Zou kunnen, maar een groot deel van zijn recensie is feitelijk onjuist. De zaal was niet leeg, ik zat achterin en het was gewoon vol (en uitverkocht). Ten tweede is zijn arbeidsethos helemaal niet veranderd sinds de dood van zijn zoon. Wellicht kent het publiek zijn laatste werk niet? Vreemde gedachte, dat zal voor een deel vast wel zo zijn, maar een ander deel kent wellicht juist zijn latere werk. Zo is het bijvoorbeeld bij mijn vrienden en mij ook het geval (witte mannen van tussen de 40 en 50). Ik wil maar zeggen. Volgens mij doet Cave het de laatste jaren commercieel beter dan ooit en daar zal recent werk zeker aan bijdragen.

Overigens was voor allemaal het nummer Wild God het hoogtepunt van de avond, wat een nummer!! Kippenvel en tranen!

Gisteren Nick Cave & The Bad Seeds gezien in de Ziggodome Amsterdam.
De vorige keer was vanwege corona afgelast, dus het was voor mij al weer 10 jaar geleden dat ik hem zag.
Dit keer was het concert nog steeds indrukwekkend. De nummers van het nieuwe album klonken live nog beter.
Het concert deed me denken aan de vijf fasen van rouw. van ontkenning, woede (from her to eternity), verdriet (Weeping song), naar berusting (I Need You) en acceptatie (Joy).
Het nieuwe album sluit daar goed op aan en het achtergrond koor was een goede toevoeging.
Ik ben het dus niet eens met Peter van Brummelen en kan me meer vinden in de andere recensies van Oor, Telegraaf, NRCen 3voor12.



You're beautiful, Stop, stop!! Oh, touched by the flame!

Ik had een top week, zaterdag Heilung (Afas), maandag The The (Paradiso) en gisteren dus Nick Cave. De laatste wint, wat een concert! Heb hem de laatste 5 jaren nu 3 x gezien en ze waren allen goed maar deze indrukwekkend. Zelf 5 jaar geleden Juna verloren (dochter van 11) dus Nick zijn laatste albums met extra aandacht beluisterd. Vind herkenning, troost en ook trotst terug.
Ben blij met muziek, dat verbind mij met mijn dochter, mijn gevoel, laat geluk en rouw moeiteloos door elkaar een waarachtige klankboord voor het leven zijn.
Joy , leef het leven en liefde is alles....

Vorige week een paar leuke hiphop evenementen bezocht:

Woensdag Roc Marciano gezien in de Effenaar..Ik ben eigenlijk geen grote fan (vooral niet van zijn drumless werk) maar in de Effenaar wist hij me toch te overtuigen. Daarnaast kwam Knowledge te Pirate een paar tracks doen, hetgeen een hele aangename verassing was.

Donderdag de 25 jaar Hiphop In In Je Smoel x Dutch Hip Hop Archive Sneek Peak party met een showtje van Extince en een hele toffe Cypher met o.a. Nadeche en Maximilli. Vette party met een fijne undergroundvibe!

Zaterdag Urban Matterz Oldschool hiphopfestival met o.a. een dope show van Kool G Rap en een hele strakke show van The Egyptian Lover.

Nick Cave, The Wild God in priestergedaante te Ziggo Dome

Men verwijt Nick Cave dat hij de laatste jaren teveel in de Messias rol kruipt. Onzin natuurlijk, de songtitel God Is In The House moet je niet te letterlijk nemen. Natuurlijk is hij een showmaster, maar bij een concert wil je toch ook vermaakt worden, anders kan je net zo goed thuis blijven. Beschouw hem dan eerder als prekende priester, die zijn volgelingen met het kenmerkende vingertje toespreekt. Nick Cave was vanavond vooral een mens onder de mensen, die zich al in het begin van de avond bij de aankondiging van O Children al van zijn meest kwetsbare kant laat zien.

Dit nummer heeft hij een jaar of twintig geleden geschreven, en de achtergrond daarvan is dat je jouw kinderen altijd moet beschermen. Over de afgelopen littekenperiode hoef ik het hier niet te hebben, die is algemeen bekend. Hier heeft hij moeite om de juiste woorden te plaatsen, en het lijkt dat hij opgelucht is dat dit moment achter de rug is. Het gaat in de Ziggo Dome vooral om het delen, Nick Cave geeft liefde en hij krijgt er ook liefde voor terug. Wild God voelt net als Push The Sky Away weer als een ouderwetse The Bad Seeds album aan, de tussenliggende platen waren, eerlijk is eerlijk, vooral Nick Cave en Warren Ellis projecten.

Het beladen O Children is het secundaire moment waarbij de tranen in mijn ogen staan, tranen die zich net daarvoor bij de tweede song van de avond al opdringen. Wat is het titelstuk Wild God toch een prachtig opbouwend nummer. Ja, die komt direct binnen, en maar janken van ontroering. Och en dan komen later om mij heen de zakdoeken bij I Need You weer tevoorschijn, Nick Cave op zijn breekbaarst. Al mijn verwachtingen worden door het vierkoppige gospelsoulkoor overtroffen. Ze staan netjes op de achtergrond opgesteld, de zanger in stemmig zwart, de dames in engelenwit. Pas tegen het einde nemen ze voor op het podium plaats, en ook nu weer een brok in mijn keel als Nick Cave de mannelijke backing vocalist omhelst.

