BIJ allerijden singles (of songs maar het komt toch vaak op singles uit bij mij) heb ik wel afwegingen van aantal per artiest. In een top 100 komt het zelden voor dat een artiest er 2x in staat. Er zijn zoveel 5* plaatjes dat het teveel wordt, en een bete single van een artiest is dat ook niet zomaar. Bij de top 500 die ik voor Orinoco opstuur heb ik een max van 3 per atiest ook om het aanbod voor mezelf overzichtelijk te houden.
Bij albums heb ik dat minder omdat een album natuurlijk over het algemeen uit rond de 10 nummers bestaat, soms meer en soms minder en soms zelfs maar 1 of 2 maar in die laatste categorie haalt bij mij niks het. Maar in elk geval is het bij zo'n verzameling en combinatie van songs voor mij beter op volgorde te zetten ongeacht hoe vaak die band al in m'n lijst staat. Zo staan My Bloody Valentine en Velvet Underground bij mij 2x in de top 50. Het is wel zo dat ik naarmate ik verder naar onder kom in de lijst eerder geneigd ben nog niet genoemde bands op te nemen. Een 4* van een band die al 5x hoger staan en een 4* van een band van wie dit de beste is, wat spreekt meer aan om in de lijst te zetten? Dat laatste, vaak.
Desondanks heb ik wel 10x Sonic Youth, 8x Juliana Hatfield en 6x White Stripes in m'n lijst. Dat zijn dan wel de hofleveranciers (al komt Tanya Donelly daar tussen als ik Throwing Muses + Belly + solo optel).

#freenedbed

Beetje late reactie, maar ik hoop inderdaad dat Pawn Hearts nog langskomt. Godbluff is namelijk weliswaar een geweldig album met vier gefocuste nummers die perfect in elkaar overvloeien, maar Pawn Hearts is een plaat die de bakens ver in het onbekende zet. Chaotisch en gedreven, maar ook muziek die even moet bezinken. Het betere album mijns inziens.

Ja, ik moet nog even kijken wat zijn uitschrijven doet met de uitslag.

Ervoer grofweg hetzelfde dilemma. Toont ook de beperking van een cijfersysteem aan voor het beoordelen van muziek. Veel favoriete albums heb ik zo vaak gedraaid dat ze de aanvankelijke spanning wat hebben verloren. Sommige platen die ik recent heb beluisterd, vind ik weliswaar wisselvalliger, maar op de goede momenten is daar nog een intrige die mij begeesterd.

Na Zep 2 was het wel te verwachten, maar toch spijtig dat het debuut ook flink zakt.

Zeer mooie stijging van Curtis!

Tri Repetea en My Life in the Bush of Ghosts

Ik ben ook weer 8 platen verder:

#568. Peter Gabriel - Peter Gabriel (1977)

Voor mij de meest iconische Gabriel-hoes (samen met Up, toevallig ook met druppels), een hoes die ik vroeger als kind vaak heb gezien en die me altijd fascineerde. Prachtige foto; de verstilde regendruppels, de kleur van de auto, de gezichtsuitdrukking.

Ik groeide op met Genesis en met de solo-platen van zowel Gabriel als Collins. Als kind heb ik nog wel wat Collins gedraaid, maar die liefde was snel bekoeld. Met Gabriel was er nooit echt een klik, maar actief naar hem luisteren heb ik eigenlijk ook nooit geprobeerd. Nu mijn vader er niet meer is, ben ik van plan toch eens voor zijn grote solo-platen te gaan zitten. Dat ze hier de lijst halen is een mooie extra motivatie.

Het is rijk geproduceerde pop-muziek, en het bombast waarin de nummers met regelmaat verzanden zal nooit mijn ding worden (het komt op mij over als effectbejag), maar daaronder zitten wel fraaie liedjes verstopt.

Daarnaast is er gelukkig een gezonde dosis quirkiness die liedjes als Excuse Me en Humdrum de moeite waard maken, maar van bombastische rockers als Modern Love en Slowburn word ik minder vrolijk.

De plaat vliegt een beetje alle kanten op, alsof Gabriel dit allemaal uit zijn systeem moest krijgen. Ik heb wel de hoop dat de latere solo-platen me iets beter gaan liggen.

