Jangle Heaven ipv Town
B side ook erg mooi id.

9,7

CRE034: JC Brouchard with Biff Bang Pow! - Someone Stole My Wheels (1986)

En weer een single van Biff Bang Pow! McGee bleef geloof houden in zijn eigen bandje en hoewel het niveau van Creation inmiddels erg hoog is, valt deze single zeker niet uit de toon. Het is een samenwerking met Fransman JC Brouchard, die de Franse tak van Creation bestierde en door McGee omschreven werd als 'the greatest Frenchman since Napoleon' Op de volgende single zou McGee met Biff Bang Pow! een eerbetoon brengen aan deze Fransman, die onlangs nog een boek schreef over Felt trouwens.
Someone Stole My Wheels is net als hun vorige singles weer een heerlijk nummertje, nét niet speciaal genoeg om echt achter deze band aan te gaan wat mij betreft, maar erg fijn om te horen is hij zeker wel weer.
La la la la la la la!

8,2

https://img.discogs.com/O4OC-WD0XO93VkXD9DmZ4mMtaJk=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-2527890-1324665122.jpeg.jpg

Wel aardig, maar mij net wat te sloppy.
B sides Sunny Days en vooral It Makes You Scared zijn net wat lekkerder, ruiger ook.
Mooi van Felt

7,5

CRE035: Slaughter Joe - She's So out of Touch (1986)

En ook Slaughter Joe, mede-oprichter van Creation Records, mag nog een 2e single uitbrengen op het label en je moet zeggen dat hij en McGee geen onverdienstelijke muzikanten zijn .
De A side begint met heerlijke belletjes en vervolgens komt er een fijne jangly en shimmer-y gitaartapijt op de achtergrond en als toetje een mooie en zachte trompet. Een heerlijke laidback song die me een beetje Tindersticks-y of Tom Waits feel geeft qua goeie luiheid en rommeligheid en misschien ook wel door de wat onverstaanbare zang. Een onverwacht mooie song wat mij betreft

B side The Lonesome Death of Thurston Moore is ook wel een aardige song. Joe doet zijn best SY gitaren na te doen en gooit er zelf een gruizig Gunclub-sausje overheen.

Op de 12" staat nog de traditional I Know You Rider, ook weer een goeie song, dit is meer 60s/70s psychedelica-oriented.

8,7 voor de titeltrack!

https://img.discogs.com/Dx_GlYJIqezeKZKJn4XxBpCs0Zg=/fit-in/250x247/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-2522368-1304666051.jpeg.jpg

Ja, prachtige ontdekking inderdaad!
Gaan we binnenkort ook zien in 1986!

8,8

Tussenstand:

1. Felt - Rain of Crystal Spires 9,80
2. Felt - Ballad of the Band 9,75
3. The Weather Prophets - Almost Prayed 9,60
4. Nikki Sudden & the Jacobites - Jangle Town 9,60
5. The Jesus and Mary Chain - Upside Down 9,45
6. The Bodines - Therese 9,30
7. The Weather Prophets - Naked as the Day You Were Born 9,25
8. The Jasmine Minks - Cold Heart 9,15
9. The Loft - Up The Hill And Down The Slope 9,05
10. The Loft - Why Does the Rain 8,95

11. Meat Whiplash - Don't Slip Up 8,90
12. The Bodines - Heard It All 8,85
13. The Pastels - I'm Alright With You 8,80
14. The Pastels - Million Tears 8,75
15. Slaughter Joe - She's So out of Touch 8,75
16. The Pastels - Something Going On 8,65
17. The Jasmine Minks - Think! 8,60
18. Primal Scream - Crystal Crescent 8,60
19. The Bodines - God Bless 8,40
20. The Revolving Paint Dream - Flowers in the Sky 8,40

21. Biff Bang Pow- Love's Going Out of Fashion 8,40
22. The Jasmine Minks - What's Happening 8,15
23. The Jasmine Minks - Where The Traffic Goes 8,10
24. Primal Scream - All Fall Down 8,10
25. Biff Bang Pow! - 50 Years of Fun 7,95
26. Biff Bang Pow! - There Must Be a Better Life 7,85
27. JC Brouchard with Biff Bang Pow! - Someone Stole My Wheels 7,85
28. The X-Men - Spiral Girl 7,75
29. Slaughter Joe - I'll Follow You Down 7,65
30. Les Zarjaz - One Charmyng Nyte 7,20

31. The Moodists - Justice and Money Too 7,00
32. The X-Men - Do The Ghost 6,55
33. Five Go Down to the Sea - Singing in Braille 6,45
34. The Legend! - '73 in '83 6,15
35. The Legend! - Destroys the Blues 3,50

