The maccabees @ Paradiso (june 26, 2025)
Het verhaal is bekend: 8 jaar geleden trok zanger Olando de stekker uit de beste indie rockband vanaf de zero's. De 2-strijd tussen stadiumrock en subtiele gelaagdheid was gestreden. Maar na meerdere solo projecten is er nu toch een echte comeback tour, die dit weekend zn voorlopig hoogtepunt moet gaan vinden op Glastonbury Festival. De setlist werd gefine-tuned op het vaste land en ik zag Brussel en Amsterdam.
De eerste blik op de setlist was beetje teleurstellend want het aantal songs van het 1ste album is groter dan het favoriete laatste album (6x Colour it, 4x Wall of Arms, 3x Given tothe Wild, 4x Marks to Prove It).
Maar die gedachte klopte tijdens het concert totaal niet. In de praktijk miste ik geen enkele song en was het een aaneengesloten zegetocht door het hele oeuvre. Een volgepropt Paradiso had er bijzonder veel zin in, aangemoedigd door het ultieme speelplezier. Om al die fantastische songs weer live te kunnen spelen was een hoorbaar en zichtbaar feest. En omdat ik Orlando op het podium schouderklopjes zag uitdelen tot en met een omhelzing met Hugo lijkt alles erop dat ook de vervolgstap naar nieuw werk er zal komen.

Bijna 20 jaar actief op dit forum en heb dit draadje pas recent ontdekt. Mijn eerste gedachte was: 'ik had hier indertijd graag een van superlatieven aan elkaar geplakte terugblik op Gorillaz in de HMH neergetikt'. Mijn tweede gedachte: 'misschien heeft iemand anders dat wel gedaan'. Heel leuk dus om dit bericht van Arrie te lezen. Punk staat mij ook nog bij als hoogtepunt. Kritische noot ook nog: een andere rap onder Clint Eastwood werkte totaal niet. Maar dat was dan ook echt het enige minismetje op deze epische avond .

Gisterenavond Fink gezien in het Amsterdamse Bos. Prachtig optreden mede door de hele sfeer en locatie. Fink is niet de man met de hele grote connectie met het publiek door praatjes. Des te meer doet hij dat door zijn prachtig opgebouwde songs.

Niemand was bij Van The Man en Neil Young afgelopen dinsdag? Of zijn jullie zijn nog steeds herstellende? Amai, wat een hitte die dag. Neil Young was goed - niet super, maar wat verwacht je anders van een 80-jarige. Ambulance Blues live was wel heel erg sick, hoogtepuntje. VTM die Moondance dropt was ook vet.

Was gelukkig ook aanwezig. VtM had weer een geweldige band om zich heen verzameld. Heerlijke blazers en een zangeres die in de Ray Charles cover "The right time" liet horen dat ze een daverende stem heeft.
Een mooie dwarsdoorsnede van Van's werk. Hij had er in ieder geval plezier in. Een dikke voldoende dit optreden.
Het was 50 jaar geleden dat ik Neil voor het eerst in de Jaap Eden Hal in Amsterdam zag. ik ben hem de laatste jaren een beetje uit het oog verloren, (er is ook zoveel moois) Een uur nadat Van Morrison het podium had verlate opende Neil verrassend met Ambulance blues. Toen kon het al niet meer fout gaan. Ik weet dat het gevoelig ligt in Groningen, maar ze moeten af en toe gedacht hebben dat er een aardbeving gaande was. Persoonlijk vind ik de nummers na de jaren 70 een herhaling van zetten, maar vervelend werd het nooit. En Cinnemon girl blijft een geweldig nummer!

Vier concerten in vijf dagen, eigenlijk iets te veel...

Woensdag 2 juli: Future Islands in Vredenburg.
Future Islands ken ik vooral van een aantal bijdragen in de Witte Trui. Een oud-collega van me zei dat de live ook een belevenis was, dus we zouden er samen heen gaan, maar door omstandigheden stond ik er woensdag alleen. Ik had me verder ook niet ingeluisterd, dus eigenlijk was alles een verrassing. Met King of Sweden werd lekker afgetrapt en het was meteen ook wel een blauwdruk voor het hele optreden: drie bandleden die werkelijk geen enkel teken van leven vertoonden en een hyperactieve, over het podium ronstuiterende zanger. Muzikaal is het niet helemaal mijn ding, maar door die zanger was het optreden wel een succes.

Donderdag 3 juli: Kylie Minogue in het Ziggodome
Kylie stond al langer hoog op de lijst van artiesten die ik nog eens live wilde zien en de twee uitstekende Tension-albums, waarmee de nadruk weer wat meer op dance ligt dan op pop, vormden een mooie aanleiding. Het was eigenlijk precies wat ik ervan verwacht had: zo ongeveer alle hits, veelal in een medleyvorm, en een flinke show eromheen. Hoogtepunten waren onder andere de opeenvolging van Confide in Me en Slow en het blok dat ze op een kleiner podium in de zaal deed (en dat een stuk dichter bij mijn zitplaats was dan het hoofdpodium). Ook hielden de nieuwe nummers zich wat mij betreft prima staande tussen het oudere werk.

Zaterdag 5 juli: Air in het Klokgebouw in Eindhoven
Moon Safari vind ik een toffe plaat, en aangezien dat de hoofdmoot vormde voor het optreden, waar ik bovendien van een collega zeer positieve verhalen over gehoord had, besloot ik naar het mij onbekende Klokgebouw te gaan. De kale hal bleek een uitstekende locatie voor het optreden, dat verder opviel door een mooi podium en goede verlichting. Dat moest ook wel, want de bandleden brengen weinig spektakel. Het optreden was erg statisch en de nummers werden (volgens mij dan, ik ben geen expert) vooral strak nagespeeld. Dat was bepaald geen straf bij de eerste helft van Moon Safari, maar bij de rest van het optreden begon de toch wel wat eentonige sound me wat tegen te staan, waardoor de nummers die wat afweken (in ieder geval Don't Be Light en Electronic Performers) erg welkom waren. Al met al ook weer een leuke avond gehad, maar ik hoef ze niet zo nodig nog een keer live te zien.

Zondag 6 juli Sheila E. in het Concertgebouw, Amsterdam
De grootste tegenvaller van de vier. Het optreden begon met goede nummers, maar met slecht geluid (de zang was nauwelijks te verstaan) en toen het geluid eindelijk hersteld was, was het helaas voorbij met de goede muziek. A Love Bizarre, een nummer dat met gemak had kunnen worden opgerekt tot een minuutje of tien, werd kort gehouden voor een veel te lang stukje publieksparticipatie en daarna kregen we nog slechte toneelstukjes, een knuffelsessie, bezoekers met veel geldingsdrang op het podium en andere zaken waar ik niet bepaald op zat te wachten. Als ik de uitgang simpel had kunnen bereiken, dan was ik voortijdig weggegaan. Gelukkig eindigde de show wel met een (ook weer vrij korte) The Glamorous Life en een Prince-medley, maar al met al kijk ik niet terug op een geslaagd optreden.

