Zaterdagavond 12 april Nijend 24 te Anderen (Drenthe): Marlene Bakker.
Een optreden van zo'n twee uur zonder pauze. Hapjes en drankjes konden pas na het optreden worden genuttigd.
De liedjes waren opgehangen aan een thema: Nedersaksische sprookjes en mythes. Gelukkig wist ik dat niet anders was ik misschien niet eens gegaan. Maar ik geef nu ook meteen toe dat het goed uitpakte. Ze las een drietal korte verhalen voor, iemand uit het publiek met een heel specifiek Gronings dialect werd verzocht om ook een verhaal voor te lezen. Voor de meeste noorderlingen goed te volgen overigens. De zaaleigenaar, een zeeuw van oorsprong, gaf toe dat hij er meer moeite mee had.
Een aantal van haar liedjes bevatten ook verwijzingen naar haar fascinatie voor Nedersaksische mythes, getuige o.a. het nummer Witte Wieven waarvan de titel alleen al boekdelen spreekt.
Een drietal nieuwe nummers heb ik ook gehoord, maar kan nou niet zeggen dat die me overrompeld hebben. In zijn totaliteit een hele fijne avond, en een mooie afsluiting van een muzikale dag want overdag had ik al Arjen van der Linde en Ad Vanderveen zien optreden in Assen.

Zou haar ook best een keer live willen zien, maar ik vermoed dat ik dan én een flink eind moet reizen én dat ik dan ook moeite ga hebben om het te volgen...

15/04 - Squid - Melkweg (Max)

Met hun meest recente album 'Cowards' is Squid weer een stukje verder weg gekropen van hun dynamische en opzwepende kant van hun debuut. De nummers op Cowards zitten met nog meer precisie in elkaar. Deze kant kwam live de afgelopen keren al meer naar voren en gisteren al helemaal. Van het debuut werd alleen nog 'Narrator' - deze keer in een geweldige uitvoering met Martha Skye Murphy - en G.S.K. gespeeld. Waarbij de laatste vooral als geweldige inleiding voor Swinging (In a Dream) goldt. Sowieso is Squid meester in het nummers soepel laten overlopen naar het volgende nummer waardoor je heerlijk in de flow blijft. Zoals al vaker was de band weer messcherp en klonk het top. Hoogtepunten waren voor mij Cro-Magnon Man, Well Met (Fingers Through The Fence) en afsluiter Narrator waarbij het heerlijk intens los ging. Squid stelt live nooit teleur. Had makkelijk nog half uurtje langer mogen duren van mij.

Heb ook super genoten van Ollie &Co in de Melkweg. Zag ze voor het eerst in 2019 op Vlieland waar hij nog staand op de basdrum of voor zn kid de show steelde. Dat is allemaal niet meer nodig want Squid is veel meer een op elkaar ingespeelde band die heel strak weet te doseren, in plaats van een 'zingende drummer'. En ze zijn gezegend met een publiek dat perfect aanvoelt wanneer het ook in de zaal feest mag zijn.

Roadburn, Donderdag

De dag begon met Xiu Xiu. Ik ben niet heel bekend met de discografie, maar was wel nieuwsgierig. Op het laatste album staan meerdere nummers die ik kan waarderen.
De beste man deed zijn best, compleet met handstand en koprollen. De juiste snaar werd bij mij echter niet geraakt.

Supplicate raakte wel snaren, maar de verkeerde. Zowel muzikaal als presentatie erg slecht.

Zo was Bunuel de eerste act die een voldoende wist te scoren. Charismatische voorman met een goeie strot.

Na een heerlijke Aziatische maaltijd voor het eerst naar 013. Ex-Easter Island Head had een goede start en was zeer verfrissend zo tussen alle 'herrie'. Duurde misschien net iets te lang, maar beste act tot dan toe.

Dat duurde niet lang. De ouwe rotten van The Ex kregen mij en de rest van het publiek enthousiast. En dat met het spelen van het hele nieuwe album. Hoogtepunt was het nummer gezongen door de drumster.

Over The Body en Dis Fig kan ik, na een stukje van 10 minuten gezien te hebben, niet oordelen. Ik kan wel zeggen dat ik precies kon duiden welk orgaan waar zit, zo hard was 't.

