Ik probeer je te volgen Maar over het algemeen ga m'n trouwe volgers niet achter me staan bij een concert, want ik ben 1.99

Zonder gekheid, uiteraard hou je rekening met de mensen om je heen. Als ik een nummer wil opnemen hou ik mijn telefoon pal voor m'n gezicht (of lager, als de mensen voor me ruim een kop kleiner zijn). Daarmee blokkeer ik geen extra zicht. In kleinere zalen met relatief lage podia sta ik het liefst ook wat meer aan de zijkant, zodat er minder of geen mensen achter me hoeven te staan (voorbeeld: bovenzaal Paradiso, daar sta ik perfect tegen de muur).


Een GoPro op een pet gemonteerd zou natuurlijk idealer zijn, puur vanuit het gemak gezien. Maar dan krijg je weer gezeik met zalen die dat als professionele apparatuur zien

Zolang we niet doorslaan in gedrag wat anderen als hinderlijk kunnen ervaren, is het wat mij betreft niet te. Ik neem aan dat jij het koppel dat naast je staat ook niet direct aanspreekt als ze eventjes (hoorbaar) met elkaar praten hebben terwijl de band speelt.

Onderschat niet hoeveel fans het tof vinden om (goede kwaliteit) live-opnames van een favoriete artiest terug te kijken. Het is voor mij echt een kleine moeite om een paar nummers op te nemen, zonder dat ik anderen in de weg zit. Als ik 1.70 was geweest werd het natuurlijk een ander verhaal.

Misschien komt het doordat ik pas in het mobieltjestijdperk ben begonnen met naar concerten gaan en dus niet anders gewend ben, maar ik vind het filmen met mobieltjes helemaal niet zo irritant eigenlijk.
Wat trouwens wel anders is voor pratende mensen tijdens een concert, vooral als het tijdens rustige nummers gebeurt waardoor het duidelijk hoorbaar is.

Maar daarmee maak je de mensen achter je niet blij, want die kijken naar zo'n overbelicht schermpje.

Ik maak zelf ook wel één filmpje per concert eigenlijk, maar dan probeer ik het in ieder geval wel zodanig te doen dat mensen achter me niet tegen een schermpje hoeven te kijken.

Overigens is het bij concerten voor tieners helemaal schering en inslag naar het schijnt. Zo'n concert van Harry Styles is één groot TikTok-fest naar het schijnt.

Nu waren er vroegah geen mobiele telefoons dus dat was ook geen issue maar ik kan me van de concerten uit de jaren 80 en begin jaren 90 ook niet herinneren dat er zoveel (en hard) oeverloos geouwehoerd werd. Wie kan dat (a)sociaal fenomeen verklaren?

Consumentisme, individualisering, maatschappelijke verruwing. Zoiets?

Een keer een concert in mijn eigen stad: Bad Nerves in het Burgerweeshuis. Waar het de vorige keer dat ik ze zag, in de bovenzaal van Paradiso, redelijk tam bleef, ging dit er vanaf de eerste seconde hard op. De blauwe plekken op mijn armen zijn een dag later de stille getuige. Bijkomend voordeel is dat de kans dat er iemand met een telefoon staat te filmen voor je neus in de moshpit een stuk kleiner wordt

Ze staan ook op Left of the Dial trouwens dus een aanrader voor de mensen die daar dit weekend heen gaan

Net terug van een heerlijk concert van Riverside in TivoliVredenburg. Uitverkochte zaal, enthousiast publiek, overal stonden, zongen en dansten mensen. Fijne sfeer, erg genoten.

Eerste keer Riverside, smaakte naar meer dus dat gaat ook gebeuren. Mooi concert!

Gisteren Sor en Sticks gezien in de Effenaar.

Hoewel ik de muziek en creativiteit van Sor erg kan waarderen, vond ik het live niet goed tot zijn recht komen. De live autotune en het geluid dat soms de wensen overliet werkten ook niet echt bevorderend.

Sticks kwam zoals altijd sterk en had een verrassende show met voornamelijk nieuwe tracks. Erg leuk om te zien en weer eens wat anders dan een show vol hitjes.

Heb een klein stukje van Sor meegekregen. Deed me live net zo weinig als wanneer ik het thuis wel eens op zet. Ach sympathieke vent wel, maar misschien kan ie de volgende keer de autotune wel uitzetten tussen de numemrs door. Dan kan ik ook verstaan wat hij allemaal verteld!

