Afgelopen dinsdag Johan in Paradiso gezien, voorprogramma was Fiep en verrassend leuk! Die ga ik volgen!
Johan was goed zoals altijd wel, ze hebben inmiddels een pak goede songs. Maar wat was het geluid slecht zeg! Dat verpestte toch behoorlijk de avond, en ik was geloof ik niet de enige want de sfeer kwam er ook niet echt in
Hoogtepunt was Day is Done in duet met Fiep

Aïsha Devi gisteren in Muziekgebouw! Na al die jaren wensen eindelijk gelukt haar bijzondere muziek live te ervaren en wat was ze fantastisch! Ze deed haar "Death Is Home" ding met visual artist Emmanuel Biard, net als op Rewire vorig jaar. Het riep echt het beeld op van een deva in winderige, mistige (hmm..kan niet samen hè) bergen (Nepal of Zwitserland, kies maar) met donderbuien en doorschijnende zonnestralen. Episch, extatisch. Het was het lange wachten (uitloop) en reis (half 3 thuis, 4u bed...) helemaal waard.

Gisteren Cardinals gezien in een uitverkocht Ekko.
Ze hebben nog geen album, alleen een EP. Ze speelde maar 40 minuten, maar wel goed.

afgelopen vrijdag Doodseskader in Burgerweeshuis. Kwalitatief op zich prima, maar de intensiteit schoot wat tekort, en mij was het wat teveel emo zo met die teksten op de achtergrond en 5x heeeeel oprecht zeggen dat ze van ons hielden en we het beste publiek ooit waren. Ze proberen heel hard een of ander gevoelig imago neer te zetten ("fuck your feelings, what about mine!?" eehhh, ok dude). Ze lijken op hun 2e album een beetje dubberig stuiterig sfeertje er in te introduceren, meer van dat plus intensiever songschrijven en dan kan het nog wel wat worden

Midwinter Prog Festival, TivoliVredenburg, 25 januari 2025

Afgelopen zaterdag Utrecht met een bezoek verblijd. Vijf optredens van 1-1.5 uur in de Grote Zaal van TivoliVredenburg (met sta- en vooral ook zitplaatsen) met telkens drie kwartier pauze ertussen - ja, het was goed te behappen voor de mens op leeftijd; mijn gezelschap en ik behoorden dan ook tot de jongere garde.

De middag trapte af met het Limburgse Lesoir. Ooit heb ik daar het debuut eens van gehoord en de band toen maar weer terzijde geschoven. Het lijkt erop dat ik ze daarmee toch wat tekortgedaan heb, want het was een (bij vlagen) fraai optreden met een gevarieerd en rijk geluid. De (vrouwelijke) zang was de zwakste schakel, dat sloot dan wel weer wat bij de herinnering aan. Toch is de interesse om me eens wat meer in deze band te verdiepen gewekt. Dat gold wat minder voor opvolger AVKRVST die een metalshow neerzetten die degelijk, maar ook weinig enerverend was, ondanks het soepele schakelen tussen cleane zang en grunts van de zanger. Een instrumentaaltje met prominent donker toetsenwerk vormde een bescheiden hoogtepunt. De jongelui waren nog zo jong dat de paar keer dat er een biertje geheven werd en "Skoll!" geroepen werd, de indruk onwillekeurig rees dat ze de alcohol net een paar dagen legaal mochten innemen. Net als AVKRVST kwam ook derde band Rendezvous Point uit Noorwegen en qua podiumperformance en variatie in de muziek was dit gezelschap in zo ongeveer alles de tegenhanger van de vorige band. Naar het eind toe waren de liedjes niet allemaal even onderhoudend. Al met al hield het festival tot het begin van de avond het kruit nog wat droog.