Ik hoopte nog een stukje van Fire! mee te pakken, maar de rij was te lang. Bijzonder dat zoveel mensen in een lange rij blijven staan, zelfs als het optreden al bijna is afgelopen.

De laatste act voor mij was Gilla Band. Misgelopen op LGW? door iets te enthousiast te drinken. Zeer genietbaar. Ook wel erg hard. Lawman en Bodies zijn toch wel twee klassiekers.

Na veel concerten afgezegd te hebben ivm hersenschudding, had ik dit wel even nodig. Ik hoop dat de naweeën meevallen.

Xiu Xiu 4,0
Supplicate. 1,0
Bunuel. 6,0
Ex-Easter Island Head 7+
The Ex 8,5
Gilla Band 8+

17 april 2025 A Place To Bury Strangers- Vera, Groningen

Het was eindelijk tijd om eens een bezoek te brengen aan Vera te Groningen. Laat daar nou ook A Place To Bury Strangers opgetreden hebben, een band die ik zeker als headline show nog eens wilde mee maken. Eerder zag ik ze met een festivalshow op Grauzone, dit was toen al geweldig. Deze headline show overtrefde het wel op sommige punten. Ondanks dat het routine performance blijkt te zijn en er de zelfde truckjes werden uitgehaald als dat ik ze voorheen zag doen was hier deze keer wel meer ruimte voor. Met ongeveer 15 minuten extra tijd speelde ze een langere set. Wellicht meer nummers, maar vele herkende ik niet. Het is dan ook een band waar ik live liefhebber van ben dan dat ik het luister op album.

Tijdens het optreden is het vooral frontman Oli Ackermanm die de show steelt met zijn truckjes en uitbundige gitaarwerk. Ook deze keer werdt alles weer op stelte gezet. Gitaar aan het plafond, versterker de lucht in, gitaar spelen met strobolights, dia projector de lucht in en rond schijnen, gitaarplugs tegen de snaren aan. Heel erg experimenteel maar super gaaf in deze noise scene, wat ook muziekaal gewoon echt werkt. Bassist John Fedowitch leidt er wel een beetje onder vind ik. Hij is verdienstelijk in zijn muziekalewerk maar lijkt ook te willen spelen op het podium, gelukkig krijgt hij ook zijn moment en werpt de gitaar van Oli tegen zijn bassgitaar aan. Snoeihard gaat het er allemaal aan toe. Sandra Fedowitch op drums speelt er met alle plezier op los, geweldig om die uitstraling te zien. Dit wat in principe het trio gewoonweg al aflevert. Geweldige show!!

Gaat dat live zien als je van noise and postpunk houd, maar behoud er rekening mee er is veel distortion en strobolights! Oh ja, Vera, super tof er uiteindelijk eens geweest te zijn. Mooie poptemple met een mooie geschiedenis. Een hele reis er voor afgelegd en overnachting bij genomen maar meer dan de moeite waard. Wellicht behoud ik het wel tot een eenmalig jaarlijks bezoek.

17-april-2025

Johan, De Veste te Delft

Jacob de Greeuw: zang, akoestische en elektrische gitaar
Robin Berlijn: elektrische en akoestische gitaar, achtergrondzang
Diets Dijkstra: bas
Jeroen Kleijn: drums, percussie
Jan Teerstra: toetsen, akoestische gitaar, achtergrondzang

In het kader van hun theatertournee kwam Johan langs in de grote zaal van Theater De Veste in Delft. De zaal was nagenoeg uitverkocht enkel op het balkon waren nog wat plekjes vrij en ik kan het weten want wij zaten daar ook. Door deze "theater" aanpak hadden ze wel een iets ander geluid, door het semi-akoestische karakter verdween het indie geluid wat naar achter en kwamen de Beatles/Crowded House achtige melodieën en harmonieën wat naar voren.

Op de muur van het grote podium was een sfeervol tafereel geprojecteerd van een groot raam in het midden met aan beide kanten een klein raam met daaronder twee radiatoren. Bij het begin van het concert hing er enkel een poster van Elvis maar bij elk liedje kwam er een schilderijtje of poster op de verder witte muur bij. Aangezien de band net een cover EP heeft uitgebracht en daar rijkelijk vanuit speelde kwamen ook posters van de originele artiesten op de muur te hangen.

