John Cale in Tivolivredenburg.
Hij is inmiddels al 83 jaar oud, maar speelt nog steeds. Zijn solo concert in 1988 blijft me nog altijd bij, maar deze keer was hij met band. Eerder ook met band gezien en toen was het toch minder.
Dit keer was het wel top met name de oudere nummers.



Hij sloot af met de Velvet underground klassieker als toegift nadat de lichten al aan waren gegaan.

Whispering Sons in LV Rotterdam. Na een uur ben ik weggegaan. Ongeïnspireerde nieuwe songs en volledig ontdaan van de mystiek die de band eerder tentoonspreide. Bij vlagen vals gezongen en schreeuwerig. Enorme domper na een eerder concert paar jaar geleden in Doornroosje Nijmegen dat echt geweldig was.

Oscar and the Wolf - Ziggodome

Lang geleden dat ik deze band live heb gezien, wat heeft Max een ontwikkeling doorgemaakt!
Ik moet eerlijk toegeven dat ik de laatste albums een beetje links heb laten liggen, maar wat was dit een fenomenaal concert. Echt genoten van de dansbare nummers, de schitterende visuals en setting op het podium. Meneer is door een diep dal gegaan (drugs, despressies), maar stond echt als herboren te stralen op het podium. Kreeg meerdere keren de zaal muisstil, op andere momenten ging het publiek compleet los. Artiest in hart en nieren.

Yorick van Norden met Maarten Kooijman - Cultureel Café de Amer te Amen.

Deze keer werd het programma opgehangen aan het te verschijnen boek De platenkast van Paul McCartney. Yorick zag een foto van McCartney in een kamer waar zijn platenkast stond en is er grotendeels in geslaagd om te achterhalen welke platen Paul in zijn collectie had. Vervolgens boek geschreven en show samengesteld. De show was een eclectische mix die ging van John Sebastian naar Johan Sebastian Bach, van Neil Young, Paul Simon en Bob Dylan naar Karl Heinz Stockhausen. Alles werd nader toegelicht met beelden en fragmenten. Mensen die de twee Unsung Heroes programma's hebben meegemaakt die Yorick met Anne Soldaat heeft gemaakt zullen dit ook erg leuk vinden. Eigenlijk is De platenkast van Paul McCartney een onofficiële Unsung Heroes 3. Anyway, zoals The Beatles zelf al aangaven, A splendid time was guaranteed for all.

Gisteren gezien in De Oosterpoort: Devin Townsend met het Noord Nederlands Orkest en koor voor een opvoering van The Moth.

Eigenlijk merk ik dat ik nog steeds aan het bijkomen ben en het nog steeds op me aan het inwerken is wat ik nou gisteren gezien heb. Want het was meer dan een bijzondere avond. Dit was iets wat je voor je gevoel niet weer zal meemaken qua beleving.

Feitelijk gezien klopt dat natuurlijk ook. Want The Moth wordt maar twee keer opgevoerd en dan dus in Groningen. Dat is natuurlijk wat gek voor een Canadees, maar hij verklaarde dat de artisitiek leider hem een keer opgezocht had na een concert met een vraag om iets samen te doen en daarvoor had hij nog wel een projectje liggen. Er kwamen niet voor niets bezoekers uit 44(!) verschillende landen om dit mee te maken.

The Moth is een stuk waar Devin Townsend 10 jaar aan gewerkt heeft. Hij vertelde hierover voor de daadwerkelijke uitvoering op zijn kenmerkende onderhoudende manier. Je kan het er over hebben of je zo'n avond moet beginnen met Devin op een stoel en een schriftje waarin hij iedereen (één voor één) bedankt die een bijdrage heeft geleverd, maar het geeft wel een inzage in hoe belangrijk dit stuk voor hem is en hoe veel mensen er aan mee gewerkt hebben. Dat het gedurende dit bijna half uur eigenlijk bijna volledig stil was in de zaal zegt wel iets over hoe bevlogen (en humorvol) deze man weet te vertellen.

