En ik ben ook benieuwd naar het verslag van Gracie-fangirlie Gretz

Ze speelden niet alles op volgorde, maar volgens mij zijn alle nummers wel gewoon langs gekomen? Sowieso fijn als bands bij zo'n albumshow niet de albumvolgorde aanhouden, blijft het altijd nog een beetje spannend wat er gaat komen (en kan je zoiets als Dangervisit nog als afsluiter bewaren!).

Voor mij staat Controlling Crowds ook op eenzame hoogte binnen hun oeuvre. Ik had ze nog niet eerder live gezien, maar met deze show had ik geen excuses meer. Erg sterke show inderdaad! Geluid was, met zoveel bandleden, ook erg prima! Enige smetje daarin was dat het refrein van Collapse/Collide (hoogtepunt van het nummer) toch wel wat werd verpest doordat de tweede stem te hard stond.
Verder erg gaaf om al die favorieten langs te horen komen. Uiteindelijk vooral ook verrast door de uitvoeringen van de IV-nummers zoals The Feeling Of Losing Everything, Pills en The Empty Bottle.

Archive-fangirlie Gretz zat naast mij tijdens het Controlling Crowds ("de gecontroleerde menigte") concert in Brussel en zag dat het goed was! ArthurDZ trouwens ook. Wel was Geert iets te veel bezig met z'n gsm volgens een boze meneer in de rij achter 'm, en sprak Geert er volgens vermanend, vrij agressief zelfs, op aan. Good times!


Dit had ik ook heel erg, haar vocalen kwamen er totaal niet uit zeg. Ik dacht even dat het aan haar stem zelf lag, maar enkele prachtige performances later in het optreden namen m'n twijfel weg. Maar wel heel erg jammer, want het mooiste nummer van CC was hierdoor geen hoogtepunt van het optreden. Pills wel kutjegeniaal, ik kende dat nummer niet maar was voor mij dé verrassing van het optreden. Daarom ook maar Part IV aangeschaft op het heilige vinyl (er waren geen CD's verkrijgbaar op de merchstand).

Alles van Part 1-3 is voorbij gekomen, ja, van IV niet.

Eens, dat is mijn favoriet van hen. Maar goed, de nieuwe zangeres had sowieso zichtbaar moeite met de vocale uitbarstingen in dat nummer.

Ik wil wel een verslagje typen, maar weet niet wanneer ik er tijd voor ga hebben. Gracie was erg enerverend iig.

Vanavond concert Eefje
Morgen quizverplichtingen
Donderdag XXX

tmi, Geert. tmi

Het was voor mij de derde keer dat ik Archive in Utrecht zag. De vorige keer viel het wat tegen in vergelijking met de eerste keer, maar dit keer niet. Integraal Controlling Crowds Part 1-III was fantastisch, je hoorde de afwisseling van deze geweldige plaat. Mooi om nummers te horen die ik nog niet eerder had gehoord.

Het duurde ruim 2 uur, maar deze tijd was zo voorbij en afsluiten met een geweldige versie van Dangervisit.

Ahja tuurlijk. Ergens in m'n hoofd had IV maar 7 nummers, maar dat zijn er dus nog 4 meer.

Nog wel even een shoutout naar de bassist, dat was wel mijn held van de avond zeg.

Gisteravond ook naar Archive geweest. Ik had mijn vrouw en twee zoons ook meegenomen omdat ik ze deze band eens wilde laten beleven ! Nou, dat gebeurde. Ik ben echt weggeblazen door een zeer sterk concert ! De nummers werden perfect en met veel dynamiek gespeeld. Ook de lichtshow was wervelend. En dan Darius Keeler.. Man, wat stond die zelf ook te genieten. De man beleeft echt zijn muziek, dat heb ik niet vaker gezien op een podium. Voluit swingend, dirigerend en trots ook. Zo mooi ! Tsja, ik kan veel over de nummers zeggen maar het laatste nummer Dangervisit was hemels sterk en een fantastische afsluiter. The Empty Bottle en Funeral zijn mijn favoriete nummers en dat was ook zo genieten om allebei live te mogen horen.

Mooiste vond ik ook dat mijn vrouw en beide zoons heerlijk aan het dansen waren en ook genoten. Drie fans erbij ! En het is dat Utrecht ver weg ligt van Walcheren maar die zalen zijn echt mijn favoriete concertzalen. Dit jaar mag ik nog twee keer .