2,6*


#805. Peter Gabriel - Peter Gabriel 3 (1980)

En dat bleek zo te zijn. Bij Intruder was ik direct al overtuigd dat dit een betere ervaring zou worden, erg fraaie opener! De plaat is speelser, eigenzinniger, en voelt meer gefocust aan dan het debuut.

De theatrale/bombastische sound is nog steeds aanwezig - het zal nooit helemaal mijn ding worden - maar het klinkt hier wel vol overtuiging en meer eigen, minder 'by the numbers'. Zelfs een nummer als And Through the Wire, waar de muzikale omlijsting me op een gegeven moment wat tegen gaat staan, weet Gabriel het de laatste 30 seconden toch nog even een interessante wending te geven.

Op naar deel IV dus. Wel opvallend dat deze zo veel lager in de lijst staat dan het debuut.

3,4*


#422. Kate Bush - Aerial (2005)

Kate Bush is voor mij altijd meer een artiest van de losse nummers geweest dan van de albums, maar ik zou haar oude werk eens zorgvuldig moeten herluisteren om te kijken of die mening aan herziening toe is. Deze dubbelaar heb ik deels daardoor, deels door de lengte, altijd links laten liggen. Het latere 50 Words for Snow heb ik wel veel gedraaid.

Aerial is echter een hele fraaie plaat. Bij de eerste helft mis ik nog een beetje een klik met de meeste nummers, al staan er wel een boel fraaie liedjes & teksten op - met name Mrs. Bartolozzi, oef! Dat kwam wel even binnen hier.

De 2e helft landde hier echter wel direct en tilt het geheel naar een hoger niveau. Deze eerste luisterbeurt is niet genoeg om Aerial te doorgronden, maar ik hoor alvast een bijzonder conceptalbum. Het moment waarop Kate richting het einde samen met de vogels lacht, terwijl de muziek langzaam weer opkomt... kippenvel op mijn rug.

Ik begin nu met een voorzichtige 3,5*, maar ik sluit niet uit dat die rating in de toekomst omhoog gaat. Ik krijg ook zin om chronologisch door haar oeuvre te lopen nu.

3,7*


#420. De Kift - Vlaskoorts (1999)

Ooit zag ik De Kift in Paradiso. Ze kwamen Calexico op het podium vergezellen, het was een tof moment bij een toch al fijn concert. Toen was ik echter nog niet helemaal toe aan de muziek van De Kift, maar gelukkig kunnen ze nu eindelijk in de herkansing.

Want tegenwoordig past dit zeker wel in mijn straatje. Punk als een mix van poëzie en fanfare door een Nederlands dorpje - heerlijk. Een plaat vol humor, eigenzinnige songs en charismatische voordracht.

4*


#380. Lorde - Melodrama

Ik ken de singles, maar ik had Melodrama nog nooit in z'n geheel beluisterd. Lorde is hier duidelijk gegroeid ten opzichte van haar - ook al prima - debuut. De nummers zijn dit keer eigenzinniger, voller en spannender, gedragen door de donkere productie (met enkele onverwachte wendingen) en de kracht van Lorde's stem & voordracht. Writer in the Dark is de parel tussen de nummers die ik nog niet kende.

De teksten zijn helaas niet over de gehele linie even sterk, maar dat zal ook met haar leeftijd te maken hebben. Als de muziek van Lorde op mijn 16e op mijn pad was gekomen, had ze zonder twijfel een speciaal plekje in mijn hart kunnen veroveren. Dat ik dat als 32-jarige alsnog kan horen, geeft ook wel aan dat het een goede plaat is.

Ik ben benieuwd hoe Lorde zich verder blijft ontwikkelen, bij deze het voornemen de volgende plaat vlotter een eerste luisterbeurt te geven na release.

3,6*


Ook beluisterd, maar geen aantekeningen gemaakt:

696. Suzanne Vega - Suzanne Vega (1985) - 3,6*
676. Pusha T - Daytone (2018) - 3,6*
647. OutKast - ATLiens (1996) - 3,7*

780. Daft Punk - Alive 2007 (2007)
1,5 uur lang pure extase. Anderhalf uur inderdaad, want het bonus nummer met Music Sounds Better with You moet je er echt bij pakken. Ik had deze op 3,5* staan maar ik blijk vroeger dus echt nergens verstand van te hebben gehad, dit is een ijzersterk live album. Het samenbrengen van de individuele nummers is briljant en geven een fenomenale draai aan de bekende tracks. Ook de registratie van het publiek geeft dit album een fijne dimensie, zeker als je het publiek los hoort gaan als de heren van Daft Punk vakkundig de nummers aan het opbouwen zijn tot een omvangrijke drop, Trouwens ook een echt FOMO album dit, de pijnlijke herinnering dat je in levende lijve bij dit magistrale robot house festijn had kunnen zijn.
4,5*