CRE036: Phil Wilson - Waiting for a Change (1987)

We zijn in 1987 aanbeland en starten met een single van Phil Wilson. Wie zegt u? Nou, Phil is toch best een "bekende" naam. Hij richtte in 1983 het Londense indiepopbandje June Brides op. Geïnspireerd door Postcard's Josef K en punkbands als The Buzzcocks werd hun gitaarpop met viola en trompet een stepping stone voor veel andere bands later.
Alan McGee liet ze een aantal keer optreden in zijn "Living Room", maar tekende ze niet, omdat hij dat te obvious zou vinden. Jammer wel! Op een ander label brachten ze 2 singles uit: In the Rain en Every Conversation (de latere comp. met June Brides en Phil Wilson songs heet ook naar die 2e single) uit 1984, geproduceerd door "Slaughter" Joe Foster. Vervolgens ging hun minialbum rechtsstreeks naar de nr. 1 plek in de indiecharts en toerden ze met The Smiths. Ze weigerden deelname aan de C86 tape want ze wilden niet pigeonholed worden. In 1986 was hun toenmalige label en de pers niet meer geïnteresseerd in June Brides, waarna Phil solo ging bij Creation. June Brides is trouwens de favoriete band van Dave Eggers en hij schreef zelfs liner notes bij een album waar verschillende bands covers deden van June Brides' songs, waaronder The Legend!

Dit is de eerste single van Phil en het is meteen een mooie. Een lekkere uptempo folksy en country-achtige track met fijn gitaarwerk en van alles en nog wat in deze heel vrolijkmakende en fijn drukke song. Vooral die heerlijke steelgitaar, daar ben ik sowieso een sucker voor . Er doen trouwens 3 leden van The Triffids mee op deze song.

B side Even Now is helemaal zalig, deze moet je gewoon horen, verder weinig woorden aan vuil maken, behalve dat t me een 50s sfeertje geeft en weer die heerlijke steelgitaar, bliss

De 2 b sides van de 12" heb ik niet kunnen vinden helaas.

8,9 voor Waiting!

https://img.discogs.com/LLBBeJm2b-f7b4yRp7mR8aZWjc0=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-1456874-1221198103.jpeg.jpg

Perfect voorbeeld van waar de A- en B-side omgewisseld hadden moeten worden.
Change is zeker leuke song, maar Even Now steelt de show hier, past ook beter in de tijd vind ik.

8,0 voor Change, Even Now een punt hoger!

CRE037: Murderers, the Hope of Women (1986)

Momus, de artiestennaam voor Nick Currie, maakt zijn debuut als solo-artiest op Creation. Hij zat hiervoor in The Happy Family, samen met onder andere de gitarist van Josef K. Waar die band nog een typisch early 80s post-punk-sfeertje heeft, is Momus solo een heel andere cup of tea. Hij vindt zichzelf hier opnieuw uit als een akoestische gitaar spelende minstrel. En de muziek klinkt daardoor tijdloos. Zijn prachtige solo- debuutalbum Circus Maximus verscheen eerder in 1986 en is in dezelfde stijl als deze single. Een zeer onderschat, en ook prolific artiest overigens, want hij heeft inmiddels meer dan 25 albums op zijn naam staan. Later zou hij muzikaal meer richting synthpop en artpop gaan, maar hij begon dus met alleen zijn akoestische gitaar. Murderers, the Hope of Women is een prachtsong. Tijdloos, zoals ik al zei, met een prachttekst over, nou ja, moordenaars en vrouwen.
B-side What Will Death Be Like? is een 7 minuten durende dissertatie over de dood, en hoe onaantrekkelijk dat ook mag klinken, is het een fascinerende 7 minuten durende trip, waarin Momus je 7 minuten aan je headphones gekluisterd houdt. Derde nummer Eleven Executioners is ook een prachtsong.

Alle drie de songs zijn ook terug te vinden op zijn album The Poison Boyfriend uit 1987.

8,7

https://images.genius.com/be66b85406336c2cbfa73bdde4a88a3a.596x600x1.jpg

Een ware (woord)kunstenaar! Mooie song id, Death met zn 7 minuten verveelt ook geen seconde

8,8

Deze van The Happy Family vind ik erg leuk en zo houden we t topic ook bovenaan

The Happy Family - Letter From Hall

Klinkt Monochrome Set-achtig, leuk!

