ZONDAG:
Vooraf had ik me al voorgenomen om zondagnamiddag het op't gemak te doen, te genieten van de traagheid en dat deed ik ook.

Ry X: Zodoende heb ik van Ry X maar flarden meegemaakt maar het was de perfecte soundtrack (deels op de achtergrond). De combinatie van strijkers, electronica werkte heerlijk rustgevend op deze warme zomerdag. Het publiek genoot duidelijk.

Strand Of Oaks (sessie): Ik ben niet speciaal fan ofzo maar dit is goeie muziek uiteraard. Deze keer zaten we op een bankje heel dichtbij. Perfect om te blijven chillen dus

Aurora: Misschien wel dé verrassing van het festival. Da meisje, da meisje. waar is de meisje? Op en top Scandinavische pop en die is heerlijk Ik dacht bijvoorbeeld al snel aan Susanne Aartun Sundfør. En wat dacht u? Bom van een stem Heerlijk kleedje ook. En vooral...enorm dankbaar naar het publiek toe en de tijd van haar leven belevend op het podium. Dansendansen. Dat heet dan gelukkig zijn. De muziek moet nog niet eens zo fantastisch zijn, maar als je het zo met hart en ziel brengt zeg...
Een absolute verrassing, dit maakt festivals zo geweldig.

Kaleo: Als je je zo goed voelt, kan zelfs Kaleo er even af. Effe zitten in de loden hitte, de watermeloen van een van mijn maten kwam erg gelegen Bluesrock die op dit moment en op deze plaats absoluut tot zijn recht kwam. Na het hitje was ik wel weg, Kaleo was niet eens gepland.

Kadhja Bonet/Arab Strap: Kadhja Bonet brengt kwaliteit, dacht ik terecht op voorhand na 1 liedje gehoord te hebben. Heel stijlvolle soul. Maar wat een tegenvaller live. De liedjes klonken te veel hetzelfde (de muziek verdient rijkere arrangementen live) en de 3 muzikanten stonden daar letterlijk iedere song stokstijf hetzelfde zonder ook maar iets..te doen of te zeggen. Hoe saai kan je performen. Dat is niet het belangrijkste maar toch../

Arab Strap heb ik nog een deel gezien. Ja, Silent_shout, heel goed. Content? Het laatste nummer deed me qua aframmelen van de tekst zowaar aan..Mike Skinner van The Streets denken.

Cass McCombs: Zaalig. Van de beste muzikanten op het hele festival. Ik hoef die nummers niet eens te kennen, says enough. Die improviseren, jammen er op los. Heerlijk. Deze groep moest nu eens niets zeggen, die laten de muziek voor zich spreken.

Gegeten moest er ook nog worden..dat moest nu eenmaal nu. Het wachten op mijn eten duurde te lang, zodoende dat ik maar 1 song van Junun (etc..) kunnen meepikken heb. Bijzonder toch dat dit ook op dit festival kan. Indische vibes, ritme(!), why not?

James Blake: Korte maar geniale set. Ik heb Blake bijzonder hoog zitten en hij maakte mijn verwachtingen meer dan waar Zijn opener "Vincent" was te mooi om waar te zijn. Enkel op piano voor duizenden mensen op de main stage zo beheerst en gevoelig spelen en zingen. Dan ben je een hele grote artiest/kunstenaar. (eigelijk zijn dat synoniemen maar iedereen die muziek speelt wordt een artiest genoemd, vandaar,hehe). De man die het meer dan wie ook begrepen heeft: "Less Is More". Laat stiltes toe.

Radiohead: We zijn al aan de afsluiter toe. Het concert moest nog beginnen maar het urenlange staan begon toch door te wegen. Radiohead deed geen enkele moeite om het publiek te betrekken. Al is dat ook een beetje hun stijl. Toch kan het anders. De sfeer op Primavera een jaar eerder was bijvoorbeeld uitbundig, uitgelaten. Niets van dat nu. Verder ga ik hier niet over uitwijden. Dat doen anderen wel. Het was niet legendarisch in elk geval. Terwijl niemand zal betwisten dat Radiohead en Thom Yorke (toch een beetje een bizar figuur) geniaal en een beetje larger than life zijn.

