Circuit des Yeux in Ekko Utrecht. Dit keer speelde met complete band met Alan Sparhawk (Low) als gitarist. Ze speelde eerder in het voorprogramma van Alan solo.
Met band klonk het meteen een stuk beter. Ze speelde veel nummers van haar nieuwe album en als toegift nog een oud nummer:

Gezien: Steven Wilson - Mitsubishi Electric Halle Düsseldorf 6 mei.

Steven Wilson doet progressieve rock herleven in Düsseldorf

Daar was ik ook. Goed, tot soms geweldig. Vooral de hints naar techno en noisy afsluiter Black Fly. Het hele mistige sfeertje had van mij niet zo gehoeven. ALs ik toch niets zie, dan moet er op muzikaal gebied wel iets heel tofs gebeuren om dat te compenseren? Dat is maar deels gelukt...

Het Zesde Metaal speelde in theather opstelling in de Herz Tivolivredenburg te Utrecht.
Het was het laatste concert van de tour en ze speelde een aantal nieuwe nummers.
Daarnaast hadden ze verschillende bijzondere instrumenten bij zich zoals de Fagot, Vibrafoon, lapsteel / pedal steel en een Accodoria die Wannes Capelle op de markt had gekocht voor 1000 euro.
Het klonk allemaal prachtig. Soms uitbundig en dan weer ingetogen.

Ik zag ze een dagje eerder in Zwolle, maar sluit me graag aan bij de bovenstaande woorden. Het blijft toch bevreemdend dat zulke prachtige muziek maar een gematigd gevulde zaal met 110 man trekt. Maar dat maakt het niet minder mooi.

Ik ben eigenlijk nooit zo van de tributebands geweest, maar zie hier, staan er opeens drie concerten met tributebands op mijn agenda!

29 maart Musical Box, Tivoli Utrecht
Musicmeterlid Meneer heeft 30 maart al een prachtig stukje over dit concert geschreven. Daar kan ik weinig aan toevoegen. Ik had eigenlijk meteen spijt, dat ik ook niet naar de voorstelling in Eindhoven was geweest. Wat een geweldige band is dit toch. Je wordt teruggezogen in de tijd en opeens weet je wat je hebt gemist omdat je te jong was om naar een concert van Genesis (met Gabriel) te kunnen gaan.

2 mei U2two, Omniversum Den Haag
Ik was erg graag naar de Las Vegas show van U2 gegaan, maar financieel was het toch net een brug te ver. Tof dat Jeffrey Verberne een kopie heeft weten te maken voor het Omniversum in Den Haag. Ik was van tevoren sceptisch of het wat zou zijn, maar het was absoluut fantastisch gedaan! Beelden, nummers, muzikale uitvoering, alles klopte. En Sam Kramer als Bono was echt top. In september ga ik weer (2x zelfs). Nu al zin in.

10 mei Pink Floyd Project, Isala theater, Capelle
Als je het programma zag, kon het alleen maar gaaf zijn. Voor de pauze Wish you were here, na de pauze Dark Side of the Moon en als toegift Echoes. En top was het ook, al was het even wennen dat de band qua personen niet echt lijkt op de originele band. Maar de intensiteit, de uitvoering en de beelden waren zo top, dat ik alleen maar genoten heb. In september treden ze op in Ahoy, misschien is dat toch ook bezoekje waard.

Novastar in Tivolivredenburg te Utrecht.
Hij speelde in het kader van zijn album The Best Is Yet to Come een dwarsdoorsnede van zijn oeuvre. Daarnaast nog twee nieuwe nummers die nog een demo stadium zijn. Voor een deel speelde hij met band en een deel solo achter de piano, Daarvan was dit het hoogtepunt met een cover van Neil young met Like a Hurricane en The Best Is Yet to Come:

Keeley Forsyth & Matthew Bourne in Hertz Tivolivredenburg.
Een volledig duistere zaal doet vermoeden dat het een donker concert wordt. Er zijn weinig bezoekers opgekomen voor het enige concert op het Europese vasteland naast een concert reeks in Engeland.
Keeley Forsyth zingt samen met pianist Matthew Bourne met name nummers van haar nieuwe album Hand to Mouth. Het wordt een prachtige performance.

Ben nu onderweg naar huis van I'm With Her in Paradiso. Werkelijkwaar een fantastische concertbeleving, niet alleen zijn het drie fantastische muzikanten en zangeressen, de harmoniezang was ook uitzonderlijk goed; ze stonden het hele concert in één microfoon (de instrumenten werden apart versterkt).

