En indien je de dame rechts (vanuit de fotonemer bekeken) bent: was jij ook degene die met een gezellin een wedstrijdje opdrukken hield voorafgaande aan/tijdens Telegram? Dan was ik die jongen die je met enige verbazing aankeek.

Aye.. - en daar kwam ik dus pas veel te laat achter. Hopen op een goedmaak-tour...

Jep, ik sta rechts op de foto. En ik was niet bij Telegram, maar heb op zondag wel wat yoga-oefeningen (en planken) gedaan tijdens Childhood. Had nogal een slecht matje.

Nu ik toch op de bank nogal uitgeput lig na te genieten van deze fantastische editie (voor mij eigenlijk uiteindelijk toch beter dan vorig jaar qua line-up. maar dat kan ook komen omdat ik dit jaar beter ingeluisterd heb) heb ik me bedacht dat ik m'n euforische verslag van gisteren net zo goed nu even kan uitbreiden. Dus hupsakee.

DAG 1
Als zielige scholieren die de groep van ongeveer veertig vrienden/kennissen/schooljaargenoten en ikzelf zijn hadden de meesten van ons op vrijdag gewoon nog vrij belangrijke toetsen die gemaakt moesten worden - met het plan om om 12 uur weg te gaan uit Haarlem dachten we echter nog wel op tijd te komen. Al m'n vrienden waren dat ook, maar ik kwam er pas tijdens de treinreis achter dat ik m'n ID niet meegenomen had, terwijl ik er overtuigd van was dat je je moest kunnen identificeren om binnen te komen, met tot gevolg één uur oneindig gestresste liftsessies naar huis en terug naar Den Haag Centraal in m'n eentje. Maar goed. Toen we eenmaal aangekomen waren en de tent was opgezet (de camping was inderdaad wel wat rustiger dan vorig jaar - ik kon ook samen met twee vrienden hetzelfde heerlijke afgelegen plekje als vorig jaar innemen) konden we eindelijk beginnen met optredens volgen.

De aftrapper van het festival voor mij was meteen al één van de grootste hoogtepunten: James Blake, die je met een band-achtige opstelling werkelijk compleet hypnotiseerde. Ongeveer nog beter zingend dan op plaat en met instrumenten/geluiden die de sfeer van de plaat perfect benaderden of zelfs verbeterden, speelde James een bijna perfecte setlist: het enige nummer waar ik nog een beetje op zat te wachten was was I Mind, maar die verschrikkelijk indrukwekkende diepe bassen met die intelligente, verwarrende drumpartijen en dus die ongelooflijke zang compenseerde dat nogal goed. Retrograde, op plaat mijn persoonlijke favoriet van deze meneer, werd hemeltergend mooi neergezet (die scheurende synthesizer!!!), maar dat is bijna vanzelfsprekend: wat iets onverwachter kwam, was dat hij op een onbewaakt moment plotseling begon met het neerzetten van een prachtige cover van Hope She'll Be Happier van Bill Withers - verreweg mijn favoriete soulartiest en dan ook nog één van zijn beste nummers. Hij bleef ook hier vrij dichtbij de studioversie, zonder dat ik me daar ook maar enigszins aan stoorde overigens, maar om de kritiek van mensen die dat wel doen weg te nemen, zette hij ook nog eens een fenomenaal uitgebouwde versie van Voyeur neer, met een ronduit opzwepende, donkere tranceclimax: de stijgende synthesizerlijnen die het nummer op plaat maken kwamen dan wel niet zo veel voor, maar de bonkende, krakende electronicalijnen die ervoor in de plaats kwamen klonken misschien nog wel beter. Hoewel ik nauwelijks de behoefte heb gehad om te dansen, was stilstaan en overdonderd worden bij James Blake meteen al één van de fijnste ervaringen die ik heb mogen beleven. (9,8)