779. Depeche Mode - Some Great Reward (1984)
Ik weet nooit zo goed wat het is met Depeche Mode en mij. Op papier zou dit best een band kunnen zijn die in mijn straat zou passen, maar het is nooit tot een innige blik bij het altaar gekomen zoals het stel op de hoes. Some Great Reward kent een gelaagde elektronische sound, met aanstekelijke percussies en prima songwriting. Met vlagen begeeft het zich zelfs in industrieel gebied, normaliter iets waar je mij wel enthousiast mee krijgt. Maar ik blijf wat gematigd enthousiast. Het is misschien wat onsubtiel, iets te bij elkaar gegooid met wat te eenvoudige synth-melodieën af en toe? Ik kan er niet echt mijn vinger op leggen, we klikken gewoon niet zo.
3*

778. Gavin Friday & The Man Seezer - Each Man Kills the Thing He Loves (1989)
Mooie ontdekking. Het zogenoemde Dark Cabaret is ook een stijl die mij goed ligt. Ik hou wel van die drukkende sfeer en zware thematiek, terwijl de jolige muziek een ironisch contrast biedt. Het zet de luisteraar op scherp. Each Man Kills the Thing He Loves is hier een prachtig voorbeeld van. De meer ingetogen nummers zoals Apolegia, Death Is Not the End en The Next Thing to Murder vind ik ook sterk. De nummers doen me wat denken aan Matt Elliott met een rock achtergrond en als Matt niet een totale droeftoeter zou zijn. Ik vind niet alles op dit album even geslaagd, maar in de breedte spreekt mij de stijl dusdanig aan, dat ik mijzelf wel vaker terug zie keren bij Gavin.
4*

777. Big L - Lifestylez ov da Poor & Dangerous (1995)
Allereerst even een buiging voor de instrumentals, want de beats are drizzling and sizzling (drizzelen en sizzelen voor de niet-Engelstalige). De geslaagde productie geeft het album een ruimtelijke underground feel. Het album zelf flowt net zo lekker als Lamont Coleman zijn raps, want flowen kon Big L wel, genoeg training gehad tijdens freestyle battles. Tekstueel scherp en venijnig, Big L wilde graag de biggest mofo van de straat zijn. Sommige teksten zijn sterk (Satan said I'm learnin' well, Big L's gonna burn in Hell), andere teksten als If I catch AIDS, then I'ma start rapin' bitches en I'm fast to put a cap in a fag chest zijn nou niet per se de meest diepzinnige raps natuurlijk. Ik weet dat het part van de image is en dat het niet al te serieus opgepakt moet worden, maar de homofobe en vrouwonvriendelijke bars laten een wat nare nasmaak achter. Big L was zeker een bekwaam rapper, technisch sterk, volledig homeschooled en een energieke verhaalverteller. Hoe Big L aan zijn einde gekomen is, is wel een getuigenis van dat hij ook werkelijk verstrikt zat in hetgeen waar hij over rapte.
3,5*

776. Peter Gabriel - Plays Live (1983)
Och Peter, hij zou complete onzin kunnen zingen en ik zou het nog steeds fantastisch vinden. Ik heb wel een speciaal plekje in mijn hart voor Gabriel en ook voor live platen, dus dit zou wel genieten geblazen geworden. En dat werd het ook. Ondanks de complexe materie van de recentelijke solo releases, komen de nummers live zeer goed uit de verf. Nu moet ik wel zeggen: De live versies verschillen niet veel van de studioversies en daardoor vind ik ook niet dat dit album een extra dimensie toevoegt. Ik weet niet of het vloeken in de kerk is, maar ik prefereer eigenlijk ook de studioversies, als ik niet de visuele prikkels van een Gabriel bij een live-opname krijg. De muziek op dit album is natuurlijk sterk, dat staat buiten kijf, maar een iets gematigde score vanwege bovenstaande.
3,5*

Geweldige drop, deze vijf. Het "herman" album maakt ook zijn debuut, die zal trots zijn dat jaren van promotie eindelijk zijn vruchten afwerpt

Jaaa, alle albums waar mijn naam niet bij staat, hadden zo ook in mijn lijst kunnen staan. Heerlijk rijtje.

