Afgelopen zaterdag ben ik met een goede vriend naar Tom McRae geweest, in een schuilkerk in het Penninckshuis in Deventer. Deze mooie schuilkerk is nog steeds actief als geloofshuis, maar er worden ook concerten gehouden.

Ik ken Tom McRae voornamelijk van zijn uitstekende debuutalbum. Enkele albums daarna heb ik ook nog beluisterd, maar uiteindelijk ben ik hem wat uit het oog verloren.

In het voorprogramma was Lowri Evans te horen. Net als McRae een singer songwriter, die zichzelf een enkele keer op de piano, maar voor de rest op de akoestische gitaar begeleidt. Deze zangeres uit Wales liet ons mooie liedjes horen, met een prachtige stem. Lee Mason was haar secondant, op de elektrische gitaar en hij was verantwoordelijk voor de tweede stem. Prima voorprogramma! Ik ga van haar wat meer beluisteren.

Daarna kwam Tom McRae. Hij deed alles volledig in zijn eentje. Door de goede akoestiek van het concertgebouw zong hij ook vaak buiten het bereik van de microfoon. Zijn volume hielp dat naartoe ook bij. Zijn zang staat erg op de voorgrond. McRae gaf een sterk concert. Zijn songs kwamen goed tot leven. Hij legde er veel gevoel in. En de songs zijn van uitstekende kwaliteit. Op zijn platen maakt hij soms gebruik van een begeleidingsband. Soms gaat hij zijn muziek toch wat additionele geluiden. Dit produceerde hij met een apparaatje die hij met zijn voeten bediende. Zo ook een vocalizer, zodat hij zijn liedjes kon voorzien van een tweede stem (zijn eigen stem dus, die door de vocalizer gelijktijdig wordt verdubbeld, maar dan als tweede, enkele noten hogere, stem - op basis van de op zijn gitaar gespeelde akkoorden).

McRae voelt zich duidelijk erg op zijn gemak op het podium. Hij heeft een goede connectie met het publiek en is ook regelmatig grappig.

Wij hebben er erg van genoten. Als hij weer eens in de buurt is, ga ik er denk ik weer heen. En ondertussen ben ik wat meer van zijn albums aan het luisteren. Zijn debuut staat nog steeds als een huis. Maar King of Cards bijvoorbeeld (2007), waar meer een bandgeluid te horen is, bevalt me bij herbeluistering echt veel beter dan mijn geheugen mij voorhield. Toch een kleine herontdekking van deze bijzondere en eigenzinnige artiest!

15-10 Godspeed You! Black Emperor, Paradiso

De derde keer dat ik ze deze tour live zag spelen. Ook al was het nog maar een dag of 10 geleden dat ik ze zag, had ik het idee dat de nieuwe nummers er wat vloeiender uit kwamen. Toch waren The Sad Mafioso, Fire At Static Valley en Piss Crowns Are Trebled voor mij de hoogtepunten.
Toch wel de live-act die mee altijd in het hart weet te raken.

Ga ze straks in Ancienne Brussel zien. Eerste keer, ben erg benieuwd.

15-10 Paradiso GYBE, was erg moe en mijn concert maatje laatste moment afgezegd maar ik stond weer links vooraan en na een half uur in trance.. heb alle CDs maar heb altijd moeite om een nummer te herkennen. Blijkbaar zijn liedjes met tekst bereikbaarder bij mij. Maar het raakte me dus op een gegeven moment en geen moment meer stil gestaan. Prachtig concert en blijer en met meer energie naar buiten gegaan ****

Ik heb hetzelfde, gtenbosch. Tickets voor Gent volgend jaar zijn al binnen. Fantastisch dat ze blijven die kleine zalen opzoeken. Vorig jaar in Diksmuide (4AD) - een zaal met een capaciteit van amper 250(!) mensen - was denk ik m'n concerthoogtepunt van het jaar. Toen opeens de legendarische voicesample door de zaal galmde "They don't sleep anymore on the beach..." dan wist ik het effe niet meer hoor. Heel bijzonder moment. Setlist was behoorlijk legendarisch:

Godspeed You! Black Emperor Concert Setlist at 4AD Muziekclub, Diksmuide on April 10, 2023 | setlist.fm

Gisteren was ook een fantastische set natuurlijk, al kregen wij niet The Sad Mafioso maar het al even weergaloze WORLD POLICE AND FRIENDLY FIRE met beelden die je naar adem deden happen. Wel heel benieuwd naar het verschil met de Hollandsche set nu, zouden ze dan ook andere visuals gebruiken bij een The Sad Mafioso bvb.? Kan iemand dit toelichten?

Anyway, meteen na de show al tickets gekocht in m'n woonplaats Gent want hier kan ik dus geen genoeg van krijgen, wat een liveband!!! Of niet dan, ArthurDZ? Die z'n brilletje stond ook niet helemaal recht meer na afloop van zo'n pletwals.

