Ja, alle puzzelstukjes zijn inmiddels op z'n plaats gevallen. Maar ja, omdat ik Gert verstond toen hij z'n MuMe naam vertelde antwoordde ik dat ik die niet ken op MuMe

Nou leuk, ook eens een MuMe'er ontmoet op een festival.

Zo genoten van de Mary Chain, met afstand mijn favoriete optreden dit jaar. Godver wat een band toch.

Dit keer wel, Jim Reid verloor ditmaal geen energie door de grootste lul uit de muziekgeschiedenis op het podium te willen zijn en de rest van de band er geen zin in had.

Gelukkig pakte die gok goed uit, want eigenlijk de enige reden waarom ik er dit jaar nog een dagje was.

The Pop Group was uitstekend, Föllakzoid zit dan weer zeker in mijn top 3 van het festival ! Had ze vorig jaar al eens gezien op primavera maar nu waren ze nog zoveel keer beter.

Voor mij was dé ontdekking St. Paul & The Broken Bones. En ook van Kate Tempest was ik onder de indruk.

Geen ontdekking, wel de nummer één van het weekend wat mij betreft.

Ja, het was weer leuk. Line-up was duidelijk matiger dan vorig jaar, maar er zaten toch een aantal goede namen en verrassingen bij; de headliners waren gewoon (bijna) allemaal kut. Als ik er zin in heb later een verslag, nu in ieder geval even een top-5.

1. Larry Gus
2. Kate Tempest
3. Hinds
4. Typhoon
5. Weval

En oh ja, Ride wint de prijs voor het meest teleurstellende optreden - of nou ja, het was in ieder geval een optreden dat ervoor zorgde dat ik me besefte dat ik het eigenlijk helemaal geen goede band vind.

Ik vond de line-up zeker niet matiger dan vorig jaar. Sterker nog, ik vond de line-up een stuk beter. Veel relevante BKS namen (meer dan verleden jaar). Qua 'grote' namen was het dit jaar wel wat kaler dan vorig jaar al voegen acts als Lykke Li en Franz Ferdinand voor mij toch niks toe aan het festival. De headliners presteerden naar behoren (Libertines zelf erboven) dus geen idee waarom ze kut zouden zijn? En gelukkig was er dit jaar minder 'tienermeisjes' crap dan vorig jaar.

Ik probeer ook nog iets te schrijven één der komende dagen maar of het er van komt..

Mijn top tien:
1. St. Paul & The Broken Bones
2. Ariel Pink
3. Daniel Romano
4. The Pop Group
5. Black Mass
6. Death Cab for Cutie
7. Johnny Greenwood (al kun je die eigenlijk niet vergelijken met de rest)
8. The Libertines
9. Balthazar
10. Weval (Live)

En nog een eervolle vermelding voor Typhoon. Ik heb weinig met de mans muziek, vind zijn album niet spectaculair maar wat een gelikte show zetten ze neer en wat een strakke band heeft ie bij zich!!

hoi123, nou niet je eigen smaak verwarren met de kwaliteit van de line-up

Leuk om de boys van Weval in de lijstjes terug te zien.

Alles wat ik gezien heb ongeveer geordend, veel goede optredens gezien namelijk en dus minstens even goed als vorig jaar. 31 groepen gezien en dan nog weten dat ik pas om 20u op het terrein was aangekomen de vrijdag door kutomstandigheden. 1-10 waren allemaal fantastisch. 11-20: goed tot uitstekend. 21-27 waren leuk of redelijk (greenwood was alleen goed voor dat ene lange nummer dat hij alleen speelde de rest was niet echt mijn ding denk ik) Patten was teleurstellend. 29 en 30 waren zwakke dingen die ik niet kende en Alt-J was dramatisch. Geen bezieling, kwam totaal niet over, zwak. Duidelijk een overgewaardeerde band.

1. Typhoon
2. Follakzoid
3. Ride
4. Stuff
5. Kindness
6. Vessels
7. Black Mountain
8. St Paul & The Broken Bones
9. The Jesus and The Mary Chain
10. Binkbeats
11. The Pop Group
12. Mew
13. Sohn
14. Weval
15. Blanck Mass
16. The Tallest Man on Earth
17. First Aid Kit
18. Death Cab for Cutie
19. Ariel Pink
20. Cheetahs
21. Mourn
22. Hinds
23. Hookworms
24. Kiasmos (weggegaan naar de camping)
25. Jonny Greenwood
26. Little May
27. John Coffey
28. Patten
29. Steve Gunn
30. Rhodes
31. Alt-J