En zo hoort het ook, Nick Cave is zich bewust van de aanwezigheid van The Bad Seeds, misschien nog wel meer dan ooit. Zo benoemt hij met trots zijn grote vriend Warren Ellis, zijn maatje van de laatste twintig jaar die hem in het schrijfproces bijstaat. De grote afwezige is bassist Martyn P. Casey, welke vanwege gezondheidsredenen niet aanwezig is. Zijn vervanger is de van Radiohead geleende Colin Greenwood, die zich vooral bescheiden “How to Disappear Completely” opstelt. Nick Cave heeft nog steeds zijn kenmerkende gevoel voor humor niet verloren. Zo kondigt hij verschillende tracks letterlijk als wonderschone nummers aan. Ontken het maar eens, zoveel schoonheid, zoveel liefde, zoveel kracht van een persoon welke onbedoeld zo midden in het leven staat. Verder straalt hij vooral energie uit, raakt hij het publiek op de eerste rijen aan en geeft hij zelfs een mannelijke bezoeker een gemeende liefdevolle kus op zijn voorhoofd.

Wat een prachtig concert volstrekt zich. Zelfs de ode aan Anita Lane O Wow O Wow (How Wonderful She Is), de, mijn inziens, minste track van Wild God, komt nu volledig tot het recht. Door de vrolijke videobeelden van een levensgrote levenslustige sprankelende Anita Lane op de achtergrond heeft het een totaal andere impact. Het verlies van deze goede vriendin is op het gezicht van Nick Cave overduidelijk zichtbaar. Na Oh Children het tweede lastige moment van de vocalist. Op de grote schermen op de zijkant van het podium ziet men zelfs achterin de zaal Nick Cave van dichtbij, de groeven op het gezicht verraden de geleefde jaren, het verdriet en de pijn.

Een lach en een traan, zo cliché, maar zo waar. Natuurlijk beseft hij goed dat Amsterdam in Nederland ligt, al weten veel artiesten niet eens in welke zaal en in welke stad ze op dat moment optreden. Zo moet je de opmerking I Love You Germany met een vette knipoog beschouwen. Zijn roerige tijd in Berlijn ligt al jaren achter zich, en joeg hij vroeger vooral het publiek angst aan, tegenwoordig is zijn houding amicaal. Verder is er op dat vlak weinig veranderd, hij blijft de man van het contact leggen, alleen is de wurggreep om de keel tot het vriendschappelijke handen vasthouden getransformeerd. Nick Cave is eerlijk over het feit dat hij rond de release van Dig, Lazarus, Dig!!! even helemaal klaar met The Bad Seeds is en zich dan op Grinderman stort. Daarvan komt het van de tweede plaat afkomstige Palaces of Montezuma tijdens de eerste toegift nog voorbij.

De nadruk ligt uiteraard op Wild God, wat steken die songs weer geniaal in elkaar. Toch blijft het een groot feest als hij het mede door Anita Lane gecomponeerde From Her to Eternity inzet, en als een dolle over het podium draaft. Gelukkig is er de nodige ruimte voor de klassiekers, het dreigende Tupelo, het door Peaky Blinders opnieuw in the picture geplaatste Red Right Hand, het intieme Into My Arms en de persoonlijke favoriet The Mercy Seat komen allemaal voorbij. Heerlijk eigenzinnig eigenwijs kiest hij nu niet voor publieksfavoriet Papa, Won’t Leave You Henry, welke blijkbaar wel oorspronkelijk op de setlist staat, maar komt het allang niet meer gespeelde Wanted Man onverwachts voorbij. Heerlijke blues, met slide gitaar en een gedreven Nick Cave op mondharmonica. Ook hier weer betovert hij een lach op je gezicht als hij vermeldt dat het nummer blijkbaar door Bob Dylan gecomponeerd is, en dat zijn muzikale kennis niet zo ver reikt, maar dat mede bandleden hem dat ingefluisterd hebben.

Ondanks dat de hele Wild God plaat gespeeld wordt, is het inclusief stevig uitbundige einde Jubilee Street toch wel het sleutelnummer, de grote ommekeer bij Nick Cave and The Bad Seeds. Het heeft met het daarop aansluitende gezinsverdriet te maken en het schept een eenzaam beeld van een zanger, die in stilte achter zijn piano te werk gaat. Een kantoorbaan, vaak alleen, en vaak met zijn maatje Warren Ellis. Op het grote scherm zijn de indringende blik en de waterige ogen niks om zich achter te schuilen, zo puur en zo echt. De falende vader die de schuld bij Cinnamon Horses bij zichzelf legt.Durf dan nog maar eens te beweren dat hij God speelt, dan mis je een stuk inlevingsvermogen. Dan openbaart zich de meest menselijke kant van Nick Cave, ik kan het niet vaker benadrukken. Alles wat na Jubilee Street verschijnt bezit die pijn en die uitgekomen angsten, daar kan je simpelweg niet omheen.

De band komt nogmaals terug om The Weeping Song in te zetten. Eigenlijk is The Good Son ook grotendeels een pianoplaat, zijn eerste dus waardoor het allemaal kloppend is. Nick Cave deelt een gemeend handjeklap applaus aan het publiek uit, die deze op de dezelfde wijze beantwoordt. Een interactie welke verbazend mooi uitvalt. Het is een totaal andere beleving als vroeger. Die rauwheid is er niet meer, het is stukken gedetailleerder geworden. Beide Jekyll and Mr Hyde kanten hebben hun kracht, ik groei met mijn ouder wordende jaren ook met Nick Cave mee, dus ik begrijp het wel. Voor mij is het een memorabele avond, en dat deel ik met het aanwezige publiek.