Sticks was weer een feestje inderdaad. De nieuwe nummers waren bij vlagen best ok, bij vlagen erg gaaf! En de paar hits waren als vanouds. Knap wel hoe hij alsnog met veel onbekend materiaal bij zo'n gratis concert alsnog de hele zaal wel mee krijgt. Sowieso ook een opvallend jong publiek (of wordt ik ouder?). Daarnaast nog wel goed gelachen toen een shoutout van mn maat verkeerd werd verstaan door Sticks ("Sinterklaasraps?").

Haha die Sinterklaasraps had ik meegkregen ja. En inderdaad een opvallend jong publiek!

Gisteren dag 1 van Left of the Dial festival in Rotterdam. Uitgebreider verslag zal ik zondag wel schrijven als alle dagen erop zitten. Hoogtepunt van gister was toch wel Butch Kassidy. Voor de Song van het Jaar spelers ringt dit wel een belletje, die gaan nog wel vaker een maandfinale halen. Verder waren Egyptian Blue en FEWS erg goed. Cowboyy heeft potentie, maar is nu nog een achtbaan zonder einde.

Gisteren... Gazpacho in de Boerderij.

Het was een beetje een last-minute ding. Ik was het eigenlijk alweer vergeten, maar op de dag zelf kwam ik het concert toevallig tegen. De Boerderij is voor mij met het OV niet te doen (vooral de terugreis), maar ik kon een auto lenen, dus uiteindelijk toch gegaan. Geen spijt van!

Ze speelden een 'By Request' show. Dat wil zeggen: de fans konden vooraf stemmen en dan speelden zij de meest bestemde nummers. En uiteindelijk hebben ze volgens mij zelf een selectie gemaakt, want ze gingen kriskras door elkaar en een paar hoge nummers zijn volgens mij niet langs gekomen.

Afijn, de nummer 1 verbaasde me wel. Winter Is Never is blijkbaar de favoriet. Sowieso is Tick Tock blijkbaar iets populairder dan Night, want de nummer 2 was The Walk en de nummer 6 Tick Tock. Beide werden volledig gespeeld. Volgens setlist.fm is het voor het eerst sinds 2009 dat alle drie delen van Tick Tock gespeeld zijn.

Zelf was ik vooral in mijn nopjes met het trio Dream of Stone-Chequered Light Buildings-Upside Down. Even had ik de hoop dat ze Night integraal zouden spelen, maar helaas bleef Valerie's Friend uit. En tot mijn teleurstelling bleef Massive Illusion (mijn favoriet) ook uit!

De band zelf was overigens goed in vorm. Niet dat ik vergelijkingsmateriaal heb, want dit was de eerste keer dat ik ze gezien heb. Ze hadden er duidelijk schik in en de chemie tussen hen onderling en met het publiek kwam duidelijk naar voren. Het geluid was ook prima (dit was ook mijn eerste keer Boerderij), maar achteraf had ik toch mijn oordoppen mee moeten nemen; de muziek van Gazpacho is blij vlagen toch harder dan gedacht.

P.S. In het licht van eerdere opmerkingen in dit topic: voorafgaand aan het concert werd het verzoek gedaan om het ouwehoeren buiten de zaal te doen, en om het filmen tot een minimum te beperken. Ik weet niet of het wat zegt over het typische Boerderij-/Gazpacho-publiek, maar de schermpjes bleven goeddeels in de zakken van de mensen.

Shellac in Paradiso 020

Shellac trad weer eens op en wel op de vanwege ADE onbetamelijke aanvangstijd van 19:00 (het voorprogramma dat ik niet heb gezien zelfs al om 18:00). Een zeiknat geregend en talrijk publiek zag de band in grootse vorm. Van alle keren dat ik ze zag was dit een van de beste zo niet het beste concert. Shellac is live gewoon heel leuk om te zien: meer dan een band die hun liedjes staat te spelen, maar zonder dat er veel show bij komt kijken. Door middel van kleine gekkigheidjes (zoals het bekken dat boven Todd Trainer hangt) maar vooral door heel veel interactie met het publiek voelde het intiem. Tegelijk gingen de nummers behoorlijk "loos", meer dan ik eerder bij ze heb gezien. Veel energie! Steve Albini vertelde over de band die hij voelde met Paradiso omdat hij een plaat van Link Wray koestert die in de poptempel is opgenomen. Na afloop alleen maar lachende breedbekkikkers in het publiek: iedereen was ingepakt. Bijzonder concert, bijzondere band.
En nog 5 hele toffe nieuwe nummers op de koop toe. Het schijnt dat de nieuwe Shellac-plaat allang is opgenomen maar dat het uitbrengen nogal moeite kost.