Zie je daar Johnny Marr. Heb kaarten voor Gent en Den Haag binnen.

Afgelopen woensdag was ik blijkbaar bij het (voorlopig) laatste concert in het Stroomhuis in Eindhoven. Toffe show van Wytches met een leuk energiek voorprogramma Wax Head.

Helaas was dat positieve gevoel volledig overschaduwd toen ik de volgende ochtend las dat die nacht het gebouw volledig is afgebrand. Dood- en doodzonde, dit was toch makkelijk het leukste zaaltje in Eindhoven en omstreken met een fijne sympathieke DIY-vibe. Ontzettend veel gave bandjes in dit voormalig kraakpand mogen zien hier. De fundraiser is ondertussen al gestart, geef gul!

Donderdag was ik bij de eerste van twee avonden Joe Jackson in het Alexandra Palace Theatre, de kleinere zaal van de venue.

De avond bestond uit 3 verschillende delen - eerst een solo concert van Joe, met enkel zijn keyboard en een setlist die van "nieuw" (in zijn woorden, "these are songs from the 21st century") naar oud liep. Ook al zijn veel van zijn nummers niet de gemakkelijkste songs om live te vertolken, valt het op dat de 70-jarige Joe nog verrassend jeugdig klinkt en een prima stembereik heeft. It's Different For Girls, Real Men en You Can't Get What You Want waren stuk voor stuk memorabele momenten.

Het tweede deel van het concert was Joe in de rol van de fictieve vroege 20th century performer Max Champion, en hij bracht een tiental music hall (de Britse versie van vaudeville) nummers met de hulp van een negenkoppige band. Ik ben blij dat ik voorhand wist dat dit ging gebeuren want als je kwam voor een normale Joe Jackson show, zou dit wel even schrikken zijn. Maar omdat ik al gelezen had dat dit deel van het optreden er aan kwam, nam ik het voor wat het was - geen muziek die ik buiten dit concert zelf zou opzetten, maar wel een act die verrassend 'naturel' leek voor de creatieve en theatrale Jackson, en die - dankzij Joe's prestatie maar ook met dank aan de erg leuke band - best entertainend bleek te zijn. Ik zou het fijner gevonden hebben als deel 1 van het concert misschien wat langer was geweest vergeleken met het tweede stuk, maar ik heb me uiteindelijk toch goed geamuseerd.

Het derde deel, de bisnummers, waren nog een laatste music hall track om mee af te sluiten en net daarvoor een fantastische music hall interpretatie van Is She Really Going Out With Him - het samenkomen van een geliefde Joe Jackson hit en dit muzikale genre experiment was zeker een hoogtepunt.

Gisteren in het nieuwe DB's Great Lake Swimmers gezien. De Canadese zanger Tony Dekker heeft Nederlandse roots en had zelfs nog familie in het publiek. Hij komt graag naar Utrecht en gaf aan dat hij blij was met het nieuwe DB's dat ook oefenruimtes heeft. DB's zijn recent verhuisd naar een nieuwe locatie.

Het concert was akoestisch en ze speelden veel van de verschillende albums over de afgelopen 20 jaar.

Gisteren gezien in Vera, Groningen: Town of Saints

Blijkbaar is oktober '24 de maand van de afscheidsconcerten voor mij. Want waar ik eerder deze maand wist dat ik Fish voor de laatste keer live zou zijn, wist ik dat ook zou gelden voor Town of Saints.
Ik was zelf wat meer melancholisch over Fish, want die is voor mijn muzikale ontwikkeling nogal wat belangrijker geweest, maar tijdens dit concert was de band er zelf wel wat meer melancholisch over. Niet gek, want het betrof hier ook echt het definitieve afscheidsconcert. Overigens zonder dat het daardoor een overtrokken emotionele gebeurtenis werd.

Het werd veel meer 'gewoon' een heel goed concert. Ik heb ze denk ik drie keer eerder gezien. De eerste keer staat me nog goed bij, al was dat ruim tien jaar geleden op Eurosonic in de prachtige Der Aa-kerk en ook een keer in het voorprogramma van Ryan Adams. In mijn beleving was ik de eerste keer al onder de indruk, maar ze zijn wel verder gegroeid door de jaren heen.

Town of Saints speelt gewoon erg lekkere muziek. Een mix tussen rock, pop, folk en country. Door naast de traditionele bezetting de vaste toevoeging van de viool krijgt de muziek net wat extra's. Op plaat komt dat al redelijk goed over, maar zeker live komt dit goed tot zijn recht.

Heerlijk energiek, afwisselend en de podiumpresentatie (al gingen ze voor de toegift onversterkt midden in de zaal staan) is erg fijn. Dat was ook te merken aan het enthousiasme in de zo goed als uitverkochte zaal. Lekker om op los te gaan.

