Die vlieger gaat voor mijn verhaal in ieder geval niet op. Wat mij betreft mag er meer eigenzinnigheid komen; bijvoorbeeld een aantal nummers eens uitbouwen tot een minuut of 10/15 waarbij de boel volledig ontspoord. Heeft een andere user ook weleens geopperd volgens mij. Lijkt me een mooie volgende stap.

Ik zie het meer als een tekortkoming. Een setlist is meer dan een lijst nummers en Radiohead ontbeert vooralsnog de kwaliteit om meer dan dat te bieden. Tenzij het een bewuste keuze is natuurlijk. Dan kun je het eigenzinnig noemen.

Sorry nog daarvoor!

En radiohead was voor mij perfect. Heerlijk gevarieerde setlist (vooral het stuk Exit Music - Bodysnatchers - Street Spirit) en prachtige uitvoeringen van de nummers. Had zelfs niet door dat ze vroeger gestopt waren. Stond met m'n mond vol tanden na het nekschot dat There There was. Wat een optreden. Voor mij moesten ze niet eigenzinnig doen, deden ze ook niet.

Best Kept Secret 2017 (5e editie)

Goh, wat had ik er weer een zin in dit jaar. Vorig jaar heb ik het eerste gedeelte gemist, waaronder The Slow Show en Diive, omdat we voor het parkeerterrein een ruime 2 uur in de file stonden. En ondanks dat ik dit jaar pas vanaf Agnes Obel (18.35) aanwezig wilde zijn, had ik toch besloten met de trein en de pendelbus te komen vanuit Nijmegen. Om 13:00 stond ik in de rij, om 13:45 kon ik mijn tent gaan opzetten en daarmee had ik meteen de langste rij van het festival weer gehad. Het was, zoals vooraf aangekondigd, even iets anders geregeld met de camping (we moesten ineens de snelweg over met de brug) maar ondanks dat onze groep baalde dat we de traditie van camping Kafferbuffel niet voort konden zetten, was onze plek op camping B toch ook een mooi, dicht bij het water en ook een stuk dichter bij het terrein voor mijn gevoel. Daar nog even rustig een croissantje en een sapje nuttigen, waarmee ik ook meteen weer kon wennen aan de festivalprijzen.

Nadat de hele groep was gearriveerd gingen we eens rustig het terrein op. Eerst maar eens op verkenningstocht. Stage 5 kom je dan als eerste tegen, en wat is die in de loop van de jaren gegroeid, tot dit jaar een volwaardig podium dat qua grootte niet meer onderdoet voor de 2. Dan langs stage 3, die ook weer wat veranderd is t.o.v. die hooischuur van vorig jaar maar ik voelde me wel weer meteen thuis in het inmiddels zo bekende Best Kept Secret-sfeertje. Deze kan ik het best omschrijven als rustig en beschaafd, en voor mij een treffen met allerlei bekenden, kennissen en andersoortige mensen die ik ken (dat klinkt wel heel popie-jopie, sorry). Helaas heb ik daardoor dan ook de MuMe-meeting gemist, maar goed volgende keer wellicht beter. Verder ben ik als vegetariër hier erg in mijn nopjes met het aanbod van spijzen en kan ik enorm genieten van de omgeving. Nog een aantal pluspunten van mijn kant: het was met het retoursysteem van de bekertjes weer enorm schoon op het terrein, alsmede op de toiletten, zelden zo schoon gezien op een festival. Mijn complimenten. En het weer. Volgens mij ook een unicum op BKS, het hele weekend droog en heel veel zon! Aan de andere kant maakte die droogte er een hele stoffige bedoening van, en was ik (wellicht ook daardoor) het gehele festival vrij schor. Maar dat mocht de pret absoluut niet drukken.

Dan naar de muziek.