Daarna speelde hij solo op zijn gitaar een paar nummers. Onderbrak nog één halverwege, 'I'm bored with this song', om vervolgens vrolijk verder te gaan met een ander nummer. En hoewel Devin al even laat horen wat voor begenadigd zanger hij is, wat het slechts een hele kleine voorbode van wat ons na de pauze te wachten stond.

Hoewel de grootsheid moeilijk in woord te vatten is, ga ik toch een poging doen.
Want na de pauze was dat toch al groter dan gebruikelijk podium geheel gevuld met een compleet orkest en een koor van ik gok zo'n 60 man. En Devin zijn band stond toen ook nog op het podium. En wat dus volgde was een opvoering van The Moth. Een nog niet eens uitgebracht stuk wat gaat over transformatie en het proces van leven tot dood. En je hebt dus geen idee wat er gaat komen.

En wat er kwam was dus een stuk van zon 75 minuten wat kenmerkend voor Devin alle kanten opging, maar toch een prachtig geheel was. De angst die ik had dat het een soort muur van geluid zou worden met én een koor, én een orkest, én een band bleek ongegrond. Het was ze gelukt het geluid zo af te stellen dat alle onderdelen tot hun recht kwamen en elkaar juist versterkten en op andere momenten de subtiliteiten prachtig te volgen waren. Want wat een orkest, wat een band en wat voor geweldige zangers hadden we te maken. Naast het koor en Devin was er ook een zeer goede vrouwelijke zangeres die af en toe naar voren kwam. En tja, die Devin kan zijn zang alle kanten uitbuigen lijkt het wel.

En die compositie van het stuk was gewoonweg prachtig. Je werd er echt in meegezogen, dan weer verstild, dan weer opbouwend naar een geweldige eruptie van muzikaal geweld wat toch nog ontzettend muzikaal was. Wat een gebruik van dit orkest ook. Vaak is het een soort aanvulling, maar je merkt dat dit stuk er speciaal voor geschreven is, zodat het gewoon een wezenlijk onderdeel is van het geheel. Wat een pracht.

En het geheel werd ook nog eens ondersteund door bijpassende animaties die het verhaal en de muziek nog eens versterkte . We hebben er ook weer een nieuw wezen bij. De naam ben ik vergeten.

Ach, woorden doen geen recht aan het geheel. Ik werd overdonderd, opgezogen en had geregeld kippenvel en dat voor iets wat ik nog nooit eerder gehoord had. Het langste oorverdovende applaus achteraf wat ik ooit meegemaakt heb, doet wel recht aan wat we beleefd hadden.

Met gemak in mijn top 5-concerten ooit. En dat in mijn eigen stad!
Devin Townsend is een fucking muzikaal genie, weet u dat ook weer!

Zo dan, mooi man!

Ik heb aan het verhaal van Bonk niks toe te voegen. Het was overdonderend, grootst en geniaal. Het was zo veel dat ik het nog niet helemaal kan bevatten. Dus ik ga zo de livestream kopen en eens rustig terugluisteren wat ik gisteren allemaal heb meegemaakt.
Ik hoop dat The Moth op enige wijze een fysieke release gaat krijgen. Dan wel dat hij het optreden officieel uitbrengt, dan wel dat hij het gaat opnemen in de studio, want dit moet door veel meer mensen gehoord worden.

Nog een klein persoonlijk verhaaltje over gisteravond: ik kwam tegen een uur of 8 aan in de Oosterpoort in de hoop dat ik nog wel een shirt van The Moth kon kopen. Die hoop bleek ijdel. Maar in de rij voor de shirts kom je wel verschillende mensen te spreken. Heel veel buitenlanders, maar ook één van de koorleden. Die gingen om kwart voor negen inzingen en hij dacht ook nog wel een shirt te kunnen kopen. Hij vertelde dat hij speciaal voor dit concert lid was geworden van het koor, omdat hij zo'n groot fan is van Devin. De overige leden van het koor wisten voorafgaand aan dit concert niet eens wie Devin Townsend was. Ook vertelde hij dat Devin in het echt net zo'n relaxte en aardige gozer is als hij overkomt op het podium en in interviews. Enorm leuk om hem even gesproken te hebben en hoewel ik dus geen The Moth shirt heb (uiteindelijk een hoodie van Lightwork gekocht) was dat kleine kwartiertje in de rij staan dus zeker de moeite waard.