Er kwamen dus de nodige covers voorbij deze avond. De ene viel wat tegen (I Started a Joke van Bee Gees/Gibb), de andere was geweldig (It's Five o Clock van Aphrodite’s Child ) en weer een ander kreeg de meeste bijval van het publiek (Days van The Kinks). In het begin van de avond had de akoestische sound de overhand en had het in Walking Away al een vroeg hoogtepunt. Een ander hoogtepunt was Oceans welke na drie kwartier voorbij kwam. Na dit nummer meldde Jacob dat het pauze was. Huh, we zijn pas drie kwartier bezig en iedereen zat er lekker in. Maar goed, dat rode wijntje ging er ook wel in

Na de pauze was het programma wat meer elektrisch van aard. De krukken bij Robin en Diets waren ook weggehaald. Het geluid was de hele avond fenomenaal en ook het "hardere" geluid stond perfect in de mix. Een aantal nummers van de laatste plaat kwamen ook erg goed uit de verf, vooral afsluiter Fly on the Wall klonk live een stuk beter dan op plaat. Opvallend was dat persoonlijk favoriet en radiohit Day Is Done juist weer wat tegen viel. Het klonk allemaal een beetje out of tune en dat was jammer maar dat was wel een heel klein smetje op de verder zeer prettige avond. Oké, de tijdsduur had wel iets langer gemogen maar goed een kleinigheid van een nogmaals verder zeer geslaagde avond van deze topband van eigen bodem.

Setlist

Pergola
I Started a Joke
A Thought
Time for Change
Walking Away
Paper Planes
Undone
So It Goes
The Great Vacation
In the Year 2525
Oceans

The Days of Pearly Spencer
You Know
Payment
Cincinnati
Day Is Done
It's Five O'Clock
Everybody Knows
Days
Tumble and Fall

Seasons
Fly on the Wall

Kan me erg goed vinden in je verhaal vigil, al betrof het voor mij een avond enkele weken geleden in de Oosterpoort. Met de aantekening daarbij dat ik de cover, naast It's Five O'Clock die ze tijdens hun comeback-tour ook al speelden, van In the Year 2525 ook bijzonder geslaagd vond. Nu vind ik dat ook een bijzonder spannend nummer, maar ze wisten er wel raad mee.

Ik vond het ook leuk gedaan dat het uitzicht van de kamer steeds weer passend bij de muziek meeveranderde.

Dat vond ik ook hoor, idd sowieso een bijzonder liedje die elk couplet ietsje omhoog gaat!

Agriculture + Chat Pile, Trix, Antwerpen

De hele afgelopen week een hardnekkige griep, en voelde me op zondagmiddag net op tijd beter om samen met mevr. itchy naar Antwerpen af te reizen en ook nog een airbnb op 10 minuten lopen kunnen regelen dus kon zo het bed in rollen. Een paar paracetamol er in, en naar Trix lopen.

Nog nooit in Trix geweest, wat een leuke plek! Alleen de friet van de frietbus, die was alle voorpret niet waard. Bleek en slap, daarvoor kan ik in Nederland ook naar de patatboer/snackbar en dan is het vaak nog beter ook. Gelukkig was dit het minste van de avond, en dus niet de muziek.

Agriculture bleek een wat atypische, moeilijk te plaatsen blackmetalband, waarvan de leden er inderdaad als een stel boerenpummels uitzien. De beste momenten waren best heel goed, maar er waren ook mindere momenten. Tijdens één liedje bleek de rechter gitarist/screamer/boerenpummel gewoon heel goed te kunnen zingen met een bijna ontroerend gitaarliedje, dat overging in meer gebeuk. De eindindruk was dan toch positief!

Chat Pile kan bij mij weinig fout doen maar dit concert was gewoon een zegetocht. Na afloop alleen maar positieve geluiden gehoord. Sinds ik ze in 2023 op Rodburn zag zijn ze alleen maar strakker en overuigender geworden. De set was een mix van de twee platen, twee EP's en nummers van collaps die ze hebben uitgebracht. Weer geen Grimace_smoking_weed.jpeg helaas maar die spelen ze ook bijna nooit. Enige punt van kritiek: het gezaag van Raygun Bush over films tussen de nummers door, toegesneden op het land waarin het concert plaatsvindt, begint nu wat flauw te worden. En de toegift mocht best 1 of 2 nummers langer.
Maar: helemaal gevloerd en nu weer helemaal opgeleefd en klaar voor Motorpsycho (dinsdag) en Blood Incantation (zondag).