De tijd tussen James Blake en Pixies, waar ik bijna niets van verwachtte dankzij de vernietigende kritieken van ieders kant maar waar ik om een beetje een feestje te kunnen houden wel weer vroeg voor terug wou zijn, heb ik dan maar samen met wat andere late-Interpol-hatende vrienden doorgebracht met Tijuana Panthers van een afstandje bekijken. Heb hoogstens de helft van het optreden meegemaakt, maar ik kan niet zeggen dat ik daarin zeer overdonderd werd: het klonk stiekem als nogal matige klonen van de categorie muziek waar de Arctic Monkeys in uitblinken. Sommige mensen leken het er vooraan echter vooraan wel gezellig te hebben, dus wie ben ik dan om mijn oordeel te geven? (doe het alsnog: 5,5)

Na nog heel even snel langs Interpol gewipt te zijn om te kijken of ze nog wat ouds speelden (en ja, we kwamen op het goede moment: heb NYC vanaf de buitenkant nog even meegemaakt, wat meer dan prima klonk eigenlijk) hebben we ons snel gehaast naar de Pixies met bijna de complete groep. Mijn zin in het optreden was dus compleet weggenomen en ik verwachtte 75 minuten lang gênant geneuzel van wat oude lullen en één lullin, maar ik werd ongelooflijk positief verrast. Oké, de nieuwe nummers waren feilloos te onderscheiden van de oude qua interessantheid (behalve Bagboy, die na het optreden nog wel goed bijbleef vanwege die fijne achtergrondzang), maar ook die klonken niet erg slecht, hoewel soms wat rommelig (maar dat is dan weer hét kenmerk van de Pixies) en de hoeveelheid ouwe gouwes die er gespeeld werden viel me nog heel erg mee. Sterker nog: bij het feestje dat ik beleefde bij Mr Grieves, Crackity Jones, Hey en natuurlijk Debaser kan ik best wat superlatieven neerknallen. Met heel veel plezier furieus meegezongen met sommige nummers en ook nogal wat om me heen gesprongen, wat natuurlijk net zo goed aan het publiek als aan de Pixies zelf had kunnen liggen, maar dat mijn slechte verwachtingen waren ingelost kan ik daardoor echt niet zeggen. (7,5)

Toen kwam er een Caribou en was ik samen met wat andere mensen bij Vamos weggegaan, zodat ik er nog wat van kon meemaken. Het beklijfde alleen jammer genoeg niet heel erg: misschien door mijn moeheid vanwege het feestje dat ik daarnet had beleefd, misschien door het feit dat ik toch niet goed genoeg had ingeluisterd (de laatste keer dat ik Swim compleet heb gedraaid moet toch wel een jaartje geleden zijn) of misschien door het feit dat het allemaal nét niet opzwepend genoeg uit de verf kwam live bij meneer Caribou: ondanks het indrukwekkende gebruik van synthesizers en het grote percentage live gespeelde melodieën werd het toen ik er bij was althans niet echt helemaal overtuigend. Daarom maar lekker vroeg naar de camping gegaan, waarmee ik volgens een paar vrienden die ik achteraf zag een hele slechte keuze had gemaakt, want toen ik wegging kwam het vuur er pas echt in. Ach ja.

Ook ik heb me drie dagen buitengewoon goed vermaakt op BKS. Muzikaal gezien kon vorig jaar niet helemaal geëvenaard worden maar het festival an sich was weer tip top in orde en had een aantal mooie toevoegingen ten opzichte van verleden jaar.

Wellicht schrijf ik morgen of van de week nog een wat langer verslag maar nu dient Nederland - Chili zich alweer aan dus ik schakel weer terug naar de modus van dit weekend (welliswaar in een iets andere setting) bier en schreeuwen!

Alvast een kleine toplijst:
1. Elbow
2. Nils Frahm
3. Slowdive / The War on Drugs / Stage Four

DAG 1

Om een uur of vier kwam ik aan op het festival terrein. Nadat ik een kluisje gehuurd had (10 euro duurder dan op de site stond aangegeven ) en mijn chip had opgeladen ging ik al wat vroeg naar het veld voor Darryl Ann.

Over hun reünietour had ik positieve dingen gehoord en ik had wel eens nummertjes van ze opgezocht op youtube die me best waren bevallen, maar live kon het me niet echt boeien. Het was nooit, maar echt interessant werd het nergens. Leek ook niet of de band er zelf echt zin in had.