Zo genoeg gezeverd Op naar volgend jaar!

Voordat er wordt overgegaan tot de editie van volgend jaar (heb uit zeer onbetrouwbare bron vernomen dat The National al is vastgelegd), moet ik toch nog even kwijt hoe geweldig Arcade Fire was. Hier in huize haveman wordt nog steeds genoten. Met daarachter Radiohead en Arab Strap een geweldige editie.

Best Kept Secret 2017 wat was je mooi! Na twee dagen bijkomen en nagenieten lukt het me eindelijk om achter mijn laptop te kruipen en een stukje te schrijven. Ook ik deelde op voorhand de mening dat de line-up ietwat tegenviel in vergelijking met voorgaande jaren, maar ik heb weer genoeg moois gezien. Het prachtige weer droeg ook bij aan de ervaring. Andere jaren menigmaal met een poncho moeten rondlopen op BKS, maar ditmaal kwam het strand waarop de mainstage staat pas echt tot zijn recht. Volop kunnen pootjebaden en enkele van mijn vrienden namen zelfs een verfrissende duik in het meer.

Nu de muziek:

VRIJDAG:

Amber Arcades: We arriveerden rechts achterin de tent en besloten om vanaf een afstandje toe te kijken. Hoewel het nergens echt onderscheidend klonk ben ik een enorme sucker voor dreampop met een zwoele vrouwenstem. Ik lees dat Amber Arcades heeft samengewerkt met Real Estate, en daar deed het me bij vlagen inderdaad aan denken. Ook een beetje aan Best Coast. Fijne zonnige gitaarklanken, biertje erbij.. Na verloop van tijd wordt het wel wat eentonig. Wat meer dynamiek zou niet verkeerd zijn. Prima als aftrap van het festival.

Spinvis DJ Set: Na een rondje over het terrein gelopen te hebben met enkele vrienden die nog niet eerder op BKS waren geweest, uiteindelijk aanbeland bij stage 5 waar Spinvis stond te draaien. Aangenaam toeven, lekker dansen, maar doe mij maar Spinvis met live-band.

Real Estate: Na hun album Days ben ik ze een beetje uit het oog verloren. Dit jaar weer aangehaakt nadat hun prachtsingle Darling zijn weg had gevonden naar een van mijn playlists op Spotify. Blijft fijn! Het is allemaal ontzettend laidback en kalm, maar het zit zo verdomde goed in elkaar. De mannen hadden er zichtbaar zelf ook plezier in. Hoge diversiteit aan melodieën, hier en daar een gepaste aanzet of versnelling. Nergens wordt het ruig. Hoeft ook niet. Ik waan me terug in Californië, waar ik in 2011 studeerde. En verrek, Days komt ook alweer uit 2011. Vandaar die goede herinneringen aan die plaat.

Vervolgens wat rondjes gelopen over het terrein om vrienden te meeten en de verschillende eetkraampjes te checken. Zoals andere jaren op BKS levert dat initieel alleen maar keuze stress op, maar vervolgens een ontzettend voldaan gevoel. Wat je ook koos, eten was top zonder uitzondering. Favoriet? Spareribs van rundvlees Louisiana style van een tentje langs het water (tussen stage 1 en 3) en patatje rendang. Daarna tijd voor Millionaire. Plek halverwege tent 2. In het verleden nog wel eens Paradisiac gedraaid, maar kon er niet echt inkomen deze keer. Na een paar nummers afgehaakt en gaan eten.

King Gizzard & The Lizard Wizard: Aantal jaar gelden op Le Guess Who? helaas gemist. Kneitergoede live-band dit! Vanaf de eerste klanken van Rattlesnake was het raak. We stonden rechtsvoor en een vriendin dreigde meegesleurd te worden in een moshpit die achter ons ontstond. Ik ben er even tussenin gaan staan, maar al gauw gaan meebeuken. Heerlijk die ontlading! Doorweekt shirt van het zweten, maar zeer voldaan uiteindelijk. Eén van de eerste echte hoogtepunten.