Vrijdag
Agnes Obel gaf een mooi meeslepend optreden, helaas stonden wij wat te ver weg om er echt in mee te gaan. Voor mijn gevoel dan ook niet echt geschikt voor overdag op het hoofdpodium, maar 3 of 4 jaar geleden in de tent was het geroezemoes luider dan haar muziek, dus wat dan wel de beste setting is op een festival weet ik ook niet, want intiemer (lees: kleiner) daar is de act dan weer te bekend voor, zeker in deze lineup. Daarna door naar Millionaire. Het was alweer erg druk en toen wist ik weer: je moet voor de drukte uit lopen als je ergens een optreden goed mee wil pakken want anders is de stroom van 1 naar 2 en vice versa niet te doen. Toch achteraan de tent ingelopen en dit was een fijn, strak en stevig optreden, precies wat ik ervan had verwacht. Even gegeten, een nummer gezongen bij de karaoke van het briljant bedachte Tokyo Hill (voor zover dat ging met mijn schorre stem) en daarna dus op tijd gaan staan voor King Gizzard. Wat een energie, wat een band! Geweldige festivalmuziek, die na het eerste nummer Rattle Snake pas echt goed loskwam. Twee drummers, meerstemmige zang, een hoop tempowisselingen en een een heerlijk stevig rockgeluid. Ik heb erg genoten, wat een show! Daarna nog wat Kremlin Discodansjes gedaan, rondslenteren en nog wat eten en drinken, waarna de inmiddels 30ers die wij zijn rustig weer richting camping gingen om ons op te maken voor zaterdag.

Zaterdag
Zaterdag wilde ik heel graag bij Kim Janssen zijn. Ik werd om 9:30 de tent uitgebrand door de zon, dus dat was geen probleem. Toch ben ik zelden zo lekker wakker geworden als bij Kim Janssen. Wat een schitterend harmonisch concert, en tot tweemaal toe tot tranen geroerd door eerst 'Dynasty' (de opener van het concert) en later nog het magistrale, ingetogen 'Bottle Rockets'. Daarna weer eens lekker rondgelopen, hier en daar een liedje meegepakt en wat gegeten, om daarna vooraan te gaan staan bij Thomas Dybdahl. Ook weer een erg fijn optreden van deze Noorse charismaat, die ondanks de hitte het meerendeel van de mensen (in ieder geval waar ik stond) met de voetjes van de vloer kreeg. Hoogtepunt van de set was voor mij toch wel het nummer 'But We Did', erg meeslepend!

Het gevolg van ergens vooraan staan en dat optreden afkijken is dan dat je bij het volgende optreden weer een heel eind naar achteren staat. Zo dus ook bij The Boxer Rebellion, die (wellicht mede daardoor) een wat matte indruk op mij maakte. Daarna was ik van plan naar Wild Beasts te gaan, maar kreeg dit keer niemand mee en besloot dus bij de groep te blijven. Die waren niet zo bekend met alle bands, maar gelukkig konden we wel naar Thurston Moore. Wat een topoptreden, echt heel meeslepend. Dit had ik echt niet willen missen, en aan de andere reacties hier te lezen was ik niet de enige.

Dat had dus wel weer als resultaat dat ik een stuk naar achteren stond bij Arcade Fire. En hoe goed de muziek dan ook is of mag zijn (ik ken ze verder niet echt), ik kreeg het toch minder mee. Ook omdat er ineens allerlei mensen aan mij voorgesteld moesten worden. Ik kan dit optreden dan ook niet goed beoordelen, maar hoorde toch wel dat ze een goede sfeer neerzetten voor op een festival.

Na Arcade Fire vond ik het tijd voor STUFF., maar toen we daar eenmaal waren was er niemand voor in de stemming (mezelf incluis) dus zijn we doorgelopen naar 5, even daar gezeten en toen weer terug naar 3 voor Joy Orbison. Die zette een puike dansset neer en de stemming was geweldig aldaar. Ik viel om ongeveer 4:00 blij maar gesloopt in slaap.

