Je krijgt vast nog wel een kans om Rachel Goswell (dan wel in Minor Victories, dan wel in Slowdive) aan het werk te zien.


Tsja, ze hebben blijkbaar niks beters voor handen. De andere bekende recensent (Hesther de Carvalho) was bij Rihanna. En waarschijnlijk ook moeilijk om Vollaard de deur te wijzen na zo'n lang dienstverband. Komt regelmatig de grootste onzin uit zijn pen (laatst nog over Radiohead). Helaas is de kwaliteit van het cultuurkatern waarschijnlijk niet het belangrijkste voor NRC. Vollaard was geloof ik vorige jaren ook al op BKS en toen sloeg ie precies dezelfde toon aan.

Als je wilt lachen moet je even surfen naar vollyrocks (@vollyrocks) | Twitter en zijn tweets over BKS lezen.

En Mjuman er was dus wel redelijk wat zwarte muziek te vinden op Best Kept Secret, net als andere jaren. Maar als een professioneel muziekrecensent al niet begrijpt dat iemand met een zwarte huidskleur niet altijd zwarte muziek maakt en iemand met een witte huidskleur niet altijd witte muziek houdt het op natuurlijk.

Daar heb ik weinig van gemerkt. Ik kon Rachel prima horen, en had geen enkele last van slecht geluid. Naar mijn idee gewoon een fantastisch optreden, waar Mjuman wel degelijk wat aan heeft gemist. Sorry Mju!

Maar wellicht stond je niet helemaal op een goeie plek? Ik merkte in 2013 bij Portishead ook dat het geluid steeds beter werd naarmate ik gedurende het optreden wist op te schuiven naar een betere plek.

Ik vind Blocparty namelijk helemaal geen zwarte muziek - maar ik ben misschien geen goede graadmeter - ik vind Jungle by Night nl ook geen zwarte muziek maken, net zo min als Level 42 of Mezzoforte.

En Hester Carvalho reageert al net zo goed (of slecht) als collega Jan.

Haha ja, wie wel behalve Jan Vollaard? Het bizarre is nog dat meerdere collega's van hem wijzen op een inhoudelijke fout en dat hij zich te groot voelt om toe te geven dat hij hiermee gewoon de plank misslaat.

Zijn enige reactie was:
"De farizeeërs hebben gesproken. Get a life, maffe sinterklazen."

Om zelf te bepalen of iets onder de noemer 'zwarte muziek' valt houd ik graag een ruime indeling aan. Ongeveer zoals deze in de De MuMe "Zwarte" Album lijst. Bij artiesten die uit meerdere vaten (genres) tappen is de grens natuurlijk lastiger te bepalen wel.

Vind het stom dat een Radio 2 (vroeger Radio 6) bij hun jaarlijkse Zwarte Lijst een beperktere indeling hanteert en bijvoorbeeld nauwelijks hiphop of R&B in de voorkeuzelijst zet. Blijkbaar is voor hen zwarte muziek vooral soul en jazz.

Hahaha dat stukje, oh nee. What the actual fuck

Het aantal mensen dat daar vooral was om te kleine porties duur eten naar binnen te proppen in een krampachtige queeste naar hipheid zal eerder rond de nul gelegen hebben. En over krampachtig gesproken, dat zijn vooral die awkward plaagstootjes naar gekleurde mensen en Belgen toe. Eerder neerbuigend dan speels, en vooral het koppelen van 'het terrein lag er best netjes bij' aan 'er was weinig zwarte muziek' is wel heel pijnlijk.

Duidelijk een man die zijn eindconclusie al lang op voorhand in gedachten had, en het weekend zelf verder niet heeft willen controleren of ie niet op het punt stond dingen te publiceren die gewoon niet waar zijn. Maar ja, dat komt ervan als je 'mijn mening' en 'de waarheid' niet meer uit elkaar kan houden na jarenlang beroepsmatig in hokjes te hebben moeten denken. Tragisch hoor

Midvoor, daarna naar achter richting PA (altijd de laatste hoop), en herinner me op beide plekken vooral te harde bassen.