Daarna flink gaan hydrateren en een plaatsje vlakbij de ‘Eiffeltoren’ rechtsachter op het strand bemachtigd om Run the Jewels niet te missen. Van mijn vrienden houdt niemand van hiphop, en mijn hoofdsmaak is ook verre van. Maar RTJ 3 heeft me echt overtuigd afgelopen jaar. Twee sympathieke gasten die een toffe mix van maatschappelijk betrokken lyrics en pure onzin op tafel leggen. Live kwamen de dikke, repetitieve, bijna techno-achtige beats ook prima uit de verf. Ook van een afstand was dat heerlijk dansen op het strand. Achter ons stonden twee half-naakte gasten in het water te 'spelen' die duidelijk een pilletje te veel op hadden…

Een groot deel van mijn vriendengroep wilde ‘niet te vroeg pieken’ en ging terug naar de camping. Ik bleef hangen met de mensen die er nog klaar mee waren voor die dag. Paar nummertjes Yung Internet, maar die komen toch niet in de buurt van het betere werk van De Jeugd. Kornel Kovacs: prima materiaal om op te dansen, niet wereldschokkend, en veel te warm in tent 3. Uiteindelijk de pils rijkelijk laten vloeien en met een paar maten lam geworden bij Tommy Cash. Dit bleek een hilarisch slechte blanke rappert uit het Oostblok. Flink gedanst op de voorste rij.

(zaterdag en zondag volgt..)

ik hoorde ook uit een betrouwbare bron dat The war on Drugs gaan headlineren volgend jaar

Haha, ik ben toch wel benieuwd naar die zogenaamd betrouwbare bronnen van jullie. Beide namen liggen wel erg voor de hand.

Toch ook maar een beknopt verslagje schrijven. Te beginnen met vrijdag (de rest volgt later).

Mijn laatste festival was Dour 2011, dus BKS zou na een jarenlange pauze een mooi weerzien worden met het festivalleven.

Samen met een fijne groep vrienden vertrokken we al vrijdagochtend om 9u in Gent. Na flink wat vertraging op de Antwerpse Ring (where else) kwamen we kort na de middag aan op de camping. Wat later stond ik netjes op tijd in de tent bij Amber Arcades voor een energieke show van een zeer getalenteerde Nederlandse artieste. Afsluiter Fading Lines was helemaal te gek.

Op het hoofdpodium pikte ik daarna Sundara Karma mee. Ik ken hun nummers behoorlijk goed in de studioversie, maar ik kon me niet van de indruk ontdoen dat de zanger live niet krachtig genoeg klonk.

Real Estate vind ik fantastische zomerse achtergrondmuziek, maar live was er weinig aan. Misschien had ik deze show meer kunnen appreciëren als ik in de schaduw van de bomen buiten de TWO-tent wat had liggen chillen.

Agnes Obel was de eerste grote aangename verrassing van het festival. Op album mooie maar soms ietwat saaie muziek, live vooral dankzij twee forse cello's werkelijk overdonderend. Enneuh... geen act voor op het hoofdpodium? Think again, want dit was geweldig.

Vervolgens kwam ik te laat aan bij Millionaire om nog een plekje ín de tent te bemachtigen, maar zelfs vanaf een tweetal meter buiten de tent klonk deze show waanzinnig. Zo energiek en boordevol speelplezier: een voorbeeld voor veel artiesten.

Metronomy was een feestje zonder meer, echt een festivalband. Run the Jewels is niet mijn muziek maar pikte ik mee aangezien mijn vrienden fan zijn. We sloten de avond af met een zeer aardige set van Weval.

Niet-muzikale hoogtepunten van de dag: de gezellige secret garden, de vegetarische bulgursalade met tzatziki en de frieten van Friethoes. (Overigens wist een Nederlandse festivalganger mij te vertellen dat je dat gewoon als friet-hoes uitspreekt, aangezien hoes 'huis' betekent in een Nederlands dialect .) Dieptepunt: de festivalprijzen.

Dan heb je haar zeker nog nooit in intieme setting gezien? Het was best prima maar haalde het absoluut niet bij een optreden van haar in een zaal als Paradiso. De magie die ze daar kan laten zien dat lukt op zo'n groot veld gewoon niet.

De nummers van haar laatste album kwamen veruit het beste tot hun recht, een klein liedje als Riverside verzoop echter volledig. Ik vind dat ze het met de middelen die ze tot haar beschikking had prima heeft gedaan maar ze heeft veel meer in haar mars.