Setlist (met in cursief de nieuwe nummers):

The World Series of Dick Sucking
Copper
Compliant
Squirrel Song
Scrappers
Riding Bikes
All the Surveyors
The Girl From Outside
Dude Incredible
Killers
Dog and Pony Show
Wingwalker
My Black Ass
Steady as She Goes
Chick New Wave
I Don't Fear Hell

Volgens mij hebben ze wel veel van de hoge nummers gespeeld hoor: Winter is Never was 1, The Walk was 2 en nog iets (want twee delen), Tick Tock was 3/6/7, Black Lily 5. Vul nog ergens de Night nummers en de twee I've Been Walking Part 2 delen in, Sapien op 12, en ik denk dat het prima kan dat ze niks geskipt hebben. Misschien wel één nummertje minder door die delay vanwege de tech issues tijdens Dream of Stone, die indruk kreeg ik wel een beetje.

Ik vond het zelf verrassend en tof dat ze Defense Mechanism speelden.



Ze waren inderdaad in een goede bui! Vorige keren dat ik ze gezien had ook, maar nu nog wat meer.

Personal Trainer maakt in Doornroosje hun veelbelovende favorietenrol live volledig waar

Ondanks dat we nog moeten wennen aan de kou en de regen is het een mooie herfstavond in Doornroosje. Het personeel geeft je al bij binnenkomst dat speciale good feeling gevoel mee en het is niet verkeerd om met een supportband als Max Hell te beginnen. Zelf ben ik een groot liefhebber van Pixies en ook de Max Hell frontman loopt met die noisy surfrock weg. Hij schaamt zich er niet voor om zijn idolen tijdens interviews te noemen en hij heeft ook net zo’n heerlijke oerschreeuw als Frank Black en de vrijwel identieke samenzang met gitarist Mirjam maakt het wel af.

Max Hell is een echte Popronde band, en het is een unieke kans om als supportact dit talent een klein speeluurtje te gunnen. Daar begint het allemaal. Heel eventjes waan ik mij weer zestien jaar en kijk ik ongemakkelijk naar de jaren negentig uit. Bewapend met Pixies op mijn discman luidt ik de kleurrijke eighties uit. Achteraf gezien het voorprogramma van de jaren negentig, hier dus een soortgelijk voorprogramma van de Personal Trainer indierockers. Met veel overtuiging brengt een zeer goed spelende Max Hell hun eigen nummers, ze hebben alleen de pech dat Willem Smit als een vernietigende bulldozer al het voorgaande laat verbleken.

Het is amper te vatten dat Willem Smit eigenlijk in eerste instantie de hele Personal Trainer Big Love Blanket plaat van voor tot achter ingespeeld heeft om deze vervolgens in de studio met andere muzikanten te voltooien. Op het podium klooit hij maar wat heen, sloopt de rand van een megafoon en wandelt hij amusant als een vervelende stoorzender rond. Je kan dit ongeleid projectiel dan beter geen instrument in handen geven, tenzij je goed verzekerd bent. Niet iedereen heeft het financiële vermogen van een The Who, Nirvana of Jimi Hendrix om deze elke avond op te offeren. Het is allemaal zo geniaal doordacht, Willem Smit is een echte ras entertainer.

Bij het eerste gedeelte van het Personal Trainer concert ben je getuige van een one man stand up comedy show, maar dan wel met een verrekte goede begeleidingsband. Normaal hou ik niet van de ouderwetse boergrap, maar bij Willem Smit werkt die verkeerde luchtinhoud uitspatting weldegelijk op de lachspieren. Net als het onnodig langdradig treiterend uitrekken van een nummer. Bij hem werkt het allemaal perfect, en als hij dan voor een paar secondes achter in de toneelmist verdwijnt wordt Willem Smit direct gemist.

Alles voor het vermaak, al is de show eigenlijk niet voor minderjarige bezoekers geschikt. Al snel is er een stukje blote borst in beeld, vervolgens zijn er twee blote borsten zichtbaar om daarna een geheel ontbloot bovenlijf te tonen. Dit lijf is dan wel van Willem Smit die op sado machistische kwelwijze zijn shirtje eerst mishandelt, achterstevoren aantrekt en vervolgens verscheurt. Het hoort allemaal bij de act, maar wat is het toch leuk en komisch theatraal. Als een tuimelaar zwalkt hij in de ronde, valt hij de overige bandleden lastig en zelfs een trieste anekdote over ontvreemd merchandising materiaal komt droog serieus over.

anekdote over ontvreemd merchandising materiaal kun je niet serieus nemen.