Afgelopen vrijdag live gezien in Cardiff: Oasis.

Ik (46) ben al sinds mijn vijftiende fan van Oasis, maar op de een of andere manier kwam het er nooit van om ze live te zien. Dat ik uiteindelijk (met veel bloed, zweet, tranen én geld ) een kaart wist te scoren voor een van de reünieconcerten (en dan ook nog het eerste), was dan ook een droom die uitkwam. Na een heerlijke aanloop, vrijdagmiddag in de pub tussen tientallen andere fans, was het moment dan eindelijk daar. Na een fantastische pre-show van Richard Ashcroft kwamen de waterlanders al opzetten toen ik Liam en Noel samen het podium zag betreden.

Over de show zelf kan ik kort zijn: de band was strak, de setlist onberispelijk (alle bangers stonden er wel op), de algehele sfeer euforisch. Ontzettend dankbaar dat ik hier bij mocht zijn.

Net als Brunniepoo ben ik naar Kylie Minogue in Ziggo Dome geweest en Sheila E. in het Concertgebouw.

Kylie was mijn derde keer (2002 en 2008 beide keren in Ahoy, Rotterdam). Qua show iets minder spektakel dan wat ze voorheen wel eens leverde, maar een strakke show en één groot nichtenfeest (en blijkbaar in de vorm van Brunnie een hetero) wat de sfeer wel verhoogt. Want dat moet gezegd worden: die homo's kunnen wel uit hun dak gaan en een feestje bouwen.
Daarbij is Kylie gewoon een artiest waar je sympathie voor kunt hebben. De dagen erna heb ik nog veel Kylie gedraaid en dat doe ik echt niet altijd na een concert. Ik zat er nog helemaal in.

Sheila E. was de 8e keer inmiddels en ik wist eigenlijk wel wat ik kon verwachten (beetje hetzelfde als wat ik haar vorig jaar in Minneapolis zag doen en daarvoor ook in het Concertgebouw). Maar ik had perfecte plekken vooraan en ik herken de klacht over het geluid totaal niet. Ik vond het wel een enorm feest, en dat kleffe gedoe van 'zeg tegen degene naast je dat je van hem/haar houdt' ken ik van de vorige keren en dat blijf ik ook altijd wat minder vinden (is nu een vervelend trucje), maar dat mocht de pret niet drukken. Ik was al blij dat ze niet zo'n love God preek gaf die ik vorig jaar in Minneapolis mocht aanhoren, maar ja Amerikanen hè. Ik heb me echt enorm vermaakt en vond het juist een heerlijk concert.
Mijn enige klacht was een klein groepje aandachttrekkers die hun plek blijkbaar niet konden vinden en alle aandacht in het gangpad opeisten. Twee waren bloedirritant en één daarvan stond dus ook op het podium en wij: 'ja hoor, zelfs dat krijgt ze voor elkaar'. Sheila vond er ook wat van want maakte naar het publiek het gebaar dat deze dame te veel gezopen had. Vreselijk figuur en ergens drukt dat je pret toch altijd wel enigszins, maar mijn plek vooraan was te mooi, dus ik probeerde me niet te veel te ergeren. En dat lukte. Enorm genoten i.t.t. Brunnie dus.

Gisterenavond bij Royal Park Live (buiten voor Paleis Soestdijk) de Teskey Brothers gezien. Dat was wel een hele fijne ervaring zeg. Wat een steengoede groep muzikanten en wat een zanger! Heerlijk rustig genieten van hun muziek. Zeer geslaagde avond.

Brandi Carlile, 9 juli 2025 in Paradiso te Amsterdam

Op 9 juli mochten muziekmaat Brunniepoo en ik naar de kerk die Paradiso heet om naar het godsgeschenk zelf te gaan kijken. De 44 jarige Brandi Carlile gaf met haar band voor het eerst in haar leven een (volledig) concert in Nederland en dat hebben we geweten.

Ze kwam, zong en overwon!

Nou ja, het nachtegaaltje van de alternatieve country hoefde eigenlijk niet eens een noot te zingen om Paradiso voor zich te winnen. Het publiek was enthousiast, nee dat zeg ik verkeerd het publiek was extreem enthousiast! Dat overdonderende Carlile zelf ook was goed te zien. Op een gegeven moment ging ze zelfs even op de knieën om even wat worship bewegingen te maken richting publiek. Eigenlijk was dat niet nodig want het was logischer geweest als de 1500 mensen in Paradiso dit richting haar had gedaan want wat ze liet horen was redelijk fenomenaal. Ze zingt het plamuur van de muren en tegelijkertijd de tranen in de ogen. Wat een kracht als het moet en wat een subtiliteit als daar om gevraagd wordt.

De band bestond uit de broers Hanseroth als vaste begeleiders op gitaar plus achtergrondzang en verder een toetsenist en twee achtergrondzangeressen die ook nog wat strijkinstrumenten bespeelden. Het voorprogramma was in handen van Audrey McGraw (dochter van countryster Faith Evans!) en die kwam tijdens de toegift ook nog even op het podium om mee te zingen bij de bekende cover/evergeen.

Een 5 sterren show, meer of minder kan ik er niet van maken. De volgende keer zal vast in een grotere zaal zijn, dat kan niet anders.

Setlist:

Raise Hell
The Things I Regret
Dying Day
Broken Horses
The Story
Right on Time
Cannonball
You Without Me / The Mother
You and Me on the Rock
Who Believes in Angels?
Carey
Whatever You Do
Hold Out Your Hand
Turpentine
The Joke
Long Long Time

Sista Jam
Sinners, Saints and Fools
Unchained Melody (met Audrey McGraw)
Party of One

Dit dus Ik heb onze favoriete Amsterdamse muziektempel zelden zo extatisch gezien als gisterenavond, en dat gewoon ruim 2 uur lang. Het is een understatement om te zeggen dat het een bijzondere avond was. Een concert voor in de eeuwigheid. 17 lange jaren moeten wachten op een favoriete artiest, dat is voor mij sowieso een record. En de live-uitvoering van The Story mogen afvinken, onbetaalbaar hoor



Ondergetekende had last minute alle mazzel van de wereld op Ticketswap,, was bijna voor niks naar de hoofdstad gereisd


Haha ja, denk dat een AFAS Live ook moeiteloos had gevuld. Naar mijn idee waren er ook behoorlijk veel buitenlandse fans afgereisd, hoorde veel Engels om me heen.