Nope, nooit eerder gezien dus ik kan alleen maar afgaan op het concert van BKS. Maar goed dat je het zegt, ik probeer er zeker bij te zijn wanneer ze nog eens in een zaal komt optreden!

Zaterdag.

Wildes, de Daughter-kloon waarvan maar twee nummers op Spotify staan, verrast met een zeer volwassen optreden. Niets doet vermoeden dat deze beloftevolle band nog maar aan haar tweede concert toe is. Wordt zeker vervolgd.

Whitney en Cloud Nothings in de Two vallen me wat tegen. Leuke tussendoortjes, maar ik krijg het er niet (nog) warm(er) van.

In dat laatste slaagt Mitski dan weer wel. Mitski bewijst over een forse set stembanden te beschikken en zet de Five in vlam met ingetogen en minder ingetogen woede. Naar het einde toe kon er bijna een lachje af.

Tweede grote verrassing van het festival: Wild Beasts. De afwisseling tussen de twee zangers, elk met een totaal ander stemgeluid, werkt wonderwel. De donkere synths en nerveuze drums doen de rest. Ik ben nog meer fan dan voorheen.

George Ezra: weinig omvattende popdeuntjes om snel te vergeten.

Thomas Azier is verbazingwekkend sterk, maar jammer genoeg moet ik de laatste twintig minuten skippen om op tijd bij Arcade Fire te zijn. Hopelijk krijg ik ooit een herkansing!

Arcade Fire doet waarvoor ze gekomen zijn en maken de torenhoge verwachtingen he-le-maal waar. Ongelofelijk wat een waanzinnig sterk oeuvre deze band heeft. Reken daar een set muzikanten bij die spelen of hun leven ervan afhangt en je krijgt de ultieme festivalband. Hoogtepunten: Sprawl II (een van mijn drie favoriete nummers aller tijden), Here Comes the Night Time, Power Out en natuurlijk Tunnels, zowat het enige nummer ter wereld dat mij tot tranen toe kan ontroeren.

We genieten na bij Floating Points - zonder twijfel de beste elektronische set die ik op BKS gezien heb. Via de Three (Joy Orbison) en de Five (Vatican Shadow) dansen we rond een uur of drie terug richting camping.

Niet-muzikale hoogtepunten van de dag: het campingontbijt - vanillevla met witte chocola en aardbeien (er zit fruit in, dus het moet wel gezond zijn) - de douches en de verrassend lekkere Kornuit-pilsjes.

Sprawl II was echt briljant, voor mij ook een groot hoogtepunt. Ik was op het laatst bij Floating Points, dat was echt véééééééét!!! Dat Kornuit bier kon inderdaad slechter, al is het geen topper

Kornuit vond ik behoorlijk tegenvallen. Omdat het er met de warme temperaturen ook niet beter op werd heb het grotendeels bij mixdrankjes gehouden.

Leuk al die verslagen! Ik zal kijken of ik tussen nu en DTRH ook nog tijd heb om iets van mijn ervaringen te delen.

The National, The War on Drugs en nog een Britse groep à la Foals of Kasabian, zoiets zal het waarschijnlijk wel worden. Nog liever zou ik The xx zien, maar ik betwijfel of zij volgend jaar nog zullen touren.

Weer een weekend weg jij, zalig En waar blijft die aankondiging van het nieuwe Arcade Fire album???

The National, The War on Drugs en nog een Britse groep à la Foals of Kasabian, zoiets zal het waarschijnlijk wel worden. Nog liever zou ik The xx zien, maar ik betwijfel of zij volgend jaar nog zullen touren. [/quote]

Denk eerder aan en Placebo, Depeche Mode

Zei ik betrouwbare bron?

Met The National zou ik erg in mijn nopjes zijn, met War On Drugs heb ik (nog) niet zoveel.

Ja, voor €100 kon ik zo'n fijn festival zo dichtbij huis niet laten schieten. Vorig jaar ook prima bevallen, al is het qua ervaring wel totaal anders dan BKS, door alle randactiviteiten die er te vinden zijn. Maar de line-up is wederom fantastisch (in de breedte verslaan ze BKS met gemak), dus ik ga me er met een moordend blokkenschema ook wel vermaken.