Tja, natuurlijk is het een smaakkwestie - we zitten immers ook op een muzieksite - maar dit jaar waren er simpelweg van tevoren geen artiesten in de line-up waar ik echt van achteroversloeg (en achteraf ook niet veel overig), waar vorig jaar BKS met Slowdive, Girl Band, Young Fathers, James Blake, Pixies, CHVRCHES, Connan Mockasin en Nils Frahm wat mij betreft zo ongeveer dé ideale line-up had. Bovendien was het aantal van saaie gitaarbandjes dit jaar aanzienlijk hoger dan vorig jaar, waardoor ik er dus minder weg van was. Maar nogmaals, het was een weekend met fantastische optredens - ik heb er net zoals in de vorige jaren dan ook geweldige ontdekkingen gedaan. Alleen iets minder.

Om overigens toch maar eens te beginnen met het geven van een sfeerimpressie van mijn weekend:

Vrijdagochtend was ik met een stuk of vijftien vrienden redelijk vroeg de trein ingegaan, simpelweg omdat we we, in tegenstelling tot in vorige jaren, geen toetsen hoefden te maken op de dag waarop het festival begint (we hadden allemaal dit jaar ons eindexamen). Na daar met z'n allen onze tent te hebben opgezet ging ik samen met één persoon uit de groep naar Metz (overigens ben ik op de weg hierheen tot de afschuwelijke ontdekking gekomen dat de pee-trees bij stage four verdomme waren ingewisseld voor schommels). Dat optreden was een prima begin van het festival: de band raakte niet afgeleid door het feit dat stage two maar voor de helft volstond omdat het terrein nog maar een uurtje open was of, sterker nog, ze compenseerden het. Het was namelijk echt een knij-ter-harde set, waar de agressie vanaf spatte. Zanger Alex Edkins transformeerde tijdens de nummers van sullig, sympathiek gozertje naar een grauwend roofdier waar je echt geen ruzie mee wilde krijgen en de hysterische gitaren maakte het geheel nog wat ongemakkelijker - vooral Acetate van hun nieuwste was een volledig genadeloze vuistslag aan het publiek. Het dak van de tent ging er niet af, aangezien iedereen nog een beetje moest wennen aan het begin van het festival, maar de energie was duidelijk voelbaar. Minpunten waren echter dat de nummers na een tijdje wel heel erg moeilijk uit elkaar te houden werden en daardoor dus ook een beetje de aandacht verslapte naarmate het optreden vorderde en bovendien het geluid zo hard was, vooral tijdens de afsluiter dat ik het uur daarna met een piep in m'n oren rondliep - volledig onnodig (mensen die nu aankomen met een oordopjesverhaal vind ik onaardig). Verder dus een goede wakkerschudder aan het begin van het festival. (7,3)

Vanwege een gat in het schema en de aanwezigheid van bier op de camping daarna weer even teruggegaan - om kwart over 5 stond ik weer op het terrein voor Strand of Oaks, vooral hopende dat hij het fenomenale JM, verreweg zijn beste nummer, zou spelen vóór het einde van het optreden, aangezien ik eerder weg wilde om naar Earl Sweatshirt te kunnen gaan. Dat gebeurde niet en het optreden werd ongeveer zoals ik voorspeld had, namelijk zijn nét iets te makkelijke stadionmelodietjes die het veld ingeslingerd werden, maar dan wel op een erg sympathieke manier (hij presenteerde zichzelf zodanig dat ik zelf ook echt graag wilde dat die oude rakker het naar z'n zin had). Net zoals op HEAL leed de kwaliteit van de muziek nogal onder het oubollige jasje vol classicrockeffecten en gitaarsolo's, maar toch wist Showalter wel een glimlach op mijn hoofd te toveren, simpelweg door de overtuiging waarmee hij zijn liedjes aan het publiek presenteerde. Toen ik een kwartiertje voor tijd wegging voelde ik me dus niet helemaal onbevredigd; het voordeel aan zo'n overduidelijk stadiongeluid is dat het wel goed werkt in soortgelijke plekken. (6,5)