Dat geschiedenis een belangrijke factor is in ons leven is natuurlijk een feit. Ik bedoel, het is vrij simpel: elk woord wat je nu net gelezen hebt is nu alweer geschiedenis en deze, en deze... En 'Gisteren gezien' wordt 'Eergisteren' en elke ooit 'Gisteren gezien' gaat steeds verder terug in de tijd.

En gisteren had ik dus een muzikale reis terug in de tijd. Verbonden in een mooie mix van stad, eten en muziek. Als je deze dag dan ook nog mag beleven aan de hand van een voormalig geschiedenisleraar die deze dag voor mij in elkaar had gezet voor mijn verjaardag dan weet je dat je iets bijzonders krijgt.. Belangrijkste onderdeel was vooral de Bijbelse Muzikale Geschiedenis van Het Begin !.

Dus op naar Utrecht, stad met een verleden, veel op elkaar lijkende jonge vrouwen (hebben die allemaal dezelfde influencer ? Of influencen ze elkaar ? Ze zaten vooral allemaal samen apart met elkaar uniek te zijn..) maar ook de stad met de beste concertzaal in ons Land: Vredenburg Tivoli ! Onderweg in de auto geluisterd en ons verwonderd over de Prog Ladder 2025. In het centrum van de stad beland op een terras waar de Dubbels prima smaakten. Niet de beste voorbereiding om daarna de 465 treden van De Dom te beklimmen maar er zit zoveel geschiedenis in elke meter die je omhoog gaat dat de tijd ergens gewoon stil lijkt te staan bij het fenomenale Nederlandse landschap wat daarna op grote hoogte te bewonderen was. Maar weer nuchter naar de gewone straat afgedaald, rondjes gedraaid in de Plato winkel waar we oude albums op nieuw vinyl bewonderden (maar ik heb alles nog thuis ergens op zolder in mijn Verleden Koffer dus ik koop nooit wat) en op naar ons culinaire Koloniaal Verleden: de Indonees ! Heeft die ietwat zwarte bladzijde uit onze geschiedenis toch iets goeds voortgebracht.

Maar nu dan toch op met volle buik naar Die Mooie Muzikale Doos Vredenburg naar The Musical Box ! Die zouden de jaren 72-73 van Genesis - Live (1973) uit gaan voeren. Het publiek die avond aldaar wordt steeds ouder en dragen duidelijk hun geschiedenis zowel fysiek als geestelijk met zich mee. Wij, de fans, worden oud.

Licht uit - Spot aan..

En we werden meegenomen in een reis terug in de tijd. Tivoli werd een tijdmachine. We werden toeschouwer van een concert uit 1973. Alles, maar dan ook alles wat er die avonden op de podia zich afspeelde in allerlei concertzalen waar Genesis toen optrad daar werden we getuige van. Ik was soms zo overdonderd door deze performance dat ik nu echt wel snap dat de band toen heel veel indruk heeft gemaakt met daar bovenuit torende Peter Gabriel. Wat een verschijning als persoon, entertainer, zanger was hij toen. Ik kan mij voorstellen dat de anderen van de band er toch van baalden dat zij in zijn schaduw kwamen te staan want muzikaal leverden Hackett, Collins, Rutherford en Banks echt een topprestatie af maar op het podium gingen mijn ogen zo vaak naar Gabriel toe. De man was daar echte magie. Indrukwekkend, imponerend, maf, opwindend, uitdagend..