Ik was dan ook met name over de streep getrokken voor de laatste twee bands. Met het werk van The Flower Kings, de Zweedse band waarnaast Yes en Emerson, Lake & Palmer compacte muziek maken, heb ik een beetje een haat-liefdeverhouding, maar de bloemrijke muziek met eindeloze instrumentale uitweidingen (meestal ten koste van een catchy liedje, maar ach) kwam live goed uit de verf. Volgens de setlist zijn er in de pakweg een uur die het optreden duurde toch nog vijf nummers langsgekomen, maar van Garden of Dreams zijn dat toch enkel wat (door mij niet herkende) fragmenten geweest. De nadruk zou op het uit 1997 stammende Stardust We Are liggen, maar zelfs het titelnummer daarvan heeft de eindstreep niet gehaald. De eerlijkheid gebood verder op te merken dat van de twee oerleden Hasse Fröberg (tegenwoordig) aanmerkelijk beter bij stem is dan Roine Stolt. Maar aangezien die laatste al ruim dertig jaar de grote roerganger bij The Flower Kings (en daarvoor onder meer Kaipa) is...

Net als The Flower Kings had ik ook Riverside nog nooit live gezien en ook met deze alweer een paar decennia knap grote naam uit Polen is de relatie wat gemengd. Met Second Life Syndrome openden ze maar meteen met het hoogtepunt uit hun oeuvre en dat bracht twee risico's met zich mee: (1) dat het geluid nog gefinetuned moest worden tijdens een topper in plaats van tijdens een of andere deep cut en (2) dat het optreden daarna enkel minder zou worden. Beide risico's zijn deels bewaarheid, al kreeg de inmiddels twintig jaar oude klassieker onder de streep een nette vertolking. Andere hoogtepunten in de show waren Wasteland ("het Ennio Morricone nummer") en Friend or Foe? ("het a-ha nummer") en in mindere mate Out of Myself, Hyperactive en Egoist Hedonist. Nu is Riverside op cd al geen band voor audiofielen, maar live viel de band (die op dit festival toch ongetwijfeld het hoogste budget te besteden had) toch wel met recht wat tegen; waar met name Lesoir en The Flower Kings een sound neerzetten die ook door de oordoppen heen goed uit de verf kwam, met goed herkenbare individuele muzikanten, was het bij Riverside af en toe toch wel een beetje een geluidsbrij.

Enfin, plussen en minnen; toch leuk beide een keer live gezien te hebben.

Eind vorig jaar zag ik Bertolf live in Acoustic Alley in Den Haag. Aanleiding was zijn laatste plaat, Bluefinger, een bluegrassalbum. Hij speelde toen in een driemansbezetting voor ongeveer 75 bezoekers. Ik ken zijn muziek eigenlijk helemaal niet, maar was zeer enthousiast, en wilde hem graag in een grotere bezetting zien.

Dat was gisteren, in de grote zaal van de Verkadefabriek in Den Bosch, voor een man of vierhonderd. Naast Nathalie Schaap op contrabas en zang en Janos Koolen op mandoline, banjo en zang, waren nu ook Joost van Es op viool en een dobrospeler waarvan ik de naam niet onthouden heb aanwezig. Ik had eigenlijk gerekend op een zesde muzikant, maar dat is kennelijk toch anders gelopen.

De setlist week volgens mij niet zo heel erg af en ook een deel van de praatjes kwam bekend voor, maar de dobro en viool gaven wel een flinke meerwaarde aan de muziek. Er was dan ook veel ruimte voor instrumentale stukken, wat sowieso wel gebruikelijk is in de bluegrass. Sowieso altijd leuk om een dobro live te horen, zo vaak gebeurt me dat niet.

Wederom dus een topavond gehad en hopelijk leiden dit soort geslaagde optredens ertoe dat Bertolf bluegrass blijft maken, want daar wil ik er zeker nog meer van horen.