CRE038: Biff Bang Pow! - The Whole World Is Turning Brouchard! (1987)

En Creations' huisband Biff Bang Pow! komen met hun vijfde single alweer. Was de vorige samen met de legendarische Fransman JK Brouchard, deze gaat over hem The Whole World Is Turning Brouchard! is wel een beetje een hyperbool, want volgens mij deed ook deze single niet veel. En veel hebben ze ook niet over hem te melden, want het is instrumentaal. Gezien McGee's vocale kwaliteiten misschien ook wel een voordeel En een verdraaid lekker nummer is het wel. Het duurt amper 90 seconden, maar het is dan wel een heerlijke rollercoaster van een song. Vooral de orgel steelt de show, het hele nummer klinkt als de tune van een of andere hippe 60s tv-show. Ik vind hem erg fijn.
B-side Death of England is dan weer een beetje standaard BBP-fare. Mooi psychedelische jangle wel. Love's She Comes in Colors wordt veel gequote

8,0

https://img.discogs.com/9w_2Yb0JECI46xjN9A5aLpQKOkQ=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-1638943-1291287210.jpeg.jpg

Had zo in een van mijn favoriete films Pulp Fiction gepast Fijne track ja!
Death of England had ms dezelfde status willen hebben als God Save the Queen of The Queen is Dead van de Pistols en Smiths, qua titel dan, maar haalt dat niet. Id een b side by the numbers, niet onaardig.

8,5

CRE039: Bill Drummond - The King Of Joy (1986)

Het vrolijkste liedje tot nu toe, en misschien wel van de hele Creation-discography, vinden we hier bij 039. I'm the King of Joy is dan ook een terechte titel voor wat we voorgeschoteld krijgen.
Bill Drummond is uiteraard een zeer bekende naam. Hij zat in de band Big in Japan met Holly Johnson en Ian Broudie, was daarna manager en producer van Echo & the Bunnymen en Teardrop Explodes en zou later uiteraard met The KLF de wereldcahrts bestormen. Maar in 1986, op zijn 33e, bracht hij dus een solo-album uit, The Man, opgenomen met als backing band The Triffids, die we eerder ook al tegenkwamen bij Phil Wilson trouwens.
I'm The King Of Joy is de enige single van dat album. Een heerlijke singalong, inclusief koortje (van Voice of the Beehive) en handgeklap. Ook gezongen met een heerlijke accent, en muzikaal ondersteund met de nodige bombarie (blazers, orgel). Heerlijk nummer, dat we een hit had mogen worden!
B-side I Want That Girl is ook een mooi nummer, hitgevoelig ook, met ook een mooie rol voor de orgel en de koortjes.
Op de 12 inch staat dan ook nog The Manager, een 10 minuten durend spoken word-epos waarin hij zijn tijd als manager op de hak neemt.

8,7 voor The King of Joy!

https://img.discogs.com/wUT9AhwxZ-sJK_vDMC7un9rHSkg=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-554036-1278204633.jpeg.jpg

Heerlijke ontdekking zeg! Doet me een beetje aan David Byrne denken ook.
B side ook erg mooi.
Manager erg grappig met die rrrrrrollende R

9,3

CRE040: Nikki Sudden & Rowland S Howard: Wedding Hotel (1987)

Een unieke samenwerking tussen twee grootheden. Sudden kennen we van Jangle Town en natuurlijk van Swell Maps en Jacobites. Rowland S Howard was de gitarist van The Birthday Party en later Crime & the City Solution. Dit is volgens mij zijn eerste release onder zijn eigen naam. Hij zou hierna een succesvolle solo-carriere aanvangen, die helaas in 2009 eindigde, het jaar dat hij overleed.
Ook Nikki Sudden werd niet oud, zoals al eerder gememoreerd.
Wedding Hotel is een rustig nummer, net als Jangle Town, maar daar houdt de vergelijking wel op. Waar Jangle Town je meteen raakt, is Wedding Hotel een echte slowburner. Duidelijk meer Crime & the City Solution-Howard dan Jacobites-Sudden. Maar nog wel altijd heel mooi, die onderhuidse spanning bevalt me wel, hoewel het nergens tot een uitbarsting komt. Toch wel gewoon een mooi nummer!
Van de b-sides is vooral het breekbare Girl Without a Name hartbrekend mooi. Ze vullen elkaar mooi aan, Howard en Sudden, en hadden wat mij betreft wel meer samen mogen opnemen!