Jullie stonden vrijwel pal naast mij herinner ik me. 10-15 m van de barrier, prima geluid inderdaad. Stuk beter optreden ook dan het jaar daarop toen ik ze op Rock Herk zag.

Maf... Tsja, de 2014-editie van Masimo gaat het vrees ik niet eens worden. Het is aan Mjuman hoe hij zich nu tov zijn knagende gevoel verhoudt

Bij Slowdive stond ik mid-mid, beetje naar voren, en Rachel was inderdaad moeilijk te horen (misschien had ik dopjes in moeten doen). Portishead in 2013 stond ik op dezelfde plaats en van Beth hoefde ik geen woord te missen. Nu zijn de gitaren bij Slowdive sowieso meer op de voorgrond, maar het had beter afgesteld kunnen worden, lijkt me.

Dit jaar was het trouwens vooral de door mij verfoeide nieuwe Three waar het geluid niet best was bij de meeste acts. Veel te veel bas sowieso en ook vaak wat schel.

Het geluid in Two, en dan met name bij Wilco, was daarentegen subliem. Zelden zo'n goed geluid tijdens een festival in een tent gehad. Zelfs sambaballen op een halve meter van een microfoon gespeeld waren loepzuiver uit het geluid te pikken. Zegt waarschijnlijk veel over hun geluidstechnicus, maar de installatie moet dan ook puik zijn.

Gek die wisselende ervaring bij Slowdive. Voor mij was het destijds het concert van BKS. En van matig geluid heb ik toen zeker geen last gehad al moet ik wel eerlijk zeggen dat ik een top plek had (midden, ongeveer op rij vijf).

Na wat zoektermen te hebben ingevuld, vond ik ook recensies van 3voor12 en ook Counterculture (iemand daarmee bekend?) waarin over een slecht geluid gesproken werd. Echter, iets als Gonzo sprak dan weer over dat Slowdive 'kraakhelder' klonk.

Ach geluid blijft een generiek concertprobleem, met name in de open lucht. Meeste geluid wordt geregeld door "those who have gone deaf for a living" die bovendien half autist zijn, omdat ze niet bereid zijn te luisteren naar aanwijzingen van anderen daaromtrent.

Weet nog heel goed dat mid jaren 90 toen Peter Gabriel - iemand echt met verstand van geluid - in '94 de Ahoy aandeed (Secret World tour) menig recensent klaagde over het geluid ("te dof") - wat bleek: de recensenten zaten allemaal rondom het podium (midden in de zaal) en het podium werd ahw omzoomd met woofers (baspeakers) - daar wil je dus niet dichtbij zitten.

Het (regelmatig) verwaaiend (Stones in de Goffert, in de vorige eeuw) en moeilijk af te regelen geluid bij Openluchtfestivals is voor mij een belangrijke reden om die te mijden, net zoals het gebrek aan intimiteit. Maar ja, ik ben ook zo O qua L dat ik U2 én OMD (de ene groep in de Melkweg, de andere in de Stokvishallen) in NL heb zien debuteren voor pak 'em beet 150 - 250 man

Wat een leuke editie weer van Best Kept Secret dit jaar. Na de edities van 2013 en 2014, die ook geweldig waren, sloeg ik vorig jaar over vanwege een in mijn ogen mindere lineup en gebrek aan animo in mijn festivalvriendengroep. Dit jaar was het dan wel weer raak met namen waar ik mij echt op verheugde: Explosions in the Sky, The Slow Show, Air, Destroyer en Ásgeir stonden bovenaan mijn wensenlijst.

Vrijdag
Bij aankomst op vrijdagmiddag bij het parkeerterrein, zo rond 15.45, belandden we in een file die, zo bleek later, de drukte van het gehele festival zou indiceren. Al mijn haastige spoed en eerder weggaan van werk ten spijt zou ik nu toch echt definitief The Slow Show gaan missen, een band die ik een paar maanden geleden heb leren kennen door hun album White Water en waarvan ik Bloodline werkelijk een schitterend nummer vind dat niet had misstaan in een goeie The National-setlist. Gelukkig is een half uur van dit concert nog terug te kijken op 3voor12.nl.