Denk eerder aan en Placebo, Depeche Mode [/quote]
Depeche Mode vind ik meer een band voor Pinkpop. En Placebo is hier toch niet populair/bekend genoeg om zo'n festival te kunnen afsluiten? Al zou ik het niet uitsluiten, Beck was het immers vorig jaar ook al.

Kendrick op BKS!

Placebo zou wat mij betreft zeker kunnen (past ook goed in het profiel). Depeche Mode is idd echt te groot voor BKS.

Met The National en The War On Drugs als headliners zou ik alvast zeer gelukkig zijn! Dit jaar kwam het qua datum niet goed uit voor sommigen in mijn social circle, waardoor ik ook maar niet ben gegaan (toch een ietsie pietsie beetje spijt van, als ik het hier allemaal weer lees). Hopelijk speelt dit probleem volgend jaar niet.

Edit: Kendrick op BKS zou geniaal zijn, maar ondertussen is ie er waarschijnlijk ook al net iets te groot voor. Maar wie weet, Arcade Fire en Radiohead naar de Beekse Bergen krijgen is ze dit jaar immers ook gelukt.

Placebo op BKS juich ik zeker toe, en Kendrick uiteraard ook.

Dubbel tweetje.

Voorheen werd er altijd Jupiler geschonken. Ik was juist blij van die bocht af te zijn.

Zondag staat er wat minder op het programma dat mij interesseert. Ik stap dan ook pas rond 15u richting festivalterrein voor het concert van de Noorse powerpopprinses Aurora. Met haar kleine gestalte maar bijzondere stem is ze even schattig als indrukwekkend en weet ze mij moeiteloos een uur lang te boeien. Zo jammer dat ze wegens haar vele gepraat tussendoor het prachtige Conqueror van de setlist moet schrappen. Of had de festivalorganisator hier best wat inschikkelijker mogen zijn en haar vijf minuutjes extra gunnen?

Via een vriend die in de persruimte rondhangt, hoor ik dat er op de Five een surpriseset van Deewee aka de Dewaeles aka Soulwax gepland is. Wij snel daarheen, en dat blijkt een goeie beslissing. Een uur lang feesten - zij het in de brandende zon en op een almaar drukker wordend plein.

Daarna rusten we even uit bij Strand of Oaks. Dit voortkabbelende concert boeit mij weinig. James Blake vind ik al helemaal niks.

Na een uur ongeduldig wachten vooraan bij Radiohead, beginnen Thom Yorke en de zijnen aan de afsluiter van BKS. Ik moet zeggen dat ik lang niet alle albums van Radiohead even fantastisch vind. The Bends, OK Computer en In Rainbows kunnen mij altijd bekoren, maar de rest raakt mij een pak minder. Daardoor ben ik van een groot deel van deze set niet zo onder de indruk. De afstandelijkheid van de muzikanten helpt daar niet bij. Maar al bij al toch genoten en blij dat ik Radiohead voor het eerst in levenden lijve aanschouw.

Niet-muzikale hoogtepunt van de dag: uitpuffen op het strand aan de waterkant met de weekendkrant in de hand.

Dieptepunt: ongelofelijk veel pijn aan de voeten tijdens Radiohead.

Hierbij mijn belevingen van een fantastisch weekend Best Kept!
Sjoerd op Best Kept Secret - Sjoerd's Onafspeellijst - sjoerdsonafspeellijst.weebly.com

ZATERDAG:

Mijn Sleep Cycle app geeft aan dat ik van half 6 tot kwart voor 11 geslapen heb (5:15 uur). Katerig in het zonnetje zitten, douchen en op naar het festival terrein. De rest van mijn vriendengroep zit nog op de camping uit te brakken terwijl ik The Courtneys in tent 5 bekijk en de benodigde vitamines uit mijn smoothie tank. Prima girl bandje waar ik wel eens een plaat van had opgezet, maar nooit helemaal ‘into’ ben geraakt. Dit optreden heeft dat niet veranderd. Allemaal te veel hetzelfde tempo. Froth daarna op stage 5 is al iets beter, maar heeft ook te weinig dynamiek om echt te kunnen boeien. De drummer lijkt bij ieder nummer hetzelfde te spelen. Tijd voor de eerste pintjes. De rij bij de bar van stage 5 blijkt enorm lang, waardoor we langer dan gepland blijven hangen bij Froth.