Gisteren naar de tweede editie van Out of the Ordinary geweest, een festival in Leiden met Nederlandse en Belgische gitaarbands. Dertien bands op 3 locaties; in de 2 zalen van de Nobel en in Scheltema er recht tegenover. Het was uitverkocht en dat was niet verwonderlijk want er was een prima line-up met zowel wat meer gevestigde namen (Pip Blom, Wies, Ramkot) als opkomende bands (hiqpy, Marathon, Tijger Tijger) en nog van alles er tussenin. Was het de moeite waard? Zeker! Tot mijn verbazing begon het festival om half 4 met de hiqpy, toch wel de meeste gehypte band van het afgelopen jaar. Ik zou ze later geprogrammeerd hebben, maar het zorgde er wel voor dat de grote zaal meteen volledig gevuld was, toch wel een goede keus dus. Prima optreden en lekker begin van de dag. Wat ik gezien heb varieerde van tegenvallend (Wies), redelijk (Pip Blom, Maria Iskariot), gewoon goed (Crackups, Philpine, hiqpy, Ramkot, en Tijger Tijger, hoe Nirvana wil je het hebben) tot fantastisch. En in die laatste categorie viel Marathon. Wat een goed optreden was dat zeg. Intens vanaf het begin tot het einde en alleen maar goede nummers. Maakt erg benieuwd naar hun album dat binnenkort uitkomt. Erg fijn festival dus en hopelijk volgend jaar weer.

Out Of The Ordinary (1 februari 2025) Was zaterdag ook op verrassend goed gekeurd festival in Leiden. 12 bands op 3 podia (Nobel groot & klein plus Scheltema). Super relexte sfeer, technisch helemaal op orde en betaalbaar op studenten nivo. Ik zag deze acts:

Marathon: Explosieve Punk die uitwaaiert van shoegaze tot noise, gespeeld met Amsterdams bravour. 3kwart van de set werd gespeelt in het pikkendonker met een klein blauw spotje van achter. Dat ze zelf nog iets zagen van de instrumenten was verwonderlijk maar het droeg alleen maar bij aan de beklemmende sfeer die maar één ontsnapping kende: Een bevrijdende Moshpit, die bij elke song alleen maar intenser werd.

Hiqpy: door 3voor12 uitverkozen tot beste band van Noorderslag, plus heel recent een eerste singel uit en dus de band die op dit moment in de schijnwerper staat. Daardoor stond de grote Nobel zaal vol, ondanks het vroege tijdslot van half-vier. En dat bleek geheel terecht, want ze spelen een mix van verzorgde shoegaze die precies op tijd muteert naar grungy rock met heerlijk gierende gitaren. Zangeres Abir heeft ook nog een gezegend goede zangstem waarmee de vergelijking met Wolf Alice compleet is.

The Covids: rauwe punkrock in klassieke bezetting (gitaar, bas, drum, zang) zoals die al tientallen jaren niet meer hoorbaar is. Pure energie die de zaal word ingesmeten, maar de perfect ingestudeerde breaks werden net iets te vaak herhaald om echt verrassend te zijn.

Baby Berserk: opzwepende beats en hypnotiserende grooves met dreunde synthetische bassen. Gevolg was dat de kleine zaal zo vol was dat er een 1op1 roulatie systeem bij de deur onstond.
Ramkot: het rock trio uit Gent heeft een befaamde live reputatie en Leiden paste in hun lange landen tourschema. Maak helaas bleef er beetje lauwe sfeer in de zaal hangen, vermoedelijk door het laatste tijdslot ver na 12 uur. Verder prima show.
WIES: Kreeg de indruk dat de electronische rammelpop van dit vriendelijke drietal beetje over zn hoogtepunt heen is. De bekende set van Pip Blom was leuker om nog een keer te horen.

Afgelopen zaterdag in de Willemeen in Arnhem geweest.

Sedna
lichtblik
Lost in Desolation
Atra Vetosus
Psychonaut 4

Vijf uur lang black metal. Niet verkeerd haha. Gelukkig gevarieerd genoeg. Zelfs met atra vetosus en lost desolation die vrijwel zelfde bezetting hebben. Goede energie trouwens.

Psychonaut 4 was tof. Doet me toch wel denken aan wat als the Cure black metal had gemaakt.