Afscheidsconcert wat recht deed aan de lekkere muziek, maar waar bij Fish het gevoel overheerste dat het zo goed is, overheerste hier toch vooral het gevoel dat ze wat mij betreft nog best wat langer door hadden mogen gaan.

Oké, niet gisteren gezien, maar ik had eerder geen goesting er iets over te schrijven. Vorige week was namelijk concertweek voor mij!

Dinsdag: GYBE! in Paradiso
Al lang stonden ze op het lijstje maar het kwam er nooit van. Tot vorige week. In Paradiso, dus ruim van tevoren aanwezig zodat ik nog ergens kon zitten. Niet bepaald de band voor stamuziek als je het mij vraagt. Enfin. Het voorprogramma was ok, maar niet per se voor herhaling vatbaar. GYBE daarentegen! Ondanks dat ik vooral liefhebber ben van hun vroege werk kon ik live ook uitermate genieten van de soundscapes van hun latere werk. Even heerlijk wegdromen. Geluid was (met oordoppen) ook prima. Ik was tijdelijk in een ander universum.

Woensdag: Tindersticks in Tivoli
Ook de eerste keer, iets korter op het lijstje van GYBE! maar toch ook al een tijdje. In de Grote Zaal van Tivoli is het altijd even afwachten hoe het geluid is, maar dat was ditmaal gelukkig prima. Ze speelden iets minder voor mij herkenbare klassiekers uit hun oeuvre, maar ik kan hun laatste worp uitstekend hebben. En ze openden met How He Entered, misschien wel mijn favoriet van hen. Erg leuk ook om een tour-exclusieve live-lp mee te nemen, dat zouden meer bands moeten doen.

Vrijdag: Nils Frahm in NDSM (ADE)
Het aantal keer Nils Frahm is voor mij al niet meer op één hand te tellen en hij staat altijd garant voor succes. Zo ook vrijdag. Het was even afwachten of de geluidskwaliteit goed zou zijn in zo'n loods maar dat was uitstekend. Echter... op het schema stond dat hij van 19 uur tot 21.30 uur zou spelen, terwijl hij slechts van 19.30 uur tot 21 uur speelde... Behoorlijk teleurstellend. Temeer omdat hij vrijwel dezelfde show speelde als ik eerder al zag in het Concertgebouw. Kortom: in absolute zin nog steeds een geweldige show, in relatieve zin had ik toch liever wat uniekers gezien. Zo weet ik dat Nils Frahm ook prima wat meer elektronische muziek kan spelen dat past bij ADE. Gemiste kans.

Left of the Dial 2024 waren 3 intense dagen vol ontdekkingen:

1. Blue Slate (Rotown + TR8)
Nieuwe bandnaam waar op voorhand niet veel meer bekend van was dan dat ze uit Ierland komen, en daar komt veel goeds vandaan. Dat optimisme word tijdens het eerste nummer al bevestigd omdat de gitaren zowat vuurspuwen van jeugdige grettigheid. Grunge word gekoppeld met melodische Shoegaze en het moet uit de boxen knallen. Nauwkeurig spelen is dan ook volledig ondergeschikt aan speelplezier, heerlijk eerlijk dus. Dat wat andere bands alleen in hun finale nummer durven, perst Blue Slate al in de 1ste 3 minuten en die sfeer blijft overeind staan tijdens de hele set.

2. test plan (Uniek)
Het meest energieke (slot)feest van LofD-24 was in de achterzaal van de Unie. De punk-noise van dit Londonse 3tal moet het niet hebben van de scheeuwzang van de drummer maar wel van de z’n drumslagen en de stuwende basriffs die toewerken naar moshpits veroorzakende ontploffingen.
De confettiregen bevestigde de euforie, die uiteindelijk ook nog “One-More-Song” opleverde, ondanks dat een showcase festival niet aan toegiften doet.

3. Automotion (Arminus)
Met de wetenschap dat Automation de band met Lennon Gallagher is, was het even de vraag: wie van de vier. Maar dat was snel duidelijk omdat hij rechts op het podium met‘n opzichtige zonnebril stond te spelen. De zwartgallige post-rock is gelukkig veel dynamischer dan van Pa zijn bandje, dus elke vergelijking kan snel overboord.
Op hun recente EP zijn verwijzingen naar logge Prog-Rock te horen, maar dat word in de kerk volledig genegeerd. Life wordt er veel stuwender gespeelt, en komen alle bastonen voorin de geluidmix te liggen. De investering in een betere techniek is duidelijk hoorbaar en zelfs zichtbaar omdat ik mensen een paar stappen van de boxen zie weg stappen.