Meent hij dit nou echt, of zit hij maar wat te dollen? De band kruipt langzaam uit zijn schulp. Abel Tuinstra maakt op zijn plek achter de keyboard gebruik om zich tussen het podiumgordijn te verstoppen en snelt doelloos als een vintage Ren Je Rot deelnemer over de beperkte podiumplek. Vreemd genoeg speelt Personal Trainer in de kleine paarse zaal van Doornroosje en staat cabaretdier Wende gelijktijdig in de grote rode zaal geprogrammeerd. Ze verdienen het eigenlijk alle twee om op die ere plek te spelen. Het is niet anders.

Het boeit Willem Smit verder niet zoveel. Die zoekt juist amicaal contact met de toeschouwers, kroelt met zijn handen door een krullende grijze haardos van een oudere bezoeker en nodigt een meisje uit het publiek zelfs uit om een nummer met hem te zingen. Na de paniekerige aarzeling neemt hij het maar snel zelf over. Willem Smit, de foute charmeur die met zijn nog foutere sexy danspassen een overtuigende indruk achterlaat. Bij de introductie van de bandleden besef ik pas dat er zeven man op het podium staan. Acht zelfs als tegen het einde nog een gastsaxofonist toetreedt, die helaas wel de pech heeft dat zijn microfoon wat zacht staat afgesteld.

Met twee slagwerkers creëren ze een hard stevig geluid, wat live nog beter dan op de plaat tot zijn recht komt. Ook heeft Personal Trainer twee gitaristen, een bassist en de eerder genoemde toetsenist paraat. Het geheel komt dus wat later tot leven, maar dit is ook onderdeel van het optreden. Als de energieke frontman zijn rustmomenten pakt komt vooral zijn percussiemaatje en voormalige Canshaker Pi collega Kilian Kayser in actie. Lang niet iedereen heeft in de gaten dat hij zich tijdens de afronding van de set midden in de zaal bevindt, de bar beklimt en daar een bescheiden showtje weggeeft.

Muzikaal is het allemaal meer dan dik in orde. Personal Trainer maakt zijn veelbelovende favorietenrol helemaal waar. Big Love Blanket is de beste Nederlandse debuutplaat van vorig jaar. Dat de binnenlandse rockscene op dit moment zo positief in ontwikkeling is maakt hierin amper verschil. Alles klopt aan de presentatie van Personal Trainer en er is zelfs ruimte voor een recent opgenomen track. Die nieuwe plaat is blijkbaar al helemaal klaar, maar Willem Smit ziet het nut er niet van in om deze al zeer binnenkort te releasen. Op dit moment teren ze al klein een jaar tevreden op het Big Love Blanket succesverhaal en lopen ze minder het risico dat ze daarvan te weinig kunnen genieten. Elk optreden is dan wel hetzelfde kunstje, elke avond weer een andere stad.

Willem Smit leest van een op de grond liggend papier voor hoe blij ze zijn om in de prachtige stad Nijmegen te zijn. Het is allemaal zo cliché, zo waar, al is het bedankje na afloop wel gemeend. Ze mogen weer een gewonnen wedstrijd bijschrijven, en elke Amsterdammer is op dit moment blij met een gewonnen wedstrijd. Toch put Personal Trainer uit een rijkelijk verleden en komen er ook de nodige oudere meer funkende postpunk nummers voorbij. Vergeet niet dat Willem Smit vijf jaar geleden al Personal Trainer schetst en de lijnen uiteen zet. Het oogt allemaal losjes, maar de show is zorgvuldig ingecalculeerd. Er volgt na afloop geen toegift, en dat is prima zo. Zelfs een toegift is veelal niet meer spontaan en onderdeel van het optreden. Na anderhalf uur is iedereen zichtbaar tevreden en heeft Personal Trainer en vooral Willem Smit het uiterste van zich gegeven, en dan is het ook wel klaar.

Personal Trainer is een paar maanden geleden van 22.000 euro aan spullen beroofd en heeft een crowdfunding opgezet om dit te betalen. Als hij iets gezegd heeft over ontvreemd merchandisemateriaal was dat waarschijnlijk geen grapje, en met de verzekering viel het dus blijkbaar ook wel tegen

Wat heftig
Ik pas het in het originele stuk aan.

Ik was er ook, voor de negende keer, en dit was zeker een van de betere, misschien wel de beste. En het publiek heb ik ook maar zelden zo gedisciplineerd meegemaakt. Je hebt dus zeker geluk gehad gisteren...