Ons viel het Controlling Crowds-concert juist wat tegen.

Het begon wel sterk met het titelnummer (waarbij het geluid nog niet helemaal goed was uitgebalanceerd) en Bullets, maar daarna vond ik het soms moeilijk om door te komen. Collapse/Collide kwam zoals gezegd niet helemaal uit de verf en veel andere nummers vond ik toch eigenlijk gewoon niet zo heel erg spannend. Achteraf goed te begrijpen waarom ze veel van deze nummers normaliter niet spelen...

Pas bij de toegiften leefden we weer op. Pills en The Empty Bottle waren erg sterk en Dangervisit was absoluut het hoogtepunt van de show.

Al met al bij lange na niet zo goed als het concert rond het 25-jarig bestaan en misschien zelfs wel de minste tot nog toe.

Oké, afgelopen maandag bij Archive geweest in Utrecht maar gisteren ging de auto naar Amsterdam, AFAS, Opeth. Een goede vriend van mij is trouw fan en deze muziek is ook echt gemaakt voor hem. En daar ik vorig jaar jarig was geweest nam hij mij mee naar Opeth.

Nu loop ik ondertussen zo’n 40 jaar mee in de wereld van concerten en heb best wel de grotere zalen en stadions bezocht. Maar toch hebben die locaties altijd wat desolaats. Je rijdt je auto naar een mega parkeerplek via drukke wegen waar veel auto’s naar niemandsland lijken te rijden. Iets met De Grote Stad en dan ergens in zo’n buitenwijk waar trams, treinen, bussen langs de verlaten kantoren rijden en mensen wat doelloos hun Big Mac, Döner, AH to Go koffie of Patatje zonder Ziel bestellen. En dan in de massa van concertgangers opgaan.

En dan deze avond met vele Metal zielsverwanten. Natuurlijk, de kale oudere mannen met stevige baarden en trotse, ietwat krapper geworden, spijkerjasjes. Mooi opgemaakte (maar te weinig) vrouwen en toch ook best wel wat jongere gasten met nog echt van dat headbang haar. Ze bestaan nog !

Goed, zitplaats gevonden. Biertjes van €6.00 de stuk wegklokkend, de zaal in kijkend en wat mijmerend over concerten in grote zalen zoals deze. Live concerten hebben altijd iets met schraal bier, krappe ruimte, verblindende lichten in een echoënde donkere zaal, verwondering maar ook een wat diepere beleving van muziek.

Het voorprogramma (ergens altijd een ondankbare taak voor net niet doorgebroken muzikanten) bracht ons 3 al wat oudere sympathieke Zweden genaamd Grand Magus die zeker hun best deden met het dikke hout waar ze planken van zaagden. Hardwerkende houthakkers die zeker elk nummer weer de vergetelheid inspeelden.

En daarna Opeth ! Of beter gezegd Mikael Åkerfeldt met een hele sterk spelende band om zich heen. Ik kende geen enkel nummer echt goed maar het was zeker wel sterk. Een combinatie van melodieuze romantierock die heerlijk kon overgaan in Smart Man Metal (zoals Akerfeldt het zelf omschreef) met diepe grunts, mitrailleurvuur gitaar-, drums- en baswerk. En een goede toetsenist met mellotron soundscapes. Sterke nummers, zeer goede beheersing van de instrumenten en een mooie Victoriaanse achtergrond show.

Åkerfeldt is een heerlijke droogkloot. Leuke verhalen tussen de nummers, lichte zelfspot, beschouwend over de vele jaren en albums van de band en een diepe Scandinavische stem van sneeuw, vorst en haardvuur die zowel zingend als gruntend als pratend de dames in de zaal wist te beroeren (volgens mij).

En ik zag weer eens, sinds lang geleden, de echte hairbangers lekker uit hun bol gaan. Trots op hun lange haren maar niet in de gaten hebbend dat hun buren die harige ritmische zweepslagen ietwat angstig probeerden te ontwijken. En natuurlijk, de vele devil vuisten die de lucht ingingen. Men genoot echt in hun eigen Metal wereld maar ergens leek het ook een echo uit een ver verleden van Saxon, Metallica, Black Sabbath, AC⚡️DC en andere bands die hun eigen Highway to Hells met zware metalen creërden. Maar het is ook zeer vriendelijk publiek met een hart van het mooiste metaal: goud.