Maar dat was het hele concert deze avond. Om live perfect uitgevoerde nummers als The Knife, Suppers Ready, The Return of the Giant Hogweed, Seven Stones, Watcher of the Skies, The Fountain of Salmacis, get Them Out By Friday te mogen zien, proeven en ervaren was een beleving die een droom doet uitkomen..

The Musical Box is de beste Tribute band die ik ook heb mogen aanschouwen. Ze benaderen het muzikale verleden met een liefdevolle perfectie die ik zeer waardeer. Ze lieten mij zien waarom ik deze band zo liefheb.

Dus dank mijn vriend meesterdch voor deze zeer waardevolle dag en avond die je mij gaf. Die neem ik mee in mijn doos met voltooid verleden tijd herinneringen van waarde !

Gavin Friday in Utrecht. Het was al een tijd geleden dat ik hem op Waterpop gezien had in 2012. Nu speelde hij veel nummers van zijn nieuwe album, maar ook twee nummers van The Virgun Prunes. Daarnaast ook deze van zijn eerste solo album.

Gisteren een sferisch optreden van Slowdive in de Effenaar. Goed geluid, en een hele toffe setlist van oud en nieuw spul.
Samen met de geweldige lichtshow waande ik me 1 1/2 uur in een andere wereld.

Voorprogramma Drab Majesty vond ik ook erg tof.

Vanavond heb ik Slowdive live mogen zien in TivoliVredenburg te Utrecht. Dit voor de eerste keer. Ik ben het helemaal eens met DjFrankie en heb het zo ook op die manier ervaren vanavond. Drab Majesty heb ik twee keer eerder beter gezien. Vanavond vond ik ze wat stroef beginnen waarbij niet alles lekker tot zijn recht kwam. Gelukkig was het halverwege al wel weer wat beter.

TivoliVredenburg was wel streng vanavond zeg. Alle jassen en tassen moesten in een kluisje en mochten absoluut niet mee de zaal in. Daarvoor stonden ze ook mensen gewoonweg te weigeren. Zelfs in de zaal werden er mensen nog uitgeplukt. Ook halverwege de show waar iemand een hobby camera bij zich droeg moest de zaal verlaten. Dat was ik niet gewend van TivoliVredenburg.

Dit had ik ook nog nooit meegemaakt inderdaad. Overigens zag ik vervolgens wel iemand met een koelkast van een tas op zijn rug lopen in de zaal. Hoe die dan binnen gekomen was...

ik was er ook. Veel oude nummers met name van Souvlaki. Ik vond het beter klinken dan eerder in Paradiso, waar het geluid als een grote brij klonk. Nu was het geluid prima en met veel lichtshow effecten.



Inderdaad zijn ze sinds de introductie van de lockers strenger geworden.

Afgelopen half jaar drie keer in Vredenburg geweest maar weinig strengheid. Toevallig was ik er afgelopen zaterdagavond nog en waren er stoeltjes gezet op de parterre dus iedereen zat. Dus bijna iedereen, en ik ook, namen hun jas mee de zaal in en legden deze over de stoelen heen. Wel zo gemakkelijk. Geen gedoe met die app, de lockers, gratis en je kan zo naar huis toe zonder ‘gedoe’.

Misschien hebben ze toen afgelopen zaterdag wel gedacht dat dit niet de bedoeling is en halen ze de teugels weer even aan. Zou begrijpelijk zijn. Ten eerste levert het geld op en ten tweede is het ook wel een goede veiligheidsmaatregel.

Slowgaze

Wel geen Blue Skied an' Clear. Daar zou ik nou echt van balen, wat jij ArthurDZ? Zeker aangezien ze 'm onlangs sinds lang wel weer speelden. Als ze die niet spelen in Antwerpen ga ik heel hard beginnen roepen en huilen.