Ik weet even niet hoe te beginnen want soms maak je iets mee wat een diepe indruk achterlaat en je de volgende dag nog steeds moet verwerken. Gisteravond dus. In een warm Amsterdam waar de toeristen de stad al aan het vervuilen waren en de Amsterdamse winkeliers en uitbaters vriendelijke glimlachend hun klandizie uitbuiten. Een stad anno 2025 waarvan het centrum ergens smerig is, de hoeren snoeren, de coffeeshops uitpuilen en het volkse verkocht is aan de commercie. Maar ja, zo zijn steden..

Ik heb ooit gelezen dat bij bepaalde opera’s die Mozart dirigeerde de toeschouwers in zijn tijd in Wenen al zingende naar buiten gingen en zo de liedjes door het volk opgepikt werden. Ook daar de smerigheid in de stad, ziektes overheersten en de drank uitbundig genuttigd werd.

Dat zingend de zaal uitlopen gebeurde gisteravond, toen het publiek het Amsterdamse Carré uitliep, ook.

Ik ben een echte fan van het werk van Anaïs Mitchell maar ze heeft ook een musical geschreven genaamd Hadestown. Die is ooit op Broadway terechtgekomen en heeft daar 8 tony’s gewonnen. Gisteravond zag ik waarom. Ik was nog nooit in Carré geweest maar je proeft gewoon dat het ‘heilige grond’ is van onze cultuur. Youp, André, Bep, Paul, Toon, hun komische geesten voel je daar nog ergens terug in het pluche, de stoelen, het tapijt. Pure uitstraling van Grandeur. Vrouwlief en ik ergens vooraan zittend, goed zicht.

Vanaf het moment dat Hadestown begon spatte de pure kracht, souplesse, plezier, talent, levenslust en kwaliteit van het podium af. Stel je een New Orleanse zwoele setting voor gecombineerd met de eeuwige wijsheid van een Griekse Mythe. Folk, blues, jazz verbonden muzikaal zoveel elementen uit de culturele geschiedenis dat er een samensmelting was van Mozarts werk (Die entfuhrung aus dem Serail) met het Trumpisme van Pink Floyd (Why we build the Wall), Dantes Inferno en nog andere verhalen.

En dat kan allemaal wat nufferig intelligent overkomen zoals ik het schrijf maar de uitvoering was vooral emotioneel. Ik zat regelmatig met tranen in mijn ogen te luisteren, beleefde emoties, kippenvel van de zang, juichend en applaudisserend met de gehele zaal na elk nummer en verwonderend over wat deze zingende, swingende en acterende club mensen op het podium presteerden.

Voor mij, als fan van Mitchell, was het ook boeiend om haar kenmerkende liederen en stijl als een rode draad terug te horen in het geheel. Anyway The Wind Blows is daar de kern van. Dus al zingende en ‘vol van’ liepen we samen weer Carré uit. Het was een kado voor mijn lief haar verjaardag en dat was het ook waard. Samen arm in arm de wat afgekoelde stad weer in waar het donker bezit nam van de straten opdat niet alles meer gezien kan worden wat het daglicht niet verdragen kan. Maar wij pakten nog een terras, dronken een verkoelend bier, schaal met bitterballen, en nog een bier. Gewoon Gelukkig in onze Hoofdstad die ergens zo afstandelijk is maar ook in ons aller bloed zit. Hebben we niet ergens allemaal een stukje Nederlands Amsterdam in ons ?

Maar afsluitend, ik heb iets unieks gezien en beleefd. Mocht je nog kaarten kunnen krijgen om ook zoiets te beleven: Ga !

Het origineel (met Anaïs Mitchell zelf, Justin Vernon enz..): Anaïs Mitchell - Hadestown (2010) - MusicMeter.nl

De Broadway versie: Anaïs Mitchell - Hadestown: Original Broadway Cast Recording (2019) - MusicMeter.nl

Voor de fijnproevers: Anaïs Mitchell - MusicMeter.nl

niets toe te voegen aan het stuk van vigil, Brandi was meer dan fantastisch! En ja, Gretz, Afas krijgt ze vast wel vol, maar dat is wel een hele stap achteruit qua beleving...

meneer: goed om te lezen, ik ga over enkele weken. Ben benieuwd!

Volgend jaar maar voor de ultieme gerechtigheid gaan in de MuMeLadder met een nieuwe nominatie, ja toch Simon77?

Blijft opzienbarend dat Brandi Carlile's populairste album maar 54 stemmen heeft hier. Is het het genre dat ons Nederlanders niet zo aanspreekt, of is ze in het verkeerde lichaam geboren om écht door te kunnen breken op MuMe?

Als Ilse het zegt zal het wel zeker kloppen niet? #besteooit
https://i.postimg.cc/26SYqdH4/IMG-8280.png

Ik heb Ilse niet gezien, Tim Knol dan weer wel maar ja...

Bospop festival editie 2025. 2e dag zaterdag 12 juli.