Geweldige update idd, en hoezo deed Screamadelica vorige keer niet mee? Gelukkig nu wel in de lijst!

De plaat deed zeker wel mee enkel haalde het de eindlijst niet

Zeer verrassende nieuwe entry met Grouper. Maar wel een aangename verrassing. Was één van mijn afvallers.

De eerste White Stripes in de lijst, mijn nummer 4 van 6. Ik ben benieuwd of er nog ruimte is voor de anderen.

Weer een mooie drop. Grouper is zeker aangename verrassing. Ik heb twee andere albums van ze in de eigen lijst staan, maar die verwacht ik niet meer.

En ook de mooiste van Wire

Wow, Grouper. Die had ik ook niet aan zien komen.

Ik ken de plaat al heel lang, maar ze heeft pas dit jaar een plekje tussen mijn absolute favorieten veroverd.

Alles van Porcupine Tree is gestegen tot nu toe. Dat belooft wat voor de naar verwachting nog minimaal vijf komende albums (Stupid Dream t/m Fear of a Blank Planet) + drie(?) solo-albums van Wilson.

Bij Muziek > Toplijsten en favorieten > Het MuMe Top 1000 Project #2 - Uitslag:

De prog albums komen al regelmatig voorbij en dat is inherent aan de relatief grote deelnemers schare van dit subgenre. Zij zijn goed vertegenwoordigd en is dan ook geen wonder.
Prima verder natuurlijk .

Ik moet Wire maar weer eens even checken.

Blijkbaar zijn de prog liefhebbers een stuk eensgzinder dan bv. de pop/rock/metal/singer-songwriter en dance liefhebbers?

Ik denk ook dat de progliefhebbers geen boodschap hebben aan zelfopgelegde beperkingen als 'één album per artiest'. Wat natuurlijk ook ondoenlijk zou zijn bij vele progmastodonten.

nee, hoe krijg je dan 500 vol

Ik snap het bij een lijstje van 10 of 20 maar bij een Top 500 1 album per artiest is toch wel een zeer beperkende regel.

Dat geldt toch gewoon voor elke artiest met een omvangrijk oeuvre, waarom zou prog daar anders in zijn?

Overigens hebben we inmiddels ook al vijf keer Riverside gehad (wat mij ook wat buitenproportioneel voorkomt, maar wie ben ik), die gelden toch niet echt mastodont?

Riverside heeft op Progarchives toch vier albums met meer dan 1000 stemmen. Kijkend naar deze eeuw komen ze daarmee tussen acts als Dream Theater, Porcupine Tree en Opeth te staan.

Prog is gewoon een vrij klein subgenre met toch vrij veel liefhebbers in dit topic, lijkt me gewoon logisch dat die dan sterk hun stempel drukken op de lijst. Heeft meer daarmee te maken dan met zelfopgelegde artiestenbeperkingen vermoed ik, ik denk niet dat er heel veel mensen zijn die dat gedaan hebben (op 1 of 2 stapelgekke, compleet van lotje getikte weirdo's na dan ).

Succes van Riverside komt ook zeker doordat gemiddeld 46% van de punten door mijn score komen... Het is niets voor niets een top 3 band voor mij!

Ook bij de 2 Lunatic Soul albums die nu langs gekomen zijn is mij n % van de punten nu gemiddeld 49% !

En nu wachten waar de overige Porcupine Tree albums eindigen en de Steven Wilson solo albums....
Tussendoor nog een paar Marillion albums en mijn top 4 artiesten is goed vertegenwoordigd in de top 1000!

Dat is een flinke klap voor Jimi!

Aanvullend: veel artiesten uit de progressieve rock staan erom bekend het niet bij één meesterwerk gehouden te hebben.

Dat is, om maar even een andere dwarsstraat te noemen, bij hiphop vaak wel anders. Zelfs met de beste wil kom je bij de grootste hiphopartiesten niet vaak tot vijf meesterwerken binnen een oeuvre (tenzij je het hele oeuvre van alle Wu-Tang Clan-leden neemt), in die zin dat bij veel hiphopartiesten er vaak wel wat één of twee favorieten met wat afstand uitsteken.