Publiek was ook buitengewoon stil, behalve tijdens het applaudisseren tussendoor en dat werd zeer op prijs gesteld door de drie dames. Het was hun eerste concert van deze tour, maar we hebben de lat zeer hoog gelegd volgens Sarah Jarosz. Laten we hopen dat het ze inspireert, Sarah in het bijzonder, nog eens vaker naar Nederland te komen!

Setlist was een mooie mix tussen de twee albums, met teveel hoogtepunten om op te noemen, Sabrina Carpenter cover Espresso bleef achterwege, maar in plaats daarvan kregen we een sublieme versie van Joni Mitchell's Carey.

Helemaal eens met harm1985. Dit was een fantastisch concert met een voorbeeldig publiek. Vooraf had ik niet verwacht dat ze de grote zaal van Paradiso vol zouden krijgen, al was die inschatting enkel gebaseerd op het geringe aantal stemmen op hun albums op Musicmeter.

Ik sluit me hier helemaal bij aan - geweldige show, ik had niet verwacht dat ze live zó goed zouden zijn.

Volgens die redenatie zou Taylor Swift ook niet 3 keer de Arena uitverkopen.

We zijn een uitstervend ras, de laatsten de Mohikanen.

Jerry Harrison trad samen met Adrian Belew om nummers van de Talking Heads te vertolken.
Ze werden ondersteund door Cool Cool Cool zowel tijdens het voorprogramma als tijdens de show zelf.
Ondanks de nummers van de Talking Heads was het meer een show van Adrian Belew, die ook nog een nummer van King Crimson zong. De rol van Jerry Harrison was redelijk beperkt en werd opgevuld door de rest van de band.

31/05/25 Cloud Nine, Tivoli Utrecht: Alan Sparhawk.
Sparhawk werd op het podium vergezeld door een bassist en drummer.
Het trio begon met 6 nrs van Sparhawk's vorig jaar verschenen "White Roses, My God": donkere opzwepende electronische beats, Sparhawk springend over het podium, zijn stem vervormd.
Een intrigerend begin van het concert. Niet altijd mooi, wel vol passie en intens. En het maakte de schoonheid van de rest van het concert des te groter. Sparhawk liet de stemvervormer voor wat het was, pakte zijn gitaar en vervolgde het concert met nrs van het vrijdag verschenen "With Trampled by Turtles". Low was plotseling weer dichtbij; kale drums, pompende bas en Sparhawk's indringende zang. Afgesloten werd met Low's "Walk into the sea" en "Days like these". Prachtig.

01/06/2025: Stereolab in Doornroosje:

Ze kwamen niet naar Nijmegen om een Greatest Hits show te spelen. Helaas geen ''French Disko'', ''Come and Play in the Milky Night'' of ''Metronomic Underground''. Nee, gisteren stond in het teken om het nieuwe album te promoten en met succes. Vele prachtige melodieën voorbij horen komen, waarbij de outro van ''Melodie is a Wound'' extra lang gerekt werd en er volop werd gedanst, tot tevredenheid van de gedreven frontvrouw. Beetje flauw om ''French Disko'' dan niet te spelen, met zo`n statement maar goed. Mijn buurman uit Florida, studerende in Nijmegen, was ook zichtbaar blij om ze eindelijk een keer live te hebben gezien. Nieuwe nummers zoals het swingende ''Electrified Teenybop!'' en statige afsluiter ''Immortal Hands'' wel echt goud!

Gisteren weer the Flaming Lips gezien in Utrecht Tivolivredenburg.
Het was weer een confetti feest met grote skippy ballen en grote bewegende robots op het podium.
Ze speelde allereerst Yoshimi Battles the Pink Robots integraal met daarna nog een vol uur andere krakers.
Wayne had er erg zin in en de zaal genoot mee, in een grote doorzichtige bal dwars door de zaal.

Steven Wilson, 22 mei, AFAS Amsterdam

De laatste keer dat ik een optreden van Steven Wilson zag, zat hij in de popmuziekperiode. Met het nieuwe album The Overview zit hij weer helemaal in de progrock. Voor de pauze wordt dit hele album gespeeld met imposante achtergrondprojecties. Ik moet eerlijk zeggen dat het allemaal indrukwekkend is, maar niet helemaal mijn ding.

Na de pauze komen er gelukkig nog twaalf nummers langs van zijn andere platen. Helaas van Hand.Cannot.Erase alleen Ancestral. Maar voor de rest valt er niks te klagen, het is werkelijk een geweldig optreden met een lengte van bijna drie uur.

Dua Lipa, 4 juni, Ziggo Dome Amsterdam

Het binnenhalen van een kaartje voor een normale prijs was een zware operatie geweest. Maar achteraf gezien was ik erg blij dat ik er zoveel moeite voor had gedaan.

