium heeft de grote zaal - door de forumachtige opzet - wel iets van een raadzaal (Tweede Kamer oid). Volgens verwachting begon het concert met een song van And in the Darkness Hearts Aglow en daarna werden afwisselend met name songs gespeeld van dat album en van Titanic Rising en slechts een enkele van Front Row..., m.n. Seven Words; het door mij gewaardeerde Used to Be werd niet gespeeld - op Setlist.fm vind je de complete weergave.

Natalie is een uitstekende zangeres, met een groot bereik en de nummers zijn mooi, al ervoer ik de visuals soms als storend en maakte de band geen contact met het publiek. Het geheel was vrij statisch - ondanks de zwierige dansjes en de praatjes van Natalie. Dan valt op, net als bij het laatste album dat door de lengte van de nummers en de gelijkmatige tempi het op den duur wel erg eenvormig wordt. Zo'n song als Everyday is dan wel een echte uitschieter. Denk dat het concert baat zou hebben gehad bij meer midtempo songs, voor de levendigheid.

Zoals het is zou ik dit waarderen op een 7,5 in MuMe-termen een 3,75*

Gisteren Jalen Ngonda in een uitverkochte en veel te warme BIRD in Rotterdam.
Dat was echt een typisch retrosoul optreden: strakke band, topzanger en lekkere love/gebroken hart songs zonder poespas. Het hoge stemgeluid van Ngonda is live ook bijzonder, maar hij zingt zonder moeite zo lijkt. De toppers van zijn album Come around and love me, bijvoorbeeld de titeltrack en That's all I wanted from you, vond ik ook live het vetste overkomen. Sommige nummers zijn wat inwisselbaar, maar alles bij elkaar gewoon 75 minuten kwaliteit.

Ik ga vanavond gaan kijken, Mjuman, bedankt voor je stukje. We kunnen dus wel met een gerust hart het voorprogramma skippen om in plaats daarvan ons maagje vol te smikkelen?

Wel heel spijtig van Used to Be, en zelfs geen Do You Need My Love? al zie ik dat ze die laatste in Berlijn wel heeft gespeeld, duimen maar voor vanavond Arno en ArthurDZ

We need your love, Natalie!

Potverdomme, dan was ik dus op een steenworp (en misschien wel armlengte) afstand van d'n Mju!

Overigens helemaal eens met je analyse (inclusief het ratatouille-voorprogramma). Ik vond het concert in Paradiso wel degelijk een 9 waard (deels de reden dat ik ook naar Utrecht ben geweest), maar dat kan ook liggen aan:
- De locatie: Paradiso is toch wat magischer
- Zitten/staan: in Paradiso zat ik, hier staan (daar is de muziek toch minder voor geschikt).
- De setlist: hoewel er twee nummers ingewisseld werden, was deze grotendeels hetzelfde en is het verrassingseffect minder. Ook werd Andromeda vrij vroeg in de set al gespeeld.
- Het geluid viel me alleszins mee, al meermaals meegemaakt dat deze niet goed naar voren komt bij de Grote Zaal in Tivoli.

Toch heb ik ditmaal wel een lp van Titanic Rising kunnen scoren, die waren bij Paradiso snel weg. Al die hipster-Amsterdammers toch ook...

Weyes Blood tweemaal eerder gezien: eenmaal in de Pandora (LGW 2017) en eenmaal elders Paradiso Tolhuistuin (2018 of 2019) en beide keren vond ik beter; denk dat haar muziek zich meer leent voor een intiemere setting dan de Grote zaal van Tivoli - die in eerste instantie - bij totstandkoming - bedoeld was voor Klassiek. Daarvoor heeft een prima akoestiek. Herinner me een concert van Ultravox daar, waarbij je volkomen uit je goede goed werd geblazen door het geluid.

7 november 2023 Weyes Blood @TivoliVredenburg, Utrecht.... de Grote Zaal is voor zangeres Nathalie Meting een prachtige zaal om in op te treden, een mooiere plek kon ze met Weyes Blood niet krijgen hier in Utrecht. Het lage podium verbind band en publiek tot elkaar waardoor het ondanks de tribunes nergens echt groots en afstandelijk lijkt te zijn. Ook Meting lijkt in de Grote Zaal niet weg te vallen. Zij pakt het gehele podium tot zich met mooie dansjes in haar prachtige gedragen glitterjurk die glinstert in het licht.