En na een zeer sterk, goed en echt uit het Metal hart concert stonden we op, liepen tussen alle tevreden knorrende massa fans naar de uitgang, ietwat verwonderend kijkend naar die grote hoge gebouwen die in het zielloze donkerte van deze op de mensenmassa gerichte wijk doelloos naar je terug staren al lopend naar de parkeerplek. En dan weer twee uur rijdend door de mist naar thuis, het mooie Walcheren. Ver weg van De Stad, de ontelbare auto’s op drukke wegen, lege kantoren en een wereld van Live Life To Go..

Een mooi en bijzonder kado.

Mooi verhaal, meneer! Ik kan het van A tot Z onderschrijven (of nou ja, tot V ongeveer, want mijn reis ging naar boven richting Friesland in plaats van beneden richting Zeeland ). De band was in topvorm en had er duidelijk zin in, maar dat heb je natuurlijk al mooi beschreven.

Ook mooi dat er voor de jarige Joakim Svalberg werd gezongen op diens verjaardag. Hij kreeg ook nog een mooi presentje. Jammer dat mijn suggestie voor een verzoeknummer niet werd gehonoreerd (“do we look like a band taking requests?”), maar het was het waard om keihard door de zaal ‘Harlequin Forest’ te roepen.

Opeth was in ieder geval weer ouderwets goed, het vakmanschap er vanaf druipende. Ik heb intens genoten en kijk alweer uit naar de volgende keer dat ze Nederland aandoen!

Opeth was gaande!

Ik was er ook bij! Mijn negende optreden van Opeth. Ze blijven geweldig. Ik heb genoten. En ik ben er een volgende keer weer bij.

Was inderdaad een topconcert. Die balans tussen serieuze muziek en de humor van Akerfeldt tilt het geheel naar een hoger niveau. Ook tof dat de zaal helemaal vol was en de tevreden verbazing die hij daarover uitsprak.
Was met m'n dochter, haar eerste metal concert. Ze wilde wel eens de 'de metal experience' ondergaan en nu wil ze weer. Missie geslaagd.

Jack White TivoliVredenburg 25 & 26 februari '24

Wat een waanzinnig goed concert gisterenavond van Jack White in TivoliVredenburg. Ik las net deze 5* review in de Volkskrant waar ik mij wel in kan vinden:

DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl
"Jack White (van The White Stripes) rockt onvergetelijk met de remmen los
Jack White overrompelt het Utrechtse TivoliVredenburg woensdag met een onvergetelijke rockshow vol White Stripes-hits én een ode aan Gerrit Rietveld."

Deze recensie eindigt met: (sorry dinsdag). Daar was ik ook en inderdaad was woensdag nog beter. Maar ook dinsdagavond was erg goed, maar stond veel meer in het teken van zijn prima laatste album No Name. En inderdaad speelde Jack minder White Stripes nummers, maar wel weer andere dan woensdag (o.a. een fantastische Ball & Biscuit). Ook was Jack dinsdagavond wat introverter dan woensdagavond. Toen denderde hij blij, geïnspireerd en uiterst vakkundig over het podium heen. Wat een fantastisch concert was dit zeg! 5*

Het allerbeste was beide shows met een behoorlijk andere setlist en insteek mee te maken. Dat was echt super om bij te zijn.

Gisteravond in de Tolhuistuin: The Weather Station.
Het voorprogramma was al steengoed, de voor mij onbekende Georgia Harmer. Zichzelf begeleidend op gitaar nam deze dame met prachtige stem het publiek mee in de complexiteit van het alledaagse.
The Weather Station ken ik nog niet zo heel lang, maar wat een geweldige band. De eigenzinnige en innemende Tamara Lindeman is de spil, zeer begaan met het klimaat, en onder haar regie werd een unieke mix gebracht met folk invloeden, dan weer poppy en gejaagd, dan weer minimalistisch. Het afsluitende Sewing ging door merg en been. Een indrukwekkend optreden.

24 februari Kiwanuka, Amare Den Haag

Gelukkig hier nog een kaartje voor kunnen krijgen omdat het optreden werd verplaatst van het Paard naar de Amare. Ik ben niet zo enthousiast over het gebouw, maar het geluid in de zaal is prima.