Ik heb ze zeker wel een handjevol keer gezien maar de laatste keer is alweer de nodige jaren geleden. Is het nog steeds zo dat t lijkt alsof de leraren Wiskunde, Economie en Maatschappijleer een uitje hebben?

Ja, maar het was duidelijk wel een leuker uitje dan de vorige keren...

Gisteren was ik bij het Ramblin' Roots Festival in TivoliVredenburg.

Eigenlijk ging het al direct mis na binnenkomst. Iris DeMent bleek ziek en dat was nou net de zangeres waarvoor ik mijn kaartje gekocht had. Ik had nog de keus tussen restitutie en toch maar de rest van het festival bijwonen, en omdat ik de reis toch al gemaakt had, koos ik maar voor het tweede.

Matthews Southern Comfort - de hernieuwde band rond zanger Iain Matthews wilde ik al langer wel eens aan het werk zien, dus dit was een mooie gelegenheid. Het viel erg tegen. De opener was lekker, met goede harmoniezang, maar daarna ging het mis. Matthews heeft net een album uit met covers van nummers die op Woodstock gespeeld zijn (of in die sfeer passen) en dat zou ons iets moeten geven 'to connect with'. Ja, als je zeventig bent, ofzo, maar het werd daardoor echt een ongelooflijk belegen bedoening, met covers die echt niets toevoegden aan de originelen. Ik ben dus maar weggegaan toen een van de andere zalen openging.

Bywater Call is een Canadese bluesrockband, en met twee blazers, toetsen en een goede zangeres swingde het lekker op het podium. Ik heb hun laatste plaat weleens beluisterd, maar dat was toch lang niet zo leuk als live. Goede keuze.

Daarna naar Sunny War, een zangeres/gitariste onder dat pseudoniem begeleid door een drummer. Dat klinkt als een rare combinatie en live werkte het mijns inziens ook niet echt lekker. De drums waren wat te hard, de nummers kwamen minder uit de verf dan op plaat en de podiumpresentatie was op zijn zachtst gezegd niet zo heel zelfverzekerd. Toch een beetje een tegenvaller dus.

Voor het volgende slot had ik eigenlijk helemaal geen plannen, dus ik belandde in de Hertz-zaal bij Rod Picott, en dat was meteen het beste optreden van de dag. Begeleid door een hele goede tweede gitarist zong hij fantastisch en praatte de boel onderhoudend aan elkaar. Ga ik de muziek dus maar eens van ontdekken.

Voor mij was de afsluiter Geraint Watkins, die een beetje een mix van de toch al eclectische New Orleans-sound en Tex-mex afleverde. Erg gevarieerd en ook wel prima uitgevoerd, maar na een half uur had ik het wel een beetje gehoord.

Al met al dus een niet geheel geslaagd festival en vooral balen dat ik Iris DeMent niet heb kunnen zien.

Hierbij dan het volledige verslag van drie dagen Left of the Dial festival in Rotterdam. Een festival dat zich met name richt op opkomende bands uit de UK, waarvan de meeste in de post-punk hoek zitten.

Donderdag:
- Egyptian Blue in Rotown: In eerste instantie lijkt Egyptian Blue als een van de vele post-punk bands van het moment, maar zo nu en dan klinkt er ook wat math rock door. Verder hebben ze al genoeg sterke nummers om alsnog op te vallen in het post-punk landschap.
- FEWS in de Arminiuskerk: Hele fijne set gezien van FEWS. Vergeleken met andere bands dit weekend gaat FEWS al wat langer mee, en dat merk je wel aan hun optreden. Ik ga wel goed op hun post-punk met psychedelische en krautrock invloeden.
- Cowboyy in WORM: Een paar jonge gasten die een kleine buzz hebben opgebouwd. Hun muziek doet gelijk denken aan black midi met alle acrobatische tempowisselingen, soms net iets te veel. De potentie is zeker te horen, maar iets meer structuur in hun nummers mag wel want nu schiet het echt nog alle kanten op.
- Butch Kassidy in Rotown: De band heb ik leren kennen via het Song van het Jaar topic. Het nummer dat daar mee deed is nog altijd het enigste nummer dat online staat. Ik was dus wel benieuwd wat de band verder te brengen had. Uiteindelijk bleek dat in de lijn te liggen van dat nummer. Lange nummers met een dreigende donkere opbouw om langzaamaan op te bouwen tot een climax als een donderslag. Erg intens maar zeer indrukwekkend. Absoluut een van de hoogtepunten dit weekend en het kan bijna niet anders dat we ze vaker gaan tegenkomen in het Song van het Jaar topic.

