Eergisteren inmiddels, maar niet minder goed: Linda Fredriksson in Paradox te Tilburg. Met name nummers van het album Juniper en dat is erg mooie melodieuze Scandinavische jazz. Prima kwartet live on stage met Fredriksson die terecht het middelpunt vormt.
Hopelijk hebben er in Amsterdam (Bimhuis) en Rotterdam (Lantarenvenster) dit weekend ook veel mensen genoten van deze muziek.

Ja, technisch gezien gisteren gezien ......net thuis van The Prodigy in Ziggo Amsterdam....heerlijk weer. Muziek top en een giga (laser)lichtshow.

Gisteren ... Gregory Alan Isakov in Paradiso.

Een jaar geleden stond hij al in Tivoli, uitverkocht. Nu weer in Paradiso, ook uitverkocht. Een behoorlijk volle zaal. Toch wel verrassend voor een naam waarbij vrijwel iedereen in mijn omgeving de wenkbrauwen ophaalt. Niettemin hebben inmiddels al vier van zijn nummers de grens van 100M streams op Spotify overschreden.

Paradiso is qua akoestiek gemaakt voor dit soort concerten. Kraakhelder geluid en alle instrumenten goed van elkaar te onderscheiden. In mijn herinnering was de show in Tivoli een stuk steviger qua geluid, maar misschien lijkt dat maar zo. Van oude klassiekers (zo kunnen we ze na 10 à 15 jaar wel noemen) tot het nieuwe werk, alles ging mooi in elkaar over. Zowel de zaal als hijzelf hadden er veel zin in. De vrij unieke mix van country, pop en folk blijft wonderschoon en als bedankje voor de eerdere concerten nam ik The Weatherman van de merch mee.

Voor de liefhebbers: vanavond in Eindhoven, morgen in Groningen, overmorgen in Antwerpen. Je krijgt geen spijt!

Ik was er ook bij in Paradiso. Wederom een prachtige show, met bijzondere versies van Liars (met soort Twin Peaks-achtig intro) en Caves (veel sneller dan op plaat), persoonlijke favoriet Second Chances, solo-uitvoeringen van She Always Takes It Black en 3 A.M. en een ijzersterke encore met toppers als Amsterdam, The Stable Song en Time Will Tell. De nieuwe nummers kwamen ook goed uit de verf, met The Fall als hoogtepunt.

Vanavond bij The Vices geweest in Fluor, Amersfoort. Zelden zo'n jonge band zo ontzettend goed zien spelen. Combinatie tussen the Strokes (maar dan met een veel betere zanger dan Casablancas), Arctic Monkeys en Franz Ferdinand. Mooi om te zien dat er nog bandjes bestaan die dit genre nog een warm hart toedragen... Kneiter-zuiver, super-strak. Ik gun en voorspel deze gasten op volle festival-weides. Mijn mooiste ontdekking van de afgelopen jaren. 10/10

Hup Vices!
Hun eigen festivalletje Vicefest was erg leuk met henzelf natuurlijk als afsluiter.

Gisteravond Great Lake Swimmers in de Joriskerk in Venlo.
Helemaal uitverkocht met 150 man. Ik blijf het bijzonder vinden hoe weinig publiek deze geweldige band blijkbaar op de been brengt.

Heerlijke avond gehad. De Joriskerk leende zich uitstekend voor de muziek van Tony Dekker en zijn band, qua sfeer en akoestiek, en ze hadden er overduidelijk zin in.

We kregen een mooie doorsnede van het inmiddels rijke oeuvre van deze Canadese band, met nadruk op de nummers van het laatste album, Uncertain Country.

Topavond!

Genoten weer bij Madonna gisteravond.

Om 19:45 gearriveerd maar pas om 20:45 binnen, met achter ons nog flinke rijen en als ik de plekken in de zaal op waarheid moet geloven stroomden er tot 22:00 nog mensen binnen. Met het voorprogramma dat pas om 21:15 klaar was was het dus helemaal niet zo'n ramp dat ze pas om 22:15 begon. Het was een week van tevoren al gemeld door MOJO dus geen probleem voor ons. Lekker met de auto en in spanning afwachten tot madame op het podium stond.

En het knalde qua show weer lekker als vanouds. Spectaculaire visuals, je wist weer eens niet waar je kijken moest. Sterke throughline door de show heen en Bob the Drag Queen die de rode draad door de show vormt was zo heerlijk opzwepend. Vogue was een waar hoogtepunt eveneens als die Sasha Ultra Violet mix van Ray of Light met een ware lasershow.

Qua stem; oei niet al te best soms. Maar daarvoor ga ik niet naar een Madonna show. Afgelopen zomer was ze ons door een infectie bijna ontglipt, ze loopt nog altijd met d'r knieblessure waardoor ze flink heeft moeten minderen op haar wilde dans-moves en toch geeft ze nog zoveel ze kan voor de volle 2,5 uur. En ze geniet er nog steeds van.

De 10-minute speech die ze nam om over World AIDS Day te spreken siert haar. Het is niet een standaard praatje die de socials op kan. Het is een oprecht verhaal vanuit haar hart. Een vrouw die al bijna haar hele carrière dit onder de aandacht probeert te brengen, en daarbij ook een mooi verhaal over haar kinderen had die ook bijna allemaal onderdeel waren van de show. Wat een talent hebben ze! Mooi om te zien.

Nee ik ging weer vol extase naar huis. Ik had de hele nacht kunnen wachten voor die vrouw, als ze er maar eenmaal staat

Mijn ervaringen met de logistiek bij het Ziggodome zijn eigenlijk altijd wel positief, dus wat ging er gisteren dan mis?