Viel op dat het publiek gemiddeld wat jonger was dan mijn voorgaande bezochte black metal concerten.
Het zal dan ook de korte moshpit verklaren haha

Gisteren Chameleons gezien in Tivolivredenburg Utrecht. Het was een genot om Reg Smithies op gitaar te horen.

Ze moesten even warm draaien maar daarna werd het echt goed. Alleen de nieuwe nummers waren niet zo goed, met name de mierzoete ballad Free Me.
Op verzoek werd Tears nog gespeeld, en Mark Burgess eindigde Don'fall zingend in het publiek.

CMAT in Paradiso. De grote zaal was gevuld met vier Nederlanders en minstens 3,5 miljoen Ieren. Uitstekende sfeer, want blijkbaar (wat ik niet wist als iemand die haar liedjes leuk vindt maar meer ook niet) heeft Ciara Mary-Alice Thompson een zeer fanatieke aanhang, onder andere in de queer-gemeenschap. Dus dat was: ieder woord meebrullen, huilen als ze je aankijkt en een halve Hunkemöller aan BH's op het podium werpen. Als gematigd liefhebber kon ik makkelijk meesurfen op het warme bad dat een CMAT-concert is. De lolbroekeritis werd me soms iets te veel, maar de goede muziek en het enthousiasme om me heen maakten veel goed. Uitstekende band die ook niet vies is van een ingestudeerd mopje of dansje. De drummer wist muzikaal het meest te overtuigen. Soms leunde CMAT iets te veel op wat ze het beste kan, namelijk heel hard zingen en veel grapjes maken. Aan het einde, toen de ironie iets losgelaten werd, toch een traantje gelaten.

Caribou in Tivolivredenburg. Het was weer een feestje. Goed in elkaar overlopende songs, beter dan los op een album. Hij speelde de hele zaal plat.




Het voorprogramma met Eli Minus was ook de moeite waard. Leuk dat een camera op haar gezicht was geprojecteerd met daarachter het publiek.

Een vriend van mij heeft het al jaren over een legendarisch concert van Tracy Chapman, die op een met gitaar op een stoeltje een volledige zaal plat speelde. Nu zal ik dit nooit meer meemaken (en tot zover de vergelijking), maar gisteravond had ik wel de kans om één van mijn favoriete artiesten in een vergelijkbare setting te zien.

Al jaren ben ik groot fan Jason Isbell. Mijn beide dochters kwamen ter wereld rond de tijd dat Jason Isbell met zijn band The 400 Unit naar Nederland kwamen. De eerste keer heb ik uiteindelijk de kaartjes verkocht en de tweede keer heb ik de gok niet eens meer genomen. Gelukkig deed een nieuwe kans zich voor: "An Evening with Jason Isbell" in Paradiso. Direct kaartjes gekocht en gister was het zover.

Zoals gezegd, een sobere setting. Een stoeltje en een gitaar. Bij een eerste concert heb ik altijd de angst dat de artiest live tegenvalt. Een in een setting als deze valt er weinig te camoufleren. Dus in spanning gewacht tot Jason Isbell, die ook met gemak onopvallend in het publiek had kunnen staan, het podium op kwam. Zijn drank en drugs verleden hadden zichtbaar de nodige lichamelijke schade had aangericht. Gelukkig heeft dit geen negatieve invloed gehad op zijn stem, want vanaf de eerste noot was het raak.

Hij liet even duidelijk horen dat hij live niets hoeft te camoufleren. Soepel gitaarspel en een fantastische stem, die zaal met gemak vulde. Nieuwe, nog onuitgebrachte nummers van zijn aankomende album werden afgewisseld met bekende nummers. Aan elkaar gepraat met humoristische anekdotes, verteld in een dik Alabama-accent. Op de helft gooide hij het favoriete slaapliedje van zijn dochtertje er doorheen; een mooie cover van Pancho & Lefty. En na een wat ongemakkelijk vertrek van het podium, bracht hij tijdens de toegift de tweede cover van ten gehore: Beth/Rest van Bon Iver. Ijzersterk en verassend goed eigen gemaakt. Knap lastig nog, aangezien het origineel natuurlijk grotendeels wordt gedragen door de stem/zang van Justin Vernon. Even ging hij de mist in door daadwerkelijk het hoge stemmetje te imiteren, maar hij herpakte zich goed.

