Inmiddels zijn 68 albums uit mijn top 500 gepasseerd. Aangename vaststellingen zijn Billie Eilish, First Aid Kit en 2x Aretha Franklin.

Ben ik niet helemaal met je eens Chev, de grote prog namen hebben misschien een wat omvangrijker discografie, maar als we hier een wat sterker vertegenwoordigd hiphop club hadden zitten, had je wellicht ook zo 4(+) albums van o.a. een A Tribe Called Quest, Outkast, MF DOOM, De La Soul, The Roots, Kanye West, Death Grips, Kendrick Lamar en Danny Brown in de lijst terug kunnen zien. Die hebben naar mijn bescheiden mening toch wel meerdere meesterwerkjes achter hun naam staan, waarbij zeker niet iedereen het eens is over wat de beste nu is.

RateYourMusic geeft hier, met zijn iets bredere publiek, wellicht een weerspiegeling van. Albums krijgen daar een 'bold' status als ze bepaalde score waarden voldoen. Noem het een indicatie van de meest gewaardeerde albums van een artiest.

Een Rush heeft daar bijvoorbeeld 7 bolded albums op zijn naam, maar Kanye West heeft ook 7 bolded releases. Een Marillion heeft er 6, maar een MF DOOM heeft er ook 6. Ik denk dat de relatieve ondervertegenwoordiging van hiphop fanaten op musicmeter een wat vertekend beeld geeft. Maakt het uit? absoluut niet, ik hou van beide genres, maar ik wou het toch even gezegd hebben.

Daar maakt mijn honeybear aerobag toch even mooi mijn zinnen af voor mij, niks meer aan toe te voegen. Ik denk ook dat het meer te maken heeft met de 'demografie' van het deelnemersveld dan dat progbands gemiddeld meer meesterwerken zouden maken dan artiesten uit sommige andere genres.

Wat die twee leiperds boven mij zeggen.

775. Faith No More - The Real Thing (1989)
Het eerste album waar Mike Patton gescout werd door de leden van Faith No More, een gouden greep natuurlijk die de band ongekende populariteit zou brengen. The Real Thing zou later overschaduwd worden door opvolger Angel Dust, waar Patton wat meer zijn stempel op had kunnen drukken. Maar, daarmee wil ik dit album niet te kort te doen, er zijn nog steeds genoeg waanzinnig strakke nummers te vinden op dit album. Epic (en die piano fade out!!) behoeft natuurlijk geen introductie, maar de eerste drie nummers op het album zijn sowieso genieten. De title track is ook sterk en het instrumentale Woodpecker from Mars is ook zeker een opmerkelijke verschijning.
3,5*

774. Beirut - Gulag Orkestar (2006)
Beirut leren kennen dankzij Gallipolli vorig jaar, maar nooit echt teruggeblikt naar eerder werk. Dit muzikale project van Zach Gordon is zeker een opvallende verschijning. Niet alleen maakt hij gebruik van ongebruikelijke instrumentatie zoals de flügelhorn, accordeons en de mandoline, ook heeft de geboren Amerikaan dankzij Europese cinema een interesse in traditionele Europese muziek ontwikkeld, met een overduidelijke voorliefde voor Folk uit de Balkan. Het is geen folk album pur sang, in sommige nummers zit het een en ander een electronische bliepjes verwerkt en ik zie dit album ook vooral als Gordon’s eigen interpretatie van de Europese folk. Dat maakt het album juist zo aantrekkelijk voor mij, want ik denk dat Beirut een prestatie van formaat aflevert. Ik kan me voorstellen dat er luisteraars zijn die dit te geforceerd vinden, maar voor mij werkt het erg goed. Het album lijkt voort te komen uit een tedere verwondering en het heeft daardoor iets prachtig kwetsbaars.
4*

773. James Brown - The Payback (1973)
Mr. Dynamite, The Hardest Working Man In the Bizz, Soul Brother No. 1, Godfather of soul… Je zou maar zóveel fantastische bijnamen krijgen tijdens je muziek carrière als James Brown. Rustig J.B. Laat ook wat over voor de rest van het voetvolk hé. Persoonlijk nooit zoveel meegekregen van zijn muziek, behalve de hits (GET UP-eh), maar zijn dood bracht in mijn ouderlijk huis nogal het een en ander teweeg. Afijn, het was een fijne formele kennismaking dit keer. En het moet gezegd, zijn bijnamen heeft hij zeker verdiend. This man got soul. Die uithalen op Payback zijn vurig. Máár, Brown heeft nogal de neiging om zijn nummers uit te rekken. Het levert enerzijds een mooi podium voor de stem van Brown. Nummers als Mind Power, Stone to The Bone en Shoot Your Shot zijn nummers die genoeg fijne uitstapjes kennen om te blijven boeien, maar er zijn ook aantal nummers op het album die instrumentaal met vlagen een stuk minder interessant zijn. Nu ben ik ook wat ongeduldig aangelegd, maar dan duren die passages me ook echt wat te lang. Album is overigens ook vaak gesampled door hiphop producers, wat ik erg goed begrijp: De instrumentale breaks en funky ritmes lenen zich perfect voor het betere sample werk.
3,5*