Setlist:
1. I Am Dog Now
2. Rat Boy
3. Davis
4. Shame
5. Frownland
6. Tape
7. Funny Man
8. Why
9. Slaughterhouse
10. Pamela
11. Mask
12. Masc
13. Dallas Beltway

Encore:
14. Rainbow Meat

Grappig. ArthurDZ en mezelf vonden dat net kei-entertainend. Normaal irriteer ik me altijd mateloos aan bindteksten, maar deze kerel kwam er keihard mee weg. Wat een baas. Kan me wel voorstellen dat het als een trucje kan aanvoelen als je ze de tweede keer ziet. Qua toegift snap ik je wel, maar het einduur was al overschreden waardoor ze niet meer te lang móchten spelen denk ik.

C'est Arrivé Près De Chez Vous is nochtans een gouden filmtip, itch!

Nee bij mij werkte het zeker ook wel, als filmliefhebber zijnde, en omdat het inderdaad eens iets anders is dan de standaard bindtekst (was ook mijn eerste keer Chat Pile). Belangrijker was dat het concert ook dik ok was, meteen heerlijk de beuk erin en dan ruim een uur lang niet loslaten, precies wat ik nodig had gisterenavond.

Hilarische film!

Motorpsycho, Paradiso Tolhuistuin

In mijn favoriete dependance van Paradiso (Noord/Tolhuistuin) speelde Motorpsycho zoals te doen gebruikelijk zonder voorprogramma zodat ze zelf lekker de tijd hebben. In het mooie weer eerst geflaneerd langs het IJ en op vrienden gewacht, daarna naar binnen waar ik bij de merchandise gelijk het boek 'Blissard' van Johan Harstad heb gescoord, dat voor een ramsj-prijsje werd aangeboden. Fijn!

Motorpsycho bestond vanavond naast Bent en Snah uit Reine Fiske op gitaar, toetsen en zang (hij deed natuurlijk al veel vaker mee), en drummer Olaf Olsen die grotendeels probleemloos meedraaide, op een tourdebuut- dan wel lange nummers na waar hij behoorlijk door Bent werd gesouffleerd. Het nadeel van telkens weer een nieuwe drummer is dat je als publiek soms getuige bent van een staaltje learning on the job dat ik niet per sé hoef mee te maken want juist die nummers klonken nogal moeizaam en zwoegend. Subtiel is de beste man niet, meer een houthakkerstype, maar zijn fills waren wel echt heel erg lekker. Het valt me al een paar optredens op dat de stem van Snah zo veel beter/zuiverder is dan vroeger, jammer dat hij veel minder zingt dan Bent die er nog steeds vaak naast zit.

Het eerste deel (t/m In Every Dream Home) kwam ik er moeilijk in: niet bepaald mijn favoriete nummers. Vooral The Comeback (van de laatste plaat) was live net zo nietszeggend als op plaat. Quick Fix was in dit blokje een verademing tussen al het midtempo geploeg, waarbij ook de zaal ook niet echt loskwam. Tijdens Core Memory Corrupt, Patterns en My Best Friend (ook tour-debuut) begon het goede gevoel te komen, en Stanley t/m The Alchemyst was ouderwets goede Motorpsycho met een hele toffe Kill Some Day en Nerve Tattoo en met Mountain als absoluut hoogtepunt. Daar steeg de boel echt op!

Jammer genoeg bestond de toegift uit Neotzar. De vrouwelijke zang in het intro van de studioversie werd voor Reine Fiske voor zijn rekening gehouden, die zijn stem door allerlei effectendoosjes vervormde en dit was gelijk het tofste deel van het nummer. Bij het album schreef ik over dit nummer:

Live viel dit nummer jammer genoeg als los zand uit elkaar. Nogal moeizaam worstelde de band zich door het ingewikkelde nummer. Na afloop wisselde Bent een soort verontschuldigende blik van opluchting en "sorry" met het publiek uit. Oh, wat had ik hier graag een stuk of vier korte nummers gehad zoals eergisteren in Groningen. Het euforische gevoel van de tweede helft van de set was in elk geval verdwenen en een wat jammer gevoel dat er meer in had gezeten restte.