De 43e editie van het Bospop festival in Weerd is een feit. Voor het laatst geweest in 2007 met mijn zwager die in het zuiden woont en toen met zijn tweeën gegaan.
Nu vergezeld met mijn zoon en zijn dochter die ook wel eens de sfeer wilden proeven.
Op tijd vertokken en hoewel een zonovergoten warme dag in het verschiet, was het tot de hekken uiteindelijk open gingen wat grijs en sombertjes geweest. Maar toen we eenmaal binnen waren brak de zon door, zoals het hoort op een dag als deze.
Een enorm terrein met culinair voor ieder wat wils en genoeg punten om de dorst te lessen.
1 mainstage en 2 ruime tenten.....daar moest het gaan gebeuren.
Opwarmer op de mainstage was Remme. Een jonge gast uit eigen land met band die een degelijke performance gaf.
Het hield het een beetje in het midden tussen Coldplay toen ze nog wat alternatiever waren en een toegankelijkere Jeff Buckely.
Niet iets wat ik al kon of erg overdonderde, maar zeker niet verkeerd. Kundig gemusiceerd en als starter prima op zijn plaats. Erg druk was het om 11.30 trouwens nog niet.
Richting tent gegaan om Stones Sessions te bewonderen.
Deze Rolling Stones tributeband was het op het laatste moment binnen gehaald, omdat de oorspronkelijk geboekte band was afgehaakt.
Nou dat werd een groot feest der herkenning, want vanaf de openingsriff van Jumpin' Jack Flash werd het duidelijk dat deze gasten er erg veel zin in hadden.
Één brok energie en hoewel 'gitaristisch' behoorlijk in de lijn van de originals, deden ze toch vooral ook hun eigen ding. De zanger, een vriendelijke gast met ergens in de verte het lijf en de maniertjes van voorbeeld Jagger, zong het anders weg, maar zeker niet slecht.
De drummer was drukker dan good old Charlie was, maar toch werd het allemaal uitstekend neergezet.
De nadruk op de classics uiteraard. Start Me Up was het meest recente wat gespeeld werd.
Tent uit z'n dak. Ik begreep dat in de andere tent een Herman Brood coverband speelde, maar het publiek daar uiteindelijk naar Stones Sessions vertrok. Erg van genoten.
Davina Michelle was daarna op de mainstage te bewonderen, maar op een afstand gehoord en gezien, dus onthoud ik mij van een eerlijk oordeel. Maar wat ik hoorde deed mij niet veel eerlijk gezegd.
Toen weer naar een tent voor wederom een tributeband en dat was ABBA Gold. Hoewel in kledij van de jonge ABBA live uit de 70's met name, zijn dit al voornamelijk op hogere leeftijd zijnde artiesten.
Een groot feest der herkenning. Muzikale begeleiding prima, maar de twee zangeressen konden toch niet verbloemen dat Agnetha en Annifrid echt buitencategorie waren.
Als de dames samen zongen ging het nog wel, maar individueel was het een stuk minder.
Maar verder best degelijk,en een feestje werd het zeker.
Inmiddels wel bloedheet en een stuk drukker, zijn we even gaan relaxen en zodoende Roxette (waar ik niet veel mee heb....integendeel) aan ons voorbij laten gaan.
In de namiddag naar de andere tent getogen en Century's Crime gezien. Ook weer een tributeband(Supertramp) en fenomenaal op alle fronten.
Meestal was het amper te onderscheiden van de originele band, al vond ik het drumwerk wat minder frivool dan de originele slagwerker Bob Siebenberg.
Maar wat een vernuft en ook hier alleen maar klassiekers.
Rowen Heze tijdens het avondeten, en die maken er altijd wel een feestje van natuurlijk. Daar kun je moeilijk een hekel aan hebben.
Ook de Limburgers werden op het laatste moment toegevoegd omdat Beth Hart had afgezegd.
Over Beth Hart gesproken, het dichtste wat in de buurt kwam was in ieder geval Melissa Etheridge op de mainstage.
En Melissa, inmiddels wat kilootjes zwaarder en duidelijk wat ouder, gaf een hele fijne show weg.
Een prima band achter haar en die rauwe strot heeft ze nog steeds in volle glorie.
En ook wel verrassend....voor mij althans, wat een uitstekende gitariste is zij trouwens.
Ze sloot haar 75 minuten af met gloedvolle versies van Bring Me Some Water en Like The Way I Do. Toch wel een hoogtepuntje gisteren. Sympathieke vrouw trouwens.
Maar bij de mainstage blijven hangen voor de headliner Simple Minds om 22.30.
Het was inmiddels alsmaar drukker geworden met ruim 30.000 mensen op het terrein. Maar de sfeer en alles er om heen was erg goed en dat bleef zo.
Simple Minds, ja, nog steeds geolied en vooral erg bombastisch.
Jim Kerr nog steeds energiek, charmatisch en met het publiek bezig, was wat minder bij stem dan het concert vorig jaar in Amsterdam, maar nog goed te doen.
Verrassend veel nummers van Once Upon a Time, niet echt een favo van mij, en toendertijd de switch naar stadionrock, maar goed, ik denk dat Kerr en Burchill er anders over denken.
Mooie show, dat zeker, maar ik miste wat bezieling. De show van vorig jaar in Amsterdam vond ik in alle opzichten wat indrukwekkender.

Uiteindelijk een hele leuke dag gehad.
Bospop is niet meer een festival met alleen louter grote namen. Die tijd is voorbij, want de tributebands vullen tegenwoordig de gaten van beroemde acts die om uiteenlopende redenenniet meer bestaan, of veel minder actief zijn.
Dat hoeft uiteindelijk niet verkeerd uit te pakken, al ben ik wel altijd wat sceptisch geweest.

Gisteren naar het Geinbeat festival in Nieuwegein geweest. Het weer was mooi en een leuke lineup. Ze slagen er voor weinig entree een goede set artiesten te selecteren.

Daar de volgende artiesten gezien.
Yorick van Norden - Here Comes the Sun (The Beatles)
Maurino - Mundo Loco
Paceshifters - Highway of Tears
The Yearlings - Good Advices (REM cover)
Rudeboy plays Urban Dance Squad - Fast Lane

Met dit jaar de lokale held Spinvis:

Hier nog een zaterdag Bospop bezoeker!

Veel herkenbare dingen gelezen in het verhaal van Bikkel, ook veel dingen gemist.
Probeer voor een keer ook mijn ervaring van een live concert hier op te schrijven ondanks dat ik niet kan schrijven en sowieso weinig tijd...

Raakvlak met Bikkel, ik ging ook met mijn dochter...

Door het laatste fraaie live album van de Simple Minds, welke natuurlijk hier op het snobistische MuMe met de nodige scepsis is ontvangen, is bij mij het besef neder gedaald dat ik toch eens werk noet maken om ze eens live te zien voordat het te laat is. Laat het programma nou toevallig ook Roxette, Davina Michel, Abba, Ilse Delange op de lijst hebben dus onlangs mijn dochter voor de zoveelste keer uitgenodigd met mij mee te gaan naar een concert en nu ging ze akkoord...
Het was voor mij inmiddels 10 jaar geleden dat ik voor het laatst op een festival was, toevallig was dat ook Bospop met Anathema en Gentle Storm. Ik hou helemaal niet van festivals. Als muziekliefhebber wens ik min mogelijk met bijzaken geconfronteerd te worden die afleiden van de muziek.
Maar goed, zo vertrokken we nu samen, ruim op tijd om volgens planning 3 kwartier voor Davina's aanvang te arriveren. Helaas arriveerde wij een kwartier nadat Davina was begonnen... Opeens wist ik het weer waarom ik een hekel had aan festivals, een kilometer voor de locatie in een fuik gereden en vervolgdens kruipend naar een uithoek in een weiland gedirrigeerd te worden waar dus mijn plekkie van 22 euro was om vervolgens een kilometer terug te moeten lopen naar de ingang om daarin in een nieuwe fuik te belanden. Oké, papa was dit even vergeten, sorry meissie... Maar wat een geluk, Davina's "klassiekers" kwamen aan het eind dus meissie blij, papa ook weer blij!
En eerlijk is eerlijk, hoewel ik geen fan ben van haar was het goed te doen. Om de een of andere reden hebben moderne popartiesten die de hitlijsten opvullen altijd genoeg aan een of andere discodreun maar als ze live gaan optreden moet er opeens een band bij met echte gitaristen enzo, zo ook Davina. En de fans vonden het prachtig, waarom dan niet gelijk muziek opnemen met gitaren en gitaarsolo's denkt dan deze oude man?