Vervolgens naar stage 2 om Whitney te zien. Daar aangekomen blijkt het echter enorm druk. We proberen links achterlangs de tent te lopen, maar ook daar loopt het al gauw vast. Van buiten de tent beluisteren we een paar nummers. Vooral wanneer de blazers erbij komen vind ik het genieten. Zonder blijft het wat vlak. De stem van de zanger is live ietwat dun (ook op plaat). ‘Beetje mooi weer muziek’ roept één van mijn vrienden. Precies dat. Fijn toeven, maar gezien het erg heet begon te worden in de zon besloten om verder te gaan. ‘No Woman’ helaas gemist, maar dacht dat ze hem al gespeeld hadden voordat we aankwamen.

Het plan was om naar Honeyblood op stage 5 te lopen, maar de maag won het van de oren. Brabantse worstenbroodjes en een koude grote pils dan maar. Snel terug naar stage 2 want we wilden een goede plek hebben bij Cloud Nothings. Gezien ik de laatste 2 platen maar matig vind (het door Steve Albini geproduceerde Attack on Memory super tof!) wist ik niet zo goed wat te verwachten. Gelukkig hadden de dudes er zin in en werd het vooraan flink moshen op een mix van party punk en noise rock. Hoogtepunt was afsluiter Wasted Days (hun beste nummer) en de circle moshpits waarin in het midden een opblaasbare flamingo het mikpunt van geweld was. Heerlijk los gegaan.

Daarna een aardig gat in ons programma en we besluiten bij te komen op het strand. The Boxer Rebellion bevestigt nogmaals waarom ik het altijd maar een ontzettend saai gebeuren heb gevonden. In de tussentijd praat ik met Cygnus – die enkele van mijn longtime vrienden blijkt te kennen – over muziek, MuMe en zijn jaloersmakend bezoeken aan Primavera Sound. Bizar toeval om zo voor het eerst iemand van deze site te ontmoeten. Ik bezoek deze site al sinds 2004 (voorheen andere nickname), maar ben nooit naar de meet-ups geweest.

Het bier begint ondertussen aardig zijn werk te doen, en we besluiten naar The Wytches te gaan in tent 5. Ik kende het niet maar dit was erg tof! Lekker fuzzy en dansbaar. Gaat in de categorie ‘nader te checken’. Vervolgens ook in tent 5 het optreden waarvoor we een goed plekje wilden: Thurston Moore Group. In 2007 zat ik nog in een ontdekkende Sonic Youth fase en zag ik ze op Lowlands. Helaas viel dat optreden een beetje tegen, maar zonder Ranaldo en Gordon erbij was het op BKS veel beter gelukkig! Met name lange uitgesponnen versies van zijn recente album werden gespeeld. Bezwerend, laagje voor laagje opbouwend, noise uitbarsting hier, solo daar…. Achteloos en meesterlijk. Nu hopen dat ik ooit nog eens een Sonic Youth concert met flink wat jaren 80 materiaal mag zien op dit niveau.

Daarna wachtte het volgende spektakel: Arcade Fire. Dat beloofde op voorhand een hoogtepunt te worden, en dat werd het ook. Na ons langs de waterkant een weg tot halverwege stage 1 te hebben gebaand, was er geen doorkomen meer aan. Gelukkig hadden we voldoende dansruimte, prima zicht en geluid. Vanaf de klanken van Wake Up heb ik dat concert als één grote roes ervaren. Iedereen om mij heen zong keihard mee (oooooh-ooooooooh!), wat voor flink wat kippenvel en verbroedering zorgde. Hoogtepunten bleven voor mij toch wel het oudere werk (Rebellion, Power Out, Tunnels), dansparels als Sprawl II en Reflektor… en de fantastische toegift (Intervention). Puur genieten. Kapot van het dansen en voldaan van alle indrukken keerden we vroeg terug naar de camping om daar lekker te gaan barbecueën en napraten.