4. Man/Woman/Chainsaw (Arminius)
De bandnaam van dit Sextet zou zomaar een verwijzing naar Halloween kunnen zijn, maar dat is schijn. Want de kettingzaag is een grillige viool, de band’s blikvanger en meest kleurrijke instrument. Muzikaal zijn ze een kameleon die zo vaak van kleur verschiet dat je er duizelig van zou kunnen worden, maar dat avontuur maakt het ook spannend. Het word vooral leuk als de viool zich concentreert op de bassist of zich laat leiden door het drumritme en de strijkstok als sticks op de snaren beuken. Een andere meerwaarde zijn de 3 verschillende zangstemmen, die zoet, scherp of raw mengen en mixen. Na het concert spreek ik de toetsenist en bassist die mijn vraag welke invloeden ze gebruiken, vrolijk weglachen met als antwoord dat elk bandlid een totaal andere muzieksmaak heeft.

5. The Wytches (Arminus)
The Wytches is eigenlijk niet de band die je op een showcase festival verwacht want hun eerste album is al 10 jaar uit. En dat kwamen ze dus in Rotterdam vieren. Ze blinken niet echt uit in het schrijven van pakkende songs, maar in 40 minuten komen ruim voldoende lekkere gitaarriffs voorbij die met veel passie gespeeld worden, waarbij de meeste actie vanachter de drumkits komt. Later op het voorplein van de Arminus spreek ik de drummer die trots vertelt dat dit z’n eerste gig was, omdat ie net nieuw is in de band. Hij mag blijven omdat ie precies de juiste frisse injectie in de band is.

6. Nerves (Centraal)
Vuile Punky Noise uit Ierland die met zo veel energie vanaf het veel te kleine podium gespeeld word dat het bijna ontspoort in complete chaos. Maar omdat er tijdig word overgeschakeld naar dansbare punk deert het niet dat de zanger iets onverstaanbaars in de mic spugt.

7. Chappaqua Wrestling (Arminus)
Deze Londonse straatschoffies hebben voldoende goed geschreven songs, met tof klinkende gitaren om nog een keer Rotterdam te bezoeken. In het midden van de set konden ze laten horen dat nieuw werk op komst is, met een meer psychedelische inslag. Word vervolgt.

8. Sloe Noon (TR8)
Tot rust komen is mogelijk met Anna Böke die vriendelijke shoegaze in de aanbieding heeft. Op het eerste gehoor klinkt ze in de richting van het Britse Lime Garden en toch verraden de songs een gründliche inslag en daarbij haar Duitse afkomst.
Een welkom afwisseling tussen al het gitaar geweld.

Left of the Dial 2024

Hierbij ook nog maar mijn verslag van mijn Left of the Dial editie, nu al weer voor het derde jaar op rij. Opvallend was dat er ogenschijnlijk meer kaarten verkocht zijn dit jaar. Daardoor was het duidelijk op veel plekken drukker en moest je bij veel acts op tijd aanwezig zijn om nog iets te kunnen zien. De sfeer was echter weer top en de toevoeging van twee extra kerken (Paradijskerk en Waalse Kerk) als locaties is top.

Donderdag:
Eerste act op de donderdag was Flip Top Head in TR8. Door het succes van Black Country, New Road schieten de eigenzinnige bands vanuit de UK uit de grond. Ook Flip Top Head doet qua sound denken aan BCNR. Klonk verder wel goed en de zangeres heeft bij vlagen een hele mooi stem. Voor nu is het denk ik vooral nog ervaring op doen en nog iets meer een sound zoeken waarmee ze zich kunnen onderscheiden.

Daarna door richting Worm voor het Ierse Really Good Time. De band had nogal met technische issues tijdens de set waardoor de vaart er niet lekker in kwam. Verder is het toegankelijke indie-rock met hier en daar een stevig randje. Gitarist en bassist hadden misschien wel iets te veel uitgedachte poses.

Van Man/Woman/Chainsaw had ik wel redelijk hoge verwachtingen, die ze uiteindelijk deels hebben waargemaakt. Je merkt dat de band nog wat zoekende is welke richting qua sound ze op willen. Het zijn ook nog jonkies volgens mij. Verder zijn de zanger en zangeres ook nog niet helemaal overtuigend. Maar toch hebben ze al wel een paar erg goede nummers gemaakt.

Laatste act van de avond was The Orchestra (For Now) in de Waalse Kerk. Veel mensen kwamen er niet op af, maar dat kwam denk ik door het late tijdstip en locatie die net iets verder van de andere locaties af ligt. De band heeft al een kleine hype ontwikkelt door hun optredens in de Windmill. Ook The Orchestra doet erg denken aan BCNR, maar dan wel de vurige kant daarvan. Erg overtuigend optreden en nu al sterke nummers. Het is wachten tot de eerste single uitkomt.

Vrijdag:
Het plan was om de dag te beginnen bij The Wytches in Perron, maar door vertraging met de trein, heb ik maar 15 minuten ofzo kunnen zien.