Geen flauw idee. Ik heb er doorgaans ook geen last van. Misschien dat de fans al op de late start hadden geanticipeerd en sowieso allemaal wat later arriveerden dan gebruikelijk?

Heb doorgaans ook geen problemen met AFAS maar bij Lil Nas X eerder dit jaar was hetzelfde probleem. En daar startte de show ook veel later dan gepland omdat er nog veel fans buiten stonden.

2 december 2023 Zeitgeist @Doornroosje, Nijmegen een uitzondering dat ik 2 ½ uur reis voor een concert. In dit geval een eendags indoor festival genaamd Zeitgeist in Nijmegen. Tevens mijn eerste keer Doornroosje.

Hoe krijg je het als festival voor elkaar precies drie van mijn favorieten achter elkaar te zetten in de timetable. Voor mij persoonlijk headliners die vroeg op de dag spelen, dit in mijn voordeel dat ik de laatste treinreis van 9 uur kon halen. Anders is Nijmegen voor mij ook simpelweg niet haalbaar.

En wat was het de moeite waard zeg! Het begon om 15:00 uur met Heartworms. Een band die ik wat op de achtergrond voor zo een half jaartje volg en eigenlijk op deze dag pas echt goed ontdekt heb. Postpunk met veel variatie. Genoeg ruimte voor instrumentale stukken en het opbouwen van kleine minimale geluidsmuren. Met uit de googledoos wat aanvullende synth melodieën waarnaast wel live een melotron gespeeld werd, hoe tof is dat! Een melotron zie je ook niet meer alledaagse met bandjes op zak op het podium. De zangeres gaat heerlijk in op de door haar en band gespeelde muziek, gepaard met een dansje en wat samenspel pakt ze het publiek en podium helemaal in. Een band waarvan ik graag ter plekken een cd of lp had gekocht, maar helaas geen merchandise aanwezig was.

De start van Lebanon Hanover was wat vals. Het gitaarspel viel wat buiten het ritme van de drumcomputer. Jammer dat op zo'n moment ook een stuk of zes cameramensen voor het podium voor de eerste drie nummers foto's staan te maken, dat werkt misschien ook even niet mee, maar moet niet denk ik niet over te klagen zijn. Wat bouwde deze set halverwege toch wel weer erg sterk op zeg! Ongeveer de laatste vijf tracks waren killers! Letterlijk zelfs als opgeven moment Larissa Iceglass het snoer van haar microfoon als strop om haar nek hangt en hier continu aan rommelt. Waarbij William Maybeline over het gehele podium heen stampt en sprongen maakt. Bij het laatste gespeelde nummer Come Kali Come werdt de sfeer nog even aangedrukt met meer stoom en knielend gitaarspel.

Voor de derde keer mogen ervaren deze band en met Gilla band als volgende op de timetable de twee redenen dat ik hier naar toe was gekomen!

De Ierse Gilla band zag ik voor de vijfde keer waarvan voor de derde keer dit jaar. Dit was DE beste set die ik ooit heb gezien van de heren. NIET NORMAAL. En ze regelen het allemaal zelf, want ook de soundcheck doen ze precies zoals zij willen. En zelfs dat is het kijken en luisteren waard, daarin wordt zoveel geïmproviseerd en opgevoerd. De heren lijken dan zelfs over de grens willen gaan van geluidsbarrière, maar Doornroosje zegt dit is de max!!!

De set werdt geopend met 'Fucking Butter' waar de bass van Daniel Fox gelijk op de voorgrond hoorbaar is. Fox gebruikt in plaats van een bottleneck een glas of een bier flesje waarmee hij over de hals zijn gitaar heen slides, wat een geluid! Als heerlijke overgang volgt daar 'Going Norway' waar dit zelfde bass geluid nog even door getrokken wordt. De sfeer is gelijk gezet. Nijmegen weet hier wel lekker op te gaan en moshpits zijn vanaf dat moment al volop gaande. Alsof de band hier van geniet werdt de set alsmaar sterker en sterker. Met de cover Bodies gaan de remmen al helemaal los. De gitaar van Alan Duggan zwaait alle kanten op, wat een effectenbak gebruikt die man ook! Dara Kiely schreeuwt daar moeiteloos zijn teksten overheen waar drummer Adam Faulkner de boel opzweept met zijn drumwerk. Wat een heerlijke live band, een ECHTE aanrader voor noise/postpunk liefhebbersss!!!

Vrijdag 1 december

Catalytic Sound Festival in Merleyn, een inspirerend samenzijn

Het klein gehouden Catalytic Sound Festival improvisatietheater is het rijke initiatief van de uit Chicago afkomstige saxofonist Ken Vandermark. Deze muzikale nomade trekt de wereld rond om muzikanten en publiek met elkaar te verbinden. Het is een spannende mondiale samenzijn van artiesten waarbij de grenzen tussen gedragen poëzie, maniakale stembeheersing, freejazz uitspattingen en de daaraan leunende punkanarchie verslechterd worden. Een inspirerend feestje waar de muzikanten elkaar triggeren, uitdagen maar ook heerlijk dwars zitten. De aftrap vindt vanavond in het Nijmeegse Merleyn plaats, waarna het festival na een tussenstap in het Amsterdamse Paradiso in een andere samenstelling naar Washington D.C., Chicago, Asheville en eindstation New York uitwijkt.