Prachtig verhaal deric raven! Ik was er vrijdag ook bij en leg ook het absolute hoogtepunt bij het drieluik Wild God - O Children - Jubilee Street.

In 2013 miste ik Nick Cave op Lowlands (vrienden wilden toch al zondag naar huis), de twee keer erop dat hij naar Nederland kwam kon ik simpelweg niet, voor de headlineshow op Best Kept Secret kon ik geen vrienden meekrijgen en toen kregen we nog corona… Eindelijk was het vrijdag zover: mijn eerste kerkdienst van Nick Cave, en het waren 2,5 weergaloze uren. Geen moment zakte het in (oké vooruit, mijn metgezel vond het middenstuk net iets te langzaam tot hij de herkenbare intro van Peaky Blinders hoorde, terwijl ik dat net een van de minder boeiende Cave nummers vind). Ik had wel de grote hoop gevestigd op Papa Won’t Leave You, Henry, aangezien dat zo’n 15 jaar geleden het allereerste nummer was dat ik van de beste man hoorde, dus het was jammer dat net dat het enige nummer was dat van de eerdere setlist afwijkt, maar vooruit. We kregen er een blijkbaar zeldzame versie van Wanted Man voor terug. Met Into my Arms zong de hele zaal mee en met Weeping Song konden we nog een laatste keer de handen (akelig snel) op elkaar slaan.

Een waanzinnig concert waarbij ik niet kan voorstellen dat er ook maar iemand teleurgesteld naar buiten is gelopen. Bij mij kon er niets meer misgaan na nogmaals Wild God - O Children - Jubilee Street, live heb ik zelden iets beters gezien.

Gisteren naar de releaseparty van de Stropstrikkers geweest. Een lekker volle Tivoli De Helling voor inmiddels wel een van mijn favoriete NL hiphopacts. Die boombap rauwe sound past perfect bij dit trio. Live ook altijd on point en gretig, zo ook gisteren. Fijne hype energie altijd bij releaseparty's, zo ook gisteren. Tracks van alle voorgaande albums kwamen voorbij, evenals veel nieuw werk van Tantu Hoog, het nieuwe album dat ik ook weer heel goed te pruimen vind. Live altijd genieten van Broodje Mario en Bedek je nek, twee anthems. Skafa en Jae waren weer erg goed en zijn perfect op elkaar ingespeeld, maar misschien dat ik de beats van Klaas Vaak nog wel het meest krachtige element vind van de Strikkers. Kingshit en heel toffe avond. Jammer dat het vinyl vertraagd was en er daardoor nog geen nieuw album te koop was.

Vrijdag 20 september 2024: Strand of Oaks in Ekko.

Strand of Oaks, het alias van Tim Showalter, is al jarenlang een van mijn favoriete artiesten. Met Hard Love, maar vooral ook HEAL maakte hij twee prachtige albums en met de door My Morning Jacket gearrageerde plaat Eraserland werd duidelijk dat Tim Showalter in staat is om constante kwaliteit te leveren. Zo leek het althans, want twee opvolgende albums, In Heaven en het recenter verschenen Miracle Focus vielen tegen door met name overdadig gebruik van synths en effecten. Met enige angst trok ik dus naar Ekko met toch de stille hoop op veel oud werk.

In Europa toert Tim Showalter al een aantal jaar met een geweldige band die sinds 2021 platen uitbrengt onder de naam Jimmy Diamond. Dat zij uitgerekend bij dit concert niet op het podium stonden, was dus een onaangename verrassing. Alleen Tim op gitaar, een toetsenist, bas en drums; dat is dunnetjes voor de muzikale omlijsting die Tim's tracks doorgaans nodig hebben.

En die angst bleek ook deels terecht. Met uitzondering van Hyperspace Blues was het wat dunnetjes allemaal. Tim stuurde de band halverwege dan ook van het podium om twee nummers akoestisch te doen, wat het hoogtepunt van de set was. Iets wat hij na een wat teleurstellende uitvoering van Weird Ways, wat door de instrumentale beperking niet echt los kwam, weer zou doen. Tim koos om het geweldige JM akoestisch uit te voeren. En toen werd het gemis van Jimmy Diamond en met name gitarist Jim Zwinselman pijnlijk duidelijk: de gebruikelijke apotheose van de setlist bleef uit, waardoor het eind onaf voldoe.

Wat resteert zijn vragen. Tim kondigde halverwege de set aan dat hij een pauze in wilde lassen van 5 jaar om 'te gaan mediteren op een hoge bergtop'. Hij was klaar met de muziekwereld, was het argument. Maar wat er precies achter zit werd niet specifiek gemaakt. Ook het niet meetouren van Jimmy Diamond blijft me een raadsel. Ze vormen een essentiële schakel in de livebeleving van Tim's muziek.

Ik hoop vooral dat Tim er weer bovenop komt. Dat hij het plezier terugvindt en een revange plant om keihard terug te keren. Misschien een plaat met The 400 Unit of The Sleeping Souls, beide bevriende bands. Maar doorgaan op deze voet zal zijn carrière hier als een nachtkaars doen uitgaan. En dat zou zonde zijn.

Ik stond gisteren wat verbaasd om mij heen te kijken. Nou, om mij heen.. Meer naar mezelf.