Vrijdag:
- Scrounge in WORM: Een duo dat melodieuze post-punk maakt. Klinkt opzich zeker prima, maar ik ben bang dat ze niet genoeg sterke nummers hebben om echt op te gaan vallen.
- Hot Face in WORM: Weer een band met maar een single uit, maar wel een hele sterke. Puntige en snedige post-punk nummers met genoeg verfrissende elementen om op te vallen. Als ze nog meer sterke nummers als Dura Dure weten uit te brengen, kunnen deze gasten nog wel eens doorbreken.
- Borough Council in Perron: Stukje van gezien. Klonk prima, maar ook niet meer dan dat.
- bdrmm in Perron: Fijne set speelde ze, maar door de drukte en plek die we hadden kon ik niet helemaal opgaan in hun optreden. Maar de band heeft wel een paar erg sterke nummers. Wel benieuwd of ze nog gaan kiezen tussen post-punk of meer de shoegaze kant.
- DEADLETTER in Perron: De dag afgesloten bij DEADLETTER in een afgeladen Perron. Heerlijke energiek optreden van een band die eigenlijk al te groot is voor het festival, maar als publieksfavoriet van vorig jaar toch dit jaar weer optreed. Een groot feest was het, heerlijk.

Zaterdag:
- Bleach Lab in Arminiuskerk: Bleach Lab doet een beetje denken aan een lieve en meer shoegaze versie van Wolf Alice. Ze hadden misschien wel de beste zangeres van het hele festival, maar niet alle nummers blijven even goed hangen. Zo nu en dan iets meer pit zou wel mogen.
- Cardinals in Arminiuskerk: Ik kreeg de indruk dat deze band nog niet veel live vlieguren heeft gemaakt. Het zag er allemaal een beetje onwennig uit. Wat eigenlijk niet echt nodig is want je hoort wel dat de band talent heeft.
- Splint in Rotown: Sterke set van een band die meer in de richting van de post-rock gaat, maar wel met de aardige post-punk invloeden. Zo nu en dan doet het wel denken aan Black Country, New Road. Ze hebben al een paar sterke en interssante nummers dus een band om in de gaten te houden.
- Chalk in Rotown: Laatste act van het festival voor mij was Chalk, en die bliezen Rotown toch wel even omver! Zeer overtuigende en intense show.

Over het algemeen een erg goed weekend gehad en veel goede tot hele goede shows gezien.

Ranking Left of the Dial Festival Rotterdam 19-20 oktober 2023.

1. Whispering Sons (Perron & Armenius)
Mijn Meest geslaagde concert was verspreid over 2 dagen en 2 locaties en was bedoeld als één set, met eerst de bestaande songs en daarna een setlist met de presentatie van 8 nieuwe songs. Dat is lef hebben en geloof in de kracht van die nummers. En met recht, want contrasten tussen nummer en dynamiek binnen een song waren nog nooit zo groot. Applause voor Fenne en haar mannen.

2. Egyptian Blue (Rotown & Armenius)
Energiek kwartet uit Brighton met psychedelisch punkrock. De release van hun debuutalbum is volgende week en met al 4 jaar speelervaring in de vingers zijn ze er helemaal klaar voor. Songs die live met volle overtuiging tot leven komen.

3. cruush (Worm)
Shoegaze vanuit Manchester, maar dan niet het zweverige soort zoals Slowdive maar met zwaar aangezette hypnotiserende gitaren. En de zalvende stem van Amber geeft prettig tegenwicht.
Dit 4-tal was wat mij betreft de onverwachte ontdekking van LofD23. Word vervolgt.

4. Silverbacks (Perron)
De Gig van de Silverbacks op London Calling staat ieder die in de bovenzaal precent was nog vers in het geheugen. Want de Mix van stuwende Talking Heads ritmes, Ontregelende ArtRock en relativerende Ierse humor was toen uitzonderlijk feestelijk.
Een 1op1 herhaling op het Perron-Big ging niet gebeuren, want deze gig werd gebruikt om songs van het aankomende albums live uit te testen. De dynamiek binnen de songs en enkele rustmomenten werden niet door ieder gewaardeerd, maar de echte fans (me!) waren nu juist zeer te spreken over het nieuwe materiaal.

5. BDRMM (Perron)
De Shoegazers uit Hull zijn duidelijk geen onbekende naam meer. Heel wat teleurgestelde gezichten in de wachtrij op straat. Binnen stond een dicht op mekaar geplakte menigte te duwen tegen breed uitgesponnen geluidsmuren. Dicht tegen het podium aan was heel voorzichtig enige beweging te zien vermoedelijk omdat de subtiele studio sound, live een tegenovergestelde bewerking kreeg. Op het podium werd aandachtig gespeeld en introvert naar de grond gestaard. Ben er dus nog niet helemaal uit of dit een memorabel optreden was.