Met 'Its Just Not Me, Its Just Everybody' als rustige start begint het sprookjesachtige optreden al snel vorm te krijgen. Na drie nummers gespeeld te hebben zet ze vervolgens 'God Turn Me Into a Flower' in wat een prachtige donkere uitvoering krijgt. Dit gepresenteerd met dia's van documentaire maker Adam Curtis, maakt deze uitvoering dit tot een prachtig geheel. Hierin is gelijk te horen hoe Meting haar zuivere, mooie stem de Grote Zaal in laat horen. Wellicht het mooiste wat dit optreden te bieden had.

Met enkele andere kleine hoogte punten als een rood verlicht hart op haar jurk al schijnend brengt zij haar muziek binnen een kleine anderhalf uur tot leven. Daarin eindigt ze de set met een oog verblindende uitvoering van 'Movies' waarin haar jurk met waterblauwe visuals belicht wordt waarin ze rond danst, zingt en in straalt. Met de encore sluit ze het optreden rustig en akoestisch met 'Picture Me Better' af.




8 november 2023 Cigarettes After Sex @Afas, Amsterdam bracht op de vroege regenachtige middag al een hoop tiener fans naar het concertgebouw toe. Het is vanaf dan lang wachten tot het optreden pas echt gaat beginnen. Zonder vele promotie speelt de Amerikaanse band zonder voorprogramma pas om half negen op. Zelfs op het moment dat de zaal open was voelde het nog aan als lang wachten.

Het blijft vrij donker in de zaal en houd deze zelfde sfeer het volledige optreden aan. Als eenmaal het trio het podium op komt lopen worden ze belicht door vele telefoonschermpjes van de tieners-fans die het moment vast leggen. Vele nummers werden ook hard mee gezongen. En als elke eerste noot een favoriet blijkt te zijn werdt dit al snel toegeschreeuwd en toegejuicht. Zoiets verwacht je bij een Harry Styles, maar ook een indie/dreampop band als Cigarettes After Sex komt er blijkbaar niet mee weg.

Het trio bestaande uit drummer, zang/guitarist en bassist worden een voor een belicht op het podium. Aangevuld door subtiele rook die de band langzaam laat verdwijnen met achter gebleven grauwe dia's. Het heeft niet veel bekijks maar is weg te dromen bij elk gespeeld nummer. De zachte stem van Greg Conzalez doet fijn aan boven de instrumentale klanken. Ondanks het geen uptempo nummers bevat zit het tempo er goed in. Er wordt hier en daar bedankt, maar eigenlijk gewoon lekker door gespeeld.

Alles werdt gespeeld volgens het opgenomen studiowerk. Geen improvesaties of muziekale uitstapjes. Het is de dreampop zoals je het ook kan horen op de studioalbums. Dat levert mooie versies op van 'Apocalypse' , 'Nothings Gonna Hurt You Baby' en 'K.' Het geluid stond in de Afas perfect afgestemd. Dat werkte ook erg goed mee, waar elke klank goed te horen was. Met twee albums en een EP kwam er niet veel voorbij op de setlist. Na veertien gespeelde nummers en na een applaus bleef de band maar op het podium om 'Opera House' als toegift weg te spelen.

Niet gisteren gezien, maar wél afgelopen zondag: Noel Gallagher en z'n High Flying Birds (6 november, AFAS Live).

Kleine disclaimer vooraf: Oasis staat denk ik wel in mijn top 3 van artiesten ooit, en het is denk ik de enige band uit de jaren negentig die ik nog geregeld draai.

Wat ik maar wil zeggen: Noel hoeft alleen maar op te komen dagen om me al meteen in de juiste gemoedstoestand te brengen. (Om met Gerard Reve te spreken: gebruik maar gerust het woord 'opwinding'.) Dat het concert wat langzaam op gang komt, is hem dan ook snel vergeven. Waar broer Liam zijn optredens begint met Oasis-klassiekers als Champagne Supernova, Morning Glory of Rock 'N' Roll Star, start Noel rustig op met een stuk of wat nummers van zijn laatste plaat. Prima nummers hoor, daar niet van (Pretty Boy en Easy Now gaan er lekker in), maar het valt aanvankelijk toch een beetje dood in de uitverkochte zaal.