Ik stond uiteindelijk redelijk vooraan bij Earl Sweatshirt, al was ik voor de eerste twintig minuten van het optreden wel alleen aangezien de meeste van mijn vrienden niet echt van dit soort hiphop zijn, en misschien door die goede positie is zijn optreden me eigenlijk het best bevallen van alle optredens op de vrijdag. Earl kwam iets hyperactiever en vrolijker over dan je op basis van zijn laatste plaat zou verwachten dat hij was, maar hij bracht zijn nummers vol overtuiging, waardoor het geheel nog bijna iets opzwepends meekreeg ook. Opvallend was dat de nummers bijna af waren als er alleen op de playknop gedrukt werd - zijn DJ scheen niet heel veel meer te doen dan dat en bovendien waren sommige van zijn nummers ook nog eens voorzien van zijn raps waar hij dan met een verheven stem overheen ging. Dat werkte echter prima en bij sternummer Grief zorgde precies die voorgeprogrammeerde beat in combinatie met Earls subtiele agressie ook nog eens voor ladingen kippenvel - het blijft een ongelooflijk mooi klanktapijt. Voeg daaraan toe de royale lading charme die deze jongen toebedeeld is en een heerlijke uitvoering van Molasses, waarin het refrein door het publiek gescandeerd móest worden voordat Earl wilde beginnen en je hebt een heel erg fijn optreden. (8)

Circa Waves was erg populair in de groep en omdat ik toch niks te doen had na Sweatshirt ben ik vervolgens met de rest links vooraan gaan staan bij deze band (het terrein was nog vrij leeg aan het begin van het optreden). Grappig was hoe de band niet eens een poging deed om origineel te klinken, maar voor de rest viel er eigenlijk weinig aan te merken op het optreden - pretty boy en zanger Kieran Shudall voldeed aan zijn taak van het publiek opzwepen en de melodieën kwamen redelijk goed uit de verf, al kan ik drie dagen na dato niet heel veel meer herinneren dan dat er één liedje ergens in het midden was met een wat staccato gitaarriffje dat ik extra leuk vond. Niet helemaal memorabel dus, maar de mate van catchyheid en het feit dat de jongens oprecht plezier leken te hebben in hun spel liet de zeikschuit in mij nog even z'n mond houden. (6,3)

Na wéér heen en weer naar de camping gelopen te zijn (goed voor de calorietjes), heb ik vervolgens enkele nietsvermoedende makkers meegesleept naar The Jesus & Mary Chain, waar we vervolgens jammer genoeg pas aan het einde van Just Like Honey, één van mijn favoriete nummers ooit, aankwamen, waardoor we meteen in het stofzuigergeluid van The Living End werden gegooid. Van tevoren was ik bang dat het optreden na Just Like Honey al snel zou vervallen in saaiheid, maar dat duurde eigenlijk een hele tijd: The Living End en The Hardest Walk, maar vooral Taste the Floor, Taste of Cindy en In A Hole kwamen live echt stukken beter uit de verf dan op plaat, waarschijnlijk omdat de gedateerdheid op het podium volledig verdween. Daarna zorgde het feit dat ik Psychochandy op plaat zelden compleet afluister echter voor een probleem: aangezien ik de nummers vanaf Never Understand veel minder goed ken, werd het live ook veel moeilijker om de melodieën van de nummers te onderscheiden, waardoor de saaiheid alsnog enigszins insloeg. Toch bleef het over de gehele linie een vrij genietbaar optreden, vooral doordat iedere keer dat het stofzuigergeluid uit de kast werd gehaald ik weer een klein genotsscheutje door m'n lichaam kreeg - gruwelijk lekkere noise wisten deze mannen live te produceren. Toen de plaat echter afgelopen was en Reid, die overigens goed bij stem was, met zijn sympathieke Schotse accent meedeelde dat hij nog wat ging spelen, zijn we echter weggegaan; de wall of noise, hoe genietbaar ook, kenden we ondertussen wel. (7,8)

Na dit meer dan redelijke optreden zijn we met een groepje op het grasveld gaan zitten, terwijl sommigen van ons al een halfuur bij het podium aan het bivakkeren waren, zodat ze konden moshen op de Libertines. Ik had van tevoren matige verwachtingen, maar ging er toch vanuit dat ik me wel zou kunnen vermaken aangezien Doherty en co toch wel een zekere cultstatus hebben in muziekland. Het tegendeel bleek waar: hoe langer het optreden doorging, hoe meer ik me ging ergeren aan het volkomen onunieke geluid in combinatie met de saaie melodieën (je zou verwachten dat zo'n band toch wel wat fijne meezingertjes zou moeten kunnen produceren). De band speelde natuurlijk vaardig, maar buiten dat feit kon ik werkelijk niks leuks in de muziek ontdekken - na 75 minuten hadden ze dan ook zodanig op mijn gesteldheid ingewerkt dat ik eigenlijk vrij moe was, ook omdat ik die nacht sowieso weinig had geslapen. Gevolg was dus dat ik richting de camping ben gegaan en Blanck Mass, die ik eigenlijk nog wilde meemaken, heb gelaten voor wat het is. (4)

Dit was voor mij misschien toch wel de beste editie tot nu toe, aantal hele fraaie dingen gezien.