De zaal zit stampvol met kinderen met ouders, vriendinnenclubjes, studentengroepjes en hier en daar is er een verdwaalde oudere zoals ik . En iets voor half negen gaat Dua Lipa volle bak van start met Training Season. Daarna volgen 2,5 uur lang de nummers van Radical Optimism (niet allemaal even denderend) en de grote hits. Als speciaal nummer voor Nederland doet ze Scared to Be Lonely van Martin Garrix.

De sfeer in de zaal is een soort kruising tussen buurtdiscotheek en songfestival. Maar muzikale uitvoering, dans en achtergrondprojecties zijn allemaal van hoog niveau en er is veel interactie tussen Dua en de zaal, dat doet ze echt heel knap. Na afloop keert iedereen dan ook tevreden weer huiswaarts.

Gezien: Black Country Communion - 013 Tilburg 9 juni.

Black Country Communion @ 013: De definitie van een supergroep

Duran Duran 11 juni 2025 Ziggo Dome, Amsterdam

Het fraaie new wave debuutalbum van Duran Duran is mijn favoriete album van deze band. Ik was dus gisterenavond in de Ziggo Dome heel blij met Night Boat, Careless Memories & Friends of Mine van deze plaat. En natuurlijk ook nog Girls on Film & Planet Earth. Vond het een mooie setlist met de nadruk op new wave / electro nummers. Er waren ook erg goede/geweldige uitvoeringen van Hungry Like the Wolf, Ordinary World, Come Undone, (Reach Up for the) Sunrise, een spetterende Girls on Film / Psycho Killer en een verrassend sterke uitvoering van Rio. Goede live band, lekker publiek: het was een prima concert gisteren! 4*

Ik las elders op MuMe iets over stemproblemen van Simon, daar heb jij dus niets van gemerkt begrijp ik hieruit?

Jawel, hij was licht schor bij de hoge tonen. Ik vond het niet echt hinderlijk en hij zong er geen noot minder om.

Daar denkt Amanda Kuyper in haar recensie voor NRC anders over:

Daar in de verte leek Duran Duran het best naar zijn zin te hebben in de Ziggo Dome - NRC

Slechts 2*

Het Parool was het weer met mij eens, althans zij zijn nog positiever:

Recensie: Duran Duran klinkt in de Ziggo Dome als in zijn hoogtijdagen
DPG Media Privacy Gate - parool.nl

Edit, nog positiever is Oor: Duran Duran oogt als een geremasterde filmklassieker in Ziggo Dome - oor.nl

Gisteren gezien in de grote zaal van Tivoli Vredenburg: Ani DiFranco

Na ruim 20 jaar (er kwamen zowel bij ons als bij Ani kinderen tussendoor) was er eindelijk weer eens de gelegenheid om één van de eigenwijste, maar ook bevlogen en toch ook wel beste singer-songwriters te zien. Nooit echt groot doorgebroken omdat ze al op jonge leeftijd weigerde zich naar de platenmaatschappijen te vormen en daarom maar haar eigen platenlabel (Righteous Babe) oprichtte.

Van dat platenlabel traden Gracie and Rachel in het voorprogramma op. En dat was een prima opwarmer. Mooie tweestemmige zang ondersteund door viool en elektronica, die echt prima klonk.

Maar we kwamen dus voor wat anders. Merkte toch wel wat gezonde spanning van tevoren en dat heb ik niet meer zo gauw. Rond de eeuwwisseling had ik Ani een paar keer gezien en ik was echt onder de indruk destijds. Ik vind singer-songwriter eigenlijk een hele lastige benaming wat dat nu is, maar Ani is het in alle facetten vind ik. Fel, gepassioneerd, strijdbaar (zowel politiek als op gebied van rechten LHBTI (al heette dat toen anders)), maar dat gekoppeld aan heerlijke strakke nummers, die dan weer krachtig, dan weer rustig zijn. Maar live vond ik het echt een geweldige belevenis. Op verschillende manieren heel fijn om naar te kijken. Maar had ik het niet wat verheerlijkt in mijn hoofd? En sowieso, wist ze dat nog steeds zo over te brengen?

Nou ja, qua opbouw in dit verhaal was dat wel duidelijk vrees ik, gelukkig is die opbouw in haar nummers beter en spannender. Want daar kan ik heel hartgrondig JA op zeggen. Wat een passie, zich nog steeds druk makend over de wereld, maar het weten te koppelen aan een ongelofelijk spelplezier wat er af spatte, geweldig gitaarspel en ze was ook fantastisch bij stem. Genoeg oude nummers, afgewisseld met meer recent werk, maar hier lag niet de nadruk op. Maar ze had nog niets aan kracht verloren en ik denk zelfs stiekem wel wat gewonnen door een bepaalde mate van levenservaring. Een band van drie man om haar heen (contrabas / toesten, gitaar / pedal steel en drums) die meer dan prima was, maar overduidelijk in dienst van speelde. Nog steeds op meerdere manieren heel fijn om naar te kijken. Ook hoe ze over het podium gaat. Het klopte van alle kanten en het was zo'n avond die bewees waar goede muziek over gaat en waar dat uit bestaat. Wat een performance!