Ik ben ergens eind jaren 70 de prog wereld ingetrokken door Genesis en vele, vele jaren mezelf met deze band vermaakt. Ook kwamen Yes, Marillion, Pink Floyd en nog wat bijbehorende afsplitsingen/solo artiesten van deze bands met heerlijke muziek. De jaren daarna eens wat ‘nieuwere’ bands leren kennen zoals een IQ, Frost en nog wat minder bekende bands. Leuk, zeker leuk maar geen gelijk niveau zoals mijn eerder genoemde bands.

Ook veel andere muziek gaan waarderen. Denk aan Radiohead, Zeppelin, Joni Mitchell, Fontaines DC, Mozart, Grieg, S10. Mooie uitgebreide wereld van muziek.

Maar afgelopen weekend was er een band die een weekend in Prog Paradise De Boerderij speelde. meesterdch is een groot fan van deze band en overtuigde mij om eens mee te gaan. En gisteravond keek ik dus, na twee concerten, naar mezelf. Ik had geen enkel nummer slecht gevonden. Ik zag zoveel speelplezier op het podium, een kwaliteit van beheersing van instrumenten, geen enkele keer gedacht ‘Hoe lang duurt dit nog’, meegaand in ritme en emoties, mezelf betoverd voelend. Ik zag supersterren waar een groot deel van de wereld en Nederland nog nooit van hebben gehoord.

Big Big Train: soms duurt het vele jaren dat een zeldzame parel ontdekt wordt. Ik heb er eentje gevonden.

Nick Cave, 27 september Ziggo

Er is al heel veel gezegd over de twee concerten van deze man en ik kan er eigenlijk niet heel veel aan toevoegen. Ik vond het achteraf wel heel jammer dat ik niet twee avonden ben gegaan, want ik was ik zwaar onder de indruk van het optreden op vrijdag. Ik vond vooral het gospelachtergrondkoor echt heel sterk. Tupelo en Into my Arms waren voor mij de hoogtepunten, maar eigenlijk zat er nergens een zwak gedeelte in het optreden.

Elbow, 9 september Carré

Elbow kan grote zalen prima aan en ook bij Pinkpop vond ik ze geweldig, maar een zaal als Carré past wel echt als een warme jas bij deze groep. Het voelde als een lekker optreden in de pub. Het hielp natuurlijk ook wel dat zijn zussen in de zaal waren, waardoor de sfeer erg gezellig was. Het blaaswerk en de violen kwamen ook prima tot hun recht. Alle bekende nummers kwamen langs, waardoor we met een prima gevoel weer naar buiten gingen.

Gisteren 'De Earring en ik' mogen bijwonen in de Ahoy, wat een feestje met 1.000 muziekspelende fans die een eerbetoon brachten aan Nederlands beste rockband. Golden Earring komt dan wel nooit meer samen, maar Cesar Zuiderwijk himself kwam een potje mee drummen op het einde. De opbrengsten van het optreden gaan naar onderzoek tegen ALS, zodat anderen hopelijk het lot van George Kooymans gespaard mag blijven. Ik heb de band zelf nooit live mogen zien, maar dit was wat mij betreft een meer dan waardig afscheid van de fans aan de groep. Live (1977) en The Naked Truth gaan alvast weer op de digitale draaitafel hier.

Niet gisteren, maar ondertussen twee weken geleden (16 september) gezien: Baby Rose in het Jazz Cafe in Camden. Baby Rose, de stage naam van Jasmine Rose Wilson, heeft een uniek stemgeluid en bracht eerder dit jaar een heerlijke collab EP uit met BADBADNOTGOOD. Die EP stond centraal tijdens dit optreden, en leverde de meest onvergetelijke momenten van de set op. Mijn persoonlijke hoogtepunten waren het warme Caroline, en de prachtige eerste afsluiter (het nogal melige bisnummer had voor mij niet gemoeten) One Last Dance - een van mijn favoriete nummers van 2024, en een heerlijke performance van Baby Rose.

Voorprogramma Olympia Vitalis wist ik ook te smaken - haar set was erg stripped back want het klonk allemaal heel anders (durf ik te zeggen, beter?) dan toen ik de songs na het optreden thuis zat op te zoeken. Ze werd enkel vergezeld door een gitarist (die misschien iets te expliciet de sound van Khruangbin probeerde te emuleren) waardoor haar mooie stem en specifieke lyrics centraal kwamen te staan.

Zeer mooie avond in een erg fijne venue!

01/10/2024 John Maus @Paradiso, Amsterdam ... and the Rain ... was een toepasselijke track op deze avond. Zeven jaar na zijn laatste Nederlandse optreden op Le Guess Who? is John Maus terug op Europese grond. En het podium van Paradiso trilde van de energie van John Maus op deze avond. Zonder enige poespas en begroeting start hij zijn recorder, het optreden begint. Zonder live band zingt John Maus over zijn eigen muziek heen. Dit terwijl ondertussen ook de zang op de achtergrond audio nog hoorbaar was, hij zingt daar gewoon overheen. Dit ging gepaard met schreeuwen door de microfoon heen en het opjutten van het publiek. Als een kannibaal blijft hij overeind zolang het publiek hem maar schreeuwend terug juicht. Het tempo stijgt dan ook per nummer. Hij werkt zich al na de vierde track letterlijk en figuurlijk in het zweet. De druppels zweet vliegen in het rond. John Maus springt, headbangt, slaat zichzelf op de borst en rent meerdere malen het podium over. Bijna heel zijn euvre komt wel voorbij van Just Wait Till Next Year afkomstig van Songs tot aan Pets van Screen Memories. Hij sluit de set af met de knaller Believer waarna hij zonder wat te zeggen het podium verlaat. Enkel met een vinger gewezen naar zijn microfoon richting de geluidsman waar hij een duim naar opsteekt laat hij merken dat het vanavond helemaal goed was.