Daarna Ugly in De Doelen wat een erg overtuigend optreden was. Vooral de samenzang van zangeres en zanger is een erg sterk punt. Verder ook leuke en avontuurlijke nummers.

Test Plan deed een poging om de V11 te laten zinken, wat net aan niet gelukt is. Maar een heerlijke storm was het zeker.

Heavy Lungs maakte er ook al zo'n feest van in Perron waar het goed los ging. Vernieuwend is het allerminst maar met zo'n sound staat het wel gereed voor een goed mosh feestje.

Zaterdag:
De dag begonnen bij Hot Face/i] in Rotown. Vorig jaar zag ik ze ook al op Left of the Dial en dat smaakte wel naar meer. Het klonk zeker wel weer fijn, maar ten opzichte van vorig jaar weinig veranderingen.

Daarna stuk van [i]Robin Kester in de Paradijskerk gezien, klonk erg goed en de locatie was perfect voor de muziek. Helaas iets eerder weg gegaan om op tijd te zijn voor een goede plek in Rotown bij Moreish Idols. Die klonken live een stuk meer jazzy dan ik van hun EP gewend was. Blijkbaar speelde ze voornamelijk nieuw werk. Klonk overigens wel goed.

Na wat gegeten te hebben door naar Uniek om Little Hand Feet te zien, wat erg lekker klonk. Juiste mix tussen lekker dansbaar en raggen. Een beetje van hetzelfde pak was vervolgens Kickboy in Worm. Dansbare post-punk dat deed denken aan Deadletter, ook vanwege de toevoeging van een saxofoon. Maar dit was wel de beste en meest overtuigende show van het weekend. Heerlijke energie vanuit de band die oversprong op het publiek.

Zo tof is Left of the Dial dus , dat je op een paar 100 meter afstand in de zelfde tijd en stadsjungle totaal
verschillende avonturen kan beleven.

Gisteren Crowded House in 013.

Voor het eerst in 013, best een fijne zaal. Prima zicht vanaf het balkon en vrij wijds opgezet (maar beneden zag het er een stuk benauwender uit). De band had er zichtbaar schik in en dat maakt een concert altijd 2x zo leuk. Neil is uitstekend bij stem en de rest van de band speelde strak. Ook in de zaal had men er zichtbaar zin in. En relatief weinig kletsers viel me op. Of in ieder geval waar ik stond.

Ze speelden ruim twee uur met daarin vrijwel alle hits (uitsluitend Better Be Home Soon ontbrak, maar die werd de avond ervoor gespeeld – wij kregen Into Temptation), inclusief Message to My Girl. Het nieuwere werk viel uit de toon omdat het onbekend is, maar ze vielen me alleszins mee. Meestal is het bij dit soort acts een kwestie van de nieuwe nummers uitzitten tot er weer een oudje langskomt.

Aanrader mochten ze weer eens naar Nederland komen!

Leuk dat er nog wat gedeeld wordt over het Left of the Dial festival van afgelopen weekend. Graag deel ik daar mijn ervaring ook in mee.

Als eerste had ik graag mijn complimenten willen geven aan de organisatie. Voor het organiseren van dit mooie festival en het programmeren van maar liefst 135 bands en artiesten.

Tijdens het festival heb ik enorm veel nieuwe, onbekende, beginnende artiesten en bands ontdekt. Niet normaal hoeveel (jong)talent er rond loopt en door dit festival is opgepikt om hun talent op podium met ons te delen.

Als eerste wat hoogtepunten te noemen, de bands die naar mijn idee het gaan maken en je veel van kan gaan verwachten. Houd ze in de gaten zou ik zeggen!

(1) Blue Slate (Gezien in TR8). Het zoveelste Ierse talent wat op komt duiken binnen het alternatieve genre (postpunk). Jongehonden die vanaf de eerste tot de laatste minuut vol energie zitten en het publiek daarin mee weten te nemen. Geen moment kakt de performance in, er wordt dan ook door elk bandlid alles gegeven. De 40 minuten zitten vol met afwisselende tracks waar echt werk van gemaakt is. Geen geïmproviseerd werk of opvulling van langdurige instrumentale stukken. Dit terwijl de band verder geen digitale releases heeft op drie nummers na. Met tracks als deze die live werden gespeeld hebben ze blijkbaar nog een hoop achter de hand. Dat kan alleen maar veel belovend gaan uitpakken voor de toekomst.

(2) Automotion (Gezien in Arminius). De Engelse band rondom Lennon Gallagher (zoon van...) is meer dan alleen een bekende naamdrager. Deze band is gewoon voorzien van goede bandleden die hun talenten ter samen tot een goed geheel weten te brengen. Het klinkt ergens reten strak maar toch ook weer buiten de lijntjes vol fuzz en distortion. Niet om ruig te noemen maar wel weer afwisselend genoeg om spannend te blijven en je in de greep te houden per 4 minuten gespeelde track. Met 2 EP's op zak is het alleen nog wachten op een volledig album en tour om zich na verloop van tijd wat meer bekendheid te geven. Hier is die naam totaal niet voor nodig, ook al werkt die misschien dan wel een beetje mee natuurlijk.