Zondag
Deze dag waren er eigenlijk maar 3 dingen die ik wilde zien. De eerste daarvan was Kaleo, waarvoor we in de brandende zon vooraan stonden. Ik vond het echt genieten, de rauwe stem van de zanger, de gierende akkoorden en ijzersterke songs als 'Way Down We Go' en 'No Good' pasten voor mij perfect bij het weer. Alleen jammer dat ze 10 minuten later begonnen en 2 minuten later eindigden, waardoor er in de resterende 38 minuten niet veel ruimte overbleef voor afwisseling.

De volgende die ik wilde zien was, zoals hier al eerder aangekondigd, American Football. Dat was de eerste echte tegenvaller dit festival. Waar ik ze op cd nog een erg fijn en relaxt geluid vond hebben, hadden ze nu een wat slapper geluid, was de zanger niet bij stem en miste de gitarist ook zoveel noten dat het me begon te storen. Daar zijn we dan ook na een nummer of 5 weggelopen om dan maar een goede plek te krijgen voor de derde artiest die we graag wilden zien die dag.

Ik had Radiohead nog nooit live gezien dus dit was voor mij de ontgroening. Ik vond het een prachtig optreden, erg meeslepend (ook door de magnifieke visuals) en indrukwekkend. Vooral hoe ze bij Exit Music het hele veld stil kregen. Maar ook de meer uptempo nummers kwamen erg goed uit de verf. Maar vooral Paranoid Android, hun wat mij betreft beste nummer en eentje die zo bovenaan in de top 2000 had kunnen staan wat mij betreft, was een schitterend hoogtepunt van het festival. Zonde, dat ze zo weinig interactie met het publiek aangingen en ook 20/25 minuten eerder klaar waren dan op de programmering stond aangegeven, waardoor het heel abrupt was afgelopen.

Daarna nog een nachtje blijven slapen aldaar, om daarna weer het treintje naar Nijmegen te pakken. Al met al heel geslaagd.

Overall cijfer BKS: 8,5

Top 10:
1. Kim Janssen
2. Radiohead
3. King Gizzard
4. Thomas Dybdahl
5. Kaleo
6. Thurston Moore
7. Millionaire
8. Pita Gyros van Vleesch Noch Visch
9. Joy Orbison
10. Tokyo Hill

Wat betreft dat eerste heb je wel gelijk, al heb ik me daar echt niet gestoord. Moest eigenlijk wel gniffelen aan die halve interacties soms waar Thom wat onzin uitkraamde.

Wat betreft die 2,5 uur spelen. Dit is iets wat je de organisatie aan moet rekenen. BKS wilde dat Radiohead 2,5 uur zou spelen daarom stond het ook zo in het programmaboekje. Echter speelt Radiohead al de gehele tour ongeveer deze tijd (iets meer dan 2 uur) en was het ook de lengte van mijn vorige twee optredens van Radiohead. Dus dit is iets wat de organisatie van Best Kept Secret wilde, maar Radiohead zelf niet. En dat is dus niet gecommuniceerd door de organisatie. Wel vervelend, want zag meerderen een beetje teleurgesteld zijn, terwijl ik eigenlijk al wel verwacht had dat ze de volle twee en een half uur niet zouden volspelen.

Ja, ik stond ook te kijken van die 2,5u in het programmaboekje, aangezien Radiohead vrijwel altijd rond de 2 uur speelt. Was ook een beetje een (de enige) teleurstelling, aangezien ik na Paranoid Android bier ging halen, in de veronderstelling nog ruim een half uur concert tegoed te hebben, om terug te komen toen het concert praktisch afgelopen was. Had zelf ook nog wel Burn The Witch en Karma Police aan het einde verwacht.