1 The Jesus and Mary Chain (dat ik dit nog mee heb mogen maken)
2 Larry Gus (maakte de hoge verwachtingen helemaal waar)
3 St Paul and The Broken Bones
4 Weval
5 Future Islands
6 Blanck Mass
7 Balthazar
8 Vessels
9 The Tallest Man On Earth
10 Applescal

Van deze 10 heb ik eigenlijk allemaal stevig genoten. Daarnaast was er inderdaad wel veel matige gitaarherrie aanwezig. Die headliners boeiden me ook niet, Alt-J was gewoon een aanfluiting, en die killer kapsalon viel verdoeme ook nog eens tegen dit jaar. Wat pieken en dalen dus, maar was het raak was het ook goed raak. Weer een geslaagd weekeinde.

Jep, dat was ik.

Ik had het uitgevogeld inderdaad. Ik zocht maar gewoon je Twitter op en toen wist ik het zeker

Natuurlijk veel gemist, maar ook weer veel moois gezien dit jaar. Sowieso voel ik me zeer prettig op dit festival: komt het door de fijne camping, door de iets meer musicminded (feest)mensen, door het betere eten, door de locatie of door de net wat spannendere muziek? Waarschijnlijk geef ik het antwoord door al deze zaken te benoemen...enfin, mijn favoriete optredens dit jaar:

Death Cab for Cutie: luister al redelijk lang naar hun muziek, maar had ze nog nooit live gezien. Voor mij was het een prachtig en bij vlagen ontroerend mooi optreden.

Dan Deacon: perfect om het festivalweekend extatisch af te sluiten in een zinderende tent.

Mew: de bombast kwam heerlijk bij me binnen. De bijna verlegen, jongensachtige verschijning van de zanger maakte het nog wat sympathieker om naar te kijken.

Ariel Pink: heerlijk georganiseerde gekte. Fijne kledingkeus ook.

Pissed Jeans: vrijdagnacht was het perfecte moment voor deze snoeiharde band met lekker over the top frontmannetje.

Future Islands: geluid was iets minder, maar mijn plek was goed genoeg om alles te kunnen volgen. Over de zanger is natuurlijk veel te doen, maar de liedjes op zichzelf staan voor mij ook als een huis.

Hookworms: heerlijk intens optreden. Moelijk in een hokje te plaatsen. Hoorde pas na afloop welke band het was.

Follakzoid: bezwerende muziek, strak gespeeld door deze Chilenen.

Misschien had ik toch al gebruik moeten maken van de early-early bird actie voor volgend jaar.

Enfin, om door te gaan voor de zaterdag:

Na heel lang uitgeslapen te hebben, heel lang in de rij te hebben gestaan voor de douche en vooral heel lang pannenkoeken te hebben gebakken, kwam ik met wat vrienden pas om kwart over 3 bij Hinds aan. Ik was al een maandje verliefd op de Spaanse meisjes, omdat alles wat ze hebben achtergelaten op het internet, van de muziek zelf tot de interviews tot hun foto's, zo'n heerlijke liefheid en gezelligheid uitstraalt dat je spontaan hele goede vrienden met ze wil worden. Hetzelfde gold eigenlijk voor het optreden: na met een wat harder, serieuzer en shoegaze-achtiger nummer te zijn begonnen, strooiden ze hun heerlijke melodietjes in de veertig minuten daarna zo ongelooflijk overtuigend over het publiek heen dat ik de hele tijd als een debiel heb staan glimlachen op de voorste rij. Ook de ingestudeerde dansjes en pauzes voor het einde van het nummer, die wat meer cynische personen ongetwijfeld pijn in de endeldarm bezorgen, maakten het optreden nog overtuigender in zijn ongecompliceerde liefheid. Hoogtepunt was de bijna infantiele maar tóch fantastische cover Davey Crockett, die in de coupletten als een soort kinderliedje wordt uitgebouwd en in het refrein in een heerlijk hysterisch "KAMA KAMA HEYYYY" uitmondt. Nog een halfuur zitten glimlachen na dit optreden, al was het maar omdat de lieve drumster naar me zwaaide. (9.3)