Gezien (2/10, Nijmegen): Ryan Adams

Ryan Adams lijkt me geen fijn mens. We kennen allemaal de verhalen uit de pers, en als ik op Reddit af moet gaan had hij het eerder deze tour al enkele malen aan de stok met bezoekers van zijn shows.

Daar was gisteravond in Nijmegen (in het prachtige theater De Vereeniging) niets van te merken. We kregen in totaal dertig nummers voorgeschoteld; een dwarsdoorsnede uit (met name) zijn wat oudere oeuvre, aangevuld met stemmige covers van onder meer Dylan (Love Sick), The Smiths (There Is A Light That Never Goes Out) en The Velvet Undergound (Pale Blue Eyes). Een en ander uitgevoerd op afwisselend slechts gitaar/mondharmonica en piano.

Al met al een prima avond (al zou ik hem ook graag weer eens mét band zien). Ryan is een lul, maar wel een lul met talent.

Eindoordeel: ****

Bettie Serveert, 29 september Patronaat Haarlem

Heel veel treedt Bettie Serveert niet meer op, maar in verband met het Haarlem Vinyl Festival was de band weer een keertje te bewonderen. Heel verrassend is het allemaal niet meer, maar het is nog steeds gaaf om de bekende nummers langs te horen komen. Natuurlijk wordt Carol een dagje ouder, maar haar stemgeluid blijft nog steeds meeslepend. Ik snap dat een tour er niet meer in zit, maar zo af en toe een optreden is al heel erg fijn.

In Den Haag had hij wel enkele lompe opmerkingen naar het publiek.

Muzikaal was het op zich prima, maar ik vond 140 minuten zonder pauze wel een erg lange zit, vooral ook omdat de nummers allemaal nogal in hetzelfde tempo waren. De Smiths-cover vond ik het enige dieptepunt, verder was het gewoon wat te veel.

En ik ga ook zeker niet een derde keer naar een soloshow, maar als hij een volgende keer met band komt, dan ben ik weer van de partij.

Gisteren Daryll-Ann gezien in Tivolivredenburg te Utrecht. Het was al weer 10 jaar geleden dat ik ze in het oude Tivoli zag. Heb ze inmiddels al 9 keer gezien, de eerste keer in 1991. Ze speelde een aantal oude nummers maar ook een paar van het nieuwe album.
Ik vond wel dat er wat fysieke afstand was tussen Jelle en Anne. Coen was de verbindende schakel. Wat ook niet echt hielp was het geluid van de grote zaal. Rock muziek past hier minder dan in de Ronda.

Herfst. Tijd voor Fish. De Schot met zijn whiskey bij de open haard stem laat altijd de bladeren verkleuren en verwelkomt de kou in ons land. Ik hou van de muziek, zijn persoonlijkheid, zijn stem en zijn muzikale verleden. Dus de muzikale schoenen aangetrokken en naar het oosten vertrokken. Zijn Farewell Tour in Maastricht.

Natuurlijk de overture van La Gazza Ladra en de band komt op. Fish als laatste. Nou ! Als je deze Fish zou vangen moet je echt wel een sterke hengel hebben want jeutje.. Die is een paar pondjes bijgekomen ! 66 ? De man ziet er uit of hij hele gebraden varkens in zijn leven heeft gegeten en weggespoeld met vele vaten whiskey. Maar de Schot geeft daarna wel een dik 2,5 uur durend spetterend, en bij vlagen zeer nostalgisch concert ! Ja, na elk nummer hoor je zijn hijgen van zijn longen zelfs zonder zijn microfoon door de zaal galmen maar hij gaat onvermoeibaar door !

En wat een heerlijke nummers ! Oud Marillion werk vermengd met hoogtepunten uit zijn solo carriere. Ok, de band is niet altijd sterk maar zeker wel up-tempo en op dreef. Ik ben niet zo van de woordelijke benadering van live nummers maar Cliché was echt een hoogtepunt !

Ook zag ik het publiek soms op de traditionele Marillion manier reageren met het meezingen, het stevig meeklappen wat ik eerder live heb gezien en gehoord. Dat is echt wel sterk en heerlijk hoor. Dat werkte Fish ook met zijn band op. Ik keek en luisterde soms in het verleden.

En na deze tour gaat Fish naar zijn Schotse eiland om daar de rest van zijn leven te beleven. Ik zou graag dan een keer in de herfst willen langs gaan om naast hem te gaan zitten op een chesterfield bank, de open haard aan, de wind loeiend om zijn huis en haard. Samen klinken met glazen die gevuld zijn met het juiste Schotse nat. En dan samen luisteren naar zijn muziek, wat praten maar vooral genieten van zijn persoonlijkheid.

Het ga je goed mijn beste Schot. Ik heb echt 40 jaar van je genoten. Je hebt zoveel gegeven aan je publiek, je fans. Dat zal ik nooit vergeten. Rust maar lekker uit daar. En zeer, zeer bedankt voor de enorme poëtische, muzikale en persoonlijke uitstraling.

Uniek ! Slainte Mhath !!

Mijn muzikale week (ruim genomen) begon dichtbij huis in Victorie, Alkmaar met Jaap Reesema. Niet mijn smaak, maar je moet iets voor je moedertje over hebben.
Ik had kaartjes gekocht voor haar verjaardag. Was wel even schrikken dat ene meneer Cave op dezelfde dag naar Amsterdam kwam. Dat loste zich gelukkig vanzelf op.