In deze hoedanigheid treedt het gezelschap drie jaar geleden al in Nederland op. Written In Music is bij De Pletterij in Haarlem aanwezig, waar de The Ex leden Terrie Hessels en Andy Moor al een gedeelte van de show invullen. De 2023 editie is nog unieker, het volledige The Ex team is hier aanwezig. Arnold de Boer warmt de aanwezigen met zijn spoken word performance op, en de al ruim 35 jaar aan de band gekoppelde drummer Katherina Bornefeld voegt zich op het eind van de avond bij het gezelschap. Alleen al bijzonder vanwege het feit dat dit in bijna vijf jaar tijd de eerste keer is, dat het viertal samen de toeschouwers vermaken en misschien nog wel bijzonderder, dat ze de avond met een set aan nieuw The Ex materiaal afsluiten. 27 Passports is het laatste wapenfeit en stamt ondertussen ook al uit 2018.

De bevriende Guy Peters mag dit alles met het nodige gevoel voor humor aan elkaar praten. Deze goedlachse, muziek getrainde Belg is geen onbekende voor Written In Music. In het verleden mengt hij zich ook al onder de schrijvers en levert hij een aanzienlijk groot aandeel van de The Ex special af, waarbij de hooggewaardeerde jazzkenner zich vooral in de nevenprojecten verdiept. Na de The Ex jongeling Arnold de Boer nemen oudgedienden Terrie Hessels en Andy Moor het over. Ondanks dat The Ex al bijna 45 jaar actief is blijft Terrie Hessels die kwajongens uitstaling houden. Het is allemaal wat losser, maar nog steeds komt er een schroevendraaier aan te pas om de gitaar te mishandelen. De veelzijdigheid van een gitaar rijkt veel verder dan de plectrum beperking. Hij dwingt het instrument tot het uiterste, maar het is net wat minder agressief dan in vroegere tijden. Terry tikt over twee jaar de zeventig aan, van binnen gloeit dat provocerende anarchistenhart nog net zo warm als vroeger, al lijkt hij nu veel meer van het samenspelen te genieten. De Dog Faced Herman overgenomen gitarist Andy Moor heeft vanaf 2001 al de nodige speeluren op zijn rekening staan en is uiteraard ook nu dus present.

De Catalytic Sound katalysator Ken Vandermark pakt gelijk bij het The Ex tweetal zijn speelminuten op. Hij kreunt, zucht, kroelt zich ontspannen door zijn aandeel heen om vervolgens het strijkersstokje aan violist Ig Henneman over te dragen. Dat deze muzikant al tegen de tachtig jaar aanloopt, zie je niet aan haar af. Muziek houdt niet alleen haar brein jong, maar heeft blijkbaar ook op het uiterlijk effect. De Noorse exotica drummer Paal Nilssen-Love is een generatiegenoot van Arnold de Boer en Fie Schouten, en behoort tot de jonkies. Jaap Blonk was de vorige editie ook al aanwezig. Kort gewiekt en fris maakt hij met zijn verbale stemterreur de nodige indruk, al werkt dit bij een tweetal melige aanwezige dames wel op de lachspieren. Met enige schaamte verdwijnt het duo uit zicht, al moet je de kunsten van meesterentertainer Jaap Blonk niet al te zwaar opnemen. De ernst van de humor mixt prima met zijn verbale noise tovenarij. Fie Schouten heeft solo en in orkestsamenwerking de nodige speeluren op haar naam staan. Hier pakt de klarinetspeler haar momenten samen met Ken Vandermark in een improviserende strijkersset.

De veelgeprezen en met onderscheidingen gelauwerde dwarse Anneke Brassinga toont haar dichterskunsten en krijgt de zaal muisstil. Al is het Elisabeth Harnik die op de piano voor de nodige roering zorgt, waarop het publiek wat onrustig reageert. Ig Henneman is hierbij haar dynamische tegenpool welke de nodige rust in het geheel terugbrengt. De performance is net een tikkeltje te lang, je ziet de aanwezigen wat afdwalen en zich meer op de achtergrond plaatsen. Vergeet niet dat de kunstliefhebbers vooral voor de muziek aanwezig zijn, en zich minder tot de woordenmagie aangetrokken voelen. Gitarist Miguel Petruccelli wandelt wat zenuwachtig in de zaal rond. Zijn rusteloosheid wordt pas getemperd als hij eindelijk zijn stage momenten mag pakken. Ook bij hem overheerst de spelersdrang. Elisabeth Harnik gaat vervolgens chirurgisch aan de slag, legt de ziel en het geraamte van de piano bloot, en kietelt deze van onderen op voethoogte. Jaap Blonk gaat het duel aan, etaleert zijn gekte en geeft zijn stem een voorkeursbehandeling mee.

Toch blijven de The Ex bandleden de eyecatchers van de avond, al reageert het publiek hier in eerste instantie wat schuchter op. Voor mij voelt het nog net zo intens aan als jaren geleden toen ze het voorprogramma van Sonic Youth verzorgen. G.W. Sok is onvervangbaar, Arnold de Boer toont ook geen initiatief om hem te vergeten. Zijn inbreng is hoe dan ook geen vergelijkingsmateriaal, slechts aanvulling om die hiaten uit het verleden te dichten. The Ex blijft dicht bij zichzelf en speelt een handvol aan nieuw songmateriaal, waarbij ze de culturele uitvluchten van de latere albums minimaliseren en weer dicht bij die anarchistische oervorm komen. Recht toe recht aan punk, dansbaar publiekvriendelijk, en minder politiek getint. Mooi hoe dit muziekliefhebbers uit vergeten tijden toch weer herenigd. Kleurrijk materiaal wat het verlangen naar een nieuwe plaat alleen maar versterkt. Toch wel het hoogtepunt van de avond, het blijft jammer dat ze zich maar tot een paar tracks beperken. Het is dan ook geen The Ex concertavond, ze zijn slechts een van de radertjes van het veelzijdige Catalytic Sound Festival.