Ook op de camping aangekomen bleek het wat drukker te zijn; waar we in 2013 en 2014 flink ruimte hadden op de inmiddels traditiegetrouwe Kafferbuffel, was het nu eigenlijk vol en konden we helaas niet naast onze eerder gearriveerde vrienden staan. Na gauw de tent opgezet te hebben hoopten we nog op tijd te zijn voor DIIV, maar helaas. Eerste band die we zagen was Wolf Parade, wat een prima festival opener was om in de sfeer te komen. Goed, het hoofdpodium maar eens bezoeken, waar een Franstalige zangeres waar ik nog nooit van had gehoord (waarschijnlijk Christine genaamd) werkelijk prachtig stond te zingen. In een nieuwe versie van stage 3 vond ik daarna Empress Of ook zeker de moeite waard, en toen werd het tijd voor Beck. Nou ken ik van deze band 1 nummer, Loser, en verder werd dit luid bejubeld door menigeen dus ik was erg benieuwd. Ik vond er om eerlijk te zijn geen zak aan, de 'why don't you kill me' werd steeds aanlokkelijker (geintje, kom op) en dat Beck de sfeer op het festival redt is al helemaal een belachelijk statement. Laat ik dit erover zeggen: de sfeer was ondanks de regen en de drukte het gehele festival werkelijk geweldig, superbeschaafd en ik heb geen wanklank gehoord (behalve van een bepaalde recescent dan). Ook op de camping was het voor festivalbegrippen hartstikke rustig, en ik heb fijn wat uurtjes gepakt iedere nacht.

Zaterdag
De zaterdag begonnen we met een bijzonder energiek optreden van Bewilder. Erg leuke, gevarieerde en opzwepende muziek, met een zanger die werkelijk alles gaf. Daarna even wat eten, en we besloten ons aan te sluiten bij de zuiderburen voor de tweede helft van België - Ierland. Hadden we even mooi de goede helft uitgekozen! je zou haast kunnen zeggen, met de gigantische hoeveelheid Belgische bezoekers, dat de rode duivels de sfeer op het festival hebben gered met fris ogend voetbal en een puik spelende voorhoede. Maar goed, ik dwaal af. Daarna liepen we langs stage 3 waar de soundcheck al zo goed klonk dat we besloten eens een eindje naar voren te lopen voor het aanstaande optreden van Remy van Kesteren. Goh, dat was me even een leuke verrassing van een stel instrumentalisten die heel wat in hun mars hebben. Door naar Bloc Party. Vroeger veel naar geluisterd, maar in de editie van 2013 vielen ze wat mij betreft ontzettend tegen. Wel wat beter dan toen, maar ook nu vond ik het weer niet best. De zang was wankel en het geluid kwam niet meeslepend over zoals volgens mij wel nodig is bij deze muziek. Toen dus ook maar een eetpauze ingelast en een stukje Dinosaur Jr. gezien, wat niet echt bekleef.

Van Air wist ik eigenlijk niet goed wat ik moest verwachten. Ja, ik heb met name Moon Safari grijsgedraaid en vind het hele relaxte muziek om op de achtergrond op te zetten, maar zou het ook op een festival een uur lang kunnen boeien? Als ik eerlijk ben: niet echt. Ja, het was leuke muziek, en ja, als het mooi weer was geweest had ik er wellicht veel meer van genoten in het gras liggend of op het zand. Maar nu paste wat mij betreft de muziek niet goed bij het regenachtige karakter van de zaterdag. Helaas kon ik mijn vrienden niet meekrijgen om eerder naar Destroyer te gaan, maar het laatste nummer van Air was gelukkig nog wel het beste.