Nee, de zorgen vooraf waren totaal onnodig. Beter dan verwacht en Jason Isbell is zeker een artiest om vaker te bezoeken. Ik ben ook erg benieuwd naar de setting met volledige band. En gister was een goede reden om nog reikhalzender naar zijn nieuwe album uit te kijken!

Gisteren Leprous gezien in 013. Man, man, man, wat een retestrak concert. Fijne bijeenkomst: het is opgenomen als liveregistratie.

Het was niet normaal goed inderdaad. De setlist was geweldig, die kon bijna niet beter. Ik vond het dan ook wel komisch dat Einar tussendoor zei dat ze vanavond alles hadden gespeeld wat enigszins de moeite waard was (hoewel ik wel nog een paar persoonlijke favorieten miste, maar dat houd je altijd).

Het publiek was op dreef en leefde intens mee, wat ook wel extra versterkt zal zijn door de wetenschap dat het concert inderdaad opgenomen is als liveregistratie. Hopelijk komt het op DVD uit, dan haal ik hem meteen in huis. Al met al was het een heel geslaagde avond met de band op het toppen van zijn kunnen. In 2023 heb ik ze in Groningen gezien, maar dit was echt vele malen beter.

Wat waren jouw favorieten trouwens? De mijne toch wel Forced Entry, Distant Bells, Nighttime Disguise, Passing, Faceless en Slave. Maar eigenlijk was alles natuurlijk goed, hahaha.

Phoe, moeilijke vraag. Het was over de hele linie erg goed. Live komen ook de, voor mij, wat mindere nummers goed tot hun recht. In de afgelopen jaren is de stem van Einar echt een stuk beter geworden. Baard blijft een beest. De pyro was leuk. Ik hoorde trouwens achteraf pas van de opnames, al had ik wel wat verdachte personen zien filmen op vreemde plaatsen .

Na een rustige start in januari de afgelopen twee weken 2025 begonnen met vier optredens in vier verschillende genres.

30 januari: Bassekou Kouyate & Amy Sacko in de Concertzaal van de Tilburgse Schouwburg
Rare avond. Ik zag Bassekou Kouyate eerder tweemaal met Ngoni Ba en dat swingt dan de pan uit. Nu een suffe sofasetting in de mooie, maar steriele en veel te lege concertzaal. Tussen het echtpaar in een drumcomputer waaruit cheape deuntjes kwamen. Vervolgens speelde Bassekou Kouyate daar overheen met zijn fascinerende instrument de ngoni. Dat doet-ie heel goed, maar het wil niet los komen. Amy Sacko zingt mooi, maar het optreden lijdt onder het feit dat er geen band bij is. Daarnaast wordt het soms een beetje ongemakkelijk door gedrag van publiek (vragen roepen over het instrument, wat op zich nog wel leuk was en een beetje lacherig reageren) en Kouyate die zijn eigen Engels de hele tijd belachelijk maakt en tig keer dankjewel in slecht Nederlands zegt. Het voelde af en toe als een gimmick ofzo.

1 februari: Tomeka Reid kwartet in Paradox Tilburg
Klassieke jazzsetting met Tomeka Reid op cello en verder een drummer, bassist en gitarist Mary Halvorson. Nooit eerder zag ik een jazzkwartet met de cello als centraal instrument. Was wel mooi. Op talloze manieren gebruikt door Reid en in mooi samenspel met Halvorson. Soms kabbelde het wat te veel, met name door een niet zo swingende drummer. Goed optreden wel.