(3) Van Houten (Gezien Armanius). Engelse shoegaze / indie rock band die met dromerige klanken je lichtelijk psychedelisch onder laat dompelen. Eentje om in mee weg te dromen of in mee te laten trippen.

Verder heb ik enorm genoten van...

(4) Polevaulter (Gezien in V2). Noise duo uit Engeland. Bassist die dreunende klanken uitoefent en de zanger die opzwepend over de bassgitaar en samples heen zingt. Eentje om op te stampen en los te gaan.

(5) Nerves (Gezien in V11 en Centraal). Ierse noise rockers zonder rempedalen. Beperkte songteksten die plaats maakt voor een spannende opbouw met telkens distortion volle climaxen. Eentje om op te stampen of je bloedneus af te vegen na die ene moshpit.

(6) Sloe Noon (Gezien in TR8 en Centraal). Duitse indie rock. Een liefdevolle stem die de liedjes tot bedroompop maakt maar ondertussen vergruisen in een partij aan hard klikkende gitaren. Eentje om rustig op te headbangen of je in trans te laten brengen.

(7) Friedberg (Gezien in Sahara). Duitse power vrouwen / indie rock. Een vrolijke boel aan zomerse en opzwepende klanken waar de catchy melodie compleet wordt gemaakt met onmisbare koeienbel. Eentje om lekker op te dansen of op mee te zingen (als je de teksten weet).

(8) thrilled (Gezien in V11). Dutch Proud shoegaze / postpunk. Band vol met jong talent. Krachtige tracks vol spanningsbogen die uitplooien in geluidsmuren van hier tot aan Tokyo. Eentje om op te headbangen of in weg te dromen.

(9) Mynk (Gezien in Uniek). Britse indie rock / postpunk. Gitarist haalt er alles uit wat zijn pedalenbord te bieden heeft waar de zangeres met bassgitaar er monotoon over heen zingt. Eentje die je sfeervol in lichte spanning houdt voor wat komen gaat.

(10) Cosmorat (Gezien in Perron). Indie rock uit Amerika. Energievol trio dat op sommige momenten ontspoort met fuzz op de gitaren en alsnog weet te presteren tegen het catchy aan melodieën af te werpen. Eentje om op te dansen en los te gaan.

(11) Deary (Gezien in Paradijskerk). Shoegaze / dreampop uit Engeland. Het schattige piepstemmetje van de zangeres wordt overgoten door lagen aan shoegaze gitaarspel. Eentje om op weg te dromen.

(12) test plan (Gezien in Uniek). Noise / punk trio uit Engeland. Zanger op drumstel slaat de boel bij elkaar waar het gitaarwerk noise volle riffs aflevert. Moshpits vol confetti bij deze laatste act van deze editie. Eentje om op te moshen.

Acts die mij minder deden en de top afmaken.

(13) Special Friend (Gezien in TR8).

(14) The Wytches (Gezien in Perron).

(15) Cubzoa (Gezien in Perron).

Tot slot heb ik TTSSFU en Slate voor de helft gezien, maar tevens geen indruk op mijn gelaten.

Ik vond het een zeer succesvolle editie, ik heb enorm genoten en heel veel ontdekt. Bedankt voor het lezen.

Tot volgend jaar maar weer!

Oneensch. Ik ging hé-le-maal uit m'n plaat en had zitten echt kut gevonden. Ook een Mono gisteren hoefde van mij niet per sé zittend, het was in de theaterzaal van de Vooruit, maar ik begreep het wel. GY!BE daarentegen is voor mij écht geen zitband. Maar hey, ieder z'n meug natuurlijk!

Gisteren Thom Yorke gezien in de Spark Arena in Auckland. Hij doet een solotournee genaamd 'Everything' doorheen Australië en Nieuw Zeeland. Mijn vakantie lag al vast toen hij dit aankondigde, dus heb mijn reisschema nog overhoop gegooid om toch een van zijn shows mee te pikken. Zeker geen spijt van gekregen.
Hij had woensdag al een set gespeeld maar ik had die setlist niet bekeken om de verrassing erin te houden. Mijn aanvankelijke vrees dat het een avond vol obscuurder werk ging worden, bleek al snel ongegrond toen hij begon met The Eraser en daarna Let Down (mijn favoriet nummer ooit) inzette. Nog een beetje later kregen we zowaar Fake Plastic Trees.
Het was een heel bijzondere avond, met Thom helemaal alleen op het podium, en een goeie mix tussen piano, gitaar en elektronische nummers. Zijn versie van All I Need was dan misschien nog wel het hoogtepunt. "I hate working alone" zei hij op het einde dus als ik mag dromen zit daar een hint in dat hij stilletjesaan nog eens iets met Radiohead gaat doen.