Vervolgens snel richting de tent...

Een terugkerende hindernisbaan waarin we constant een soort camping moesten doorkruisen, met allemaal zogenaamde recreërende mensen op kleedjes, tuinstoelen met uitgestalde stapels kledij en andere onzin die we moesten ontwijken. (had ik al gezegd dat ik niets met festivals heb)

ABBA Gold en dat was zoals Bikkel al memoreerde, een feestje. Nu was ik al eerder bij een Abba tribute geweest, A-Fever en kon zo mooi e.e.a. vergelijken. Grappig dat ze zo verschillend konden zijn, waar A-fever de klemtoon legde op verzorgde piano in-/outro's was het gisteren de gitarist die de meeste aandacht trok, interessant zo rockte Abba opeens ook veel meer.
Maar tijd om dit aan mijn dochter uit te leggen was er niet, snel terug naar de Mainstage, Roxette stond op het punt te beginnen en daar moetsen we bij zijn, dochterlief zag het op voorhand als hoofdact. Tsja, het was mij op voorhand wel duidelijk dat Roxette zonder Marie toch lastig zal worden, en dat was het. Toch niet onaardig, het was natuurlijk ook een feest van herkenning om die 80's/90's hits allemaal weer te horen. De meest aandacht trok nog de achtergrondzangeres die ook graag op de voorgrond stond met haar continue lachende verschijning en dus voortdurend vooraan van links en rechts de boel aan het opjutten. Het spelplezier spatte er van af en wie ben ik dan om te zeggen dat ze het niet mogen doen omdat Marie er niet meer is?
En het tempo bleef hoog, de tent roepte ons weer, maar welke tent, een duivelsdilemma, Supertramp of Creedence Clearwater Revival? Ben groot fan van Supertramp maar aangezien ik Century's Crime al 2x gezien had in de Boerderij zijn we op mijn verzoek naar The Fortunate Sons gegaan. Een machtig optreden! Was het toen tijd voor een pause, nee! Rowwen Heze moesten we ook zien, luisteren maar eigenlijk bedoel ik beleven! Hun ADHD feestmuziek gaat normaal langs me heen. Maar gisteren toen we voor het podium in een grote Limburgse moshpit beland waren was het gewoon genieten.

Eindelijk tijd voor een uurtje rust... Althans dat was de planning. Na 3 kwartier in de rij te hebben gestaan voor wat friet (geen patat) hadden we tien minuten om e.e.a. naar binnen te werken want we moesten op tijd zijn voor Melissa. Daar keek ik zeer naar uit. Wat een vakvrouw is dat toch. Uiteraard helemaal af gekeken want ik wist natuurlijk dat het hoogtepunt aan het eind zat. Dat ik dat ook nog eens live zou meemaken had ik een paar weken geleden ook niet gedacht. Afkijken was dus een dingetje want we moesten nu met spoed terug de tent in, Ilse Delange stond op onze beide verlanglijstjes. Het was mooi, zonder meer. Helaas voor haar kwamen we dus net bij mevrouw M. Etheridge vandaan en dan, tsja, dan ervaar je het verschil tussen de meisjes en de vrouwen. daar wil ik Ilse zeker niet tekort mee doen, ze had een mooie, afwisselende show met prima band en een prachtige uitvoering van "Calm Before The Storm" (zonder Waylon). Maar ja, ze stond dus geprogrammeerd tussen Melissa Etheridgte en Simple Minds. Dus deze set niet helemaal af gekeken want we moesten weer worstelen door de massa voor een acceptabele plek voor de grote finale. En een grote finale was het. Alle kritiek op SM kan me reet roesten, het zal allemaal wel, vroeger was alles beter maar als je vroeger er niet bij was bestaat het gewoon niet. Mijn allereerst cd die ik ooit kochte was "Live in the City of Light" in de zomer van '87. Overigens in één koop met Supertramp's Paris en Clutching at Straws van hoe heet die band ook alweer?
Had net mijn eigen stereoset gekocht van mijn vakantiewerk geld en daar zat een cd-wisselaar met ruimte voor 6 cd's en die moest vol. En wat was ik verrast gisteren toen onverwacht "Ghostdancing", de geweldige opener van mijn allereerste cd, voorbij kwam. Ik had dus een uitgeklede setlist tov "Live in the City of Diamonds" verwacht, dat was het op zich ook wel maar dus wel met Ghostdancing en gelukkig ook met "Belfast Child" wat natuurlijk hun magnum opus is en zo werd het ook gebracht gisteravond! Een zanger die duidelijk een oude man is geworden maar opvallend nog wel lenig bleek te zijn, qua podiumpresentatie kwam hij niet veel verder dan how are you? en let me see your hands... Gek eigenlijk met 45 jaar podiumervaring. Vocaal ondersteund door een geweldige achtergrondzangeres en een geweldig geluid met de keys en gitaren lekker dominant in de mix.

Met andere woorden, Bospop was meer dan geslaagd, meerdere bucketlistmomenten afgevinkt en om 00:30 met plezier 14 euro per stuk afgerekend voor 2 broodjes sate want ik had even geen behoefte om weer in de file te gaan staan.

En later op de terugweg nadat we allebei nog een shirtje hebben gescoord:

Docher:"Papa, Simple Minds waren echt geweldig, daarvan moet ik er eentje van in mijn top2000 lijstje zetten met kerst!.
Dat lalallaala liedje dat duurde wel een kwartier die was echt gaaf. Maar Someone Somewhere was beter, bijna net zo goed als Belfast Child!
Ik: "Kijk maar... kan ook allebei!"

Vader/dochter qualtitytime 2.0

Zondag 13 juli, Kendrick en SZA, Arena Amsterdam

Kendrick al een paar keer mogen aanschouwen en ik had met veel pijn en moeite kaartjes voor het concert op 13 juli in de Arena kunnen bemachtigen. Pas op de dag zelf kwam ik erachter (je kent het wel, druk, druk, druk op het werk) dat er sprake was van een duo-concert met SZA. Ik was eerst nog in de veronderstelling dat er sprake was van een ondersteunende rol voor SZA, maar het bleken toch echt twee losse concerten te zijn.

Het geheel begon dan ook rond 20.00 en ging door tot 22.45. We hadden gelukkig prachtige plekken op de eerste ring en het was, eerlijk is eerlijk, een prachtige show met dansers en filmbeelden van beide artiesten. De stijl bij Kendrick was rauw en stedelijk, bij SZA was het liefjes en natuur. Hoewel de kwaliteit van beide optredens top was en het diverse publiek (kinderen met ouders, stelletjes, groepen studenten, er was echt van alles) laaiend enthousiast was, vond ik zelf het concept van twee optredens door elkaar wat minder geslaagd. Zat ik net lekker in de mood na een paar bangers van Kendrick, kwamen er weer een paar zoete nummers van SZA langs. Hierdoor werd het een hele lange zit en dan stonden we na afloop ook nog een half uur vast in de parkeergarage. Een half uur voor de catering wachten, wat is dat tegenwoordig prut geregeld in de Arena, was ook niet echt heel lekker.