Voor wat betreft de keuze van setlist, dat verschilt heel erg per persoon. Ik was juist erg blij met de keuzes. Vooraf zei ik nog dat ik heel erg hoopte dat ze Climbing up the Walls en All I Need zouden spelen, aangezien ik die nog nooit live had gezien, dus na 3 kwartier was ik alweer voorzien. Het drieluik Exit Music-Bodysnatchers-Street Spirit was geniaal en andere persoonlijke favorieten als Idioteque, Everything in Its Right Place, Paranoid Android en There There werden gespeeld, al spelen ze die meestal wel. Tuurlijk kan nog genoeg nummers noemen, die ik graag live had gezien, maar dat is het euvel van een zo'n sterk oeuvre hebben als Radiohead. Het gebrek aan interactie is juist heel typerend voor Radiohead en stoort mij eerlijk gezegd niet, zeker niet als het gespeelde zo sterk is als afgelopen zondag.

@Ploppesteksel: ik was in 2013 op Dour, toen viel het wel mee op de donderdag en vrijdag, maar in het weekend leken er veel dagjesmensen te zijn, wiens enige doel het leek om zo hard te gaan op de keta dat ze zich alleen nog horizontaal voort konden bewegen en daarmee vrij irritant waren. Nog te zwijgen van het feit dat mijn zonnebril van mijn hoofd is gejat en mijn bier meerdere keren uit mijn hand is geslagen/gejat.

Ik had sowieso stellig het idee dat de meeste optredens die ik bezocht aan de ruime kant waren ingepland. Vaak was het optreden al afgelopen terwijl er nog tien tot vijftien minuten ruimte was in de programmering (in het boekje althans). Geen idee of dat bewust zo gedaan is.

Aangezien ik het meeste in 5 ben een echt stage 5 lijstje met een uitstapje naar 1 en 3, ik hou van die rauwe bandjes die alles geven in hun optreden.
Radiohead maakte ook bij mij het meeste indruk met de 3 nummers van OK Computer.
Sprawl II is een alltime favoriet en die hoorde ik voor het eerst live, heerlijk.

1 Arcade Fire
2 Caneshaker Pi
3 Mystery Lights (rare programmering tegelijk met King Gizzard)
4 Radiohead
5 Cigarettes after Sex
6 The Homesick,
7 Honey Blood
8 Iguna Death Cult
9 The Parrots
10 Mannequin Pussy

En leuk om Maarten, Geert, Jan, Eddy en Dance lover weer een hand te schudden

Ja dat idee had ik ook, James Blake trad maar 50 minuten op. Mannequin Pussy maakte het al helemaal bont en ragde de nummers er binnen 20 minuten doorheen terwijl ze voor 45 minuten stonden ingepland.

Helemaal eens hiermee. Mensen kunnen er wat mij betreft niet genoeg op gewezen worden. Festivals zijn voor iedereen het fijnste als we allemaal rekening met elkaar houden. Je gaat niet als een zoutzak vooraan staan bij optreden X omdat je alvast een mooi plekje wilt bemachtigen voor het volgende optreden.

De meeste praters weten ook wel dat ze niet zo netjes bezig zijn als ze op luid volume blijven doorpraten. Helaas is dit een euvel wat maar moeilijk uit te bannen is, aangezien veel bezoekers alles tegelijk willen beleven. Zoveel mogelijk concerten meemaken, bijpraten met alle vrienden en tegelijkertijd ook nog even alles real time delen op social media. Dit werd door Peter Zantingh in het NRC treffend omschreven:
Arcade Fire zorgt voor een subtiele triomf op BKS - NRC - google.nl

Niet meedansen en intens een concert beleven sluiten elkaar toch niet uit? Stilstaand kan je net zo goed aandachtig met muziek bezig zijn. En wb rekening houden met elkaar, dat argument valt om te draaien: mensen die meer dan met het concert bezig zijn met dansen en vooral of ze wel gaaf dansen en of andere mensen wel doorhebben hoe gaaf ze dansen - daar heb je er genoeg van, en die zijn nogal hinderlijk. Ook daar zou wmb gelden: dans als je wil dansen, dans niet als je niet wil dansen.
Mensen die wel aanwezig zijn bij, maar niet bezig zijn met concerten zijn hinderlijk, maar aandachtig een concert meemaken kan (lijkt mij) zowel dansend als niet-dansend.