Hierna was ik even van plan te kijken bij St. Paul and the Broken Bones, maar toen ik daar twintig seconden binnenstond hoorde ik alleen maar héle muffige oudemannensoul, dus ik ben zo snel mogelijk weer weggegaan. Blijkbaar wat gemist. Dan maar weer terug naar de camping gegaan en daar nog meer pannenkoeken gebakken (in my defense: ik heb wel de hele avond meegepakt en er stond compleet niks interessants op het programma verder). Om kwart voor 7 stond ik weer vooraan bij stage one, te weten bij Balthazar. Openend met Decency, het fraaiste nummer van hun nieuwe plaat, wisten de heren en dame eigenlijk meteen al een pakkend optreden neer te zetten. Het probleem met hun muziek is dat het te venijnig is om op in het gras te liggen en te rustig om erop te dansen, met als gevolg dat het vooral een uur lang goedkeurend meeknikken werd van mijn kant, maar mijn goedkeurende knikjes waren gemeend: de twee zangers hebben ook live echt een heerlijke stem en omdat de basdrum lekker hard stond afgesteld had de muziek iets overdonderends, waardoor het toch een extra aangenaam laagje meekreeg, vooral in het heerlijke The Boatman. Bovendien viel live nog meer op hoe ongelooflijk goed die melodieën in hun liedjes toch in elkaar zitten - over iedere noot lijkt wel een halfuur nagedacht. Toen ze op het eind Blood Like Wine inzetten en de laatste zangregels lekker lang lieten doorgaan, kregen ze uiteindelijk toch een deel van het publiek mee: ik heb ongetwijfeld mijn voorbuurman redelijk laten ergeren met het volume waarmee ik "Raise your glass to the nighttime..." etcetera meebrulde. Voor zover je met deze muziek een echt memorabel optreden kan neerzetten, is het deze band zeker gelukt. (8,5)

Na Balthazar ben ik ongeveer meteen weggerend naar Ride, omdat ik doodgraag dat prachtige Vapour Trails eens wilde meemaken en, toegegeven, omdat ik hoopte dat de nummers van het wat tamme Nowhere live beter uit de verf zouden komen. Ik kwam binnen bij een nogal saai nummer van Here and Now dat ik niet kende, maar nam mezelf voor om koppig te blijven wachten totdat er iets spannends langskwam. Dat gebeurde niet, en ik ben mezelf ook echt gaan afvragen waarom deze band überhaupt in het shoegazegenre wordt ingedeeld. Ik associeer shoegaze met serene melodieën en, aangezien dat misschien nog wat vaag is, vooral gitaarmuren. Bij Ride hoorde ik de eerste totaal niet en de tweede in zeer beperkte mate: het leek eerder op een reünie van een zijig, nooit echt succesvol geweest Britpopbandje met geen legendarisch talent voor melodieën combineren. Toen vervolgens zelfs het nog relatief spannende Seagull in een volledig onerotisch jasje werd gegoten en de zanger bovendien niet ophield met zijn zeikstem opzetten, ben ik maar gewoon weggegaan - de hoop op een mooi Vapour Trails was ook al vervlogen. (4,3)

Vervolgens was ik weer alleen aangezien iedereen van m'n groep naar The Vaccines wilde - het was vooral naar aangezien een paar weken daarvoor Hookworms, dat een vriend me toen had aangeraden, niet echt indruk op me maakte en ik dus niet echt wist waar ik heen moest. Toen ik besloot om dan maar achteraan bij The Vaccines te gaan kijken, ben ik na tien minuten alsnog weggevlucht, omdat het écht niet mijn muziek is, om het lief te zeggen. Uit pure "ellende" dan maar naar Hookworms gegaan en binnen een paar minuten had ik eigenlijk vooral spijt dat ik die beslissing niet eerder heb gemaakt, want verdomme, wat een intens optreden was dat. Het volume stond nét niet te hoog, en de zanger (waar ik eerst altijd van dacht dat het de zangeres was) krijste alsof zijn darmen er met een roestige tang uitgetrokken werden. Tegelijkertijd verdwenen de melodieën nooit echt uit de muziek, waardoor je gegrepen kon worden door de snijdende herrie terwijl je ook nog eens kon meeneurieën met de orgelmelodietjes. Wel was het bijna komisch hoe afwezig de podiumpresentatie of de interactie met het publiek was: de band stopte zonder enige vorm van "thank you" vijf minuten te vroeg met spelen, zonder überhaupt daarvoor te hebben aangekondigd dat ze hun laatste nummer gingen spelen. Afgezien van dat kleine dingetje was het een nogal grote verrassing en dus een meer dan prima tijdsverdrijf tijdens het gezeik van The Vaccines. (leuk feitje overigens: die vriend die het aan me had aangeraden en die blijkbaar toch bij het optreden was, is na tien minuten weggegaan omdat hij het zo ongelooflijk kut vond) (8)