8,1

https://img.discogs.com/VHJe7TMgMp-nssYZobEy-OwKtNg=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-1737227-1261951881.jpeg.jpg

Epic Soundtracks (what's in a name ) die ook in Swell Maps en Jacobites zat, zat ook in the City Solution en These Immortal Souls net als Rowland. Epic is de broer van Nikki trouwens

Edit: Epic ook maar 38 geworden trouwens

Wedding Hotel kruipt inderdaad onder je huid, maar is qua song niet bijzonder exceptioneel.
Girl daarentegen raakt me heel erg

8,3

Tussenstand:

1. Felt - Rain of Crystal Spires 9,80
2. Felt - Ballad of the Band 9,75
3. The Weather Prophets - Almost Prayed 9,60
4. Nikki Sudden & the Jacobites - Jangle Town 9,60
5. The Jesus and Mary Chain - Upside Down 9,45
6. The Bodines - Therese 9,30
7. The Weather Prophets - Naked as the Day You Were Born 9,25
8. The Jasmine Minks - Cold Heart 9,15
9. The Loft - Up The Hill And Down The Slope 9,05
10. Bill Drummond - The King Of Joy 9,0

11. The Loft - Why Does the Rain 8,95
12. Meat Whiplash - Don't Slip Up 8,90
13. The Bodines - Heard It All 8,85
14. The Pastels - I'm Alright With You 8,80
15. The Pastels - Million Tears 8,75
16. Slaughter Joe - She's So out of Touch 8,75
17. Momus - Murderers, the Hope of Women 8,75
18. The Pastels - Something Going On 8,65
19. The Jasmine Minks - Think! 8,60
20. Primal Scream - Crystal Crescent 8,60

21. Phil Wilson - Waiting for a Change 8,45
22. The Bodines - God Bless 8,40
23. The Revolving Paint Dream - Flowers in the Sky 8,40
24. Biff Bang Pow- Love's Going Out of Fashion 8,40
25. Biff Bang Pow! - The Whole World Is Turning Brouchard! 8,25
26. Nikki Sudden & Rowland S Howard: Wedding Hotel 8,20
27. The Jasmine Minks - What's Happening 8,15
28. The Jasmine Minks - Where The Traffic Goes 8,10
29. Primal Scream - All Fall Down 8,10
30. Biff Bang Pow! - 50 Years of Fun 7,95

31. Biff Bang Pow! - There Must Be a Better Life 7,85
32. JC Brouchard with Biff Bang Pow! - Someone Stole My Wheels 7,85
33. The X-Men - Spiral Girl 7,75
34. Slaughter Joe - I'll Follow You Down 7,65
35. Les Zarjaz - One Charmyng Nyte 7,20
36. The Moodists - Justice and Money Too 7,00
37. The X-Men - Do The Ghost 6,55
38. Five Go Down to the Sea - Singing in Braille 6,45
39. The Legend! - '73 in '83 6,15
40. The Legend! - Destroys the Blues 3,50

CRE041: Baby Amphetamine - Chernobyl Baby (1987)

Het zijn dit soort releases, naast de vele fantastische songs natuurlijk, die dit topic zeer de moeite waard maken. Artiesten en nummers waar je nog nooit van gehoord hebt, en waar dan een mooi verhaal achter zit. Baby Amphetamine is zo'n verhaal. Een 'band' die bij elkaar gebracht werd door McGee en Joe Foster met de bedoeling om de manufactured pop, die in 1987 al heel groot was, op de korrel te nemen. Het nummer werd ingezongen door drie caissières bij Virgin Megastore, die nog nooit een opnamestudio van binnen hadden gezien, of konden zingen. Daarnaast maakten ze de muziek zo prefab-mogelijk, met in elk geval een veelvuldig gebruik van de drumcomputer en synthesizers. En natuurlijk is de naam van de track ook niet bepaald subtiel (De naam van de band haalde McGee overigens van de hoes van de single Lee Remick van The Go-Betweens.)
Wat volgt is een heerlijke track, vol overgave gezongen door de drie meiden, die zich daarna meteen sterren waanden. Hoewel het geen hit werd, zorgde het wel voor een 'stir' in de indiewereld en haalden ze er meteen de cover van de NME mee. En het plaveide ook de weg voor een nummer als Pump Up the Volume, dat later in het jaar via eenzelfde idee wel een hit werd. In ieder geval was deze release een beetje het turning point voor Creation, zoals dit interview mooi aangeeft.