Naarmate de avond vordert en er - eerlijk is eerlijk - ook wat meer potten bier soldaat worden gemaakt, komt het optreden lekker op gang. Noel babbelt wat met een paar mensen vooraan, zet zijn versterker net wat verder open en gooit er met Going Nowhere en The Importance of Being Idle wat eerste Oasis-nummers tegenaan - en laten we eerlijk zijn, daar komen we toch voor. Als we vervolgens aankomen bij fan favourites als The Masterplan, Half The World Away en Little By Little, gaat het dak er dan toch echt af.

Als Noel de toegift dan óók nog begint met een cover (Quinn The Eskimo) van mijn onbetwiste nummer 1 aller tijden, Bob Dylan, gevolgd door absolute bangers als Live Forever en Don't Look Back In Anger, houdt deze overjarige puber het niet meer helemáál droog. Met vochtige oogjes nemen we afscheid van onze vriend uit Manchester, en terwijl ik naar dat mooie, oer-Britse hoofd kijk kan ik alleen maar denken: dáár zijn al die fantastische liedjes dus uitgekomen.

Eindoordeel: 8/10. Beetje routineus, maar met zulke liedjes kan het eigenlijk niet misgaan. Oasis-reünie, wanneer?

Jockstrap in Paradiso, 9 november

Ik ben al een tijdje fan van Jockstrap dus toen ik hoorde dat het duo naar Nederland kwam was ik al helemaal blij en had ik gelijk al een kaartje. Het was mijn allereerste keer in Paradiso, dus dat maakte het nog beter.

Om te beginnen had je de opening act Thoom. Ik had geen idee wat ik moest verwachten, omdat ik eerlijk gezegd te lui was om te luisteren naar haar werk. Misschien maakte dat het juist beter, want het maakte de verrassing alleen maar groter. Ik stond redelijk vooraan in het midden en toen Thoom het podium op kwam lopen begon ze onmiddelijk te spelen en ontdekte ik al gauw dat de speakers best hard stonden, met name de bas wat de rest van het concert ook erg te merken was (niet per se op een slechte manier!). Het was een erg energieke en leuke act van Thoom en naar mijn mening een goede opener voor Jockstrap omdat het super lekkere muziek was en je ook gelijk in de stemming zette. Helaas was de act erg kort (tussen een kwartier en een half uur).

Na een tijdje te wachten was het eindelijk tijd voor de hoofdact: Jockstrap. Ik stond helemaal rechts maar bijna vooraan, opzich een prima plek. Georgia Ellery, prachtig gekleed in stijl, en Taylor Skye, gekleed in een cargo broek en camouflage jas die een maat of twee te groot waren, kwamen het podium op lopen en iedereen begint al gelijk te schreeuwen. Het duo opent met Debra, Jennifer B en Good Girl, 3 fantastische nummers achter elkaar gespeeld met een fantastische flow. Het geluid was prima (lekker hard maar niet te hard, ook al was de bas misschien net een klein beetje te hard, maar dat maakt het ook wel iets lekkerder) en de lichten werden ook mooi gebruikt en het duo speelde de hele avond fantastisch. Ik vond de music van Jockstrap al erg leuk, maar de nummers die ik iets minder leuk vond vind ik nu ook fantastisch na dit optreden. Elk nummer kwam mooi tot leven met Ellery's engel-achtige stem en Skye's fantastische electronische klanken uit zijn weet-ik-veel-hoe-die-instrumenten-heten. Elk nummer was hartstikke goed gespeeld en het was op geen moment saai. Maar bij de hits (Greatest Hits, Glasgow, en vooral Concrete Over Water en 50/50) was het echt fan-tas-tisch. Puur genieten en los gaan op de muziek. Ik vond al deze nummers al fantastich maar live is het toch nog gewoon een heel stuk beter.

Toen het concert na een tijdje (iets meer dan uurtje, want helaas heeft dit duo nog niet zo enorm veel muziek) afgelopen was ging ik naar de merch tafel waar alle shirts al weg waren en de laatste I Love You Jennifer B LP voor mijn neus werd verkocht. Gelukkig kon ik nog wel met Thoom spreken en vertellen hoe leuk het wel niet was.