Jaap Reesema deed mij af en toe denken aan Marco Borsato. Zeker liedjes als 'Grijs' en 'Nu wij niet meer praten'. Ik heb er zelf niks mee, maar mijn moeder heeft genoten. Dat gezegd hebbende: zijn stemgeluid en dat van de achtergrondzangeressen was spatzuiver en het volume en geluidskwaliteit was goed. Na een slecht begin ontwikkelt Victorie zich steeds meer tot een volwaardig poppodium.

Ik blijf me erover verbazen dat Nick Cave twee keer in de Ziggodome staat. Naar mijn idee is dat voor een deel te wijten aan mond op mond reclame mbt zijn live prestaties. Zelf zag ik hem voor het eerst op een festival op redelijk grote afstand. Ik besloot toen dat ik hem weleens van dichtbij wilde meemaken en werd samen met mijn vrouw betoverd op Werchter Classic. Eén van de beste concerten die ik ooit zag.

In de Ziggodome had ik nu een plekje redelijk vooraan. 'Wild God' beviel mij nog niet echt, maar daar bracht deze avond verandering in. Ook ik moet het drieluik "Wild God-Children-Jubilee Street' noemen. Daarnaast sprongen van de laatste worp 'Cinnamon Horses' en vooral 'Conversion' eruit. Het achtergrondkoor was een grote toegevoegde waarde.
Mijn rug dwong mij tot het zoeken van een plekje op de tribune voor de laatste 3 kwartier. Het grote enthousiasme van veel mensen viel me op. 'Wheeping Song' is een fijne afsluiter hoewel het van mij ook een korte versie had mogen zijn, zonder geklap. Blij dat ik hierbij kon zijn.

Einzelganger die ik ben, stapte ik afgelopen vrijdag de auto in om Godspeed You! Black Emperor 2x in het buitenland te bekijken.
Het eerste optreden stond gepland in Tourcoing, Frankrijk. Mijn airbnb accommodatie zat in dezelfde straat dus ik kon rollend naar huis. Veel mensen gesproken, biertjes gedronken en helemaal vooraan genoten van mijn favoriete live-act.

Uiteraard werd er afgetrapt met 'Hope', gevolgd door een aantal nieuwe nummers. Er was in het begin iets van onderlinge onvrede te bespeuren. Een kort woordje en een paar boze blikken zorgde al snel voor een positieve wending op gebied van geluid. De mij al bekende nummers kwamen naar mijn idee wat beter uit de verf, maar dat kan ook komen doordat ik de nieuwe nummers nog niet had gehoord.
De echte climax zat voor mij dan ook in het tweede gedeelte van de show met o.a. 'First of the Last Glaciers' en 'World Police'.

Zaterdag met het autootje van Frankrijk naar Luxemburg. Lekker geluncht op een terras en even gerust op mijn kamer.
Voorafgaand aan de show een praatje gemaakt met Tashi Dorji (voorprogramma) en wat metal liefhebbers uit Duitsland. De nieuwe plaat aangeschaft en ik zal m'n huiswerk doen voordat ik ze in Amsterdam ga zien.
Deze avond was 'Fire at Static Valley' voor mij het hoogtepunt. 'Moya' is ook altijd genieten.

Heerlijk muzikaal weekje zo.

Gisteren gezien in de Oosterpoort, Groningen: Fish

meneer verwoordde het al treffend, maar soms zijn er concerten waar je zelf ook nog wat woorden aan wil spenderen.

Want hoe vaak weet je nou dat het de laatste keer zal zijn dat je een artiest zal zien optreden? Dat is niet zo vaak. En als dat ook nog eens aleen artiest is die vrij essentieel is in je muzikale zoektocht en reis, dan stemt dat bij voorbaat al een tikkeltje melancholisch.

Want die Fish, wat heeft die toch een bult lekkere en prachtige muziek gemaakt. Natuurlijk in de jaren '80 al met dat bandje Marillion, maar zeker ook als solo-artiest. Tijdens die solocarrière was echt niet alles van hoog niveau, maar die herbergde wel meerdere pareltjes in de vorm van prachtige uitgesponnen nummers, maar ook in nummers die heerlijk qua energie en pakkend qua compositie zijn. De teksten mogen er ook nog eens zijn. Hij kan zowel prachtig schrijven over ellende als over hoop en de betere dingen des levens.

En dan is het ook nog eens een rasperformer. Uitstraling te over, entertainer zowel qua presentatie als dans. En zijn verhaaltjes blijven de moeite waard, niet alleen vanwege dat Schotse accent. Vermakelijk en interessant. Ik heb hem niets voor niets al minimaal een keer of vijf eerder zien optreden. En ja, hij zingt allang niet meer zo goed als vroeger, maar zingt wel steeds beter naar huidig kunnen. En die performance is er nog steeds in vol (letterlijk en figuurlijk) formaat.

En gister was dus de laatste keer, omdat meneer Fish zich zo nodig moet terugtrekken naar de eilanden. En hoe mooi is het dan dat die laatste keer een geweldige weergave is van al datgene wat ik hierboven beschrijf. Dat hij een nagenoeg voor mij perfecte mix speelt van pakkende nummers en zijn meer uitgesponnen nummers, of dat nu uit zijn solowerk is, of uit de Marillion-tijd. De voor mijn belangrijkste ijkpunten (Misplaced Childhood, Vigil en Plague of Ghosts) werden allemaal gespeeld. Gecombineerd met voor mij hoogtepunten als Weaverly Steps, Credo, Internal Exile en het fantastische duet Just Good Friends. En ondanks dat hij er natuurlijk wel eens naast zat, liet hij ook horen nog steeds een begenadigd zanger te zijn, maar stond buiten kijf dat hij een begenadigd artiest en performer is.