Wtf die setlist van Yorke, rot op van mij. Waarom enkel Australië?

Donderdag 17 oktober gaf Tindersticks een schitterend concert in het Koninklijk Circus. In tegenstelling tot hun optreden in Bozar twee jaar geleden, ter gelegenheid van hun 30-jarig bestaan, kozen ze deze keer voor een setlist met uitsluitend recenter werk. De sterke nadruk lag op hun in september verschenen nieuwe plaat, waarvan de nummers live volledig overtuigden.

Hun muzikale evolutie is duidelijk te horen: de melancholische sound, gekenmerkt door strijkers, die hun beginjaren definieerde, heeft zich ontwikkeld naar een dynamischer geluid. Waar vroeger de focus lag op sfeervolle, bijna filmische arrangementen met rijke instrumentatie, integreren ze nu meer jazz- en soulinvloeden, evenals elektronische elementen. Deze veelzijdigheid houdt hun muziek fris en relevant, terwijl ze trouw blijven aan hun unieke emotionele essentie.

De loepzuivere geluidsmix in de zaal droeg bij aan de magie, waarbij de warme, kenmerkende bariton van Stuart A. Staples en de vaak subtiele instrumentatie perfect tot hun recht kwamen. Staples, zoals altijd bescheiden, sprak slechts één of twee zinnen en beperkte zich verder tot een fluisterend "thank you" na elk nummer.

Bijzonder genoeg zag ik Tindersticks voor het eerst in Leuven in 2016, op de dag van de aanslagen in Brussel. Die avond voegde de muziek een extra dimensie van betekenis toe aan de omstandigheden. Donderdagavond toonde de band opnieuw hun vermogen om te verbinden en te troosten, ongeacht de situatie.

Voor het concert besloot ik om een gloednieuw live-album op vinyl aan te schaffen van een show in 2022, naar aanleiding van hun jubileum. Het is een fijne manier om zo deze onvergetelijke momenten opnieuw te beleven.

Was er nog iemand aanwezig bij het optreden van STRFKR op London Calling Amsterdam afgelopen weekend? Nu is dit niet zo heel erg bekend bandje, maar ik baalde dat ik ze heb moeten missen. Voorlopig de laatste EU tour voor deze band en ze hadden de volledige crew bij zich voor de nodige spectacel aan opblaas figuren en dansende astronauten.

Zelf was ik dit weekend aanwezig bij Klitfest in het Paard, speciaal voor The Homesick. Want de rest op dat festival was pff... niet mijn ding. Waarvan zelfs de band Splint in 40 minuten tijd telkens de techniekes nodig had voor kleine verstoringen. Voor mijn gevoel werdt The Homesick ook behoorlijk achteraf weg gestopt, ze speelde namelijk letterlijk achteraf. The Klittens speelde als hoofdact en eindigde met een bingo in de foyer, waarna al het publiek dus uit de zaal was waarna the Homesick het podium mocht overnemen. Achtergronddoek met 'Klitfest' werdt ook opeens verwijderd. The Klittens blijkt dit festival op eigen naam al voor de tweede keer te mogen organiseren, maar ik zie er geen succes in. The Homesick wist er wel een feest van te maken en had achteraf gezien ook wat liefhebbers en fans met zich mee. Ik kreeg ook verder niet echt een hoogte van het andere publiek gedurende de andere bands.

Verder was ik gisterenavond aanwezig bij Molchat Doma waar ik boven verwachting enorm van genoten heb! Tevens verbaasde ik mij ook over het jonge publiek aan tiener meisjes en het af en toe gegil bij sommige tracks. Deze Russische band heeft aardig wat hits en die kwamen lekker aan. Met drie albums speelde ze 20 nummers in een set van 100 minuten. Ondanks dat ik heel wat tracks niet kende zat deze speellengte mij niet tegen. Ik vond het een afwisselende set. Enkel jammer dat de drumcomputer zo hard afgestemd stond, zelfs met earplugs in was het voor mij persoonlijk af en toe wat drukkend. Daarnaast heb ik liever die koude gitaarmelodie die van mij wat meer naar de voorgrond mocht. Naast deze koude new wave postpunk zaten er ook veel synthpop tracks tussen die verstevigd werden door die drumbeat. Vanavond speelde ze een tweede set, als ik de kans had was ik weer gegaan. Zeer leuk verrast en vermaakt.

Nee, was wel op London Calling, maar ben na Chalk vertrokken om de trein te halen. Chalk was wel het hoogtepunt op de vrijdag. Zaterdag de hoogtepunten Soft Launch, Good Neighbours, en na een door technische problemen uitgesteld begin gaf English Teacher ook een heel sterk optreden weg.