Zaterdag 2 december

Zeitgeist 2023 Doornroosje, een memorabele voortzetting van het eendaagse festival

Na een zeer geslaagde eerste editie van het eendaagse Zeitgeist winterfestival vorig jaar in Doornroosje, volgt nu de meer dan welkome doorstart. Nog meer artiesten, nog meer variatie, al is de nadruk terecht wel naar het vrijwel evenredige vrouwenaandeel verschoven. Het gebeuren in de blauwe café zaal is mij helaas ontgaan, door de strakke programmering beperk ik mij tot het rijkelijke aanbod wat de kleine paarse concertzaal en de grote rode zaal te bieden heeft.

Dat het festival doorgroei mogelijkheden biedt getuigt openingstrack Heartworms wel. Staat het gezelschap rondom Jojo Orme vorig jaar nog in militair tenue in de paarse zaal geprogrammeerd, dit keer zijn ze doorgeschoven om als openingsact in de grote rode zaal te openen. Gaat de frontvrouw in 2022 nog op in haar overheersende theremin geluidsantenne spel, deze keer gebruikt ze dit instrument gelukkig een stuk sporadischer. Haar statige boosaardige strakke houding is ondertussen zodanig afgekoeld dat ze van het hele podium gebruik maakt. Na een aantal nummers gaat de jas uit en beweegt ze sierlijk uitdagend voor het publiek. Ligt bij de eerdere tracks nog vooral de nadruk op het duistere gothic geluid, nu voegt Heartworms zelfs de nodige trancedance elementen toe. Het is een kwestie van tijd voordat ze de eerste volwaardige plaat uitbrengen, ik kijk er in ieder geval reikhalzend naar uit.

Voor de Nijmeegse Bumble B. Boy sensatie is het een thuiswedstrijd. Het melige concept van de Australische in imkeroutfit gehesen entertainer Tom Harden om het kinderfeestje van de jarige Pim te verzieken is leuk, maar komt waarschijnlijk tijdens de warme Zomerfeesten of zelfs op het grote Lowlands buiten meer tot zijn recht. Het oogt bewust te rommelig kleinkunst achtig (wat schijnbaar ook de opzet is), en het podium is net te klein voor hun groot opgezette show. Een mix van doldwaze uitspattingen die zich ergens tussen de new wave van Devo en Talking Heads staande houden, met twee danseressen welke met hun ongepaste aangepaste choreografie de boel aardig opzwepen. Het zijn vooral de funksoulblazers die het accent voornamelijk op de jaren tachtig leggen. Het is met de ingehuurde clown geniaal uitgewerkt, maar ik verlaat voortijdig deze megaparty voor de volgende act in de grote zaal. De “kinderen” mogen wat mij betreft al wat eerder opgehaald worden.

Het Brits Duitse Lebanon Hanover duo is al vanaf 2010 actief, en is vandaag de seniorenband van Zeitgeist. Ze brengen oldschool gothic met een inspirerend coldwave randje. De diepzware stem van de excentriek bewegende bassist William Maybelline vormt een fraai evenwicht met de dromerige druggy vocalen van de mysterieuze gitarist Larissa Iceglass die zich wat schuchter geheimzinnig in de luwte van het podium opstelt. William Maybelline zoekt het contact met het publiek op, plaatst zich vooraan op het podium en poseert voor de aanwezige persfotograven en het publiek welke dit moment voor altijd op hun telefoon willen vastleggen. Zijn Electric Body Music danspassen hebben een aanstekelijk uitnodigend effect op het volgzame publiek. Eigenlijk horen het vergelijkbare Heartworms en Lebanon Hanover in de nachtelijke volle maan uren thuis, en staan ze nu dus in de middag geprogrammeerd, maar met een dag die om 15:00 uur begint en net na middernacht eindigt, is dat onmogelijk. Zelf ben ik blij dat er aan de gothic postpunkers gedacht is, en ze hiermee zeker aan hun wensen voldoen.

Wordt de vier jaar geleden overleden Keith Flint afgelopen week nog zichtbaar bij de The Prodigy doorstart tijdens het Ziggo Dome concert gemist. Vanavond profiteert het uit Los Angeles afkomstige Sextile van dit gemis en presenteert frontman Brady Keehn zich als een reïncarnatie van deze grootheid en is hij het levende bewijs dat cyberpunk nog lang niet dood en begraven is. Een anarchistische compromisloze jaren negentig rave beleving zonder wetten en regeltjes, maar wel met die amicale verbindende Summer Of Love waanzin. Een echte clubband die schaamteloos gebruik maakt van retro housesamplers, gabber en alles wat de 120 beats per minute grens overschrijdt.

Na een snelle hap wijk ik op tijd uit om vooraan bij Gilla Band een plekje te bemachtigen. Dara Kiely, wat een beer van een man is deze Ier toch, staat tijdens de eerste songs nog in schaduw gehuld frontaal in het midden van het podium geplaatst. Hij bespeelt de dreiging, veroorzaakt de nodige rumoer in het ophitsende publiek en als het dan vervolgens helemaal los gaat, zoek ik een observerend plekje ver van de hardcore moshpit op. Daar sta ik bijna oog in oog met gitarist Alan Duggan die als een manisch hondsdol wezen rondjes rondom zijn effectenapparatuur draait, knielt en aan de nodige knopjes en pedalen draait om de onheilspellende sound nog meer diepgang te geven. Het luide schreeuwerige stemgeluid van Dara Kiely zou zelfs nog zonder microfoon achter in de zaal hoorbaar zijn, een geweldenaar die gecontroleerd het publiek bespeeld, en ze net nog wat extra energie schenkt. Het zoveelste bewijs dat de Ierse postpunk noise domineert en zich prima naast de Britse tegenpolen staande houdt.