Mooie concerten, leuk dat ik geweest ben, maar wat mij betreft gaat Kendrick de volgende keer weer lekker zelf op pad en dan gewoon weer in de Ziggo.

Gisteren naar de Lokerse Feesten geweest waar een dagje vol muziek met stevige gitaren op het programma stond, al dan niet doorspekt met elektronica.

BIZKIT PARK mocht de festivaldag op gang trappen. Zoals de bandnaam al laat vermoeden is Bizkit Park een coverband die de nu-metal van rond het jaar 2000 doet herleven. In een uur knallen ze er wel 20 (ingekorte) songs door van onder meer Linkin Park, Limp Bizkit, Slipknot en System of a Down. Als fan van Linkin Park die ook wel een paar andere nummers uit die tijd en dat genre graag hoor was ik hier heel blij mee. Supertof en energiek (dat woord gaat hier nog vaker vallen) optreden, prima gebrachte versies en het publiek kon naar hartenlust meeknikken, meebrullen of moshpitten.

PSYCHONAUT volgde nadien en was achteraf bekeken de vreemde eend in de bijt op deze line-up. Met hun trage sludgemetal (oké eerlijk gezegd heb ik geen idee wat sludge is maar een meer metalliefhebbende maat die er ook was zei dat, dus het zal dan wel zo zijn) vielen ze enigszins uit de toon tussen de vele energieke bands en het publiek kregen ze niet echt mee, inclusief mezelf en mijn gezelschap. We wilden nog gaan eten buiten het festivalterrein en enigszins vooraan staan bij Enter Shikari dus we hebben het optreden na een tweetal nummers verlaten om zo tijdig terug te zijn. Ik had The Fall of the Consciousness wel live willen horen, een nummer dat in de top 10 van de Zwaarste Lijst van Studio Brussel staat en dat ik vrij recent heb leren kennen waarderen, maar dat is dus niet gelukt.

ENTER SHIKARI had ik al twee maal live gezien. Een enorm eclectische band die zelfs binnen één nummer van genre kan veranderen en de gekste sprongen maakt. Dat laatste geldt trouwens net zozeer voor hun muziek als voor hun bewegingen op het podium. Live gaan gaan ze er altijd volle bak voor. Het optreden was goed, maar overtuigde toch niet helemaal. De band deed enorm z'n best, maar het geluid leek niet top en het publiek was ook niet zo enthousiast als de laatste keer dat ik ze zag in zaal. Dat kan je nu eenmaal hebben op festivalshows waar niet iedereen speciaal voor die artiest komt. Wat mij betreft kon ook de setlist beter, bijvoorbeeld Mothership en The Last Garrison die Enter Shikari eerder dit jaar wel al een aantal keer speelde hadden er wel bij gemogen. Juggernauts en Sorry, You're Not a Winner waren zoals altijd hoogtepunten.

BRUTUS mocht daarna het podium betreden. Net als Enter Shikari had ik de beste Belgische artiest van de voorbije tien jaar al twee keer eerder live gezien, maar ik keek er toch enorm naar uit want de laatste keer dateert van voor corona en de songs van hun laatste album Unison Life had ik dus nog niet live gehoord. Ik was superblij om Victoria van die plaat te horen, want dat is m'n favoriete nummer van Brutus en speelden ze dit jaar nog niet zo vaak. Zangeres/drummer Stefanie Mannaerts maakte weer indruk met haar stem en drumwerk. Ik heb het gevoel dat bij vorige optredens haar stem er niet altijd de hele tijd goed uitkwam omdat ze tegelijk drumde, maar dat zij en de band nu een betere balans gevonden hebben. Misschien zie ik een link die er niet is, maar met War, Miles Away en What Have We Done staan er op het tweede en derde album enkele songs waarin de drums een tijdlang afwezig zijn en Stefanie zich even enkel op de zang kan focussen. De genoemde songs worden ook meestal live gespeeld, dat zou weleens bewust gedaan kunnen zijn om de liveperformance wat minder intensief te maken voor Stefanie. Hoe dan ook was dit een geweldig optreden! Ik stond heel dicht bij het podium en elk nummer kwam bij mij echt goed binnen, van korte, energieke knallers als doorbraaksingle All Along tot het tragere, uitgesponnen Sugar Dragon.

ELECTRIC CALLBOY noemde Enter Shikari gisteren als een van de artiesten die hen inspireerden om met een band te beginnen. Er zijn ook wel wat gelijkenissen, ze brengen allebei energieke nummers met stevige gitaren en elektronica. Electric Callboy is echter totaal niet serieus en vooral partygericht. Vooraf leek Electric Callboy me een gimmick die leuk was voor een kwartier en ik dan beu zou zijn. Ik moeten zeggen dat hun concert me langer kon boeien dan verwacht. De Duitsers haalden dan ook alles uit de kast, qua show was het sowieso veruit het meest indrukwekkende concert vandaag met vlammen, vuurwerk, confetti en een hoop verkleedpartijen van de bandleden. Electric Callboy mixt snoeiharde gitaren met technobeats en belachelijk catchy refreintjes. Het zou niet mogen werken maar het is zo enthousiast en met humor gebracht dat je niet anders kan dan het leuk vinden, zeker live. Er was ook een akoestisch moment waarbij Crawling van Linkin Park en I Want It That Way van Backstreet Boys gezongen werden. Vraag me niet waarom, misschien is de vraag bij Electric Callboy vooral: waarom niet? Dit optreden vond zowat iedereen uit m'n gezelschap een (of zelfs het absolute) hoogtepunt van de dag. Voor mij geen band waar ik snel een volledig album van ga luisteren, maar ik zie me hier wel af en toe een track van opzetten om dan (als ik zeker ben dat niemand me kan zien) als een gek door de woonkamer te stuiteren. Wat een knotsgekke band, ik heb nog geen emoji's gebruikt maar bij Electric Callboy zou het niet gepast zijn om me in te houden.

PENDULUM trad aan toen we al meer achteraan gaan staan waren en klaar waren om door te gaan. Ik was niet zo geïnteresseerd omdat ik de band niet echt ken en al verzadigd was qua portie stevig gitaarwerk/elektronica. Maar het klonk best goed en hoewel we ver stonden en halfweg vertrokken zijn was het toch nog een klein feestje.

Een geslaagde festivaldag!