Tof om in ieder geval een ervaring van het festival te lezen. Chalk helaas een paar clubshows van gemist, nu lees ik er weer wat over, mogelijk een band die ik in de gaten moet houden.

Het was sowieso een goed bezochte editie van London Calling. De zaterdag was uitverkocht, maar juist op vrijdag vond ik de drukte het meest opvallend. Op zaterdag waren er denk ik vooral veel mensen die een kaartje hadden gekocht voor English Teacher waardoor het eerder op de dag wat minder druk was.

Ik had zelfs vernomen dat het op een van de twee dagen zo druk was dat mensen buiten de zaal, in de hal het konden bekijken op een scherm.

Ja dat doen ze altijd als de bovenzaal vol staat dus dat is op zichzelf niets bijzonders. Maar op vrijdag voelde ik me wel een paar keer als een sardientje in een blik

Gisteren Hooverphonic in een uitverkocht Tivolivredenburg.
Ze speelde met strijkers ter ere van Sit Down and Listen to Hooverphonic: 20 Years.
Mooie setlist van oude en nieuwe nummers.

Gisteren min of meer toevallig gestuit op de Utrechtse jazzband Meerkat tijdens Popronde Tilburg. In een volgestampte tent, normaliter vooral een eetcafeetje, vond ik dat wel erg lekkere muziek. Vooral de trompettist (ene Lauran Neerincx) leverde mooie werk af. Mooi melodieën, lekkere groove. Ga ze in de gaten houden.

Even later door naar Zwartewater in Club Smederij. Tof hiphoptrio uit Zwolle. Die gasten hebben live alles wel in huis: prima stage presentatie, enthousiasme, juiste samenspel tussen de rappers Frodeau en Goudi en beats die klappen. Moderne boombap. Ik mis persoonlijk alleen nog die echte classic tracks die zo'n NL hiphopconcert echt tot iets memorabels kunnen maken. Hopelijk komt dat nog.

Gezellig muziekavondje in de hometown en leuk ding die Popronde.

Chalk is DE punk belofte voor komend jaar. geen enkele twijfel aan.
Raw, manikale zanger, keiharde drums, psychedelische gitaar.
Degene die ze live gezien hebben kunnen bevestigen.
Check de laatste singel :

Palace, op Halloween avond in Tivoli Ronda, Utrecht.

Op voorhand was het onzeker of de Ronda vol zou komen, want ‘t laatste album van Palace heeft opvallend weinig aandacht gekregen. Toch waren ruim vooraf alle 2000 barcodes al weg, waarbij de echte fanbase zich al vroeg op de trappen naar de ingang melde. Vóór het veel te hoge podium van de Ronda staan opvallend veel jonge vrouwen, terwijl bij de meeste concerten waar ik me present meldt niet zo heel hip publiek de overhand heeft. Palace heeft op de socials gevraagd om verkleed te komen en een enkeling heeft dat ook echt gedaan en zelf verschijnen ze spooky geschminkt met goude cape op het podium.
Maar eerst Rollo Doherty die een half uur mag opwarmen. Hij is de zanger van ISLAND en komt zijn solo-EP aan de Palace fans voorstellen. Die EP staat bol met mellow triphop en is niet heel erg solo. Super benieuwd hoe dat in zn eentje gaat klinken. De oplossing is eenvoudig maar effectief. Met een pedal-loop worden meerdere gitaar aanslagen tot een ritme opgebouwd, waarover heen met gitaartokkels de melodie van de song gelegd word. Zijn indringende stem maakt dat de Ronda muisstil de songs inhaleert. Na het concert blijft het in de Rollo-hoek van de Merch-table het nog lang onrustig.

Wie aan de hand van de melancholische ultra-sound een subtiel spelende Palace had verwacht word al bij de openingsklanken ruw gewekt. De bas in Goodnight, Farewell staat zo luid mogelijk open, waardoor zij die hun oordoppen vergeten waren, spijt hebben.
Met Break the Silence en So Long Forever worden we terug geleid naar hoe het begon en zo komen van alle albums de hoogtepunten voorbij in een 18 songs lange setlist. Hoor om me heen dat ‘Son’ als het meest indringende recente nummer word beschouwd en die heeft dan ook een plek precies midden in de set gekregen. Waar ook nog heel vroeg werk als Lost in the Night tussen past en zelfs een nieuwe song: Greyhound.
De afwisseling en toewerken naar de finale gebeurt met het meezingmoment van Live Well, en Holly Smoke dat Leo alleen in de schijnwerpers zet.
De ontlading komt met een hemelse versie van Heaven Up There en het feestelijke Bitter. Ruim anderhalf uur zijn voorbijgevlogen.