Dus had ik het meerdere keren moeilijk gisteren. Kippenvel en een brok in de keel. Maar vooral dankbaar voor al het plezier en moois wat hij me gebracht heeft. En hoe jammer het ook is dat er geen nieuwe ervaringen meer bij zullen komen, ook in het grote besef dat het heel mooi geweest is, dit concert volledig recht deed aan de geweldige artiest Fish en dat het zo goed is.

7 oktober 2024 Pond @Paradiso, Amsterdam... vijf jaar na hun laatste optreden in de Melkweg keerde de Australische band op deze avond terug naar Amsterdam voor een optreden in Paradiso. Waar toen der tijd de Melkweg uitverkocht was krijgen ze vanavond net niet de grote zaal uitverkocht. In de afgelopen vijf jaar zat de band rondom frontman Nick Allbrook ook niet stil. Zo bracht de band maar liefst twee albums uit. Het album 9, en het tiende album Stung! wat eerder dit jaar uitgebracht was.

Tijdens deze Europese tour promoten ze voornamelijk Stung! waarvan vele tracks live voorbij komen. De tracks van 9 vallen daardoor wat meer buiten de spotlights. En met de oeuvre van tien albums mag je eigenlijk op zo'n avond wel wat meer verwachten in de grote zaal als die van Paradiso. Toch blijft de setlist ergens nog best afwisselend maar mist het nog wel een of twee nummers van Man It Feels Like Space Again. Dit waar met een speeltijd van 1 uur en 20 minuten het optreden met tien minuten langer toch wel wat van dat album gespeeld had kunnen worden.

Ondanks wat technische problemen voorafgaand de show spettert de band op het grote podium. Nu is daar met Allbrook niet veel voor nodig. Met gekke dansjes, erotische bewegingen, vliegende microfoon / standaard en crowdsurfen weet hij de boel lekker los te gooien. Zijn medebandleden doen daar niet ten onder aan. Joe Ryan op gitaar weet flink wat trucjes uit te halen wat zorgt voor heerlijk gitaarspel. Waar ondertussen Jay Watson zich in het zweet werkt achter de drums. En Bassist / toetsen Jamie Terry en James Ireland daar wat meer op de achtergrond raken maar ook zeker muziekaal veel toevoegen. De bandleden stralen allemaal plezier uit en leveren strak werk af.

Uitschieters op de avond zijn onderandere Aloneaflameaflower en Giant Tortoise van het Hobo Rocket album, deze die er echt uitknallen als stevige rock nummers. En met Stung! weet de band dat geluid toch ook wel weer wat meer terug te halen. Ook dit valt vanavond terug te horen met Black Lung en de twist in Edge of thr World part 3 die zorgt voor spanning en een stevig ruw randje. Verder blijven tracks als Sweep Me off My Feet, Paint Me Silver, Human Toutch en Americans Cup heerlijke mee dansers die eigenlijk niet kunnen missen in de set. Waar afsluiter Toast een rustige ballad is om na een hard applaus de band weer terug te laten komen op het podium voor de hit Don't Look at the Sun, waar de gas pedalen lekker werden ingedrukt! Daarvoor in de toegift werd nog Hang a Cross on Me gespeeld, maar was meer een moment waar Allbrook aan het crowdsurfen was.

Pond levert en weet het publiek daar makkelijk in mee te nemen. Ondanks de grote zaal net niet een te grote stap was voor deze band, mogen ze met hun oeuvre de volgende keer een langere set in zetten in een dan wellicht uitverkochte grote zaal.

------------------------------

Als grote fan van Pond en Tame Impala ontmoet ik graag de bandleden om mee op te foto te gaan en een handtekening te scoren. Zeven jaar geleden begon het toen ik Jay Watson had ontmoet na zijn solo optreden en een handtekening en een foto wist te scoren. Vijf jaar geleden liep ik door de kou in de rij voor Pond bij de Melkweg Nick Allbrook mis, ik was zeg maar bevroren op het moment dat hij voorbij liep. Twee jaar geleden had ik nog de legendarische Kevin Parker ontmoet na het Tame Impala concert en mee op de foto mogen staan, op deze avond ontmoete ik ook nog Joe Ryan. In heel dit plaatje miste ik alleen nog een ontmoet met Nick Allbrook en dat heb ik deze keer beter aangepakt. Als fanboy kon hij niet ontbreken en keek ik uit naar dit moment. Om een uur in de middag nam ik plaats aan de voordeur van Paradiso om vanuit die positie mijn kans te kunnen pakken tot het ontmoeten van Nick Allbrook. Eenmaal na vijf uur was daar het moment dat Nick Allbrook aankwam en een moment nam om wat albums te ondertekenen en een foto te maken! Ik ben nog steeds super blij en trots dat ik dit moment heb mee mogen maken en deel dit verhaal dan ook maar al te graag met jullie

Fish, 08 oktober 2024 in Vredenburg te Utrecht

Dat Fish aan een afscheidstournee bezig is en dat hij dat voor een groot deel in Nederland viert is inmiddels wel bekend. Onderdeel van dat afscheid is twee keer een uitverkocht Vredenburg, voor mij de place to be voor een Fish of Marillion concert. Voor de artiest zelf trouwens ook, oh i love this fucking venue, so many memories waren de 1ste woorden van de Schot nadat hij bij de opener Vigil van de punt van Vredenburg door de zaal heen naar het podium was gewandeld.