Destroyer had ik net als The Slow Show een paar maanden eerder leren kennen aan de hand van het laatste album. Dat was precies wat ik ervan verwachtte: lekker overdonderende trompet en heel veel melodie! Prachtige bombast zo in de tent, hier heb ik erg van genoten en ga zeker ook de eerdere albums beluisteren. Dan de regen maar weer in voor headliner The Editors. Op Pinkpop 2008 voor het laatst live gezien, en oh oh oh wat was het toen slecht. Een band die ik tot dat festival geluisterd heb, en daarna heel lang niet meer vanwege dat beroerde optreden. Vanaf Papillon heb ik af en toe nog weer een nummer gehoord en het nieuwe album heb ik een keer of twee gehoord, en dit klinkt wat mij betreft zeker wel weer fris en alsof de jongens er zin in hebben. Dit zag en hoorde ik ook terug in hun performance zaterdag, waar oude knallers (nu wel goed gespeeld) afgewisseld werden met nieuw werk. Alles kwam goed uit de verf, de zanger was goed bij stem en het vuurwerk maakte de show helemaal af. Ocean of Night vond ik het hoogtepunt van de show. Zo hoort een dagafsluiter te zijn. Daarna waren mijn gezelschap en ik zo gesloopt van de hele dag staan in de regen dat we nog een pizza naar binnen hebben gewerkt en terug naar de camping zijn gestrompeld.

Over eten gesproken, dat was weer super! Nu ben ik als vegetariër sowieso blij met de opzet van Best Kept Secret, want het biedt mij zoveel mogelijkheden die ik nergens anders vind, maar het is ook nog eens kwalitatief heel erg goed en zeer gevarieerd. Zo is vaste prik de vegetarische gyros van Vlees Noch Visch, maar ook o.a.de falafel, pizza, bagel en pasta smaakten mij erg goed, en zelfs de friet smaakt beter dan op een gemiddeld festival. Tevens was er voor de carnivoor genoeg te doen, onder andere een diy bbq. Het systeem met de bekertjes zorgde voor een zeer net terrein, echt een geweldige vondst net als het systeem met de polsbandjes met saldo. Ja, met zulk soort faciliteiten creëer je ook een geweldige sfeer!

Zondag
Dit was de dag waarop ik mij qua lineup het meest had verheugd. Ironisch genoeg was het weer deze dag beter, maar hadden wij een dagje Stage 2 gepland, oftewel tentdag. Ikzelf ging voor Explosions in the Sky, Unknown Mortal Orchestra en Ásgeir, terwijl mijn gezelschap graag Yeasayer en Wilco wilden zien.

Na mij, dit keer met toiletpapier, te hebben ontdaan van de ontlasting op een redelijk schoon festivalterreintoilet, was het dan tijd voor mijn hoofdact van het festival. Het was de eerste act op stage 2, en je zou wellicht zeggen dat het dan redelijk rauw op je dak valt na het ontbijt, de post-rock van EitS. Daar heb ik helemaal geen last van gehad. Redelijk vooraan geposteerd (rij 5/6 ongeveer) liet ik mij onderdompelen in de geluidssferen van dit uit Texas afkomstige viertal, wat een vijftal was geworden voor het liveoptreden. Waar de postrock van Mogwai twee jaar geleden vooral bestond uit geluidsmuren die door een veel te hard afgestemd volume werkelijk pijn deden aan je trommelvliezen, was hier sprake van heel veel melodie. Het werd hard en heftig zonder schel te klinken, en de bas was duidelijk hoorbaar zonder door het geluid van de drie gitaren te brommen. Wat heb ik genoten, erg blij dat ze 5 kwartier mochten spelen. Het laatste nummer - The Only Moment We Were Alone - was wat mij betreft de klap op de vuurpijl, prachtig en een perfect einde van de show.

Unknown Mortal Orchestra was een heerlijke bonte kakofonie van geluid met veel wendingen en een bijzondere zanger. Het creatieve spatte ervan af. Yeasayer maakte aanstekelijke muziek, het kon echter niet het gehele concert mijn aandacht vasthouden. Ásgeir gaf een puik optreden met afwisselend Engelstalig en Ijslandtalig gezongen muziek van hun bekende album Dýrð í Dauðaþögn/In The Silence. Helaas stopten ze 15 minuten eerder dan het tijdsschema aangaf, waarom weet ik niet.