Het Britse Dream Wife benadrukt nogmaals het belang van het jezelf durven te zijn, je veilig en erkent voelen en dat het individu belangrijker is dan het kortzichtige hokjes denken. Een positieve boodschap verpakt in lieve girlpower punksongs. Het heerlijk heen en weer stuiterende tweetal bestaande uit gitarist Alice Go en bassist Bella Podpadec mengt zich al spelende tussen het publiek, terwijl de goedlachse zangeres Rakel Mjöll zich sensueel over het podium voortbeweegt en Alex Paveley gejaagd op de achtergrond zijn drumpartijen afwerkt. Contact is hoe dan ook vanavond het alles verbindende sleutelwoord. Viel dit mij bij de vorige editie bij de aanwezige bezoekers al op, nu vormen de aanwezige bands hierin ook een groot aandeel.

Wu-Lu schotelt ons een donkere mix aan reggae, ska, jazz, hiphop en trippende postpunk voor. De militante beats refereren aan het betere The Clash werk, en misschien is deze hedendaagse working class hero daar nog het beste mee te vergelijken. De uit het Londense Brixton afkomstige artiest is met zijn mengeling aan stijlen een straatvoorbeeld waarbij de teksten over racisme en politieke ongelijkheid zo in het heden te plaatsen zijn. Wu-Lu is een verhalenverteller van de hedendaagse generatie, waarbij de onvrede in het hoekige gitaarspel en uitwaaiende noise velden een passend antwoord krijgt. Wu-Lu bouw vanuit alle rust hun show op, waarbij het uiteindelijk na een grimmige krachtexplosie tot stilstand komt.

Bij Cumgirl8 ligt de simpele vermakelijk scoren nadruk wel heel erg bij de schaars geklede nasty girls en de non-verbale seksuele handelingen die ze in eenvoudig te begrijpen gebarentaal uitvoeren. Zelf voel ik mij hier een beetje ongemakkelijk en onprettig bij, ondanks dat ze genoeg merchandise bij zich hebben, loop ik nou ook weer niet snel in een Cumgirl8 shirtje te pronken. De zang gaat in het punkie shoegazer geweld kopje onder. Op muzikaal vlak is dit de minst interessante act van het Zeitgeist gebeuren, maar daarbij speelt ook de mindere geluid controle een grote rol, welke schijnbaar voor een grote zaal afgesteld staat. Misschien is Nijmegen wel te nuchter voor Cumgirl8. De Courtney Love in een bad trip uitstraling weet mij niet te raken, en ondanks dat er genoeg op het podium gebeurt, wijk ik op tijd naar de grote zaal uit om daar een plekje vooraan bij Shame te bemachtigen.

Het Britse Shame met de charismatische Eddie Green die gedurende het optreden iedereen van de eerste rij een boks uitdeelt, over zijn hoofd aait of zelfs eventjes de handen schudt. Eddie Green die vanaf de eerste seconde al een uitnodigende houding heeft en het aanwezige publiek gebaart om dichter bij het podium te komen. Dat het gemeende contact vandaag al eerder zo op de voorgrond staat vermeld ik al eerder, maar deze hardcore postpunk zanger gaat net een stapje verder. Regelmatig duikt hij het publiek in om al staand surfend boven de menigte verder te zingen. Er ontstaat al snel een heuse moshpit, een krioelende slangenkuil waarop crowdsurfende bezoekers het ouderwetse festival gevoel oproepen. De beveiliging kijkt wat argwanend toe, en weet zich met deze situatie geen raad. Het gaat er weldegelijk hard aan toe, maar het publiek houdt elkaar ook zelf goed in de gaten.

Shame is het absolute hoogtepunt van de dag. Laat de laatste Food for Worms plaat nog een alternatieve experimentele ontwikkeling horen, live staan ze nog steeds voor dat hardwerkende oergeweld garant. Het is de laatste show van het jaar, en het is de opzet om 2023 met een geslaagd gemeend feestje af te sluiten. Het is een mooi gegeven dat Doornroosje deze eer toegediend krijgt. Shame staat dus voor dat saamhorigheidsgevoel. Dit zijn de memorabele optredens waarover je voor langere tijd napraat en waarvoor je een concertkaartje koopt. Shame is publiekelijk bezit, en zo hoort het ook. Die interactie moet je voelen. Op het podium gebeurt verder ook meer dan genoeg. Bassist Josh Finerty rent als een dolle heen en weer en maakt al spelenderwijs verschillende gevaarlijk uitziende salto’s. Capriolen die ik vroeger vooral bij de pretpunkers van NOFX zag, maar welke ook prima tussen de ernstige maatschappijkritische tracks van Shame passen. Een heerlijke jonge honden mentaliteit waarmee ze hun voorvechtersrol nogmaals verstevigen. Waarschijnlijk zijn ze zelfs wel de beste hardwerkende postpunkband van dit moment en dat loont zich in een voortreffelijk optreden.