Gisteren Oasis Wembley


In 1996 zag ik Oasis voor het eerst en voor het laatst in Vredenburg Utrecht. Wat een dramatisch concert was dat; Liam liep al snel van het podium af, Noel speelde nog een aantal nummers en weg waren ze. Mojo meneer kwam zaal vertellen dat we blij moesten zijn bij dit "legendarische optreden " te zijn geweest. Boegeroep en bekogeld worden met plastic glazen was zijn deel. Nooit zou ik deze band meer hoeven zien.

Wrong!

Onze kids hadden kaarten voor Wembley en uiteindelijk besloten we toch voor een astronomisch bedrag Viagogo kaarten te kopen. Wat zijn we blij dit gedaan te hebben; het was werkelijk fantastisch. Een van de beste concerten ooit gezien (500+)
nooit zo'n sfeer meegemaakt bij stadionconcert; iedereen stond, zong, danste, dronk en viel elkaar om de schouders; niet noodzakelijkerwijs in deze volgorde. Band speelde strak, Liam zong zuiver, Noels gitaar klonk prachtig. Onvergetelijke ervaring ook met de dagen in Londen met overal Oasis fans.

Wat in hindsight dus een legendarisch optreden was.

Yup Bennerd, je hebt gelijk. Mijn leraar Nederlands vroeger zei ook altijd "liever een 1 en dat er over je gepraat wordt dan een zesje en door iedereen vergeten"

Waterpop 9 augustus 2025 te Wateringen

Altijd gezellig op Waterpop zo ook deze keer, weinig "echt" grote namen maar dat mag de pret zeker niet drukken. Het weer was super, heerlijk zonnetje en ook weer niet te heet. Dat had waarschijnlijk ook invloed op de publieke belangstelling want het was behoorlijk druk maar ook hier weer niet te druk. Dus de omstandigheden waren op alle fronten perfect!

Dan de muziek:
Ik wilde graag twee bands zien maar mijn festival trapte af met...

Braces: een zeer stevige aftrapper zelfs. Hardcore en deathcore met grunts die tot in de hemel reikte. Muzikaal soms best aardig maar de vocalen waren soms iets te heftig zeg maar. Feit blijft wel dat hij dit gewoon erg goed kon.

Boskat: een band die ik wel wilde zien was het Belgische Boskat. Een tweemansformatie (drums en gitaren) in Devo achtige overals (de kenner weet genoeg) die een dikke muur van muziek neerzet. Psychedelische rock met blues en (prog)metal invloeden. Lijkt het dan niet erg op Muse hoor ik u denken maar dat viel wel mee. De humor die Muse mist hebben hun zeker wel in hun muziek. Aparte invallen en wendingen tijdens de nummers maar ook daarbuiten. Dat laatste was wel wat minder om eerlijk te zijn. Ze waren wel erg bezig met de grote ballonnen die verkocht werden en vooral Dora kreeg daarvan erg veel aandacht. Teveel naar mijn smaak want tussen vrijwel elk nummer begonnen ze er weer over. In ieder geval hing aan het einde van het op zich wel interssante optreden een Dora ballon aan de microfoon en bij de drummer een Peppa Pig ballon ergens aan t drumstel. Conclusie is dat de potentie zeer zeker aanwezig is maar dat er nog wel iets uitgekristalliseerd moet worden.

Hiqpy: dan het indie geluid van Hiqpy. De band gaat best snel, heel veel al grote festivals achter hun naam en een hoop aandacht op bv Radio 3 en 3voor12. Dat werd helaas niet helemaal waargemaakt maar dat lag niet helemaal aan de band zelf want tot twee keer toe was er pech onderweg. De 1ste keer was de bassist een nummer lang niet te horen waarna er een pauze was van vijf minuten om dit te herstellen. De zangeres probeerde wat onhandig om dit vol te praten maar dat ging maar moeizaam. Helaas was er 20 minuutjes later weer een probleem waardoor de show stilgelegd moest worden. Dit haalt de vibe en vaart natuurlijk volledig uit het optreden. Wellicht de volgende keer beter.

Bas Paardekooper: de blues van Paardekooper (waren de goede artiestennamen op?) doet het vaak goed op dit soort festivals. Iedereen kan het wel waarderen en het is even wat anders dan de meeste andere acts. Een hoop Gary Moore invloeden zowel qua zang als qua muziek. Bas Paardekooper is binnen de blueswereld al een grote naam (verkozen tot beste bluesmuzikant van Nederland in 2024) maar hier was het vooral voor de meeste festivalbezoekers achtergrondmuziek voor een gesprekje aan de bar en het op zoek gaan naar een maaltijd. Ik heb daar zelf overigens ook aan meegedaan, feit is wel dat de heren op het podium het kunstje goed onder de knie hebben!

CHARLOT: dan de tweede band waar ik voor kwam. De synthdreampop die CHARLOT brengt zou mij erg goed moeten smaken gezien mijn voorliefde voor bv iemand als LAKSHMI (ook met hoofdletters). Op plaat klinkt het in ieder geval geweldig maar live werd dat niet altijd even goed bevestigd. De gitaar stond erg schel afgesteld en helaas ook hier een kleine onderbreking van de set door een probleempje met de microfoon. Maar het dubbeltje viel toch ruimschoots de goede kant op, leuke setlist (al waren de begin nummers wat generiek) en qua zang kan ze het prima brengen. Zo in de vroege avond in het zonnetje een prettige show en wat een enorme banger is Cosmic Connection toch!

Oasis, 08-08-25 Murrayfield Stadium, Edinburgh

Ik ben net terug uit Edinburgh, vrijdagavond naar Oasis geweest. Na alle 5* reviews en mooie verhalen en beelden werden mijn toch al positieve verwachtingen ruimschoots overtroffen. Oasis speelde live beter dan ooit tevoren en dat terwijl hun niveau eerder al zo hoog lag. Zowel Liam als Noel zongen voortreffelijk, de band speelde geweldig en de solo's van Noel waren excellent. Veel songs waren indrukwekkend, om een paar uitschieters te noemen: Aquiesce, Cigarettes & Alcohol, Half The World Away, Slide Away, Live Forever, The Masterplan, Don't Look Back In Anger & Champagne Supernova.

Echt heel bijzonder werd het door de sublieme sfeer, dat was werkelijk niet te geloven. Die beleving van vrijwel iedereen en het meezingen: het is echt geweldig. Ik heb zoiets nog nooit meegemaakt: werkelijk een onvergetelijk concert. Een top 3 concert voor mijzelf.

En daarbij krijg je ook nog een mooie stad als Edinburgh cadeau met heel wat boys & girls in Oasis shirts, sweaters and jackets. Oh ja: de pop-up store bezoeken de dag voor het concert was een hele leuke opwarmer.