Wel Avalyn als opener in Utrecht, ik hoop zo hard

Ik zag dus een guy heel lang filmen aan het einde, ik dacht... heb ik nu de man, de legende, likeahurricane himself gespot? Maar nee, jij stond helemaal aan de andere kant van de zaal blijkbaar.

ik probeer dat altijd zo onopvallend mogelijk te doen. Einde was wel fantastisch.

Hierover heb ik TivoliVredenburg een email over gestuurd uit nieuwsgierigheid. Antwoord komt erop neer dat dit een standaard procedure gaat worden in de venue. Dit voor alle veiligheid en gemakken.

The Flying Luttenbachers @ dB's, Utrecht. Kneitherhard in hun King Crimson meets Death Metal fase, inclusief blastbeats en niet te volgen bas- en gitaarlijnen. Al zei Weasel Walter dat ze vandaag veel poppy punk speelden met een catchy randje.

Lathums waren ook prima in de Ronda Tivoli. Leuke set met goed in het gehoor liggende niets aan de hand liedjes. Goed geluid ook.

Gisteren Colin Stetson live aan het werk gezien in Madrid voor een luttele 9 euro. Ik had hoge verwachtingen en ze werden waargemaakt: wát een hypnotiserende ervaring, en wát een wonder dat één man dit allemaal uit zijn saxofoon kan toveren. De vriend met wie ik ging weigert nog steeds te geloven dat er geen backing track aan te pas kwam: net zoals op de albums leek het soms wel alsof er een hele band aan het spelen was. Hoogtepunt was uiteraard Strike Your Forge And Grin, echt een beestachtige jam, maar ik ben ook heel blij dat When We Were What Wept for the Sea voorbij kwam, dat dan juist weer heel lieflijk was. Sowieso heel knap dat er in zijn muziek zo veel ruimte is voor variëteit qua emotie. Als mensen hier naar Rewire gaan en nog twijfelen om hem live aan het werk te zien, hoop ik dat dit ze over de drempel trekt!!

Het is nog vandaag, maar wel verleden tijd. Benjamin Clementine in Tivoli met het hele gezin.
Voor de kinderen de eerste keer, voor ons de vierde. En iedere keer zagen wij een andere Benjamin.
Deze man behoort qua live optredens voor mij tot de grootste allertijden.

Ik schrok een beetje van de te verwachten setlist: Heel veel onbekende (waarschijnlijk nieuwe) nummers. Mijn verwachtingen waren daardoor wat laag.
Ongekend dat een artiest mij/ons met nieuw materiaal meteen zo weet te pakken. Ik wilde eigenlijk alleen nog meer onbekend materiaal.

Oude klassiekers werden vaak in een nieuw jasje gestoken. Vaak valt dit bij mij verkeerd, maar niet bij Benjamin.

De singalong aan het einde had niet gehoeven. Verder komt er bijna niemand bij dit niveau in de buurt. Levende legende.

Het zijn dus de Dee-laains ipv de De-liens wat ik altijd zei en vooral dacht...

Maar eerst kregen we de vermaarde Chris Eckman (Walkabouts) als luxe voorafje. Zijn stem maakt nog altijd indruk. De Delines hadden er zin in met een gevarieerde setlist; naast nieuwe songs ook het geweldige Surfers in Twilight, een mooi duet van Amy en Willy, soundtrack-materiaal en een instrumental. De toetsenist had z'n trompet steeds in de aanslag dus de muzikale aankleding was wmb compleet.

Na afloop nog even een shirt en het laatste boek van Vlautin (The Horse) aangeschaft om vervolgens tevreden huiswaarts te keren.

Gunmoll + Metal Molly, Fluor033, Amersfoort

Dag eerder teruggekomen van vakantie voor de bejaardensoos (deed ik lekker aan mee) in een matig gevuld Fluor, waar Metal Molly ter gelegenheid van het 30 jaar geleden verschenen Surgery For Zebra herrees. Dat album is een persoonlijke favoriet en had ik recent in mijn album top 100, dus niet gaan was geen optie temeer omdat ook mevrouw itchy in heur jeugd heeft staan zwijmelen bij de Belgen, en Fluor trouwens vlakbij is.