5 februari: Kelly Finnigan & The Atonements in Tolhuistuin Amsterdam
Fantastische souloptreden van Monophonics frontman. Superstrakke band, Finnigan zingt de longen uit z'n lijf. Tracks bijna allemaal van zijn twee soloalbums, waarvan de tracks na zo'n optreden ook weer enorm op me gegroeid zijn. Vette gitaarsolo ook van Jimmy James. En heerlijk liefdevolle sfeer.

8 februari: Havoc & Big Noyd in Mezz Breda
Eerste hiphopoptreden van het jaar en dat blijft toch het meest mijn wereldje. Qua sfeer en zin om tracks voorbij te horen komen, kunnen de andere genres waar ik graag naar luister en heen ga er nooit aan tippen. De discografie van Mobb Deep is gruwelijk natuurlijk en er komt in 65 minuten classic na classic voorbij. Weinig hiphopacts die kunnen opkomen met Survival of the fittest en kunnen afsluiten met Shook ones II. Noyd als toevoeging is een schot in de roos: de man is energiek en brengt de sfeer erin en rapt bovendien heel fanatiek. Havoc doet zijn verses strak en dope, maar zonder poespas verder. Noyd zorgt voor de connectie. Het werk van Prodigy wordt mooi eer aan gedaan door soms mee te rappen met zijn verses en soms gewoon de track even te laten spelen (H.N.I.C. bijvoorbeeld).
De video-dj set van DJ Sueside vooraf en zeker naderhand was keihard. Toffe avond.

Heeeeel sick bro.

Eerste hiphopoptreden van het jaar en dat blijft toch het meest mijn wereldje. Qua sfeer en zin om tracks voorbij te horen komen, kunnen de andere genres waar ik graag naar luister en heen ga er nooit aan tippen.

Leuk om dit eens te horen. Blijkbaar kan het dus wel. Mijn persoonlijke ervaring is precies andersom. Vrijwel alle hiphopoptredens die ik heb bijgewoond waren zeer matig.

Wie heb je bijvoorbeeld gezien?

Apart, voor mij hebben hiphop shows vaak de meeste energie en dynamiek.

Optredens die je niet goed vindt sla je minder goed op, maar dit zijn een aantal namen die me zo te binnen schieten: Injury Reserve, Shabazz Palaces, Billy Woods, Danny Brown, Yung Gud.

Ah ja. Op Danny Brown na allemaal nooit gezien. Danny Brown vond ik een verschrikkelijk optreden met veel geschreeuw en weinig goede raps. Het hele rijtje dat je noemt is niet echt mijn ding binnen hiphop.

Overigens bedoelde ik meer dat omdat ik me vooral in die scene begeef daar toch altijd het meest naar uitkijk en van kan genieten. Bij jazz- en souloptredens loop ik binnen, geniet ik van een kwalitatief optreden (vaak zeker zo goed als het gemiddelde hiphopoptreden), maar ik mis de sfeer en het scenegevoel wat ik wel heb bij hiphopavonden. Helemaal als er acts met een catalogus als Mobb Deep op het podium staan, maar ook vaak als er een nieuwe rapper voor het eerst in Amsterdam te zien is bijvoorbeeld. Dan bruist zo'n zaal echt. Zeker als er ook nog een dj draait vooraf en achteraf en ik iedereen van dezelfde tracks zie genieten.

Kan me wel iets voorstellen bij dat 'scenegevoel'. Heb ook wel een paar goede ervaringen hoor.

Gisteren Steve Wynn (zanger van The Dream Syndicate) solo gezien met Chris Cacavas (ex Green on Red) in het voorprogramma te Fluor Amersfoort. Ze speelde acoustisch waarbij ze ook een song samen speelde.
Steve Wynn las voor het zijn nieuwe boek waarbij de ontstaansgeschiedenis van The Dream syndicate heeft uitgelegd. Erg interessant hoe hij door andere bands zoals Big Star, The Beat en The Velvet Underground is beïnvloed. Hij speelde ook als slot the Days of Wine and Roses.