Inderdaad weer een paar kilootjes er bij maar een slanke den is hij nooit geweest en inderdaad wat kortademig maar bij liedjes waar hij een flinke stortvloed aan zinnen de zaal in spoot was daar weinig tot niets van te merken. Hij was prima bij stem (voor als je hem de laatste 20 jaar nog gezien hebt) en zijn stemming was goed, vredig zou ik zelfs willen zeggen. Vooral dat laatste is ook dat wel eens anders geweest. Zelfs een dansje op zijn tijd zat er nog in.

Met Robin Boult (de beste vriend van Pete Trewavas), Steve Vantsis en de weer uit zijn kluizenaarshol gekropen Mickey Simmonds stond er een band met veel (Fish) ervaring maar ook een erg statige band zonder enige vorm van tierelantijnen waardoor alles van Fish zelf moest komen maar dat is voor hem geen probleem. Twee en half uur de regie bewaren is usual business. Ik had bewust nog geen setlisten van eerdere optredens bekeken dus ik ging er blanco in. Ik had een avond verwacht met de nadruk op de 1ste twee net heruitgegeven solo-albums maar dat was niet echt het geval. Door de door mij al opgeschreven nummers Credo, State of Mind en Internal Exile kon een streep en daar kregen we toch wel verrassingen voor terug in de vorm van Pipeline, Shadowplay en Blind to the Beautiful. Door de aanwezigheid van Elisabeth Antwi was Incomplete wel te verwachten al lees ik hierboven dat op een eerdere avond de duetversie van Just Good Friends is voorbij gekomen. Sowieso zijn er wel de nodige verschillen qua setlist per avond.

Bijna 35 jaar geleden kwam Fish mijn leven ingezwommen, een broer van een vriendje van mij maakte een bandje met op de ene kant Vigil en de andere kant Seasons End. Mijn muzikale leven zou nooit meer het zelfde zijn, 14 jaar en het leven buiten de Top 40 kon beginnen. Mijn 1ste Fish concert kwam een paar jaartjes later en dat was in Vredenburg. Mijn zoon van 14 was gister ook mee, voor hem was het vooral zijn 1ste Fish concert. Voor mij was het vooral mijn laatste Fish concert.

Setlist:

The Thieving Magpie (La Gazza Ladra)

Vigil
Weltschmerz
Pipeline
Feast of Consequences
Goldfish & Clowns
Family Business
Incomplete
Blind to the Beautiful
Shadowplay
Incubus
Plague of Ghosts, Part 1: Old Haunts
Plague of Ghosts, Part 2: Digging Deep
Plague of Ghosts, Part 3: Chocolate Frogs
Plague of Ghosts, Part 4: Waving at Stars
Plague of Ghosts, Part 5: Raingods Dancing
Plague of Ghosts, Part 6: Wake-up Call (Make It Happen)

Cliché
Kayleigh
Lavender
Heart of Lothian

Lucky
Market Square Heroes

The Company

Mooie verhalen Bonk en Vigil! Dat het bijzonder zou zijn was te verwachten. En ik lees de regels en ook daartussen en ik kan de avond zo op mijn netvlies toveren. Zelf heb ik al afscheid genomen van Fish sinds de farewell to Childhood tour. Toch kon ik het net niet laten om zojuist even ticket swap te checken voor beschikbare kaarten voor vanavond. Die zijn er, vanaf 32 euro.... Maar het is goed zo.

Het was een prachtige avond gisteren bij Fish. Nog een laatste keer deze grote man zien en horen, nog 1 keer Incubus meezingen zoals ik zo vaak deed toen ik op de middelbare school zat. Het leek alsof Fish ook genoot van deze avond en ik vond hem vitaler overkomen dan de laatste paar keer. Blij dat ik geweest ben en idd het is goed zo

Gisterenavond gaf Janet Jackson een geweldig concert in de Ziggo Dome met daarin al haar grootste hits uit de afgelopen 50 jaar. Ze speelde 39 nummers met een prima band, waarbij ze uitstekend zong. De show was fraai en niet over the top. Wat een vakvrouw! Genieten geblazen. 4.5*

Donderdagavond ben ik naar Wunderhorse gegaan in Brixton Academy. Ik had een beetje lang gewacht met tickets kopen waardoor ik het met een zitplaats moest doen, maar iedereen stond uiteindelijk recht van het eerste tot het laatste nummer, dus de energie kon gelukkig echt wel tot in de circle ervaren worden.

Het was een lekker oldschool indie rock concert zonder onnodige franjes, wat prima was want de nummers zijn sterk genoeg om dat niet nodig te hebben. Wat ik leuk vond om te zien was dat het publiek verrassend jong was voor een sound die eerder aan de jaren '90 doet terugdenken.

De band kwam op met de klanken van Beck's Loser, en openingsnummer Midas zette meteen de toon voor wat zou volgen. Weinig banter, maar veel rauw enthousiasme en heerlijk melodieuze gitaarlijnen. Het publiek in Londen at het maar al te graag op, en ik geef ze geen ongelijk!

Ben benieuwd, ga ze als voorprogramma van Fontaines D.C. zien.

Oh heerlijke combinatie! Zal zeker de moeite zijn.