Michael Kiwanuka moest even op gang komen, maar mede door een tienkoppige band werd het een spetterend optreden. Bijna alle nummers van Small Changes kwamen langs, maar ook de bekende songs hadden een plek in het programma. Het was een mooi mengsel van soul, gospel en r&b. Topconcert!

Alan Sparhawk zanger van Low samen met zijn zoon Cyrus Sparhawk op bass te Paradiso Tolhuistuin in Amsterdam.
Het begon al indrukwekkend met het voorprogramma Haley Fohr van Circuit des Yeux.
In het bijna volledige duister begon ze solo met nummers van haar nieuwe album dat binnenkort uitkomt.
Het geluid kwam uit een sampler, maar haar stem is erg indrukwekkend.



Alan Sparhawk begon met een aantal nummers van zijn nieuwe album ‘White Roses, My God’. Met een stemvervormer en muziek uit een kastje met een stevige beat is compleet anders dan zijn werk met Low, dansend en jumpend op het podium.

Daarna volgde het rustige deel met allemaal nieuwe nummers. Allemaal erg indrukwekkend.
Op het eind nog een ode aan David Lynch.

Als toegift kwamen er nog twee nummers van Low langs.

Sturgill Simpson, Paradiso Amsterdam

Een paar weken geleden kreeg ik een mailtje van Paradiso dat de deuren eerder open zouden gaan, omdat Sturgill een lange set wilde spelen. Dat het een show zou worden van drie uur had ik niet verwacht! Na heel wat jaren kon ik hem eindelijk eens live gaan zien, en ik had een mooi plekje op de derde rij, direct voor Sturgill zelf. Het concert begon voortvarend met Life of Sin en daarna een rustpuntje met 1 van mijn favorieten, The Promise. Sturgill en zijn uitstekende band hadden er zin in en de nummers werden vakkundig met elkaar verwoveen. Na 70 minuten richtte hij eventjes het woord richting het publiek om vervolgens z'n spreekwoordelijke stoomwals weer aan te zetten. Groovende stukken, langzaam opbouwende intro's en uitgebreide solo's (van zowel gitaar, lapsteel en hammond) wisselden elkaar af en sommige nummers werden lang uitgesponnen. Sturgill heeft een zeer gevarieerd oeuvre en met name de psychedelische/ prog kant kwam voorbij. Helaas (voor mij) geen bluegrass blokje, maar ik snap het ergens wel - het was een soort van lange jamsessie en je wil de vibe een beetje vasthouden.

Na drie uur waren de benen moe gedanst (de vijf dagen carnaval die ik er op heb zitten hielpen ook niet) en konden we met z'n allen weer even ademhalen. Wat een waanzinnige avond. ❤️

Herkenbaar. Drie uur aaneengesloten muziek was lang, misschien zelfs wel iets te lang na een lange werkdag, maar gaaf was het zeker. Van mij had er inderdaad ook wel wat bluegrass in gemogen, of nog wat meer gebruik van de pedal steel.

Verder was ik wel blij dat ik op het balkon stond, daar was het al warm zat...

Sivert Høyem, zanger van Madrugada doet een solo tour door Europa.
In de mooie Hertz zaal van Tivolivredenburg laat hij een dwarsdoorsnede van zijn albums met ook Madrugada werk. Met name de nummers van zijn voorlaaste album "on an Island" klinken erg goed.

Een nummer opgedragen aan Leonard Cohen:

Fionn Regan in de kleine zaal Paradiso. Er stond een enorme rij voor Paradiso, maar de meeste gingen naar Shaboozey. Voor de Ier was de kleine zaal redelijk gevuld. Hij speelde solo met af en toe een drum computer op de achtergrond, maar meestal verstilde liedjes.
hij speelde veel van zijn debuutalbum en sloot onversterkt en zonder microfoon af met Abacus.

Godspeed You! Black Emperor in Paard, Den Haag.

Een uitverkocht huis, enige concert in Nederland. Voorprogramma was Mat Ball, de gitarist van Big Brave. Een half uur sologitaardrones, helaas weinig boeiend. Eigenlijk klonk dit gewoon als de gitaarpartijen van Godspeed, geïsoleerd.