Stiekem weer een beetje verliefd op Ani geworden na dit heerlijke optreden. Heerlijk om dat mee te maken met de vriend die je zo'n 25 jaar geleden ooit eens meesleepte naar Ani zonder dat je ook maar iets van kende en de vrouw op wie ik natuurlijk nog altijd het meest verliefd op ben (voor het geval mevrouw Bonk meeleest )

Morrissey nog nooit live gezien maar vond het helemaal geweldig. Zong fantastisch live met een prima band en het geluid in de zaal was goed. Paar nummers van the Smiths ook mooi meegenomen al had de setlist van mij nog iets meer knallers mogen bevatten. Zal de eerste en laatste keer zijn voor mij dat ik hem live heb mogen aanschouwen aangezien de man al 66 is, maar je weet het nooit.

Sarah Blasko uit Australië zong integraal haar album I Just Need to Conquer This Mountain uit 2024 in Tivolivredenburg.
Daarna volgde een aantal oudere nummers



De zaal was maar halfgevuld met stoelen.
Desondanks een mooi concert.

Inmiddels al een paar dagen geleden; afgelopen vrijdagavond in Tivoli, in mijn favoriete zaal Ronda, The The/Matt Johnson mogen aanschouwen. Zeer onder de indruk. Live komt die bijzondere stem misschien wel nog meer uit de verf dan op de platen. En zijn charisma natuurlijk ook . De prachtige teksten waren ook erg goed te horen. Tot mijn geluk kwam vooral zijn oudere werk (Soul Mining t/m Dusk) aan bod (die heb staan, de rest niet). Het hele concert was strak, maar aanvankelijk ook ietwat tam. Ik moest denken aan Arctic Monkeys in 2009 op Lowlands; die speelden toen het pas net uitgebrachte Humbug retestrak maar het knalde niet. Dat stelde uiteindelijk ietwat teleur, maar bij The The maakte het wat timide begon deel uit van een spanningsboog die langzaam maar gestaag oprekte. De finale (na weer erg plichtmatige aftocht en opnieuw opkomen) met Lonely Planet, Uncertain Smile en natuurlijk GIANT was geweldig. Ik had nog wel even door gewild eigenlijk. En met bijna 70 euro voor het ticket en geen support act, kun je vinden dat het misschien niet helemaal waar voor je geld is. Maar ik had dit niet willen missen. Ik ken The The nog niet super lang, maar mede door dit concert heb ik de man in mijn hart gesloten.

Bright Eyes, Doornroosje Nijmegen

Oude liefde roest niet...

Ik weet nog precies wanneer ik kennismaakte met de muziek van Conor Oberst: een paar weken na mijn zestiende verjaardag las ik een mini recensie over Lifted (and the story, etc...) in de OOR, waarna ik op de gok het cdtje kocht. Het sloot perfect aan bij mijn tienerperikelen en binnen korte tijd had ik zo'n beetje het hele oeuvre in mijn bezit. Na Cassadaga werd het muzikaal wat minder mijn ding, ook de solo projecten. In 2011 zag ik Bright Eyes voor het laatst live en verdween de band van Conor Oberst een beetje van mijn muzikale radar. Het vorig jaar uitgebrachte Five Dice All Threes bracht daar verandering in en toen een vriendin me uitnodigde mee te gaan naar het concert in Doornroosje zei ik daar uiteraard geen nee tegen.

Wat was het een fijn weerzien! De nadruk lag logischerwijs op het nieuwste album, maar er was genoeg ruimte voor klassiekers zoals We Are Nowhere and It's Now, Landlocked Blues, Hit the Switch, Take it Easy (Love Nothing) en natuurlijk First Day of My Life. Tijdens het briljante Method Acting ging het brandalarm af, maar gelukkig mochten we na tien minuten buiten te hebben gestaan weer terug. Zoals wel vaker speelden Conor & co. een nummer van Daniel Johnston (Devil Town) en toen At the Bottom of Everything werd ingezet maakte mijn hart een sprongetje. Conor was goed bij stem, danste zelfs wat, en veel van de teksten blijken na twintig jaar nog steeds actueel. Ik heb een topavond gehad en misschien dat ik ook naar de show in Amsterdam ga in juli.

Leukste quote: "We have many songs about the end of the world, this is our favourite"