Vervolgens door naar Birth of Joy. Last minute vervanger van MO, maar ik was er zelf erg blij mee. Begin van de set helaas gemist, maar wat een vet optreden! Lekkere no-nonsense rock n roll, waar Best Kept Secret sowieso wel wat meer kan van gebruiken. Vooral dat laatste nummer (Make Things Happen) was tamelijk geweldig.

Toen even voor de eerste keer naar het cd winkeltje geweest en Lost In The Dream van War On Drugs meegepakt, zodat ik me als ik weer terug zou komen in de bungalow me nog even vluchtig in kon luisteren. Daarna even een Pulled Pork Cheeseburger gehaald (^O^) en toen weer naar stage 1 gegaan voor Midlake. Wist niet zo goed wat ik daarvan moest verwachten, maar ik had in ieder geval gehoopt op iets opwindenders. Het kon me eigenlijk geen moment boeien, enkel het laatste nummer klonk wel aardig, maar dan nog niet bijster spannend of origineel.

Als volgende act stond Breton op mijn schema, maar echt zin had ik er niet in. Dus daarom eerst nog even een tijdje het terrein verkent. Ben uiteindelijk toch maar naar de tent gegaan en heb er geen spijt van gehad. De mannen bouwden een lekker feestje en de muziek was prima in orde, beetje Foals achtig met wat meer nadruk op electronica. Hoogtepunt was toch wel het een na laatste nummer, met die lekkere ‘’pum-pum-pum-pum’’ beat. Na afloop meteen de cd Other People’s Problems gehaald in de hoop dat dat nummer daar op stond. Ben er inmiddels achter dat het nummer Foam heet en een B-kantje is, maar dat kan de pret niet drukken, Other People's Problems is een fijn plaatje.

Heb nog wel een kwartiertje bij James Blake gestaan, maar dat was niet echt mijn ding dus ik ben wat eerder weg gegaan om nog een goed plekje bij Interpol te krijgen. De tent stond al vrij vol, dus dat werd een plek in het midden, maar ik kon het nog steeds goed zien. Ik snap niet helemaal wat Interpol in de tent deed en James Blake op het hoofdpodium, maar enfin. Interpol gaf een lekkere show weg met mijn persoonlijke favoriet Obstacle 1 al vroeg in de set. Nieuw materiaal klonk ook prima.

In tegenstelling tot de meeste acts begon Pixies wel op tijd, wat als gevolg had dat ik het begin miste, waardoor ik er lichtelijk geïrriteerd bijstond. In het begin vond ik het ook vrij slecht, maar zo ongeveer rond Here Comes Your Man werd het leuker en bij Debaser ging ik toch nog even fijn los. Uiteindelijk dus best een leuk optreden, maar van een headliner had ik wel wat meer verwacht.

Ik had nog wel even bij Caribou willen dansen, maar vond de tent al wat te vol en wat ik hoorde van Archie Bronson Outfit klonk ook niet al te boeiend dus ik ben rond een uur of twaalf weg gegaan. Het was een fijn begin van een fantastisch festival, waar ik me in mijn eentje toch prima vermaakt heb, maar alle echte hoogtepunten zouden nog komen.

Vanavond of morgen komt mijn verslag van zaterdag.

Heeft die nou Marc zijn hoed op??

fantastisch festival dit, ik ben er volgend jaar hoogstwaarschijnlijk weer bij ! verslagje volgt tussen het wk zo door in de loop van de week

Laat ik ook even een verslagje schrijven over de geweldige ervaring dat BKS was!

Dag 1:

Best Kept Secret 2014 was een avontuur dat ik beleefde samen met mede musicmeter-leden Johnny Marr, Pepino en Perre Verhoeven. Na een half dagje sporen gevuld met muziekgesprekken, openscheurende tentzakken en trivial time (Als de ‘Het Eiland’-fans die we zijn), was het om vrijdagavond kwart voor acht tijd voor het eerste concert: Midlake op Stage One, door ons al snel liefkozend ‘het Strandpodium’ genoemd. Het bewuste concert was vooraf een felbesproken onderwerp tussen Johnny Marr en mezelf. Ik hoopte vooral op veel Van Occupanther-materiaal, Johnny is meer een Anthipon-fan. Uiteindelijk snoerde de band ons beiden de mond door drie nummers van beide albums te spelen, allemaal even mooi uitgevoerd (al bleef Roscoe wel het hoogtepunt voor mij). Enige nadeel aan dit openingsconcert was de tijdsduur. Voor we het wisten waren ze alweer het podium af.