Even eten halen, paar nummertjes Two Door Cinema Club en toen alvast een plekje zoeken voor Wilco. Dat bleek geen overbodige luxe, want man wat werd het daar druk! Vooraf hoog opgegeven door mijn gezelschap, besloot ik er open in te gaan want ik had nog niets van Wilco ooit gehoord. En ja, die gasten kunnen wel wat. Zeker de gitarist voor de toeschouwers links op het podium was een ware gitaarvirtuoos en eiste een keer of drie de volle aandacht op door wereldse solo's aan de dag te leggen. Verder kon mij de muziek niet erg bekoren, ben er maar weer eens achter gekomen dat country niet bepaald mijn muzieksmaak is. Maar ik kan mij voorstellen dat velen onder u het zeer kunnen waarderen.

Tenslotte nog even een klein dansje wagen bij Jamie XX, dat klonk helemaal niet gek en toen de tent maar weer opgezocht waar ik heel tevreden ging slapen. De volgende ochtend in de regen het tentje afgebouwd en weer verkast naar Nijmegen, voor de traditionele "after-festival-shower". BKS heeft intussen voor mij een reputatie opgebouwd van een zeer beschaafd en opgeruimd festival met een goede sfeer, goede muziek en goed eten. Als de lineup volgend jaar aansluit bij mijn muzieksmaak kom ik graag weer!

Top 10:

1. Explosions in the Sky
2. Remy van Kesteren
3. The Editors
4. Destroyer
5. Bewilder
6. Ásgeir
7. Unknown Mortal Orchestra
8. België - Ierland
9. Christine & The Queens
10. Empress Of

Mooie recensie Stefan!

Ik moest het festival dit jaar helaas aan me voorbij laten gaan. Toch weet ik niet - de recensies lezend - of ik dat nou zo erg moet vinden. De line-up vond ik een stuk minder aantrekkelijk dan voorgaande jaren en de bands die wel echt de moeite waard zijn heb ik - één of twee uitzonderingen daargelaten - allemaal al één of meerdere keren gezien.

Nu is dat tot daar aan toe, een keer extra Wilco of Destroyer kan nooit kwaad, maar die toegenomen drukte maakt me wel wat angstig voor de komende jaren. Hebben de mensen die alle jaren geweest zijn dit deze keer als minder prettig ervaren of valt het toch wel mee?

El Stepperiño erg mooie recensie, maar volgend jaar maar eens vaker naar stage 5 gaan, daar ben ik vooral geweest, en stonden dit jaar zeer verrassende artiesten.

Mijn top 17 nog van afgelopen weekend

1 Explosions in the Sky 9.5
2 The Slow Show 9
3 Editors 8.9
4 Israel Nash 8.7
5 Moon Duo 8.6
6 Wild Nothing 8.3
7 Rat Boy 8
8 Beach House 7.9
9 Band of Horses 7.8
10 Psychisch Ills 7.7
11 Ulrika Spacek 7.5
12 Weaves 7.3
13 DIIV 7
14 Minor Victories. 6.8
15 Beach Slang 6.6
16 Two Door Cinema Club 6.5
17 Beck 6

Ik vond het geluid in Two zeker niet altijd goed. Bij The Slow Show en Wolf Parade heb ik mij behoorlijk gestoord aan de harde bas. Mensen naast mij liepen zelfs weg bij Wolf Parade vanwege het geluid. Het geluid bij Wilco was inderdaad zeer goed.

Danku danku Edgar18 en DjFrankie. Dit is mijn eerste recensie ooit, dus ben erg blij met het commentaar!

Uiteraard is het minder fijn als het drukker wordt, maar het was nou ook weer niet zo dat het niet te doen was. Ik denk dat we bij eerdere edities van BKS een beetje verwend zijn geworden want op andere festivals is het vaak nog veel drukker dan dat het hier was. Ik heb nog steeds nergens lang in de rij gestaan, langste was bij de falafelbar een minuut of 10 maximaal. Alleen bij Wilco was het echt proppen in de tent, maar goed dat was schijnbaar een act waar heel veel mensen naar uit hebben gekeken.