Als ik daarna met suizende oren de after party met Lambrini Girls in de kleine zaal opzoek, tref ik daar zangeres Phoebe Lunny midden in het publiek aan. Voor het gemak heeft ze haar gitaar eventjes in de handen van een toeschouwer gestald en houdt iemand anders de microfoon voor haar vast. De volgzame menigte gaat op haar verzoek op de grond zitten, waarmee ze een aangenaam gevoel van intimiteit creëert. De rest van de band volgt haar voorbeeld, waarna het vervolgens weer helemaal los gaat. Ze zoekt bewust het contact op en stelt tijdens het optreden geïnteresseerde vragen aan de aanwezigen. Het is chaotisch amicaal, maar dan wel met een hard verdiende puurheid. Natuurlijk herhaalt ze dit trucje bij elk optreden en behoort het tot aanstekelijke riot grrrl Lambrini Girls handelsmerk. Het werkt in ieder geval, en dat is zeker als je op het einde van de avond voordat de lichten aangaan geprogrammeerd staat wel zo prettig. Zeitgeist heeft hun bestaansrecht definitief verzilverd, een leuk alternatief om in de koude wintermaanden dat festival gevoel te continueren. Doornroosje geeft het op hun site al aan, wordt vervolgd op 7 december 2024.

03 december 2023 Hink festival @Paard, Den Haag is een nieuw eendags indoor festival. Het heeft een interessante line up met namen die ook wel eens op Grauzone of Sniester hadden kunnen staan. En tja als je die artiesten/bands niet op bovenstaande gepland krijgt dan krijg je dus Hink denk ik maar zo!

15:45-16:30 Laura Palmer maakt een live comeback in het PaardCafe. Shoegaze met daar tussen in wat postpunk/indie rock invloeden. Jammer dat die bepaalde shoegaze laag hierin bijna verdronk. Het lag mij niet helemaal en mocht van mij wat meer shoegaze zijn. De geluidsmuren op sommige stukken waren dan wel weer een fijne uitkomst en liet ook zien en horen dat de band goed kan opbouwen naar een climax van een geluid.

17:30-18:20 Holy Wave na een paar jaar weer terug in het Paard, deze keer in de kleine zaal. De vorige keer kwam dit met een lo-fi geluid live erg goed over, nu lijkt het allemaal vrij doorsnee en saai. De band speelde nu heel erg binnen de lijntjes en op safe. Zelfs een fijne fuzz riff belande nog op de achtergrond. Nergens echt meer spannend, terwijl er genoeg momenten waren om psychedelische door te pakken.

19:30-20:20 the Gurriers eindelijk eens live gezien. En ja deze band beloofd veel, want een album of ep hebben ze nog niet. Maar met een aantal singles en tracks wisten ze wel even binnen 50 minuten de kleine zaal om te gooien. Heerlijk hoe de frontman het publiek wist op te zwepen en iedereen mee kreeg zonder teveel moeite. Heel erg fijn gitaarspel ook met hier en daar zelfs pakkende melodieën en flinke uit schieters. Postpunk met ergens toch een eigen touch, the Gurriers gaat niet buiten de grote namen vallen. Houd dat in de gaten dus!

20:30-21:30 Tramhaus Rotterdam maar nu even in Den Haag. De frontman uit nog zijn complimenten naar de programmering toe en zegt vereerd te zijn er tussen te mogen spelen. Het Haagse publiek mogen deze Rotterdammers wel. Na toch enkele tracks komt het publiek wat opgang en ontstaan er ook al wat moshpits. Live is dit een heel erg goede postpunk band van eigen bodem wat langzaam al een beetje Europa heeft mogen veroveren. En zelfs Japan, waar ze net van terug waren gekomen mocht hier al van proeven. Erg fijn ze weer live te mogen zien, maar na zo'n veertig minuten toch maar even door naar het Paardcafe om daar de drukte voor te zijn.

21:30-22:20 psychotic monks uit Frankrijk haalt alles uit de kast om in een kleine zaal als PaardCafe groots aan te pakken. Ze doen ook hun bandnaam eer aan. En dat zien we allemaal terug in die 50 minuten aan optreden. De band combineert ambient met postpunk (als ik het zo mag omschrijven). De Franse bouwen de tracks geleidelijk op waarna er meestal ruimte is voor een uitbarsting of geluidsmuur waar het experimentele van af spat. Mij nog niet eerder in het oor ontvangen, maar bij deze voor mij de verrassing van het jaar. Gezien ze al drie albums op zak hebben ga ik dat maar eens even beluisteren!

22:30-23:20 Heartworms sluit het festival af. Nog geen 24 uur geleden ontdekte ik de band live in Nijmegen, ook op zo'n eendagsfestival. Fijn om de band nu binnen uren van tijd weer live te mogen zien. Ondanks de zelfde gespeelde nummers vond ik dit nergens weer saai om her te beleven. Het is vrijwel erg op sfeer gespeeld en heeft wat weg van gothic. Hier straalt de band/logo ook naar uit. En dat is voor mij als ontdekking een fijn aanzien met zeer goede en pakkende nummers waar ik eigenlijk naar verlang deze op cd of lp te horen. Nu schijnt er al een ep te zijn of een album uit te komen dus ik ga dit even in de gaten houden om mijn donkere gothic kant te kunnen gaan voeden.