Het volgende punt op de agenda was Interpol. We stonden dan misschien iets verder van het podium dan we gewild hadden, toch was dit de tweede geslaagde show op rij. Minimale publieksinteractie (alleen een ‘thank you’ nu en dan) maar toch kregen ze de zaal probleemloos mee. Dat was natuurlijk te wijten aan de gruwelijk briljante setlist, vol Interpol-crowdpleasers als NYC, PDA, C’mere, Slowhands en mijn persoonlijke favoriet Evil. Ook de nummers van hun nieuwe cd klonken goed, vooral All The Rage Back Home. Jammer genoeg was van Stella Was A Diver geen spoor te bekennen. En ik had me er nog zo op verheugd om heel luid ‘Stella I Love You’ mee te brullen! Van ons groepje vond alleen Perre “het lijkt allemaal zo op elkaar” Verhoeven het geen schitterend concert, trouwens.

Daarna was het tijd voor de afsluiter van de eerste dag: de legendarische Pixies. Om eerlijk te zijn, ik verwachtte er niet veel van, aangezien de band toch alweer een groot aantal jaar over haar hoogtepunt heen is. Maar wonderbaarlijk genoeg leverden de mannen (plus de Kim Deal-lookalike op bas) een spetterende show af, waarbij ik vooral op Bone Machine, Here Comes Your Man, Monkey Gone To Heaven en Debaser zo aan het meeschreeuwen was dat het nabijgelegen BKS-crewlid wel gedacht moest hebben dat ik aan een of andere partydrug zat. Ook hier geen publieksinteractie, maar eigenlijk vind ik dat zo erg nog niet, besefte ik de volgende dag bij School Is Cool (zie later).

Over Caribou was ik minder enthousiast. Een beetje te monotoon en experimenteel voor mij, en de tent stond ook iets te vol om lekker te dansen. Ik en Johnny Marr besloten dan maar wat voetbaluitslagen te checken op het nu zo goed als verlaten strand, terwijl voetbalnihilisten Pepino en Perre Verhoeven dapper doordansten. Alleen toen ik in de verte Odessa hoorde, had ik even spijt van mijn beslissing.

Laat dit een teaser zijn voor wat nog komen gaat. Verslagen van dagen twee en drie zijn voor morgen

Of ze nog wat ouds spelen? Ze hebben alleen nummers van hun eerste twee cd's gespeeld, de drie nieuwe (degelijk klinkende) nummers uitgezonderd.

Mooi Arthur! Misschien vond ik de vrijdag wel de meest geslaagde dag, want Midlake, Pixies en vooral Interpol waren 3 opeenvolgende muzikale kaakslagen in het gezicht! Prachtig! Alhoewel het allermooiste concert nog gisterenavond gespeeld werd door de mannen van Elbow. Hoe kon het ook anders, wat een liveband.

Zaterdag stelden The War On Drugs en Franz Ferdinand enigszins teleur, alhoewel ook nog meer dan prima optredens. Het hoogtepunt van die dag was wel ongetwijfeld het knalfeest van CHVRCHES! Machtig optreden!

Haha oeps. Beetje spijt dan wel, maar ik stond in ieder geval op een fijne plek bij Pixies.

Ga ik trouwens de enige persoon zijn hier die School is Cool wel vrij geniaal vond? Die percussie bij die nummers.

Ik vond het ook best een geslaagd optreden, ondanks die 'fokking' irritante frontman

Ik moest lachen om zijn "Heeft er iemand nog zo'n zonne-olie-ding", de muziek vond ik maar matig.

Van mij volgt ook nog een verslagje van het leukste festival van dit moment. De zaterdag was waarschijnlijk mijn beste festivaldag ooit. Nog nooit zoveel goede acts gezien in een weekend. Waren alle festivals maar zo geweldig als Best Kept Secret.