Vrijdag Mathias Eick met zijn kwintet gezien in een uitverkocht Paradox in Tilburg. Op de dag van de release van zijn nieuwe album Lullaby. Prachtig concert, vooral de aanwezigheid van viool is bijzonder en geeft elk nummer een extra lading emotie mee. Sowieso piano + viool + Eick op z'n trompet is geweldige combinatie. Het nummer May van zijn nieuwe album bleef al gelijk in m'n hoofd zitten. Mooie avond.

Helemaal mee eens. Dit 'scenegevoel' en meeten met mijn vrienden uit de hiphopwereld is voor mij tegenwoordig meestal de reden dat ik naar hiphopshows ga.

Archive, TivoliVredenburg, 16 februari 2025

Gisteren was het eerste van twee concerten waarop Archive twee van hun klassieke albums integraal zou spelen. Vanavond is de tweede, waarop Controlling Crowds en Controlling Crowds Part IV aan de beurt komen (er waren combitickets: twee concerten voor de prijs van iets meer dan anderhalf), maar ik heb het bij die van gisteren gehouden, waarop You All Look the Same to Me en Noise gespeeld werden.

Nu heb ik wat gemengde gevoelens bij concerten waar integrale albums (een deel van) de setlist vormen, maar omdat Archive nu eenmaal tot mijn favoriete bands behoort en deze albums dan weer tot mijn favoriete albums van de band... vooruit dan maar.

Het werd onmiddellijk duidelijk dat de albums door elkaar gespeeld werden en gezien de plek van de hoogtepunten op de respectievelijke albums was dat waarschijnlijk ook wel verstandig. Archive heeft bij mij een aantal 4½*-albums, waaronder deze twee, maar albums zonder gevoelsmatige opvullertjes zitten er niet tussen en dat werd tijdens het concert andermaal duidelijk. Een aantal nummers is ook in de loop der tijd wat geëvolueerd en dat geeft zo'n concert dan wel weer een meerwaarde. Voorts kregen de nummers live wat meer body, wat meer uitspinning en af en toe een nogal intimiderende lichtshow om de effecten nog wat te onderstrepen.

In de eerste tien nummers zaten met Numb, Noise en Finding It So Hard nog niet al te veel hoogtepunten (al werd laatstegenoemde wel tot heel zinderende proporties opgeblazen), maar toen daarna direct achter elkaar Waste en Pulse erdoorheen gejaagd werden, begon het toch redelijk compleet aan te voelen. Again, Fuck U en nog twee niemendalletjes werden tot de toegift bewaard.

Met keuze uit meer albums had de show hier en daar wat kleurrijker kunnen zijn, anderzijds bood het format de gelegenheid een aantal nummers die ik nog niet eerder live gezien had eens te aanschouwen. Al met al een welbestede avond.

Casartelli mooi dat je het goed hebt gehad. Ik ben nu onderweg voor de tweede avond.

Ik heb de honneurs maar waargenomen op de tweede avond.

Controlling Crowds is, met enige afstand, mijn favoriete album van de band. Zelfs binnen hun oeuvre een ietwat vreemde eend in de bijt. Het album schiet alle kanten op en dat was ook wel te merken gisteravond. Enigszins huiverig was ik wel, want ze spelen doorgaans niet overdreven veel nummers van het album, ook omdat ze zich niet altijd goed lenen voor een live-versie. Althans, zo dacht ik. Want dit was nu de vierde keer dat ik ze zag en dit was vermoedelijk het beste optreden dat ik zag van ze.

Helaas speelden ze niet alles integraal, maar dat was dan ook de enige smet (als het al een smet was). Want alle nummers waren raak en ze hebben overduidelijk zorg besteed aan het bedenken van een evenwichtige setlist. De band was in topvorm, inclusief de mensen van het geluid, want zelden klonk het geluid beter in de toch al zelden teleurstellende Ronda.

Hoogtepunt was zonder twijfel afsluiter Dangervisit. Ik kreeg associaties met Untitled 8 live van Sigur Rós. En dat zegt genoeg!