Om het met de woorden van TC Matic te zeggen: "If You Wanna Dance, Dance, If You Don't, Don't" .

Het was een relaxte en gezellige editie, waarbij vooral de 'kleine namen' de meeste indruk maakten. Radiohead was tof, maar ik heb ze veel beter meegemaakt. Daar komt nog bij dat de nieuwere albums minder in de smaak vallen.

Mijn top 5, in willekeurige volgorde:

Tall Heights
Millionaire
Whitney
Marlon Williams
Her

Wederom heel accuraat, Masimo.

Volgens mij heb ik het initieel wat sterk verwoord en wordt mijn gedachte nu jammerlijk op een veel te ongenuanceerde manier geïnterpreteerd, o.a. door Mjuman in het 'Uitschrijven'-topic. Bij dezen voor een laatste keer: het maakt me niet uit of je nu danst of niet, maar zeker als je vooraan staat bij een concert hoor je - mijns inziens - wél op z'n minst respect te tonen voor de artiest. Dat gebeurde zeker niet altijd: erg luid praten, niet eens naar de artiest kijken, helemaal niet applaudisseren enz.
Een gebrek aan respect was er niet bij Radiohead; daar was het eerder een persoonlijk gemis aan sfeer terwijl ik relatief dicht bij het podium stond, samen met behoorlijk wat mensen die al van voor James Blake z'n optreden wachtten op Thom en de zijnen.
Voilà, c'est ça.

Voor de 4e keer naar BKS en het was weer geweldig. Ten opzichte van vorig jaar is de opzet van het terrein en het parkeren verbeterd. Geen file's bij het parkeren of het bestellen van een drankje. Meer eettentjes en beter verspreid over het terrein. Wat betreft de muziek was de zondag voor mij het beste met Ry X, Arab Strap, Soulwax en Radiohead.
Zaterdag vooral genoten van Arcade Fire, ondanks irritante Belgische kinderen die er een privé feestje van maken en iedereen omver duwen. Ook Her was een onverwacht hoogtepunt. En natuurlijk onze Kim Jansen. Wat tegenviel was the Amazons en Kaleo. Sowieso blijft het vullen van podium 1 met geschikte artiesten lastig. Overdag valt het meestal tegen..... . Ook Wild Beasts viel me erg tegen ten opzichte van de twee eerdere concerten. Ik heb sowieso niet veel met het laatste album...

Wat ik nog weinig terug hoor is hoe geweldig Soulwax live is. Wat een belevenis met 3 drummers op het podium. Ik was echt compleet kapot van het springen en dansen en kon goed bijkomen bij Radiohead

Het is maar de vraag of dit verkeerd is gecommuniceerd door de organisatie of dat Radiohead zich op enige moment bedacht heeft en iets meer dan 2 uur wel genoeg vond.

Best Kept Secret heeft tot 3x toe vermeld dat Radiohead een extra lange set wilde spelen en dat ze hiervoor de ruimte kregen. Op de Facebookpagina en twee keer bij monde van Robert Swarts (festivaldirecteur) in interviews. Dan heeft hij de intenties van Radiohead ofwel verkeerd geïnterpreteerd of de band had gewoon geen zin om de tijd vol te maken.


Best Kept Secret-festival: "Radiohead mag gerust 2,5 uur spelen" | interview | De Morgen - demorgen.be


http://www.bd.nl/hilvarenbeek/festivalbazen-blij-met-grote-bands-in-kleine-hilvarenbeek-yes-we-did-it~ae1f9dcd/

Ik vind het persoonlijk een behoorlijk zwaktebod van Radiohead dat ze op een festival de grootste crowdpleasers vrijwel allemaal achterwege laten. Ze weten dat de festivalweide lang niet alleen maar bestaat uit diehard fans, in tegenstelling tot de concerttour van afgelopen jaar. Dan mag je wel wat meer feeling hebben met je publiek en moet je er eigenlijk van het rijtje Karma Police - Creep - Fake Plastic Trees - No Surprises - My Iron Lung - Burn the Witch wel een aantal spelen. Had prima gekund in de beschikbare tijd.