Niet zo'n lang verslag als voorgaande users, maar ook even een snelle schets van wat ik + vriendin de eerste dag heb uitgevreten:

De tent was mooi op tijd opgezet, en zodoende konden we - het nog vrij lege - festivalterrein afstruinen en verkennen. De dag begon met het ons onbekende Telegram, dat door ons niet heel boeiend bevonden werd, gevolgd door wederom wat gestruin over het terrein, om daarna Darryl-Ann te bezichtigen/aan te horen. Vriendin vond het leuk, ik ook wel, alhoewel de bandleden (op de percussionist na) nogal plichtmatig en futloos speelden. Vervolgens Moddi (+band) op het kleine podium: zijn Noorse liedjes vind ik mooi, maar daar speelde 'ie er helaas maar eentje van. Zijn Engelse liedjes doen me over het algemeen wat minder, maar toch beviel het optreden best goed, zo met band (ietsje harder, relatief dan, natuurlijk). Dat pakte dus goed uit, en vond ik een leuk concert Leuk podium ook, dat stage Five. Daarna avondeten tijdens James Blake, maar da's toch niet helemaal 'mijn ding', dus doorgegaan naar Interpol, waarvan ik de liedjes wat veel op elkaar vond lijken (eveneens geen fan van). De dag werd gelukkig gered door de Pixies, die ik een goede set vond spelen. Voornamelijk de oude liedjes - ben ik dan een verstokt liefhebber? - vond ik sterk. Daarna wat van Caribou beluisterd, maar de nieuwe nummers konden me niet echt beklijven, vervolgens door naar The Haxan Cloak (waar ik nogal naar uitkeek), maar die bleek dus niet aanwezig te zijn. Nogal lame van me dat ik niet op programmawijzigingbriefjes had gekeken natuurlijk, maar afijn, best een teleurstelling dus. Daarna maar terug naar de camping.

Samenvattend: kwalitatief (voor mij, althans) geen fantastische festivaldag (+ het feit dat er een luchtbed lek bleek, wat nogal funest is voor je rug), maar gelukkig zou de zaterdag dat helemaal goed maken.... Maar wel naar me zin gehad, erg leuk festival, leuke sfeer, fijn eten, fijne locatie, leuk gezelschap, etc. Het rustige struinen vind ik trouwens wel een must: nagenieten is ook belangrijk deel van een concertervaring, mijns inziens.

Ook later van mij meer, en uitgebreider, want over de zaterdag en zondag was/ben ik enthousiaster.

Een top 10 dan maar:

1. Slowdive
2. Girl Band
3. Elephant Stone
4. Together PANGEA
5. Night Beats
6. Nils Frahm
7. Interpol
8. Mogwai
9. The War on Drugs
10. Afterpartees
11. Fucked Up
12. Pixies

Wordt het toch een top 12. En dan heb ik door straalbezopen te worden bij Belgie - Rusland Belle & Sebastian, Fat White Family en the Notwist gemist...

Wat is Best Kept Secret een heerlijk relaxed festival! Ik heb genoten van de sfeer, de locatie en het eten – het is wel duur maar het vult goed en is super lekker. Hoogtepunt qua eten: het Engels ontbijt op zaterdagochtend en de guave/maracuja smoothie waar ik er minstens 4 van heb gedronken.

Ik heb niet alles gezien wat ik wilde maar dat is niet erg – zeker op zondag was m’n energiepeil niet echt optimaal en heb ik regelmatig bij het meertje in het zand gelegen. Zoals ik al eerder zei was Belle & Sebastian mijn ultieme hoogtepunt.

Top 10

10 Chvrches (ik ben helemaal los gegaan achterin de tent)
9 Moddi (mooie, lieve liedjes en een bijzondere zanger)
8 Miles Kane (wat een baasje, hij haalt alle rockclichés uit de kast maar ze werken wel)
7 Nils Frahm (ik ben na een tijdje buiten de tent tegen een boom gaan zitten, oogjes dicht en genieten maar)
6 The War on Drugs (met m’n ‘eyes in the wind’ genieten van de ondergaande zon, stofwolken en fijne gitaarklanken)
5 Interpol (kippenvel bij NYC en meezingen met de oude hits)
4 Caribou (rare dansjes doen! altijd leuk!)
3 Elephant Stone (ik zat helemaal ‘in de zone’, te spacen op de sitar-solo’s)
2 Franz Ferdinand (dansen, springen en stofwolken happen)
1 Belle & Sebastian (heerlijk setlist en ik heb als een malloot staan dansen op Legal Man en Boy with the Arab Strap)

Volgend jaar ben ik (hopelijk) weer van de partij

Ik heb naast de PA liggen slapen, op een andere manier geniaal dus.

