Nou daar is wel wat meer voor nodig

Iets met inclusie- en exclusiecriteria.

Die droom heb ik al laten vliegen, ik zal nooit zo'n muziekkenner worden.

Die heerlijk zweterige klanken van Bitches Brew , gelukkig sijpelt er af en toe toch nog wat jazz doorheen.

Four Tet ook leuk om terug te zien, het was bij mij een van de laatste afvallers.

En weer een R.E.M. die ik niet ken, deze wordt best wel breed gedragen. Ben benieuwd hoe al die albums mij gaan bevallen als ik er aan toe kom.

Verrassend om deze nieuw binnen te zien komen, terwijl de wat obscuurdere opvolger Up vorige keer wel al meedeed. New Adventures in Hi-Fi is een plaat die ik lange tijd op handen gedragen heb, maar het allergrootste enthousiasme is er wat af, al is dat met een 123e plek nog heel betrekkelijk. Het zijn twee wat meer eclectische platen van de band in vergelijking met hun jaren '80 werk.

Direct erachteraan komt Ghost Reveries waarvan ik steeds meer in ga zien dat het misschien wel Opeths meest uitgebalanceerde werkje is. Misschien wel hun beste ook.

Die twee albums redden de laatste twee updates.

New Adventures in Hi-fi is voor mij zo'n fanfavoriet die het voor mij niet doet. Ik deel wel de verbazing dat deze er vorige keer niet in stond.

ik ga niks meer over REM zeggen

Gewoon de beste R.E.M.-plaat, punt. Four Tet en Opeth ook tof, alleen nog nooit echt goed gecheckt

Gaat lekker met Peter, alweer album nummer 5.

811. The Rolling Stones - Aftermath (1966)

In tegenstelling met aerobag vind ik wel alle nummers goed of erg goed,
alleen Goin' Home vind ik een stuk minder van deze plaat uit 1966.
Helaas had ik mijn lijst niet op tijd in orde (eigen schuld) maar deze had zeker op 1 gestaan.

810. Elvis Presley - Elvis Country (I'm 10,000 Years Old) (1971)
De king tackelt de country, eigenlijk een op maat gemaakte mantel die hem gegoten zit. Die strot van Elvis ken je natuurlijk ook uit duizenden. Ondertussen benadert Elvis op meerdere tracks de country sound met een Rock ’n Roll flair zoals alleen hij dat kon. De muziek op dit album heeft iets sterk nostalgisch over zich, iets weemoedigs maar daarmee ook iets oprechts en gemoedelijks. Het in stukken gesneden ‘I Was Born About Ten Thousand Years Ago’ moet ik af en toe even aan wennen. Ik ben er nog niet helemaal over uit of ik het nou een toevoeging vindt of juist een momentum killer.
3,5*

809. Agar Agar - Cardan (2016)
Fijn EP die lekker in het gehoor ligt, maar nergens echt excelleert. Compositioneel niet bepaald uitdagend, alhoewel de future synth sound en de eigenzinnige vocalen met vlagen zeker wel zijn charmes kent. Heeft net wat te weinig om het lijf voor mij om vaker terug te keren bij deze act.
3*

808. The Waterboys - Fisherman's Blues (1988)
Dit album komt nogal als een verrassing voor mij. Ik had wel eens wat flarden langs horen komen, waar ik eerlijk gezegd nooit zo van onder de indruk was, maar op het gehele album vallen de stukjes mooi in elkaar. Mike Scott heeft een memorable, gekartelde stem en brengt de vocalen met een brandende passie. Gotische Soul afkomstig van de hooglanden. Kleurrijk en met vlagen hartverwarmend.
4*

807. Camel - The Snow Goose (1975)
Het album weet zeker mijn interesse te wekken, een soort ouderwetse verhaalvertelling maar dan met prog instrumenten als vervanging voor de traditionele instrumentatie uit de klassieke tak van sport. Het album is avontuurlijk en kopt het concept binnen, maar het sterke symfonische aspect is wat hit en miss voor mij. Tijdens sommige passages krijgt het mij mee, op andere momenten voelt het als iets te uitbundig gepingel. Het is wel allemaal strak uitgevoerd, maar ik kan niet volledig contact leggen met dit album.
3*