ZONDAG:

Zondag is de eerste stop bij Kikagaku Moyo in tent 3. Een sympahtiek Japans quintet dat bestaat uit mannen met lang zwart haar (type androgyn). Het is fijn wakker worden op de rustige psychedelische stukken die (denk ik) beïnvloed zijn door traditionele Japanse muziek (inclusief elektronisch versterkte sitar). Wanneer de heren een versnelling hoger schakelen ontpopt zich toffe mix van noise en bij vlagen Black Mountain-achtige jams. Super vet! Kritische noot: de versnelling hadden ze er net wat vaker in mogen gooien. Over de gehele linie een erg fijne start van de zondag.

Next up is Canshaker Pi in tent 5. Fijne bak herrie, live performance dik in orde. Nergens word ik echter volledig meegesleurd in de muziek. Omdat ik nog niet helemaal wakker en in de party modus ben, of omdat ik de Pavement associatie maar niet kan loslaten? Toch een dikke voldoende voor deze heren. Na wat rondslenteren over het festival en de lunch (nacho’s aan het meer), krijg ik van buiten de tent nog een stukje Zeal & Ardor mee. Unieke combi van metal en blues volgens het boekje. Vreemd vooral. Aardig voor een paar nummers, maar ik hoef er niet meer van te horen. Even chillen in de Casbah (naam blijkbaar geïnspireerd op een nummer van The Clash, had de link zelf niet gelegd) en daarna een goede plek uitzoeken bij Arab Strap.

Ik ken de band alleen van Philophobia, en ben dan ook verbaasd over de beschrijving ‘Mogwai vs. Belle & Sebastian’ in het boekje. Live blijkt dat echter een behoorlijk accurate beschrijving. Post-rock gitaarwerk afgewisseld met mompelende spoken word passages van Aidan Moffat, die met blikjes Kornuit in zijn hand over het podium ijsbeert. Z’n Schotse accent is schitterend en ik zit er vanaf het begin goed in. De sombermans teksten gecombineerd met rudimentaire dance beats doen me grijnzen. Helaas is het tijd voor een pitstop en mijn beurt om bier te halen, waardoor ik ruim een kwartier mis. Bummer, maar voor de rest erg van genoten.

Gegeten moest er ook nog worden, en dat is geen straf op Best Kept Secret. De porties zijn steeds net iets te klein voor een volledige maaltijd, maar hierdoor kun je alleen maar meer verschillende dingen uitproberen. Ideaal eigenlijk. Burgers en een soort tikka masala met couscous werd het deze keer.

Daarna begon het grote ‘op Radiohead wachten’. Ik had opzich nog wel American Football en Thundercat willen checken, maar besloot bij vrienden op het strand te blijven hangen. Toen de massa begon toe te nemen, gingen een aantal vrienden een plekje vooraan zoeken. Ik had niet zo’n zin in die drukte en besloot met enkele vrienden vanaf het strand te kijken. Uiteindelijk vanuit het water al pootje badend (heerlijk verkoelend na een verschroeiend hete dag), genoten van de heerlijk rustige set van Radiohead. Ik stoorde me helemaal niet aan de introverte inslag van het optreden. Het geluid was prachtig en evenzo het perfecte zicht dat ik had op de lichtshow. Bovendien viel er ook genoeg te dansen met o.a. 15 Steps, Idioteque, en enkele nummers van Hail to the Thief. Exit Music was pure magie, Street Spirit werd luidkeels meegezongen en Paranoid Android was de klap op de vuurpijl. Andere hoogtepunten: Pyramid Song, Reckoner, Nude. Mijn eerste keer Radiohead, en ik ben helemaal overtuigd. Toch A Moon Shaped Pool nog maar eens een kans geven (trok me in eerste instantie niet).

Dat gaat niet meer gebeuren, lees Girl In a Band van Kim Gordon. Zij is er meer dan klaar mee.

Vanavond op Nederland 3 van 22.15 tot 01.00 uur, met laatste uur Radiohead.

Ondertussen ergens anders op het forum: Muziek >> MusicMeter Live! >> Beste concerten die je meegemaakt hebt

Dan kan Deb Googe haar plaats mooi innemen

Iemand nog de special op NPO 3 aant kijken? Een week na dato nog steeds kippenvel bij Exit Music...