Dag 2: drukste dag, dus langste verslag

We begonnen de zaterdag met een verschrikkelijke vaststelling: door een gebrek aan schaduw in de buurt van onze kampeerplaats warmden onze tenten vanaf een uur of negen op tot saunatemperatuur. Maar goed, wie wil er nu uitslapen op een festival anyway, dus tegen een uur of een stonden we alweer op het festivalterrein, waar we nog het laatste brokje Amatorski meepikten. Zag er een leuk showtje uit.

Daarna was het tijd voor een biertje aan het strand, waar we in de verte de ons onbekende The Bots zagen spelen, door ons al snel omgedoopt tot ‘de Black Keys van Koeweit’. Dat we niet zo onder de indruk waren van hun sound was aanleiding tot een hoop grappen en grollen. In het kort: we hebben een sterk vermoeden dat de oliesjeik die BKS hoofdsponsort als enige eis had dat de band van zijn zoontje ook een set mocht spelen.

En ja, die polsbandjes met krediet zijn inderdaad reuze-handig, maar een foute bestelling resulteert wel in een hoop administratieve rompslomp. In de plaats van Pepino gewoon zijn geld terug te geven, zoals op minder technologisch geavanceerde festivals gebeurd zou zijn, moesten we bijna een half uur wachten tot de barverantwoordelijke wist wat hij met de situatie aan moest. Uiteindelijk belandden we zo net te laat bij Nils Frahm, nota bene één van de concerten waar Pepino het meeste naar uitkeek. Ook Perre Verhoeven vond Nils Frahm interessant. Ikzelf kende echter te weinig van zijn oeuvre om me echt te kunnen onderdompelen in het concert, en Johnny Marr met mij. Wij besloten dan maar wat rond te zwerven over het festivalterrein, waar we uiteindelijk op stage four belandden. Behalve de eettent met de grappigste naam (de hotdogtent Worst Kept Secret) was daar niet zo veel te zien.

We zijn daarna na wat getwijfel uiteindelijk toch maar niet naar Mogwai geweest, wat naar het schijnt een enorme misstap was, als we de verhalen mogen geloven. Bij School Is Cool stonden we er wel. Ik ben niet zo’n liefhebber van de band (vind ze wat overhypt) maar het moet gezegd, het was een behoorlijk leuk optreden. Jammer alleen dat de frontman zo doorschoot in zijn rol, het kreeg op den duur iets parodie-achtigs.

Het optreden van Miles Kane, die eruit zag als een kruising tussen Liam Gallagher en Tony Montana, sloegen we vanop een afstand gade. Fijn concert, maar Miles blijft toch iets te veel in de rockclichés hangen om echt te boeien. Alsof hij vooral andere artiesten na-aapt in plaats van zijn eigen ding te doen.

Bij Slowdive op Stage Two (aka ‘De Tent’) stonden we wel vooraan, en kregen we een spetterende pletwals van een show te zien. Snoeiend hard (mijn trommelvliezen hebben afgezien), maar het kwam aan. Persoonlijk hoogtepunt was When The Sun Hits, waarop ik ook weer even moest terugdenken aan mijn gloeiend hete tent.

Tijdens Babyshambles zijn we uiteindelijk iets gaan eten. Ik ben een behoorlijke Libertines-liefhebber, en Babyshambles heb ik daar altijd een weinig geslaagde parodie op gevonden. Wat mij betreft had alleen een guest apperance van Carl Bârat het concert nog kunnen redden, en dat gebeurde spijtig genoeg niet. Dan maar naar de friettent.