Omdat Hookworms dus vijf minuten voor het einde stopte en iedereen ongeveer bij The Vaccines was blijven haken, heb ik kundig gesnelwandeld naar Weval, waar ik met de rest had afgesproken. Ik had wederom geen idee wat ik moest verwachten; ik wist enkel dat het iets dance-achtigs was dat blijkbaar ieder meisje in onze groep wist aan te spreken. Nou goed, het was inderdaad iets dance-achtigs, en het was ook iets verdomd fijns. Vanaf het moment dat de drums invielen in het prachtige weidse eerste nummer (genaamd Gimme Some, ben ik later achtergekomen) tot de zweterige, industriële climax in het laatste nummer een uur later, werd er constant overal gedanst - niet op een spastische xtc-manier, maar eerder in een heerlijk lome stemming. Het "jammere" van dit soort muziek is dat afzonderlijke nummers, op die eerste na dan, niet echt snel opvallen, maar daar stond tegenover dat ik nog nooit zó nuchter zó overtuigd heb staan dansen. Tot het volgende optreden dan. (9)

Want verdomme, Larry Gus was echt heel, heel erg geweldig. Ik had gehoord van z'n optreden van vorig jaar en vond dat al genoeg om een halfuur voordat z'n optreden begon op de grond te zitten wachten op de lieve Griek. Deze kwam vervolgens volledig alleen het podium op, negeerde stoïcijns het uitzinnige publiek (z'n naam was al gescandeerd voordat het optreden was begonnen) en begon met een volledig overrompelende storm van razendsnel Grieks gepraat, loopte dit vervolgens zo'n tien keer over elkaar heen en liet toen volledig onverwacht een fantastische drumbeat eroverheen vallen - ook hier was het vanaf het begin dansen, maar dan nog zó veel oncontroleerbaarder dan tijdens Weval. Gus specialiseerde erin om het publiek "begging for more" achter te laten, wat wil zeggen dat hij op het lekkerste moment van iedere godsgruwelijk opzwepende beat plotseling een stilte liet vallen, waarin hij je de hele tijd nét niet bevredigd achterliet, zodat je nog euforischer werd als de volgende fantastische drumbeat weer in kwam vallen. Ondertussen trok de gozer aan z'n shirt, vertrok hij z'n lippen, rende hij over het hele podium, ging hij zitten en weer staan, gooide hij per ongeluk een drumstok de coulissen in en trok hij z'n kleren uit en weer aan - of hij nou aan de drugs zat of niet, dat zorgde in combinatie met die zó ongelooflijk dansbare muziek ervoor dat hij naarmate het einde begon te naderen steeds meer op een soort van nar, een sekteleider begon te lijken, die met zijn bizarre moves zijn publiek compleet kan hypnotiseren. De enige andere band die dat ooit is gelukt is - voor zover ik dat weet - Radiohead met de Glastonbury-uitvoering van Idioteque. En als je daarbij in de buurt komt doe je wel echt dingen goed. (9,8)

Toen Larry Gus was afgelopen en ik me voelde alsof ik een paar pilletjes tegelijkertijd achterover had geslagen, zijn we naar stage four gegaan, waar we nogal veel moeite moesten doen om een biertje te krijgen, aangezien er een rij stond van een paar dekameter. Dan maar bij stage three proberen, waar we dan daarna meteen vooraan konden staan en de nacht in konden gaan met de heerlijke, sfeervolle muziek van Kiasmos. Dat muzikale xtc-pilletje, of gewoon heel veel drank, had echter ook op andere mensen ingewerkt: al bij het wachten op Kiasmos (die overigens tien minuten op zich lieten wachten) werd er rechts voor mij door wat dronken makkers geschreeuwd alsof het de finale van het WK was. Toen het optreden vervolgens begon, bleek dat Ólafur Arnalds en zijn vriend met een wat andere instelling het optreden in waren gegaan dan ik had verwacht; namelijk een optreden dat de schreeuwende dronkenlappen rechts voor me tevreden zou stellen. De liedjes die op hun plaat zo heerlijk knisperend en nachtelijk zijn, werden voorzien van een industriële drum, wat oprecht niet slecht klonk, maar ik kon het na twee uur dansen en heel veel moeheid niet meer zo goed aan. Toen bleek dat ook net achter mij een iets te fanatieke Kiasmosfan stond ("How are you doing, Holland?" "WOOOOHHH YEAAAAHHH, HOW ARE YOU DOING OLAFUR?????") heb ik het maar opgegeven en ben ik alsnog naar huis gegaan.