Ook ik heb afgelopen zondag een heerlijke dag gehad in Den Haag bij Hink Festival. Met een ijzersterke line-up en uitstekende organisatie is dit festival wat mij betreft voor herhaling vatbaar. Een korte samenvatting:
- Lewsberg (kleine zaal): Deze Nederlandse band met de opvallende praatzang stond hoog op mijn lijstje. Live klinkt het strak, maar de band moet toch wel putten uit een vrij eentonig en lowtempo oeuvre. Een fijne start van de dag, maar een fijn idee dat het tempo later nog flink opgeschroeft zal worden.
- Marathon (café): Als fan van het eerste uur was ik al erg te spreken over het optreden bij Loose Ends in Utrecht. De jonge Amsterdamse band speelt strak en straalt van het speelplezier. Met name de gitaarriffs zijn heerlijk, waar de zang van Kay Koopmans qua kwaliteit een beetje achterblijft. Zijn enthousiasme en uitstraling maakt echter veel goed. Zelf was ik niet zo te spreken over de afstelling van het geluid. De gitaren en zang werden vaak overstemd door de bas en de drums.
- Personal Trainer (grote zaal): Prima live band, maar met het songmateriaal weten ze me zelden tot nooit te raken. Halverwege vertrekken we om even wat eten te scoren.
- Gurriers (kleine zaal): De gemiddelde leeftijd van het publiek bij Hink is net als bij Loose Ends (waar Gurriers voor mij dé ontdekking was) vrij hoog. Bij de start van Gurriers' optreden vraag ik me dan ook hardop af of er überhaupt nog wat in de zalen bewogen of zelfs gepit gaat worden. Gurriers heeft hier wel een mening over: het is hun laatste optreden van dit jaar en ze zijn duidelijk gekomen om de boel af te breken. Mijn voorspelling wordt al tijdens het tweede nummer teniet gedaan. Vooraan ontstaan de eerste pitjes en aan het einde van het optreden is de pit zo'n dertig mensen groot. Het optreden is weer waanzinnig goed: de charismatische zanger zingt sterk, het gitaarwerk is om door een ringetje te halen en het songmateriaal zit gewoon heel goed in elkaar. Ik melde het hier na Loose Ends al eerder, maar hierbij dan weer: houd deze band in de gaten en vooral, ga deze band live zien.
- Tramhaus (grote zaal): Van begin tot eind is het optreden van Tramhaus weer een genot voor het oog en oor. Het publiek heeft wel bijzonder veel tijd nodig om los te komen. Maar uiteindelijk eet de zaal uit de hand van frontman Lukas Jansen.
- Psychotic Monks (café): Wow, inderdaad Lars Muziek.: deze band doet zijn naam eer aan. Op het ene moment klinkt het als een grote rave, op het andere moment word je omver geblazen door kneiterharde postpunk. Als toeschouwer blijf je geboeid kijken welke kant het nu weer op schiet. Jammer dat de band het volle uur niet vol maakt, want had er graag nog meer van gehoord.

Voor Heartworms heb ik helaas geen energie meer. Bovendien moet ik de volgende dag weer acte de présence op kantoor geven, en heb ik nog een tocht naar Amersfoort voor de boeg. Al bij al een heerlijk festival waar ik volgend jaar toch wel weer blind heen wil gaan.

04 december 2023 STRFKR @Melkweg, Amsterdam keert na tien jaar tijd eindelijk weer terug naar Europa. De muziek van de voluit genoemde band(naam) Starfucker heeft een grote reputatie achter de rug. Het solo project van frontman Josh Hodges groeide al snel uit tot een vierkoppige indie pop band uit Portland. Live heeft de band wel eens groots uit gepakt met hele entourage en verkleedpartijen er aan toe. Vanavond hielt de band er in ieder geval een reguliere show aan over. Met niet al te veel poespas, maar wel aanvullend verschillende dia's en afwisselend licht. Deze zijn goed afgestemd op elkaar wat bij sommige tracks zelfs wat psychedelisch weet over te komen. Het werkt in ieder geval goed op de live uitvoering en neemt je helemaal mee in de muziek van de band. Space geluidjes aan bliepjes zijn dan ook af en toe zeker niet weg te horen, waar de band zelfs een ambient album heeft uitgebracht is dat ergens in de verte nog wel hoorbaar. Toch blijft deze band indie pop en heeft zich daar al in bewezen.

De aanstekelijke hits als bijvoorbeeld 'Florida' en 'Isabella' werken carchy in het gehoor en vragen bijna om mee gezongen te worden. Wat afgewisseld wordt met dansbare tracks als 'Fantasy' en 'Tape Machine' waar de heupen echt even los mogen. En het publiek in de Melkweg is daar enthousiast genoeg voor en haalt met dansjes en gejuich het tien jaar lang wachten er helemaal uit. Ook de band speelt met plezier hun set af. Ze spelen goed op elkaar in en laten af en toe zo even horen dankbaar te zijn voor het aanwezige publiek. Met vijf albums op zak en vele hits blijft er een strakke setlist over van negentien gespeelde nummers in ruim anderhalf uur tijd. Daarin heeft de band redelijk wat gegeven om de fans van de afgelopen tien jaar tevreden te houden en nieuwe fans binnen te slepen. Als ze nu Europa niet zo snel weer laten wachten zien we de band hopelijk snel weer terug voor een uitgebreidere tour!

Gisteren gezien in een uitverkochte grote zaal van De Oosterpoort in Groningen, Danny Vera.

Het was de tweede keer dat ik Danny Vera ben gaan kijken. De vorige keer was er sprake van een soort nachtclubsetting. Deze keer stond het podium midden in de zaal en kon het publiek ook op wat gewoonlijk het podium is. Het nieuwe podium bestond uit een vierkant met tegels die oplichten en microfoons aan iedere zijde, zodat Danny aan elke kant kon staan om te zingen. Dat betekent aan de ene kant dat je soms tegen zijn rug stond aan te kijken, maar aan de andere kant dat hij soms erg dichtbij was. Hij wilde een intiem gevoel oproepen. Hij vertelde nog dat Barry Hay het hem ernstig afgeraden had. Ik vond het gaaf gedaan.
De verdere vormgeving was ook dik in orde met lichtjes boven het podium en in verschillende kleuren lichtgevende letters van zijn naam achter in de zaal.