Setlist:
Three Frightened Monkeys >
This Is Your Captain
Lucifer (Bringer Of Light)
The Comeback
Quick Fix
In Every Dream Home
Core Memory Corrupt
Patterns
My Best Friend
Stanley (Tonight’s The Night)
Kill Some Day
The Tower
The Nerve Tattoo >
Hyena >
Mountain
The Alchemyst
——————–
Neotzar (The Second Coming)

Leuk verslag itchy. Aanvankelijk wilde ik ook naar dit optreden maar toch 'geruild' met Leuven vanwege de concertposter die ze daar hebben (en die dus straks aan mijn muur hangt). Overigens ga ik ook vanavond naar Nijmegen.

Toevallig heb ik Blissard net gelezen (en toegevoegd op boekmeter), ik zit dus helemaal in de goede stemming.

Dit wordt de eerste keer voor mij dat Olaf Olsen drumt, de andere drummer (MP heeft momenteel ipv één vaste drummer, twee drummers in een min of meer 'losse' verstandhouding) Ingvald Vassbö vond ik echt weer een topper. Ben benieuwd!

Ik herken wel wat je zegt over de stem van Snah, vorig jaar in Limburg viel mij dat ook op. Ik vond Bent toen ook goed zingen trouwens.

Wat mij betreft slaan ze Neotzar over vanavond, ik hoop vooral op Balthazaar en het liefst Sinful WB en/of Go to California (beiden al gespeeld deze tour en nog nooit live gezien). CMC, Stanley en Lucifer ook helemaal prima! Een leuke verrassing zoals Nerve Tattoo gisteren hebben ze ook altijd wel.
We gaan het meemaken...

Als ze vanavond weer Neotzar als toegift erin gooien, kan ik in ieder geval een eerdere trein pakken! Dat gezicht van Bent aan het einde sprak boekdelen inderdaad. Gelukkig was erg ook genoeg gaafs om het onder aan de streep een tof concert te maken. Na de show van vanavond volgt wel een uitgebreider combinatieverslag.

Sinful, Wind-Borne kwam in ieder geval langs gisteren . Niet alle nummers van de nieuwe plaat sloegen even hard aan, maar Lucifer, Bringer of Light was een behoorlijk hoge top. Wel laatste of laatste paar nummers moeten missen ivm trein.

Verder een alarmerend groot aantal Belgen dat professor Barabas niet kan onderscheiden van professor Balthazar.

Voor wie naar Billie Eilish gaat een van deze dagen ik lees graag hoe mensen het hebben beleefd.

Het zijn toch bijzondere dagen momenteel met Billie verblijvend in ons prachtige landje.

Ik had zo ingeschat dat jij daar wel bij zou zijn...

Nee is niet het moment voor mij.

Alsof ze het wisten, drie keer raden waar ze in Nijmegen mee openen! Moet zeggen dat het me toen een stuk beter beviel. Het geluid klopte beter, dus de riffs kwamen een stuk beter binnen dan in Amsterdam. Nog steeds favoriet, maar minder verspilling van 20 minuten dan als afsluiter in Amsterdam. Samen met Lucifer, Three Frightened Monkeys en Core Memory Corrupt de enige overlap ook tussen de twee shows, dus het was weer de moeite waard om 2x te gaan!

De band had er veel zin an in ieder geval. Vooral het gitaristenduo had de grootste lol met de solo's in Lucifer en The Pilgrim (zag ik daar nu een gewoon een lach doorbreken bij de immer stoïceinse Reine?!). Naast de nieuwe nummers zat er tussen het "oude" spul ook nog eens wat tussen wat ik nog niet eerder mee had gepakt. Hoogtepunt van deze was het eindelijk live meemaken van Gullible's Travails, eentje die toch al wel een jaar of 15 op het verlanglijstje stond. Nieuwe drummer Olaf beviel me in Nijmegen ook weer wat beter dan in Amsterdam. Het is niet altijd even subtiel, maar hij sloeg zich er goed doorheen. Vooral bij Sinful, Wind-Borne had hij het goede gevoel te pakken.