Al met al, Jockstrap is een fantastisch duo die fantastische muziek fantastisch speelde op een fantastische locatie. Enorme aanrader om te bezoeken als zij ooit weer in de buurt zijn.

Gisteren in de Van Zantenhal (Nieuw-Vennep): The Dire Straits Experience.

Van de locatie moesten ze het niet hebben. Een veredelde schuur met een abominabel parkeerbeleid. Toegegeven, we waren wat aan de late kant, maar de provinciale wegen liepen overvol met bezoekers voor dit concert. Daardoor kwamen we tien minuten 'te laat' aan (i.p.v. 10 minuten eerder zoals de planning was). Ik zet te laat tussen haakjes, omdat ze gelukkig wel wachtten tot de meesten binnen waar.

En zo waren we uiteindelijk een paar minuten binnen voor de eerste noten van Telegraph Road klonken. Het werd het begin van een geweldige avond. De hits werden aaneengeregen. Van Lady Writer tot On Every Street. De meeste nummers ook in de lange(re) versies zoals ze ooit door Dire Straits zelf gespeeld werden. Dus ook door Chris White, want de oorspronkelijke saxofonist is de drijvende kracht achter deze tributeband die de wereld over gaat.

Tribute bands die de wereld over gaan zijn vaak het geld meer dan waard en zo ook The Dire Straits Experience. De band speelde bijzonder strak en het geluid was perfect. Meestal moet je op dit soort locaties echt oordoppen in, maar hier niets van dat alles. Het geluid was niet te hard, instrumenten kon je goed onderscheiden en er was geen stadiongalm. En het belangrijkste: de zanger slash gitarist kwam bijzonder dicht in de buurt van Mark zelf. Qua gitaarspel heeft hij zich dezelfde fingerpickingstijl eigen gemaakt. Qua zang herkende ik vlagen van de zangstijl ten tijde van Alchemy (hoewel het soms eerder Lou Reed dan Mark Knopfler was).

Hoogtepunten te over. Daarmee is het gauw vergeven dat het meer dan 20 minuten duurde voor ik überhaupt de parkeerplaats af kwam met de auto.

(En helaas was de Dutch disease weer volop aanwezig gisteren, wat uiteraard vooral irriteerde rondom de zachtere stukken)

Ik ben daar ook wel eens geweest (voor de Golden Earring) en het is met voorsprong de meest sfeerloze concertlocatie die ik tot nog toe bezocht heb. Gelukkig was ik toen op de fiets.

Bohren & Der Club of Gore, 11-11-2023 @ Sint Stevenskerk, Nijmegen

Inmiddels woon ik toch alweer bijna vijftien jaar in Nijmegen, en hoewel ik talloze keren langs de Sint Stevenskerk ben gelopen, was ik er nog nooit binnen geweest (tot mijn grote schaamte natuurlijk!). Het concert van het Duitse Bohren & Der Club of Gore van afgelopen zaterdagavond bracht daar eindelijk verandering in.

De muzikale voorliefdes van de drie heren van Bohren & Der Club of Gore liggen vooral in de zwaardere metaalsoorten. Dat zou je misschien niet direct verwachten als je naar hun muziek luistert, maar toch ligt hun lome doom jazz qua sfeer af en toe erg dicht bij de luidruchtige muziek van hun voorbeelden.

Angsten en twijfels
Zo maken hun (stuk voor stuk geweldige) albums ruimte om toe te geven aan alle existentiële angsten en twijfels die we allemaal hebben, iets wat goede metal ook vaak op een krachtige manier weet te bewerkstelligen. Het wonderlijke echter is dat de muziek van dit trio – in tegenstelling tot veel metal – het tegelijkertijd ook mogelijk maakt om comfort en berusting te vinden in die duistere kanten van de ziel. Humeurige, duistere jazz die vreemd genoeg ook zeer ontspannend werkt, ik ken maar weinig bands die dit voor elkaar weten te krijgen.

Het duurde zaterdagavond wel even voordat ik naar die magische plek gevoerd werd waar je demonen in de ogen kijken nog nooit zo rustgevend was. Ja, de kerk vanbinnen was bijzonder sfeervol, zeker omdat deze vooral in duisternis gehuld was. Het summiere lichtenspel dat zich aftekende op de immense pilaren was bovendien buitengewoon hypnotiserend. De setting was eigenlijk perfect voor de muziek van Bohren & Der Club of Gore.