Stage 5 ben ik alleen een paar keer langsgelopen, had ik inderdaad wellicht wat vaker kunnen doen maar was ook een beetje uit de richting... is er iemand bij die karaoke geweest? En zo ja, hoe was dat?

Ik heb tot nu toe alle edities bezocht en vond het toch een wat mindere editie door het overbevolkte terrein (vooral de zaterdag dus). Die rijen bij bijv die eettenten en de wc's waren ook echt niet te doen. Dat het op andere festivals nog veel drukker is zal best, maar dat is juist wat bks op het begin zo onderscheidend maakte van andere festivals en wat ze zelf ook uitdroegen; het kleinschalige karakter. Onder meer dat maakte het een aantrekkelijk festival. Maar goed, blijkbaar hebben ze vanaf de tweede editie al op 25000 bezoekers gemikt, dus geluk gehad dat het andere jaren niet uitverkocht raakten.. Hopelijk zien ze zelf nu in dat die 25000 gewoon te veel is, en wat mij betreft mogen ze de koers ook gerust wat wijzigen (scherp(er) programmeren, geen mastodonten als Editors meer met hoog prijskaartje).

Ik heb ook alle edities bezocht en het was inderdaad drukker. Daarbij heeft het weer natuurlijk ook niet echt geholpen voor de algehele beleving. Wellicht wat meer toiletten en eetgelegenheden voor als het weer uitverkocht is (en ook betere doorstroming voor auto's te parkeren). Maar als onprettig heb ik het toch niet ervaren. Gewoon een kwestie van plannen ook. Ik sta altijd graag vooraan bij een optreden, en dat is me dan ook zonder moeite gelukt bij 12 van de 14 optredens die ik heb gezien.

Je moet me toch eens uitleggen hoe je tot die verfijning qua waardering komt. Ik heb al moeite met het kiezen tussen 4, 4,5 of 5 sterren!

Mijn ervaring van de concerten. Ik vond trouwens niks wat ik heb gezien echt slecht. Ik houdt niet van Beck en zeker die covers hadden niet gehoeven, maar het is niet dat ik weg zou lopen zoals bij een Joling of Jazz.

Kleine nuances maken de verschillen Rene.

Oei, ik ben mijn festivalervaring helemaal vergeten delen hier. Excuses!

Vrijdag 17 juni
Zaterdag 18 juni
Zondag 19 juni

Sorry dat het zo clickbaiterig moet (nieuwe excuses, deze keer voor het uitvinden van dat lelijke woord) maar ik moet zo weg en ik wil dit niet nogmaals vergeten posten

Zag ze al op Facebook voorbij komen, maar was vergeten om ze direct te lezen. Nu alsnog bij deze. Leuk opgeschreven weer. Je mag jezelf wel een klein beetje in de vingers snijden dat je Christine + the Queens, Julien Baker en Caribou hebt gemist (allen hoogtepunten), maar verder kan ik me erg vinden in je verhaal.

Haha tja, vooral Caribou missen vond ik erg stom, maar ik was echt doodop die avond

Had je ze 2 jaar geleden toevallig wel gezien? Toen vond ik het ook een vermakelijke show, maar die van afgelopen editie was nog wel een heel stuk sterker.

Gretz is de Nijn nog boven water gekomen?

Neen helaas, ondanks de grote zoekactie en de hulp van o.a. 3FM geen enkel spoor. Ik hoop stilletjes dat ze nu veilig en heel onder de grond is , toch haar natuurlijke habitat:

Maar intussen heeft Nijntje Nederland ook contact met me opgenomen, wellicht kan ik van hen nog een leuke verrassing verwachten.

Disclaimer: konijnen- en knuffelhaters moeten mn verhaal zeker niet te serieus nemen, ik bedoel het ook gewoon grappig en niets meer dan dat.