Voorprogramma's... Gunmoll vond ik weinig an. Doorsnee bandje zonder enige aantrekkingskracht.
Metal Molly: een totale legacy-act, aangezien hun laatste studiomuziek 25 jaar gelden is uitgebracht. Pascal Deweze is natuurlijk een heel actief muzikant die daarna in veel bands meedeed, maar Allen Muller leek van de aardbodem verdwenen, en zag er uit alsof hij met zijn leasebak rechtstreeks uit de salesafdeling van een tegelhandel kwam (maar nu ik zijn wikipediapagina lees zit ik er helemaal naast). Maar: de heren hadden er erg veel zin in, en brachten hun muziek alsof ze die gisteren hebben uitgebracht. Dat werd gesmaakt door het publiek dat wél was komen opdagen en er ook helemaal voor ging: alle Surgery-nummers werden luidkeels meegebruld. De megahit van destijds (Orange) het hardst. Dat de band ook nummers van hun andere, veel mindere, plaat speelde mocht de pret niet drukken. En ook heel leuk: de They Might Be Giants-cover Birdhouse in Your Soul, een goede keuze want geknipt voor Metal Molly. Veel humor, en met een brede grijns weer naar huis.

10/04 - Father John Misty - Tivoli

Inmiddels was dit al weer de 5e keer dat ik hem live aan het werk zag, maar de laatste keer was alweer in 2018 op BKS. In de tussentijd vond ik niet alle platen super boeiend. Het was zeker weer een heel erg sterk optreden, maar dit was niet de beste van al die keren. Niet dat er iets mis was aan deze show want de band achter FJM was weer zoals vanouds top, geluid was top en ook FJM was weer zoals ik hem kende. Toch had ik het gevoel dat sommige nummers net in een iets te rustig tempo werden gebracht of dat er soms net iets meer pit in had gemogen. Neem nou 'Nothing Good Ever Happens at the Goddamn Thirsty Crow', daar ken ik echt vlammendere versies van. Ook jammer dat er geen enkel nummer van album Pure Comedy werd gespeeld, is misschien wel mijn favoriete FJM plaat. Hoe dan ook, genoeg gemopperd. Of nou ja, mopperen is overdreven als je zo'n sterk optreden krijgt. Van de nieuwe plaat vond ik vooral She Cleans Up en Screamland erg sterk, ondanks dat Screamland zelf nou niet mijn favoriete nummer van het album is. Mahashmashana was zoals door velen al gezegd ook natuurlijk een hoogtepunt.

Dean Wareham (oud Galaxie 500) en Britta Phillips in DB's Utrecht.
Naast nummers van zijn laatste album veel oude songs van Galaxie 500.

14/04 - Fat Dog - Paradiso

Na alle lyrische verhalen over hoe tof Fat Dog live is en een erg sterk debuut album vorige jaar, besloten om een kaartje te kopen voor Fat Dog in Paradiso. Ik had eigenlijk wel verwacht dat ze het zouden uitverkopen, dat was het niet maar de zaal was wel goed gevuld. Voorprogramma was het Nederlandse Baby's Berserk, wat best leuk was en ook een goede opwarmer voor wat komen zou. Want Fat Dog zette Paradiso een goed uur vanaf het begin in vuur en vlam. Dit was wel het betere sloopwerk. Hoogtepunt 'King of The Slugs' werd al vroeg in de set gespeeld, maar was meesterlijk. Er werd ook nog een nieuw nummer gespeeld dat ook erg goed klonk, dus dat belooft goeds voor het volgende album.

Ze hebben 6 nummers gespeeld die nog niet uitgebracht zijn haha, welke bedoelde je?

Oh haha, ergens had ik al het idee dat ze meer nummers speelde die ik nog niet kende, maar eentje werd ook echt aangekondigd als een nieuw nummer.