Nu speelden ze in de plaats een hoop minder toegankelijke nummers zoals The Gloaming, Myxomatosis, Bloom, Separator en Desert Island Disk. Hoeveel mensen zouden deze nummers bij hun absolute favorieten hebben staan?

Het is goed dat grote bands kunnen variëren met hun setlist, maar Radiohead slaat er wat mij betreft veel te ver in door. Bewaar zo'n introverte setlist lekker voor een theatershow, komt daar veel beter tot z'n recht.

Hoe het wél kan bewees Arcade Fire door alle publieksfavorieten te spelen en af te sluiten met fan favorite Intervention (wat niemand meer had verwacht), met het risico de tijd te overschrijden (Butler: ‘We might get cut off’). Een nummer dat dus een daadwerkelijke toegift was.

Op Best Kept Secret zitten juist wel de meest diehard muziekliefhebbers. Dat ze die crowdpleasers maar voor een Werchter of Pinkpop laten. Mijn mening.

Dat eerste is zeker waar, maar je kan van de meeste diehard muziekliefhebbers toch ook niet verwachten dat ze de minder bekende (en in mijn ogen ook kwalitatieve mindere) albumtracks van Radiohead allemaal zullen smaken? (als ze die al kennen). Je zag het ook wel aan publieksrespons die behoorlijk tam was.

Geluid en uitvoering naderen allebei de perfectie, maar het waren gewoon niet de nummers waar de meerderheid van het publiek op had gehoopt.

Nja, ik had wel een beetje verwacht dat het een vrij gevarieerde setlist ging zijn. Gelukkig waren er met Exit Music en Street Spirit ook wel twee ultieme crowdpleasers aanwezig, dat waren wel de ultieme hoogtepunten van het optreden, samen met There There. Vandaar dat ik het wel OK vond om het optreden te stoppen op een hoogtepunt. Ook griezelig was toen ik tegen m'n maat naast mij zij: "hoe zalig zou het zijn als ze Let Down zouden spelen?" Twee keer raden welk nummer volgde...

Dat had ik na Climbing up the Walls, toen zei ik tegen een vriend: 'nu All I Need nog' en even later...

Verder snap ik Gretz' punt wel, maar persoonlijk ben ik erg blij dat Creep, Fake Plastic Trees en No Surprises niet gespeeld werden, aangezien ik dat maar matige nummers vind. The Gloaming vind ik daarentegen live een vette combi met The Numbers (speelden ze vorig jaar in HMH ook al zo), Myxomatosis is een persoonlijke favoriet van een imo onderschat album en Bloom vind ik op zichzelf niet een bijster interessant nummer, maar paste goed in de set. Enkel Separator en Desert Island Disk hadden van mij niet per se gehoeven, rest was wat mij betreft allemaal raak. Als ze het overgebleven half uurtje hadden gevuld met Burn The Witch, Karma Police, The National Anthem, House of Cards en You and Whose Army (dat helaas wel op oorspronkelijke setlist stond ipv Lotus Flower), was het zo'n beetje mijn ideale Radiohead-setlist geweest.

Edit: had misschien ook nog wel I Promise verwacht, aangezien die net uit is, maar echt gemist heb ik die niet.

Zoals ik al eerder melde

Ik ben geen fan van het latere werk (vanaf in Rainbows). En meerdere die ik heb gesproken ook niet. Ondanks dat de set zeer goed en visueel is neergezet, en Exit Music geweldig klonk en mijn all time favoriet Let Down Is gespeeld had ik liever een festival set gehoord. Radiohead in de GelreDome 2003 is het beste concert voor mij ever, maar inderdaad dat was een andere tijd.