6. FEWS (Armenius)
Het was enkele jaren stil rond het Zweeds/Engelse FEWS, maar met een nieuwe bassist beginnen ze aan een doorstart. Gebleven zijn de behoorlijk briljante riffs die rond de strakke ritmesectie slingeren. En wellicht is dat ook precies de kern van mogelijke kritiek. Er is muzikaal weinig vernieuwing te horen. De meeste songs zijn geheel instrumentaal op enkele gezongen kreten na en nummers beginnen en eindigen in een vergelijkbare climax. Opgeschreven lijkt dit op zeuren, terwijl het binnen dit festival een lekker optreden was.

7. Bleachlab (SalsaB)
Het Londonse Blachlab staat nerveus op het podium van de nieuwe LotD-locatie Salsabilaty (naast roodkapje en sfeervol ingericht met tientallen oosterse lampjes aan het plafond). De zangeres verklaard die onzekere houding: het is hun 1ste gig in Europa. Nergens voor nodig want we krijgen vriendelijk klinkende dreampop, prima geschikt als rustmoment tussen al het gitaargeweld.

Voor een echt lekker Showcase festival moet je in Rotterdam zijn ! enige nadeel: je mist altijd wat.
Door overlappingen in’t blokkenschema en afstand tussen de locaties moest ik DEADLETTER skippen. VladTheImpaler was al duidelijk en mochten er meer MuMe-ters een mening hebben lees ik die graag.

Nou, ik heb op het laatste moment een vrijkaart toegespeeld gekregen en dat was op zaterdagavond half tien. Toch nog wat gezien: in Worm een Liverpudlian bandje met strakke korte songs op onconventionele ritmes, in Arminius Shoegaze, beetje Mansun minus de songs en tenslotte weer in Worm een stelletje ongeregeld onder de naam Pregoblin. Die waren verreweg het leukst

Ook iets niet gezien en dat was Tramhaus in Perron. De zaal was vol dus we kwamen er niet in. Maar als er dan dertig man afgetaaid zijn, dan kunnen er toch wel weer twee bij? Zeker als het regent. Daarom, meneer de Perron portier, voor het geval u hier meeleest, ik hoop dat u jeuk krijgt op een plek waar u niet bij kunt

Nou, precies dat! Ik weet alleen nog niet of het een goed of slecht ding is. Aan de ene kant straalde zoals gezegd het plezier ervan af, en ze zijn duidelijk muziekliefhebbers. Aan de andere kant doet het wel een beetje afbreuk aan de mystieke sfeer die hun muziek herbergt.

Gisteren (25 oktober) ging het Festival Jazz International Nijmegen van start. Op verschillende locaties in Nijmegen kunnen liefhebbers van jazz vijf dagen lang aan hun trekken komen. In Doornroosje opende Sun Ra Arkestra het festival, en dat werd feest!

Toevallig stond ik anderhalve week geleden nog in datzelfde Doornroosje, maar dat was tijdens extreem metalfestival Soulcrusher (het plaatsen van mijn ‘blij-als-een-kind’-stukje dat ik schreef na afloop van dat festival voelt een beetje als oud nieuws, maar hier kun je het nog wel teruglezen). Het was eventjes wennen aan hoe anders de sfeer hier was.

Staande ovatie
Geen wapperende haren van de headbanger voor je in je gezicht, geen moshpits waar je voor moet waken (ik ben persoonlijk geen liefhebber, al kan ik het fenomeen zeer waarderen) en geen gebrul of enthousiaste vuisten in de lucht ter teken dat je aan het genieten bent. Nee, hier zat men vooral rustig (al waren er ook staanplaatsen), met af en toe wat beschaafd handgeklap om te laten weten dat je kon waarderen wat de big band aan het doen was. Het oogde allemaal wat tam, maar uiteindelijk, na ruim twee uur spelen kreeg Sun Ra Arkestra wel de staande ovatie die ze verdiende.

De 99-jarige Marshall Allen – al vanaf de jaren vijftig onderdeel van Sun Ra’s band – nam na de dood van de jazzlegende het stokje over als leider van de Sun Ra Arkestra en vervult die rol tot de dag van vandaag. Op doktersadvies was hij er lichamelijk misschien niet bij in Nijmegen, maar toch was hij alomtegenwoordig tijdens de show. Het is immers Allen die nog altijd in contact staat met Sun Ra en die daarom de geestesvader is van alles wat we gisteravond te zien en te horen kregen, dat maakte de band meerdere keren duidelijk aan het publiek.