Dan de muziek. Die was duidelijk, in lijn met zijn nieuwe plaat, meer op Rock 'n Roll georiënteerd en minder op de ballads. Die kwamen natuurlijk wel langs, net als een heerlijk bluesnummer. Het podium werd gedurende het optreden steeds meer gevuld. Totdat er uiteindelijk twee achtergrondzangeressen, iemand achter het Hammondorgel, een saxofonist, een drummer, een gitarist en een basgitarist op het podium stonden, al dan niet in wisselende samenstelling. En die konden allemaal spelen, waren goed op elkaar afgestemd en toonden veel speelplezier.

Maar het draait om Danny die in roze pak toch echt de show stal. Wat kan hij toch echt mooi zingen, hij is een sterke entertainer en de show was echt goed opgebouwd. Zo stond hij op een gegeven moment op het eigenlijke podium tussen de mensen daar om solo twee covers te doen (Zijn het je ogen? en In the Getto) om later weer swingend voor de dag te komen. Hij weet ook nog een boodschap over te brengen zonder sentimenteel te worden. Echt een geweldige artiest. Kan oprecht zeggen dat het hem gelukt is ruim twee uur lang me te laten genieten.

Gisteren gezien en gesproken in Cultureel Café de Amer te Amen: Cesar Zuiderwijk en Sietse Huisman. Een avondje dat het midden hield tussen een talkshow, interview, drum clinic en het wederzijds debiteren van smakelijke anekdotes. Na afloop twee paar gesigneerde drumsticks gekocht en met de mannen op de foto gekomen. Ik had de eer om, conform Amer traditie, de heren namens het publiek voor de avond te bedanken. Na afloop werd ik aangesproken door een dame die Cesar's vrouw bleek te zijn die me vertelde dat ze erg had gelachen om mijn 'conference' en dat ze me graag mee zag gaan op de rest van de tournee.

Leuk. Ik zou niet weigeren! (als het in je agenda zou passen)

Masta Ace en Marco Polo in de Hall of Fame in Tilburg.
Hiphopshow van topniveau. Ace is live heel goed. Perfect verstaanbaar, energiek, enthousiast en puttend uit een geweldige catalogus. Volgende maand komt daar weer een nieuwe plaat met MP bij en de twee tracks daarvan klonken ook prima.
Het hele optreden steekt perfect in elkaar, ook de wisselwerking met zijn vaste kompaan Stricklin. Misschien voor sommigen te bedacht af en toe, maar ik houd wel van hoe serieus Ace zijn liveshow neemt.
Dat is ook de reden dat het anderhalf uur blijft boeien met natuurlijk veel werk van Disposable Arts en A Long Hot Summer.
Heb de beste man nu 12 keer gezien en het blijft genieten, ookal is hij inmiddels 57. Ongekend dat hij sinds 88 relevant blijft in een genre als hiphop. Niks dan lof voor dit optreden.

Op welke foto?

A dirty mind is a joy forever.

Johnny Marr schreef:



chevy93 schreef:



Het moest tot de reactie van chevy93 duren voordat bij mij het kwartje viel
Voorlopig nog geen reden om me uit te schrijven...

Ze noemen hem niet voor niets Vjèze Johnny. Het is altijd schunnig bij die jongen.

Hahahaha kom op dat is erom vragen! Of is 'op de foto komen' daadwerkelijk een Hollandsch gezegde dat ik als simpel Belgje niet ken?

Love you hé nlkink, jij weet. No hard feelings. No pun intended. Jwz.

Ja, dat weet ik niet. Misschien had ik moeten schrijven: "Op de foto gezet" of iets aanverwants. Ik heb een paar dagen op een reactie zitten broeden omdat ik jouw reactie niet kon 'plaatsen'.

No pun taken, Johnny Marr!

Nee, een foto 'trekken' van jullie klinkt lekker.

A propos foto: werkzaam bij Bruna heb ik ooit mee mogen maken in een niet nader te noemen filiaal dat een vunsmans een Candy (beavers inside) opende en de plaatjes kuste - vrouwelijke collega die vol afschuw keek: "rare vent, dat doet ie wel vaker". Actie gevraagd, ik liep naar de man toe en zei: moet ik 'em voor u inpakken of eet u 'em hier op?. Vent rekende 'em af - vlak daarna kregen we instructie van het hoofdkantoor om de Candy en de Chick voortaan één ingepakt (cellofaan) exemplaar in de winkel te zetten en een stapeltje achter de toonbank te leggen.

Poep - "hij kwam in mijn poep" - en poepen is nog zo'n signifikant verschil - net als de elekricien die zegt dat ie even naar de wagen moet om een nieuwe "piel" te pakken.

In het Vloms kan je trouwens ook trekken op je vader

Helder zoals altijd, Mju! Bedankt voor je bijdrage!

Finn Andrews (of the Veils solo) 10 december Nieuwe Kerk Haarlem, 12 december het Paard Den Haag

Ik had me ingesteld op de hele band, maar het was toch echt Finn Andrews in z'n eentje. Hij gaf aan met de trein de concerttour te doen en dan op iedere plek per post z'n merchandise te laten droppen. Enfin, in z'n eentje dus, met de ondersteuning van gitaar of keyboard.

Het optreden in de kerk was alleen met zitplaatsen. De muziek van Finn solo en van the Veils leent zich prima voor een dergelijk zitconcert, het was echt genieten. Uit alle periodes kwamen er nummers langs plus een tribute voor Shane MacGowan. In het Paard bijna alleen maar staanplaatsen, maar ook daar wist hij de aandacht van alle bezoekers te vangen. Geen gepraat, kijken, luisteren en genieten. De gitaar was op het einde kapot, maar dat werd moeiteloos opgevangen door verder te spelen op het keyboard.

Beide optredens waren erg tof, maar de kerksfeer maakte het optreden in Haarlem net iets meer indrukwekkend.