Welke van de twee shows me beter beviel is moeilijk te zeggen. Denk dat de Nijmegen show overall wat beter was (toffere toegift ook met Riding The Tiger en Neotzar), maar dat Amsterdam hogere hoogtepunten had in de tweede helft met The Tower, Kill Some Day, The Alchemyst en (altijd raak) Mountain. Heb me in ieder geval weer kostelijk vermaakt, op naar de volgende tour!

Michael Schenker, Vrijdag 25 april in de muziekgieterij Maastricht. De voorprogramma's heb ik gemakshalve maar overgeslagen.
Ten eerste was ik verbaast over het feit dat het concert praktisch was uitverkocht. Aangezien sjengen nou niet bepaald snel warm lopen voor concerten. Door de jaren heen heb heel wat muziek projecten in Maastricht zien stuklopen. De muziekgieterij weet zich toch behoorlijk goed staande te houden. Gezien het aantal concerten die er sinds jaren gehouden worden.
Een redelijk plekje gevonden op de bovenverdieping waar het niet al te druk was. Nadeel was wel dat we maar de helft van de band konden zien. De oordopjes in de oren gepropt. Geen zin om een al aanwezige piep in boyke zijn oren te verergeren. Bleek dus totaal niet nodig te zijn. Aangezien het geluidsvolume gelukkig reuze meeviel. En met goedkope oordoppen heb je toch het gevoel dat je de liefde bedrijft met een durex, ha. Behalve dat was het geluid ook ronduit uitstekend.
Schenker en zijn band bleken ook nog eens in een uitstekende vorm te verkeren. Want wat hebben we van de eerste tot de laatste noot genoten. Vooraf had ik nog wel enige bedenkingen wat betreft de Duitse gitaar god. Aangezien ik hem ook half bezopen met UFO heb zien optreden. En dat werd dus 3 keer nix.
Nu stond de blonde engel ,met berenmuts en zonnebril op de muts, gepassioneerd en geconcentreerd de ene geweldige lick na de andere plus solo uit zijn Flying-V te toveren. Iets wat bij hem eruit ziet alsof het weinig tot geen moeite kost. Dat heb je dus bij mensen die bovenmatig getalenteerd zijn. En in vorm zijn. Ze zitten nooit boven hun macht te spelen. Halen alles uit hun gitaar wat ze willen. Zonder te forceren of af te raffelen. Schenker kan dat dus. Plus dat hij melodieus en subtiele solo's speelt. Aan de andere kant ook weer lekker heftig om de hoek kan komen. Lekker gevarieerd dus. Kortom een gitarist van wereld klasse. En daarbij een verdomd sterke UFO set speelde. Hoogtepunten , Rock Bottom natuurlijk. Waarbij hij zijn hele gitaar arsenaal voorbij laat komen. Kippenvel dus. Of This Kids en Love To Love om er maar een paar te noemen.
Een ander voordeel is, voor ons dan, dat Blondie nauwelijks beweegt. Waardoor we ten alle tijden hem goed konden observeren. En we stonden uiteraard aan de goede kant.

Setlist:
Natural Thing
Only You Can Rock Me
Hot 'n' Ready
Doctor Doctor
Mother Mary
I'm A Loser
This Kid's
Lights Out
Lipstick Traces / Between the Walls
Love to Love
Let It Roll
Can You Roll Her
Rock Bottom
Shoot Shoot
Too Hot to Handle ((Dedicated to Pete Way & Paul Raymond)

Afgelopen zondag Minami Deutsch + Blood Incantation, Tivoli (Ronda), Utrecht

Vanwege dodenherdenking zou de boel om 20:05 beginnen, maar door gedoe bij de douane in Engeland waren de bands te laat aangekomen in Utrecht en liep de opbouw en soundcheck ver uit. Met het publiek wachtend in de gangen was het om 20:00 muisstil, erg indrukwekkend. Om 20:15 openden de zaaldeuren en werd het publiek getrakteerd op een live soundcheck van eerst Minami Deutsch en later Blood Incantation. Een plekje bemachtigd op het overhangende deel van het balkon, en daardoor perfect zicht op het podium!