Spontaan vrolijk
Twaalf man en één vrouw sterk stond op het podium, uitgedost in veel goud en anderszins glimmende en glinsterende kledingstukken en hoofddeksels. De hele uitstraling van de band is er één om spontaan vrolijk van te worden. De vervangend bandleider (die toch ook niet meer de allerjongste leek) maakte radslagen over het podium, de band ging af in een halve polonaise met af en toe een speels gezamenlijk hupsje tussendoor, echt alles aan deze band straalt positiviteit en plezier uit. Niet voor niets werd er verschillende keren gezongen en gesproken over zonder zorgen door het leven gaan.

Dit kan nu klinken alsof dit vooral een band is die het moet hebben van hun podiumact, maar muzikaal was het allemaal toch ook erg overtuigend. Soms zocht de band de grenzen van het luisterbare op, op andere momenten was het wat toegankelijker en waagde een deel van het staande publiek zelfs een dansje. Wat de band hier live bracht kwam echt overeen met wat ik van hen op album ken, toch de hoofdreden dat ik hier een kaartje voor had gekocht, en ik kreeg dus precies waar ik op hoopte. Extra vermelding voor het goede geluid waarin echt alle verschillende instrumenten goed te onderscheiden waren.

Ruimtereizen
Wat me naast de muziek toch ook erg spreekt is het afrofuturisme van de band, een stroming waar Sun Ra één van de pioniers van was. Ze zien zichzelf als buitenaardse engelen die verlangen naar een vredige planeet zonder racisme en discriminatie en daar middels hun muziek een steentje aan bij proberen te dragen. Ze zingen over ruimtereizen en andere gebeurtenissen in het heelal en de toetsenist liet zich af en toe helemaal gaan met elektronische geluiden die we nou niet direct met jazz associëren. Het is mooi om te zien hoe alles wat Sun Ra in de jaren vijftig begon op deze manier nog steeds doorgaat en waardering vindt bij luisteraars.

De filosofie en levenshouding van deze band uit zich in hun outfits, in de onderwerpen waar ze over zingen en bovenal in de muziek, waarin alles kan en mag, of het nou zwaar experimenteel of direct pakkend is, of het nou een indrukwekkend samenspel van dertien muzikanten is of dat er een hartstochtelijke solo uitgeperst wordt. Het was een uitermate spannend concert waarbij ik telkens weer verwonderd raakte, waarbij ik meerdere keren hardop moest lachen en waarbij ik uiteindelijk zeer verheugd en monter weer de gure herfstkou in stapte.

Blogpost

Gisteren Tourist LeMC in de Bourlaschouwburg in Antwerpen gezien.
Dit was een fantastisch optreden. Tourist is totaal in control met zijn raps en zangerige voordracht. Hoewel het Antwerps voor mij soms moeilijk is, helpt de kraakheldere uitspraak goed.
De teksten, en met name die over twijfels over het te kiezen pad in het leven, kwamen heavy binnen in deze mooie zaal die tegelijkertijd intiem als kitcherig is.
Het geluid was perfect en de muziek heel mooi. Met name de viool die bij veel tracks aanwezig was, was een erg goeie toevoeging. Net als de sax overigens. Die melodieen werkten echt op het gevoel van melancholie en de emoties.
Een mix van werk van al zijn vier albums en een absoluut hoogtepunt was Horizon met het schitterende refrein van Wally. Wat een stem live.

Echt een heel sterk en mooi optreden van anderhalf uur. Tourist ook op hiphopfestivals en in kleine popzaaltjes gezien, maar dit was wel een level indrukwekkender. Als je de kans hebt, zeker gaan.

https://www.imgdumper.nl/uploads9/653aefd1695d6/653aefd1569d0-IMG_2796.jpeg

Donderdag eerste show van de Europese tour van Bob Vylan in Simplon. Had er wat meer van verwacht, vooral heel kort en heel weinig muziek. Concert duurde nog geen 45 minuten, qua nummers hooguit een dik half uur. De rest ging verloren aan blabla. Op zich best een sympathiek duo, maar zonder voorprogramma en met zo weinig daadwerkelijke muziek was het wel wat karig allemaal.

Je bedoelt zagerige voordracht? Voor mij persoonlijk de ergste artiest die er bestaat, no offence. Verder wel een sympathieke vent verder denk ik. Nogmaals, dit is mijn persoonlijke mening en ik wil zeker niemand voor het hoofd stoten met deze opmerking.