806. 16 Horsepower - Secret South (2000)
Ik ben pas in de aanloop van deze top 1000 naar 16 Horsepower gaan luisteren, maar boy o boy, ik was iets aan het missen. Nu heb ik ook een zwak voor violen en zeker de banjo, in de juiste handen een machtig interessant. Ook met de juiste instrumentale begeleiding overigens, hij was iets minder machtig geweest zonder die exploderende bass en gitaren op de achtergrond. Album kent een heerlijke mix van duistere melodieën, een meeslepende stem en sterke doordringende songwriting. Het debuut heeft mijn voorkeur, maar deze meer rock georiënteerde plaat mag er zeker ook zijn.
4*

Weet niet wat ik opmerkelijker vind, dat GnR/LCD vorig jaar niet in de lijst stonden of dat ze nu zo hoog nieuw binnenkomen.

UYI II

Het leuke van dit systeem is dat je in de 500 kunt komen met relatie weinig stemmers en (weer) aandacht kunt vragen voor een album.

De echt breed gedragen waardering hier op MM geldt voor mij dan pas vanaf top 100/200.

Sex Pistols had ik met een hoge stem stuk(je) hoger kunnen brengen , maar dat is bijzaak.

De verrassingen zijn er nu toch wel een beetje uit. Wel leuk om Alice Coltrane weer langs te zien komen, die heb ik op mijn luisterlijstje gezet.

76 overeenkomsten met de eerste 500 zie ik. Kan slechter.

Klopt, ik heb er 44. Wat wel betekent dat ik meer over heb om in de top 500 mee te scoren natuurlijk.

Debuut Dire Straits verfrissend boven Bitches Brew , waarvan ik los van de prachtige hoes en alliteratie in de titel horendol van word

Meatloaf’s debuut ook terecht erin .

ArthurDZ en Johnny Marr, den Van Halen-boiszZzz

En ik dan?

Heb ooit enkele maanden deze plaat als wekker gebruikt (Ja, ja op cassettebandje) vanwege het prachtige intro. Jonge, wat ging ik daar in de ochtend hard op.

We zijn eigenlijk allemaal Van Halen-boisz, sommigen onder ons weten het gewoon nog niet.

Tricky uitspraak hoor.

Verrassend dat die vorige keer niet eens bij de beste 1000 stond. Na Dummy en de albums van Massive Attack toch wel de grootste triphopklassieker.

Zelfde geldt voor Funhouse trouwens. Dat die er vorige keer niet in stond... geweldig album ook.

Ben wel benieuwd welke albums zijn weggevallen, doe je daar na afloop nog een overzicht van?

805. Peter Gabriel - Peter Gabriel (1980)
Prachtig album van Gabriel, misschien wel zijn beste. In ieder geval mijn favoriet. Hij opent zo sterk met Intruder, een nummer die je gelijk bij de lurven grijpt met de doordringende drums en de onwerkelijke ambiance, die ook op No Self Control doorgezet wordt. Aparte instrumentatie, uitdagende composities, Gabriel is hier op zijn creatiefst. De grap is dat dit album na het derde nummer Start wat toegankelijker lijkt te worden, met nummers die nog net zo interessant zijn, maar een stuk meer pop elementen bevatten. De nummers op het album blijven mij erg bij, ze weten de juiste snaren bij mij te raken. Met vlagen theatraal (maar daarom hou ik ook van hem), maar altijd uitermate goed doordacht.
4,5*

804. The Alan Parsons Project - I Robot (1977)
Wat ik zeer waardeer aan dit album is dat het een fusie lijkt van ambient, funk en prog. Een fusie die zeer goed uit lijkt te pakken en een stijl die de band zichzelf moeiteloos aangemeten lijkt te hebben. De opener van het album is zeer ambitieus, de spacey backdrop met daaroverheen de funky gitaren zijn een genot om naar te luisteren. Later zullen ook nummers als The Voice, Nucleus en Genesis Ch.1 V.32 op soortgelijke structuren trakteren. Wouldn’t Wanna Be Like You is ook een opvallende verschijning met zijn aanstekelijke ritmes. Ik had graag gezien dat deze funky ambient prog wat meer doorgetrokken zou worden over het gehele album, de meer ‘standaard’ nummers Breakdown en Don’t let It Show doen me net iets te weinig
3,5*