8,2

https://img.discogs.com/ltDaogBAIuYncQTuQwzIembJgLc=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-1662917-1483422904-3481.jpeg.jpg

https://i.ebayimg.com/images/g/9TEAAOxyMxpRxEpc/s-l300.jpg

Geinig experiment...helaas konden ze zichzelf niet de Shop Assistants noemen

8,0

The Real Shop Assistants dan hè

CRE042: Clive Langer - Even Though (1987)

Ik had zelf nog nooit van deze man gehoord, maar hij is vooral bekend als producers-duo samen met Alan Winstanley. Samen produceerden ze albums van grootheden als Morrissey, Madness, Teardrop Explodes, Aztec Camera, Lloyd Cole & the Commotions en Elvis Costello amongst others. Hij was zelf ook een verdienstelijk songwriter, want hij schreef bijvoorbeeld ook mee aan Shipbuilding. Verder speelde hij gitaar in de band Deaf School eind 70s en zat hij ook een blauwe maandag in Big in Japan, samen met Bill Drummond en componeerde hij filmmuziek.
Even Though is zijn enige solo-single though
De song is duidelijk filmscore-oriented. Als de drumtrack begint moet ik aan Sign Your Name van Terence Trent D'arby denken. Als de piano binnen komt denk ik aan het feit dat hij misschien een Forbidden Colours-sfeertje wil creëren van Sakamoto/Sylvian. Maar de song heeft zelfs ook wat early Depeche Mode-pathos en CT belletjes, daar heb je ze weer
Alhoewel de track wel een beetje kan neigen naar edelkitsch weet het me ook wel te raken op een of andere manier. Een fijne laidback en sferische track toch wel.

8,4

https://img.discogs.com/qzw8WEDP1-bvVgwO5YCBXZFqfYQ=/fit-in/600x594/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-1032424-1186417651.jpeg.jpg

Ja, nooit geweten dat hij een solosingle gemaakt had. Heel erg in het verlengde, muzikaal, van Wyatt en Costello. Goed verzorgde muziek, maar mist overtuiging in de zang.

6,7

CRE043: The House Of Love - Shine On (1987)

Opgericht in 1986 door Guy Chadwick, deze Britse psychedelische band uit Londen. Guy was zo onder de indruk van een Jesus & Mary Chain concert dat hij een band wilde beginnen. Hij schreef toen al de song Christine en wilde met zijn band de VU-achtige psychedelische kant op gaan oa. Hij plaatste een advertentie in de Melody Maker en kreeg zo het leeuwendeel van zijn band bijeen, die hij The House of Love noemde, naar het boek A Spy in the House of Love van Anaïs Nin. Een compilatie van de band's b sides zou later ook zo gaan heten. Ze tekenden bij Creation en brachten hun eerste single Shine on daar uit in Mei 1987. Ze gingen vervolgens op tour oa. met Felt, zou mooi zijn daar bij geweest te zijn . Er komen nog genoeg andere singles van HOL langs hier, dus de geschiedenis van de band komt waarschijnlijk verderop wel aan de orde
Shine On dus, de single deed helemaal niks in de charts helaas. In 1990 werd de song heropgenomen door producer Tim Palmer en raakte het tot de 20e plaats in de UK 100, niet verkeerd. Hier is de song wat gepolijster dan de 87 versie en heeft ook andere b sides, maar wij beoordelen de 87 versie, die past meer ook in de tijdgeest van toen en heeft eigenlijk ook meer karakter dan de 90' versie.
Een heerlijke song toch met een fijn intro en vervolgens die doffe marching drums en dan die luide gitaar die erin knalt met die versnelling die een paar keer terug komt, machtig! Dan die kenmerkende stem van Guy, heerlijk zijn stem en dragende manier van zingen, echt een stem die je pakt, een van de betere stemmen allround sowieso. Prachtig dat refrein met She she she shine on waarbij die luide gitaar er heerlijk scherp doorheen snijdt . Het gitaargeluid is in de 90' versie helaas wat meer naar achteraan gemixed. Na een fijne bridge met akoestische Spanish guitar volgt er fijne duozang met Andrea Heukamp (die maar kort fulltime in de band zat) en ook weer een fijn heldere outro. Killer song!

Flow is een magnifieke b side, wat rustiger, meer in de stijl van wat ze zouden uitbrengen op hun debuutalbum met geweldig gitaarspel dat qua sound in de verte aan Felt doet denken, maar dan amped up.

De andere b side Love (kon m alleen hier vinden) [url=http://novteh.co/?mp3-pesnya=the+house+of+love]the
is een fijne gejaagde, ietwat psychedelische instrumental. Ze hebben trouwens nog 4 songs die Love heten

9,6

https://img.discogs.com/5LO_j-QVdUBkPxPzziUcm6JdbeU=/fit-in/599x593/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-1936646-1294605696.jpeg.jpg

Een van de beste debuutsingles ever wat mij betreft.
Of eigenlijk gewoon een van de beste singles ever
Vergeet de Crazy Diamond, dit is de ware Shine On!
Puur. Goud.

10! 10! 10!

De '90 versie vind ik trouwens ook super, en Flow is inderdaad ook magnifiek!

Crazy Diamond Never heard of

That's the spirit!