Vandaag in Dublin weer deze gave setlist Radiohead Concert Setlist at 3Arena, Dublin on June 20, 2017 | setlist.fm

The National Anthem en No Surprises hadden het voor mij nóg beter gemaakt. En Backdrifts... En Weird Fishes. En Lucky. En Just. En My Iron Lung. En Give Up The Ghost. Verder was ik heel blij met Separator en Myxomatosis: beiden favoriet hier! Die laatstgenoemde zit in mijn top 5 Radioheadnummers. Heerlijk toch dat een band geen vaste setlist heeft.

Weinig interactie vind ik best prima. De pauzes mogen inderdaad minder lang, maar ze wisselden ook ontzettend vaak van instrument en daar kruipt nu eenmaal tijd in. Denk ik.

Lucky inderdaad, had die wel verwacht Oh, we kunnen wel blijven doorgaan.

Het was legendarischer geworden als ze deze hadden gespeeld op BKS.

Fake Plastic Trees
The National Anthem
No Surprises
Present Tense
How to Disappear Completely
Let Down

Maar ook daar geen Karma Police en Burn the Witch, toch wel verrassend. En ook geen Exit Music, Street Spirit en Climbing up the Walls, 3 vd hoogtepunten van zondag...

Eigenlijk is Radiohead ook een band die je vaker moet zien mocht je al je favorieten een keer willen horen. Ik heb ze nu inmiddels 3x gezien en over die 3 gehele liveshows heen heb ik toch wel het grootste deel van mijn favorieten kunnen meemaken.

De eerste keer was in 2012 in de Ziggo Dome waar ze You and Whose Army?, Karma Police, Lucky en How to Disappear Completely speelden. (plus heel veel mooi King of Limbs materiaal, die ze nu niet meer snel spelen). In 2016 in Spanje op Primavera speelden ze o.a. Burn the Witch, Talk Show Host, National Anthem, No Surprises, Weird Fishes, Pyramid Song en Creep (!!!) speelden.

En nu ik ze op Best Kept Secret heb gezien kan ik er ook weer nummers als Climbing Up the Walls, Let Down, All I Need en natuurlijk Exit Music bijschrijven.

Enige wat ik nog niet heb gezien aan de echte klassiekers zijn Fake Plastic Trees, welke ik toch maar matig vind en Jigsaw Falling Into Place, maar die spelen dan ook bijna nooit. Wellicht komt die nog wel als ik ze voor een vierde keer ga zien, wat vast nog wel zal gebeuren.

Uiteindelijk kunnen wij als fans wel denken dat we kunnen bepalen wat de juiste nummers zijn om te spelen, maar gelukkig bepaalt de band dat (hoop ik) nog altijd zelf. En dat is maar goed ook.

In niet-Radioheadgerelateerd nieuws: ik heb nog steeds last van fantoompolsbandje.

Best Kept Secret 2017:

VRIJDAG:
Amber Arcades: Fuzzy gitaarmuziek zoals dat dan heet. Ik was al fan geworden in AB (voorprogramma van Grandaddy daar). Kwalitatieve opener waarvan ik het bloedmooie en intense "Can't Say That We Tried" in de aandacht blijf zetten.

Hundred Waters: Vrij ingenieus zonder meer. Haar pianospel maakte ook indruk zeg! Maar daardoor is het ook geen makkelijke muziek om echt goed in te komen als je het niet kent. Check het oudje "Thistle" dat wat aan Björk doet denken en steengoed is. (maar niet speelde).

Agnes Obel: Pure klasse en artistieke verfijning op de main stage (aan het water)! Natuurlijk werken klassieke instrumenten daar. Zelfs meer. Stop met die misvatting

Millionaire: Zo hard en zo goed. Moet ik eigelijk absoluut in beter omstandigheden nog eens zien want ik stond aan de zijkant van tent.