Minami Deutsch kende ik alleen nog van naam, maar die band heeft deze avond een hoop nieuwe fans gewonnen waaronder ik. In de slechts 25 minuten die ze nog konden spelen deden ze drie dampende krautrocknummers, en ondanks het rommelige begin (ze moesten na hun soundcheck gelijk beginnen) stond de boel vanaf minuut 1 als een huis. De rij bij hun merchandisestand na afloop loog er niet om, en ik ben er ook in gaan staan om een LP te kopen die door alle 4 de aardige heren werd gesigneerd. Eeuwen geleden dat ik zo'n goed voorprogramma heb gezien!

Vervolgens nog wat gesoundcheck door Blood Incantation, die daarna voorafgegaan door een Kraftwerk-muziekje hun plaat Absolute Elsewhere integraal speelden. Kraftwerk, een krautrockband als voorprogramma, een plaat gemaakt in de Hansa-studio met Tangerine Dream-input, het is duidelijk waar de spacende Deathmetallers hun inspiratie vandaan halen.
Een vreselijk goede band, die een vreselijk goede plaat speelt. Dat kon niet misgaan en dat ging het ook niet: kneiterhard maar toch heel helder geluid, veel dynamiek (van death naar Pink Floyd naar ambient en weer terug). Voorman Paul Riedl ziet er uit als sociaal werker Sjakie uit Flodder, tot hij begint te grunten.
Na het integraal spelen van de plaat volgde nog Inner Paths (to Outer Space), een solo van de toentsen/electronicadude deels begeleid door de drummer die op een gong sloeg, een soort pauzemuziekje naar toegift Obliquity of the Ecliptic.

Twee retesterke bands en een hele fijne avond!

Daar was ik ook.

Ik bezoek zelden metalconcerten, maar Absoute Elsewhere van Blood Incantation had wel mijn aandacht getrokken, dus het leek me leuk om dat ook eens live mee te maken. Van tevoren schrok ik wel van de aangekondigde speeltijd van de band: 70 minuten vind ik eigenlijk nogal kort. Uiteindelijk viel dit wel mee, sterker: na het integraal spelen van Absolute Elsewhere - wat al met al een minuut of vijftig duurde, met als hoogtepunt The Message - vond ik het eigenlijk al wel weer mooi geweest. De twee nummers die ik daarna nog hoorde, deden me ook niet echt heel veel om eerlijk te zijn.

Voorprogramma Minami Deutsch vond ik al met al eigenlijk leuker dan de hoofdact. Zeker de opener had een hoog Far East Family Band-gehalte en laat ik daar nu net van houden. De twee andere nummers waren wat meer krautrock, maar ook zeker de moeite waard.

Kregen jullie de fenomenale blackmetalorkaan Black Curse dan niet als toetje in Uutje?

Nope.

Oei, da's wel zuur. Waarom niet vraag ik me dan af?

Dat weet ik ook niet, dat zou je aan de programmeurs van Tivoli moeten vragen. Volgens het tourschema van die band speelden zij zondag in Oostenrijk.

Brunniepoo en juist de nummers na het integrale werk was ik dan weer blij mee. Voor mij had het 18-minuten durende epos van hun vorige plaat er nog wel bijgepast (Timewave Zero even niet meegerekend). Nu vond ik het inderdaad kort. Deze plaat vind ik voor death begrippen dan ook wel netjes / perfect en dat is doorgaans niet wat ik in dit soort bands zoek live. Nog steeds, heel tof en strak!.

Quote van de avond tijdens de synth drone bij de toegift "zijn ze weer aan het soundchecken ofzo?"
Ugh, ga alsjeblieft weer je nieuwe Ghost LP luisteren, stuk ongeduld!

Johnny Marr: Black Curse stond een paar avonden eerder in de lekker kleine dB's zaal - ook Utrecht, met Concrete Winds. Daar had ik eigenlijk heen willen gaan, maar had totaal niet verwacht dat het uit zou verkopen...

Gezien: Billie Eilish, Ziggo Dome (5/5)

Voor haar show van afgelopen maandagavond in Amsterdam kreeg Billie Eilish vandaag vijf sterren in de Volkskrant, en daar sluit deze kinderloze man van middelbare leeftijd (ik was zo ongeveer de enige veertigplusser zonder kinderen in de Ziggo Dome) zich graag bij aan: een perfecte popshow van een van de grootste muzikale fenomenen van deze tijd, inclusief kippenvel veroorzakende Radiohead-cover (Creep). Dat er geen rijen stonden bij de bar was verder een fijne bijkomstigheid.

*****