Akoestiek
Maar het eerste half uur stoorde ik me wel wat aan de akoestiek. De saxofoon klonk echt geweldig, maar de tonen die die keyboardist speelde – vooral de lage – zongen te veel rond in de grote ruimte waardoor die al snel als een ondefinieerbare brij aan geluid klonken. Bovendien klonk ieder vallend bierflesje (het bleek sowieso erg moeilijk om je bierflesje niet om te stoten), ieder kuchje of ieder gesprek heel hard, alsof deze direct naast me plaatsvond. In het begin leidden al die geluiden dus vooral af van waar het om draaide: de sfeer inademen en ervaren.

Toch merkte ik na een aantal nummers dat de zaal tot rust kwam. Iedereen leek zich ongeveer op hetzelfde moment over te geven aan de langzame, brommerige muziek van deze band en vanaf toen werd het echt genieten. Inderdaad voerden de nummers me langzaam naar die magische wereld vol duisternis en berusting en voor ik er erg in had waren er bijna twee uur verstreken. Alles wat ik normaal al voel bij deze band was er, maar dan nog intenser, omdat de akoestiek van de Stevenskerk ervoor zorgde dat het voelde alsof je volledig omgeven werd door de muziek.

Leuke toevoeging
De droogkomische verhalen en opmerkingen van de saxofonist waren een erg leuke toevoeging. Hij legde uit waar titels van nummers vandaan kwamen, hij was zogenaamd erg kwaad toen zijn twee bandleden voor een plaspauze het podium verlieten en hij wist op grappige wijze hun nummers te omschrijven: “The next piece begins very flamenco-like, but it ends in depression.”

De humor, de donkerte, de ontspanning, Bohren & Der Club of Gore bewees met deze show dat ze de ultieme vertolkers van Twin-Peaks-achtige muziek zijn. Zoals jullie inmiddels allemaal wel weten vind ik de serie Twin Peaks het mooiste ding ooit gemaakt en die bevreemdende sfeer die er in die serie hangt, omdat weirde humor, lichtheid en zwaarte constant hand in hand gaan, daar heeft dit Duitse drietal het perfecte muzikale equivalent voor gevonden.

Twin Peaks kan ik eindeloos kijken (ieder jaar rond kerst begin ik weer opnieuw), de muziek van Bohren kan ik eindeloos horen. En wat een gewaarwording om dit eens live te zien, in deze setting, waarbij het op een gegeven moment voelde alsof de muziek van alle kanten leek te komen en me volledig omvatte. Een beetje een moeizaam begin, maar uiteindelijk een heel bijzondere ervaring die ik niet had willen missen.

Blogpost

Gisteren Explosions in the Sky gezien. Ze speelden een aantal nummers van hun nieuwe album en het was weer een strakke set.

Zojuist Superless gezien in Paradox in Tilburg. Gelegenheidsjazzformatie van gitarist Jeff Parker en drie Noorse jazzmuzikanten.
Dat was lekker verrassend, ontregelend soms en dan weer heel mooi melodieus. Er gebeurde 70 minuten aan een stuk enorm veel. De bassist knalde als een punker, erg vet. Het album, dat ook Superless heet, zal ik niet veel luisteren, want hoe vrijer de jazz, hoe meer ik het echt live wil zien in plaats van thuis draaien. Dan zijn er namelijk weinig momenten dat ik daar echt van kan genieten, in een live setting des te meer. Was een tof uitje op de zaterdagavond.

Gisteren het dubbel concert gezien van The Subways met Ash in Utrecht.
Ondanks de dodelijke steekpartij in Tivolivredenburg, ging dit concert door. Het vond namelijk plaats in de Helling.
De sfeer zat er goed in. Met name The Subways waren erg goed.



Het geluid bij Ash stond erg hard, en het concert werd er wel heel snel doorheen gejaagd.
De vorige keer dat ik ze zag was de dag na de aanslag in de Bataclan dus dit was ook weer een wat beladen dag.



Met twee stagedives, dat zien we niet meer vaak.

Bedankt voor de registratie! Schitterend die opbouw van 10 minuten. Daarna kippenvel.