Metronomy: Een absolute voltreffer op de ONE. Ik liep toen jammergenoeg alleen rond (de 1ste dag is het altijd wat zoeken hoe afspreken ), maar zag heel wat mensen dansen en feesten. Een wat onderschatte band die ondertussen een gevestigde waarde is geworden.

Jenny Hval: Laat ons wel wezen. Hval is een artieste in de ware zin van het woord. Helaas ligt dan live de nadruk op de performance. Wat dan niet gesnapt wordt (begrijpelijk) terwijl ze dat eigelijk helemaal niet nodig heeft. "The Great Undressing", "Conceptual Romance" zijn fantastische hypnotiserende singles. Haar zang is bij momenten ook zo bijzonder goed. Zij had in de FIVE moeten staan. Toffe tent waar mensen nog iets meer voor de muziek komen en niet eens efkes passeren en komen babbelen. Jammergenoeg zal dit herinnerd worden als meest arty farty-concert van deze editie en met voorsprong

Run The Jewels/FOUR: Retestrak en steengoed in zijn genre. Geen nieuws gezien ik ze in de AB al zag. Maar toen kreeg ik een sms van stardust_be dat er een feestje was in de FOUR. Ik twijfelde niet, was de moment.

The Japanese House/Weval: Zeker wel ok, The Japanese House maar het geluid stond niet goed..en dan kreeg ik weer een sms van enkele vrienden dat ze bij Weval stonden. Nog kort op kunnen dansen, te kort. Nederlands maar topklasse in electronica-land. Lekker organisch zoals Caribou, daar hou ik van.

ZATERDAG:
Wildes: Uiteindelijk krijg je het échte festivalgevoel pas als je 1 nacht slécht geslapen hebt. Als die eerste groep je dan meteen "happy" stemt, dan is dat fijn. Trekt een beetje op Daughter maar als het zo mooi is, who fuckin' cares? Aangename ontdekking.

Andy Shauf: Ik noemde het "behangmuziek" maar dan op een positieve manier Ideaal bij bbq's en bijzonder smaakvol. Klarinetten in popmuziek hadden we ook nog niet zo vaak gehoord.

Whitney: Quasi ogenblikkelijk viel me op wat een geweldige stem die zanger-drummer heeft. Het is moeilijk om hier kritiek op te hebben. Ideale muziek voor op een festival. Luchtig, sixties-vibe en gewoon erg goed.

Cigarettes After Sex (sessie): "Your Lips, My Lips, Apocalypse". Wat moet ik hier nog over zeggen? 1 van de meest gevoelige, intieme, relaxte, dreamy songs aller tijden. Dit IS het gewoon

Cloud Nothings: Over het algemeen neigt het te veel naar punkrock-toestanden, iets waar ik al zo lang over heen ben, maar ik had wel verwacht dat "Wasted Days" de afsluiter was. Een moshpit waarin alle energie loskwam.

Mitski: Die speelde in de FIVE (een eind verder), ik moest nog effe bekomen van de moshpit waar ik heel effe had in meegedaan én de batterij van mijn gsm was bijna op. Gelukkig kwam ik Gretz tegen bij Mitski voor een powerbank Dit maar om te zeggen dat ik niet zo veel meegepikt heb van Mitski maar toch genoeg om te concluderen dat haar 2 singletjes wel erg tof zijn,dat de dame een stoere indruk maakte, en dat de korte solo gitaarstukjes op het einde cool waren

Wild Beasts: Gracieus. Soms volstaat een adjectief. Eindelijk gezien..
Dan was er het anthem Budapest van Ezra (ik ga daar heen in juli dus toepasselijk,hehe). Dan was er de vlag van Gretz en dan was er

Arcade Fire: Top. Joie de vivre.

STUFF. : Moe, red bull zuipen om het nog een beetje vol te houden. 1 woord: Electronic sax! Die overheerst hier nog geen klein beetje Op Gent Jazz zie ik deze Belgische toppers in beter (langere set) en vooral fittere omstandigheden.