Daarna de hoofdact. De Canadezen begonnen zoals gebruikelijk met de mooie Hope Drone, en wat volgde was een setlist die bestond uit nummers van hun laatste twee platen met aan het einde het enige nummer van een (net iets) oudere plaat: Piss Crowns Are Trebled, dat ontaardde in een prachtig noise-einde waarna de bandleden het podium verlieten, maar er nog drie terugkwamen om lekker lang aan de knopjes te draaien om de noise in allerlei nuances te shapen. Godspeed is een band die ik niet te vaak live kan zien maar gedoseerd is het echt prachtig: het geluid stond als een huis, ondanks het kneiterharde volume waren alle nuances goed te horen. De band speelt geconcentreerd en is heer en meester over de spanningsbogen in de songs. De visuals (4 analoge filmprojectoren die vaak tegelijk worden ingezet om de beelden te stapelen) blijven bijzonder en zorgen voor een totaalervaring. Het was wat voor mij een hele positieve, "uplifting", happening die helaas wat van wat glans werd ontdaan door een opstootje in het publiek: na de overdonderende climax van Raindrops Cast in Lead (het hoogtepunt van het concert wat mij betreft) was het opeens helemaal stil en stonden aan de andere kant van de zaal een jongen en een meisje behoorlijk hysterisch naar elkaar te schreeuwen en te duwen en trekken. De omstanders probeerden ze tot kalmte te manen maar het escaleerde volledig tussen die twee. Het hield dus ook maar niet op, de band kwam bezorgd kijken wat er aan de hand was en na wat veel te lang leek te duren kwam er dan een beveiliger. Één van de twee werd via het podium naar backstage vervoerd. Gelukkig had dit geen impact op het deel van het concert dat erna kwam, de band leek niet onder de indruk. Bij mij duurde het even, moeilijk los te laten enzo.

Setlist volgens Setlist.FM:

Hope Drone
SUN IS A HOLE SUN IS VAPORS
BABYS IN A THUNDERCLOUD
RAINDROPS CAST IN LEAD
Fire at Static Valley (aborted and restarted due to an altercation in the back of the venue)
PALE SPECTATOR / GREY RUBBLE
Cliffs Gaze
Piss Crowns Are Trebled

Voor de sensatiezoekers: vooral geluid van het opstootje, na een paar minuten zegt een Hagenees: zit je d'r net lekkâh in, mot d'r zauiets gebeure

Was ook kutjegeniaal in Gentje de avond ervoor. Wij kregen het droevige mafiosootje als afsluiter, prachtig gewoon beelden voegden ook heel veel sfeer toe. Mijn vierde keer GY!BE en één van de beste keren denk ik. Al was het de laatste drie keer gewoon drie keer keihard raak, waaronder ook een optreden in het piepkleine zaaltje 4AD te Diksmuide, check wat we hier voor onze kiezen kregen dan:

Godspeed You! Black Emperor Concert Setlist at 4AD Muziekclub, Diksmuide on April 10, 2023 | setlist.fm

Gewoon Monheim en The Sad Mafioso na elkaar *faints*

Lucky bastards... alhoewel, het einde van Piss Crowns had ik ook niet willen missen. De zaal stond bol van het geluid en was 10 centimeter op en neer aan het trillen. Mensen stonden te huilen, mensen stonden in de Jezushouding, mensen vroegen aan hun partner of ze al naar huis konden.

Bij ons viel er iemand flauw na het laatste nummer, waarschijnlijk bezweken omdat het té geniaal was. En nee, het was niet ArthurDZ, toch Arno? Maar was wel even schrikken. Maar dat akkefietje dat jij hier beschrijft klinkt nog wel wat serieuzer, holy shit! Waarschijnlijk door alcohol ofzo? Iedereen was wel lekker aan de zuip zondagavond, daar ook in The Hague?

Viel wel mee. Behalve deze twee mensen zijn wij in Nederland heel beschaafd, vooral op maandagavond.

Maar de band kwam dus bezorgd kijken, hoe moet ik mij dat voorstellen, gingen ze van het podium af en liepen ze naar deze mensen toe?

Nee, ze bleven op de rand van het podium staan met een blik van "moeten we hier iets mee of wachten we op een beveiliger"? Het werd het laatste, maar die moest eerst van huis komen ofzo.