Na een kort intermezzo Pink Mountaintops, waarvan de zanger echt sprekend lijkt op een bekende Gentse zwerver, belandden we uiteindelijk weer op het strand voor het optreden van The War On Drugs. Daar keek vooral Johnny Marr naar uit, en ikzelf was ook best benieuwd. Het bleef uiteindelijk een beetje onder de verwachtingen. De band kreeg ons nooit echt mee, en ook zanger Adam Granduciel maakte weinig indruk. Het album was beter.

Daarna meteen naar de tent, voor wat met gemak een van de beste optredens van het hele festival was. Al na een half nummer speelde CHVRCHES de zaal plat, ondersteboven en binnenstebuiten. Zoals ik op de albumpagina van The Bones Of What You Believe opmerkte, ik heb zelden zo heerlijk gedanst als tijdens dat optreden. De show kende geen enkel zwak moment, en vooral tijdens het refrein van Gun en de outro van Tether steeg mijn kippenvel uitzonderlijk hoog. Absoluut een band die ik zal blijven volgen, zowel live als op plaat. En wat is zangeres Lauren Mayberry toch een schatje! Zo innemend komen ze zelden.

Ik was door al dat gedans al behoorlijk bekaf toen headliner van dag 2 Franz Ferdinand het strandpodium beklom. Daardoor, en door het feit dat we ontzettend ver van het podium stonden, gingen ze wat langs me heen. Alleen tijdens de eerste vijf nummers en Take Me Out had ik genoeg fut om mee te springen en luchtvuisten te maken. Daarna was ik echt te moe, zo moe dat zelfs crowdpleaser This Fire op mij eerder overkwam als een waakvlammetje. Ik heb er later met Perre wel nog een mooie Nederlandstalige versie van gemaakt (“"dit vuur loopt uit de hand/steek de stad in brand/steek de stad in brand”). Maar op het moment zelf was ik zo moe dat ik zelfs op een spijkerbed had kunnen slapen.

Dan is het missen van Mogwai ook relatief, Slowdive speelde op normaal niveau (stond zelf op rij 5), Mogwai ging halverwege naar hard, zo hard dat Slowdive daarbij afsteekt als een fluisterconcert.

Voor de volledigheid nog even vermelden dat ik behoorlijk gevoelige oren heb.

Heb je geen goede oordopjes? Heb je ook nog 'ns minder last van het gebrabbel van mensen! Mogwai was inderdaad vrij hard.

PA?

Engelse term voor geluidsinstallatie.

Mogwai was inderdaad knetterhard, maar ik vond het geluid bij Slowdive absoluut niet luid.

Op festivals vaak gebruikt voor de regeltoren van waaruit ze het geluid, licht etc... regelen. Meestal recht voor podium.

Ik ben zeer jaloers op jullie leuke en minutieuze verslagen. Wellicht maken halve liters Alfa meer kapot dan je lief is (voor meer info: vraag Cygnus), maar hier dan kort nog mijn hoogtepunten/wat me het meest bij is gebleven:

Top 1: Slowdive. Kippenvel.

2: Elephant Stone. Als BJM-liefhebber is dit een uitstekend surrogaat. Redelijk strakke band vond ik het ook, met toch eigen sound ook met die bassist/frontman. De sitar erbij is een leuke toevoeging, plus lekker meeblèren met dat liedje van Bryan Adams. Goed concert.

3: Girl Band. Niet geweldig, maar erg leuk en enthousiast gewauwel van de zanger.

Qua locatie ga je het denk ik niet beter krijgen. Enig klein minpuntje is dat bij het hoofdpodium de wind nog wel eens het geluid alle kanten opblaast (althans, zo kwam dat op mij over). Wat toch jammer is als je een wat mindere plek hebt.

Vergeet Mel C niet! En die halve liters Alfa

Mm.. Dat zal grotendeels je plek zijn geweest: bij wat hardere muziek als van Girl Band was er vooraan niks van andere muziek te horen. Maar, toegegeven: bij wat rustigere bands was dat wel zo (bijv. zo stond ik in het midden bij Moddi ft. Midlake, bij wijze van spreken.. )
Opvallend dat je de zanger noemt trouwens: ik was vooral enthousiast over de overige bandleden. Alhoewel het gewauwel van de zanger inderdaad best tof was, maakten voornamelijk de bassist en de gitarist indruk op me. (die slide op de basgitaar )