803. New Model Army - The Ghost of Cain (1986)
Ik heb dit album een paar keer beluisterd, meestal probeer ik wat favoriete te ontdekken, maar ik blijf moeite houden om de nummers van elkaar te onderscheiden. Ik vermoed dat het komt dat de meeste nummers een soortgelijke drive kennen (Lovesongs en Ballad uitgezonderd) en vergelijkbare structuren hanteren met zanglijnen waar steeds naar een pakkend en herkenbaar refrein gewerkt wordt. Dat gezegd hebbende, vind ik het wel een sterke verzameling van melodieuze punk anthems en geniet ik zeker wel van elke luisterbeurt. Leuke ontdekking.
3,5*

802. New Order - Power, Corruption & Lies (1983)
De beste inspanning van New Order, waar ze hun eigen unieke sound hebben gevonden. Simpele, maar o zo in het oorspringende melodieën die bedolven worden onder lagen van gekleurde synthesizers dekens. New Order past ook tot in de puntjes de kracht van repetitie toe en weten daarbij de loopjes en riedeltjes dusdanig vorm te geven dat deze herhaling van zetten niet gaat irriteren, terwijl ze deze lopende band als een toneel gebruiken om muzikale uitstapjes te maken in de zang en de begeleidende instrumentatie.
4*

801. Suzanne Vega - Solitude Standing (1987)
Dit album is geheel onbekend van mij, dacht ik eerst. Maar nee hoor, onbewust heb ik toch al regelmatig kennis gemaakt met de muziek van Vega. Het is een charmante collectie van nummers, met een volle maar dromerige sound, soms zelfs tegen het abstracte aan. Luka is natuurlijk de blikvanger (met de zware boodschap), maar het deinende karakter van de rest van de nummers laat ook een verfijnde indruk achter. Opener Tom's Diner is ook something else.
3,5*

Zo, dat waren de eerste 200 (+nog wat extra’s), 20% van de rit voltooid.

Bij de eerste 200 toch alweer 20 albums ontdekt, waarmee ik voorheen nog niet bekend was, maar nu op 4* (of hoger) staan. Verder ook nog een hele reeks fijne 3,5* ontdekt. Eens zien hoeveel ik hier nog aan toe mag gaan voegen.

Autechre - Amber (1994)
The Church - Priest=Aura (1992)
Deaf Center - Pale Ravine (2005)
Deftones - Koi No Yokan (2012)
Dead Kennedys - Fresh Fruit for Rotting Vegetables (1980)
Johnny Cash - At San Quentin (1969)
Kate Bush - Never for Ever (1980)
Little Richard - Here's Little Richard (1957)
Primus - Frizzle Fry (1990)
Sade - Diamond Life (1984)
Santana - Abraxas (1970)
Six Organs of Admittance - Dark Noontide (2002)
Stiff Little Fingers - Inflammable Material (1979)
The Blue Nile - A Walk Across the Rooftops (1983)
The Blue Nile - Hats (1989)
The Jesus and Mary Chain - Psychocandy (1985)
The Roots - Illadelph Halflife (1996)
The Waterboys - Fisherman's Blues (1988)
Tim Buckley - Goodbye and Hello (1967)
Twelfth Night - Fact and Fiction (1982)

Weet jij ook nog niet dat je een The Stooges boy bent?

Het gebrek aan variatie is zelfs voor een die-hard NMA fan als ik herkenbaar. Ik denk dat albums als Impurity en Thunder and Consolation je meer kunnen bekoren.

Geen zorgen schat, Raw Power staat wel in mijn lijst.

Mooie sprong voor Nelly. Volgende keer top 250?

Een 461e plek is het hoogste wat de perspexe hoerenkast zelf voor elkaar kan boksen?