Leuk om te lezen zo'n stukje. Dat gevoel van die roes tijdens Weval/Larry Gus is ook erg herkenbaar (goed zat en gelukkig zullen we maar zeggen). Tussendoor nog bij applescal staan dansen, totaal niet in de stemming zijnde voor Noel Gallagher na Weval, en dat ging er ook lekker aan toe. Niet meteen verwacht dat mee te maken op een festival als best kept secret eigenlijk. Ik zie het maar als het verrassende gedeelte.
Zelfde gevoel eigenlijk ook wel een beetje op de vrijdag met the Jesus and mary chain/blanck mass/ vessels/wat erna nog kwam. Net of je langzaamaan wordt opgezogen in de ruimte om de volgende ochtend pas weer op aarde terug gesmakt te worden, met koppijn tot gevolg.

Ongeluksvrijdag wordt nog op een goede manier afgesloten

Eerst en vooral alles zat tegen vrijdag buiten mijn gezelschap in de auto naar het festival. Ik moest de vrijdag nog werken en daar zat zo goed als alles tegen dat tegen kon zitten. Onder andere vast gereden met de auto. Ik was eindelijk klaar om 14u met werken (wat veel later was dan ik hoopte). Direct doorgegaan naar het festival. Nog vlug iemand oppikken in gent was het plan maar erg vlot ging het niet. Eerst een andere route genomen om geen last te hebben van wegenwerken. Al was dat achteraf niet zo’n goed plan want ik stond een tijdje voor gent in de file wegens een ongeval. Daarna nog redelijk wat tijd verloren in gent ook. Dan maar op weg naar het festival ook nog eens al van voor Antwerpen in de file en dit heel de ring. Dan denk je eindelijk voorbij Antwerpen nu zal het wel vlotter gaan. Stond ik dicht bij de grens opeens weer in de file, maar dat was niet het ergste want toen reed er iemand tegen mijn auto. Dat kon er blijkbaar ook nog bij. Gelukkig kon ik nog verder rijden met mijn auto maar al die papierheisa … Dan eindelijk toegekomen rond 19u op de parking van het festival. Vlug mijn tent opensmijten en door naar het festival. Waar ik direct al 2 minpunten opmerkte. 1tje voor de dagmensen: die moesten heel die weg voorbij de camping nu ook passeren. De andere was dat je niet meer tussen de letters kunt lopen aan de ingang (heel groot minpunt). Om 20u eindelijk op het terrein aangekomen (allé denk ik want ik had mijn gsm in mijn auto laten liggen). Ik dacht rap Couscous eten en dan naar The Talles Man on Earth. Vond ik die couscous stand niet direct want ze hadden zich op een andere plaats opgesteld. Gelukkig toch gevonden, vreesde al dat ze er niet stond dit jaar. En dan naar het hoofdpodium voor The Tallest Man on Earth. Ondertussen had ik al een aantal groepen gemist die ik echt wou zien: Strand of Oaks (ook al gemist op primavera), Daniel Norgren, …

Die had ik al 2 keer gezien maar wou hem wel eens bezig zien met band. Wat trouwens heel goed meeviel, al prefereer ik toch wel dat hij alleen optreedt. Hij raakt me veel meer. Hij deed als ik me goed herinner dan ook eventjes alleen en dat was direct het beste stuk van het optreden. Ja, alleen is hij beter en ja ook op het hoofdpodium komt dat heel goed over. Het was trouwens een goed optreden om mijn kutdag tot dan toe te vergeten. Op het einde nog Geert tegen gekomen, waarna we na het laatste nummer rap weg gingen;

Dan maar naar tent twee voor Jesus & The Mary Chain die hun debuut live speelden. Nu kende ik deze groep al jaren qua naam maar had er nooit iets van beluisterd tot een week voor het festival. Toen werd ik al verrast van hun geluid want ik had een heel ander soort muziek verwacht. Had ik niet een nummer gecheckt van te voren had ik nooit geweest. Nu ik had waarschijnlijk 1 van hun bekendste nummers beluisterd want na een aantal nummers stond hun geluid mij nog meer aan dan ik had gedacht. Al moet ik wel zeggen dat ik hen alleen echt zalig vond als de geluidsmuur werd opgetrokken, de iets meer poppy nummers vond ik iets minder.

Onder de indruk van het optreden en al helemaal mijn problemen van de dag vergeten ging ik naar The Pop Group. Die ik helemaal niet kende (oké ik had een nummer gecheckt maar ik was al vergeten wat voor muziek het was). Aangekomen en daar staat weer een oude groep blijkbaar, maar ze speelden met zoveel energie en overgave dat je niet direct zou merken dat ze al een heel tijdje meegaan. Ook de muziek beviel me heel erg. Wat moet je nog meer hebben.