5*

1 & 2 augustus 2025 Absolutely Free Festival @Genk, België was een mooie ontdekking aan bands en sfeer. De entre bedraagde 3 lege batterijen of een bedrag naar keuze in ruil voor een festivalbandje. Op de eerste dag was zowel het parkeerterrein als het festivalterrein nog niet zo druk en bijna rustig te noemen. Deze eerste dag sprak mij dan ook iets minder aan maar had ook zeker zijn hoogtepunten.

De dag wordt laat gestart, de eerste band trapt af om half 6. Gull House zweept het publiek langzaam op waar het publiek nog voorzichtig afstand houd van het podium. Ergens is het een lekkere start aan noise en (rock)punk muziek, maar blijft het helaas soms wat binnen de lijntjes. Zo'n ander Belgische talent staat daarna op de Main stage Mojo and the Kitchen Brothers. Het concept zou je wel kunnen kennen en de uitvoering ook, maar alsnog is het een fijn aanzien dat ze daar de inspiratie uithalen. Want met 2 drummers en de nodige gitaren en effecten daarop is deze 60's 70's psychedelic rock 'n roll niet original maar wel original van België.

De eerste dag start in ieder geval leuk op met vele Belgische talenten. Een ander daarin is Jan Verstraeten. Wellicht een ware ontdekking met het beste concept wat je had kunnen zien op dit twee daagse festival. Verstraeten heeft namelijk alles tot in de puntjes bedacht en uitgewerkt. Het viertal komt met doeken om het hoofd gewikkeld het podium op waar zowel de intro als het eerste nummer gespeeld werden. Vervolgens gaan de doeken af en laat Verstraeten zijn waren gezicht zien, gesminkt alsof hij een masker op heeft. De begeleiders band bedraagde een drummer, een basist en jawel ook een muziekkant met een fiool. Het optreden vervolgt met pop liedjes, waar hij onderandere nog een zak op zijn hoofd draagt met een huilend gezicht erop en als klapper aan het einde van de set een soort van opblaas draak dat het podium betreedt.

Dan nog te bedenken dat het pas 9 uur is. De avond is nog jong maar het grootste is al gepasseerd.

Op dat moment verschuil ik mij in de kleinere XPRMNT tent waar ik uitkijk naar een tweede Dame Area ervaring. Het elektronische duo zag ik eerder dit jaar in de Patronaat en ik was toen direct om! Ook op deze avond had ik om kunnen zijn, maar het zit het duo niet mee. Vele technische problemen en kleine onderlinge irritaties geven een minder gevoel af van dit opzwepende duo met stuwende beats en soms heftig drumwerk. Zelfs als de eindtijd nadert gaan ze op hun tempo door, niks houd ze tegen. Alsof ze de technische problemen willen inhalen en de set gewoon af willen maken. Zelfs de stage begeleider kan met gebaren op het podium niet wijs maken dat hun tijd erop zit.

Ondertussen is Deerhoof al spelende op de Main stage, waar het geluid naar mijn oren niet geweldig afgestemd staat en het wat schel klinkt besluit ik op de achtergrond van het festival een frieteke met stoofvlees te genieten.

Helaas AdultDVD gemist. En de eerste avond afgesloten met Los Bitchos. De band die laat blijken alsof je op het strand van Hawaii ligt in het zonnetje maar ook af en toe gezandstraald wordt. In het gespeelde uur klinkt het allemaal vrijwel het zelfde en zijn de lyrics beperkt en anders ook niet inspiratie vol. Snap ik deze band niet, dan mijn excuses hiervoor. Maar zelfs de voorstaande drums en bongos worden nauwelijks gebruikt. Jammer, hier had ik andere verwachtingen bij.

Met een voldaan gevoel keer ik mij terug naar de camping voor een goede nachtrust.

Dag 2. Er staat meer op het programma en het begint allemaal wat eerder. Het zijn een aantal lokale tot Belgische acts die het festival de namiddag in laten zeilen. Aan indie bandje Yuma de aftrap in de Main stage, solo drummer Landrose op XPRMNT en folkpop Felicite op het Greenhouse podium. Je kent ze vast wel.

In de namiddag volgt daar opeens een vloet aan Nederlandse bands. Rotterdams trots Library Card speelt een enthousiaste set op de Main stage. Vervolgt door de nu al succesvolle beginnende band Hiqpy met vervolgens Real Farmer op het kleinere podium. De Belgen smullen even van ons trots en weten wel wat goede bands en artiesten zijn.

Vervolgens breekt de avond aan en volgen er acts als Get Downservice, een festival must om te programmeren. Een opzwepend feestje waar je wel van moet houden maar perfect op zo'n festival past. Het duo levert met nauwelijks instrumenten een opzwepende disco, funky electronics set op.

Warmduscher is instrumentaal dreigent in het postpunk genre maar weet met de leadsinger veelste veel aandacht te krijgen, die in deze daardoor helaas de boventoon heeft. Grappig zegt hij nog 'niks is gratis, ook dit festival niet' 'je hebt ervoor betaald m*therf*ckrs dus gedraag je er naar' voor het publiek die geen batterijen had ingeleverd zullen we maar denken.

Gelukkig is daar Suuns om de spanningsboog in belans te houden en iedereen aandachtig tot hun grip te krijgen. Al hypnotiserend spelen ze een mooie en strakke set. Het festival werdt afgesloten met de Belgische Porrigde Radio band. Op verre afstand een schel en niet al te interessant gehoor. Ergens wel een mooie afsluiter, wetende dat dit het laatste optreden van de band is voort ze uit elkaar gaan.

Bedankt AFF en mijn concertbuddy voor deze ervaring! België laat maar weer eens zien dat er niet veel nodig is om een gratis festival op poten te zetten!

Sharon van Etten in Tivolivredenburg

Het was al weer een tijd geleden dat ik haar in Nijmegen had gezien op Festival de Affaire.
Dit keer speelde ze met de band The Attachment Theory.


Mooie show met een goede mix van oude en nieuwe nummers.

Ook het voorprogramma was de moeite waard Angie McMahon uit Australië.
Ze zong ook mee met het toegift.

Ik vond het in ieder geval een belevenis, op de vloer van de oude zaal.

Gisteren The Waterboys gezien in Paradiso.

Was mijn eerste keer, maar door Karma to Burn had ik al wel verwacht dat ze een leuke live-show neerzetten. En dat klopte. Liefst zes nummers van publieksfavoriet This is the Sea ook. De nummers van hun nieuwste plaat waren wat wisselvalliger maar nog steeds vermakelijk. Hoogtepunten: een stomende live-versie van The Pan Within en een ingetogen This is the Sea.

Vanavond in Tivoli en later dit jaar nog meer Nederlandse optredens, zeker aan te raden!