Daarna had ik een klein moment van pauze, iets drinken aan de tafeltjes aan de main stage was het plan maar ja The Libertines speelden daar. 2 nummers volgehouden en met enige verbazing opgemerkt dat het publiek helemaal los ging op muziek die erg saai overkwam en met zang die je in slaap doet wiegen. Ik begreep er helemaal niks van. Mij toch maar gaan verplaatsen naar de bankjes bij tent twee waar eskimo ging spelen maar daar was ik ook weer redelijk rap weg want na 5 minuten hem bezig te zien toch maar de keuze gemaakt om naar Blanck Mass te gaan in tent drie.

Blanck Mass, daar ging ik naartoe puur op het feit dat ik wist dat het 1 van de 2 heren van Fuck Buttons was. Nu was het geen Fuck Buttons niveau maar het was toch allemaal heel goed. Het begon wat magertjes naar mijn gedacht maar ik ben blij dat ik toch gebleven ben. Nu heb ik geen idee maar ik denk dat ik nu beide heren van Fuck Buttons eens alleen heb zien optreden en 1 keer tezamen. Al was die ene apart wel onder de naam van Fuck Buttons dat hij optrad (de andere was ziek). Eventjes getwijfeld of ik ging gaan slapen na Blanck Mass maar toch nog eventjes naar tent Vijf gaan was mijn gedacht.

Vessels trad daar op. Ja, ik zie het jullie al denken. Ik vond er die S op het einde te veel aan, maar na 5 minuten had ik mijn mening herzien. Na 5 minuten voelde ik mij ook niet echt vermoeid meer, ik leefde helemaal terug op. Wat live muziek toch met je kan doen. Dit was veruit de meest aangename verassing van de dag. Heerlijk optreden en natuurlijk was ik eigenlijk al verkocht toen ze met 2 begonnen te drummen of percussie spelen. Nog nooit een zwak optreden gezien als ze met meerdere mensen aan het drummen zijn. Nu na Vessels hield ik het toch voor bekeken maar ik kon met een heel goed gevoel gaan slapen. Niet iets wat ik had verwacht rond 20u.

The Talles Man on Earth 8
The Jesus & The Mary Chain 9
The Pop Group 8,5
Blanck Mass 8
Vessels 9,5

Eskimo

Maar dat is wel dikke pech zo te horen, gelukkig nog goedgekomen.

Geen Editors alsjeblieft.

Zou dat ergens uit blijken dan?

Ik denk dat een band die drie keer de HMH uitverkoopt ook een maatje te groot is voor BKS. Al zou ik het zelf zeer op prijs stellen, de liveshow staat als een huis.

Lijkt me toch wel een typische BKS-headliner eigenlijk.

Mwah, het zou niet heel raar zijn maar zie het toch niet gebeuren. Zou Foals niet een mooie headliner zijn?

Inderdaad. Zijn wel van ongeveer dezelfde grootte als Franz Ferdinand en Arctic Monkeys die daar ook hebben gestaan. Van mij hoeft het niet, maar het zou geen rare headliner voor BKS zijn.

Lekker wakker worden dit:

Beck
Editors
Two Door Cinema Club
Wilco
Beach House
Bloc Party
Caribou
Half Moon Run
Destroyer
Yeasayer
Yelawolf
Unknown Mortal Orchestra
Explosions In The Sky

Leuk, ik ben er iig zeker bij dit jaar..



Ik vergeef het ze. TDCC en Yelawolf hoeven van mij ook niet zo, maar de rest wil ik allemaal zien.

Ik vind dit een teleurstellende eerste worp. Editors heeft inmiddels op iedere hoek van de straat gespeeld, TWCC en Bloc Party is niet het soort muziek waar ik voor naar BKS kom en het is ook nog eens een herhaling van zetten. Wilco is sterk maar zie ik sowieso al op Le Guess Who?

Eigenlijk word ik alleen van Beck (al zou ik die wel liever in een tent dan op het strand zien) en Beach House echt blij. Destroyer zag ik recent nog en wil ik best nog een keer zien en ook nog een keer Caribou is geen straf.

Hoe vinden jullie de 'kleinere' namen? Ik ben wel eens benieuwd naar Unknown Mortal Orchestra..

Unknown Mortal Orchestra is zeker live de moeite waard.

Eigenlijk geen idee wat ik van Bloc Party moet verwachten trouwens..