772. Riverside - Out of Myself (2003)
Het meer richting electronisch leunende solowerk van Duda onder noemer Lunatic Soul kon ik wel waarderen, het meest recente album van Riverside uit 2019 niet. Nu dus het debuut van deze Poolse Proggers. In de 00’s en 10’s de vertrouwde composities van oudsher blijven hanteren, is warm water uitvinden. Dan moet je het wel verdraaid technisch sterk weten te brengen en dat lijkt wel snor te zitten bij Riverside. Vooral de momenten als het richting metal gaat inclusief de energetische riffs, kan ik de plaat waarderen. De toevoegingen van de keyboards geven het album nog iets van een eigen gezicht mee, maar de gebruikte songstructuren blijven echter een vrij anonieme indruk maken op mij. Prima album, maar Ik kan niet zeggen dat ik het hoge gemiddelde hier helemaal deel.
3*

771. U2 - Pop (1997)
Als je mee leest zal het je niet ontgaan zijn, ik ben geen fan van U2. Boy en War gaan er nog wel in bij mij, daarna krijg ik steeds meer moeite met het werk van de band. Zooropa vond ik een ongelukkige poging tot experimentatie, maar ergens heb ik ook weer een zwak voor bands die van hun eigen bewandelde paden af durven te wijken. Hetzelfde doen ze enigszins op Pop, waarbij geflirt wordt met up-tempo electro rock passages. Echter, ze weten me wederom niet echt te bereiken. Het is geen complete ramp, ik haal zeker wel wat plezier uit tracks als Dicothéque en in het bijzonder vind ik Mofo een geslaagd nummer, maar het blijft allemaal zo oppervlakkig. Ik zal verder niet te negatief zijn, het is gewoonweg een band die ik niet op waarde kan schatten, zeker niet in deze periode.
2*

Ik had natuurlijk kunnen verwachten dat ik wat hiphopperds voor het hoofd zou stoten. Licht ontvlambare types.
Maar we zitten niet op RYM.

edit: En for the record, ook de namen die jij noemt staan veelal helemaal niet met vier of meer albums in de top 1000 op RYM. Volgens mij laat je te veel je eigen smaak doorschijnen.

Met alle respect voor jouw rijtje, maar daar staan artiesten tussen die in geen 100 jaar hier(!) met vijf albums in een lijst als deze zouden komen. Je noemt een Death Grips, die gaat hoogstwaarschijnlijk niet eens met één album de lijst halen, laat staan 5. Evenals een Danny Brown en MF Doom. Dat is niet "een wat sterker vertegenwoordigde hiphopclub", dat is een vrijwel compleet ander publiek.

Van de namen die jij noemt acht ik alleen Kanye en The Roots heel misschien kansrijk op vijf albums in de lijst. En allicht Kendrick zodra hij meer albums uitgebracht heeft.

Haha ja we zijn echt super kwaad op jou door je roekeloze opmerkingen, aero's laatste zin bijvoorbeeld, de woede spat ervan af We zijn met zijn allen reeds een drive-by shooting op jou aan het organiseren, wanneer zou dat voor jou het beste passen?

En het punt van aerobag is toch gewoon dat er wel genoeg hiphopartiesten zijn die net als de proggerts meerdere erkende meesterwerken op hun conto hebben staan, iets wat jij eerder nog soort van in twijfel trok. Verder met je eens dat er hier een compleet ander publiek is met minder hiphopfreaks, maar we weten natuurlijk al lang wiens schuld dat is, ForWhomThePeteTolls.

Ik denk dat Chev een beetje onderschat hoe groot Death Grips is, zowel als act en als cultureel fenomeen. Al die platen van Death Grips hebben op RYM véél meer stemmen dan de bekendste platen van VDGG en Riverside bij elkaar opgeteld, MuMe is wat dat betreft echt wel heel erg nice. Met een grotere hip-hopclub had de lijst er zeker anders uitgezien.

In mijn referentie kader zijn Danny Brown en DG ook 10x groter en bekender dan een act als Riverside. Ik ben nog nooit iemand irl tegengekomen die het over die band had, dat ken ik echt enkel van MuMe.

Kortom; 5 platen van Death Grips in een top 1000 is echt niet zo'n rare gedachte. Allicht wel in een MuMe-top 1000 inderdaad.

Het cultureel fenomeen is mij ook compleet onbekend. Als ik het zo zie dan stonden ze in 2016 in de Tolhuistuin (500 bezoekers?) en in 2018 in Paradiso (2000 man?, geen idee of dat uitverkocht was). Daarmee kun je dan afvragen of hoe groot hun publiek in Nederland is, en of Musicmeter hierin niet redelijk representatief is?

Ik kijk overigens op van de enorme hoeveelheid ratings op RYM, dat zijn Radioheadachtige proporties. Nu gebruik ik dat medium nooit, dus ik weet niet hoe het zich qua grootheid verhoudt tot andere hiphop?

Meerdere geloof ik wel, ik had het over vijf of meer. Laat staan vijf die een beetje gelijkwaardig beschouwd worden. Ook bij acts als Outkast en A Tribe Called Quest springen er toch wel duidelijk twee of drie favorieten uit. Daar waar je ziet dat hier bij bv. Genesis alles van Nursery Cryme t/m Wind & Wuthering vrij dicht bij elkaar ligt. Eveneens voor VDGG.

Wat dus betekent dat, mocht je één van de albums heel goed vinden, er een dikke kans is dat je de ander (bijna) net zo goed vindt en ook in je lijst opneemt. En aangezien er een disproportionele deelnemersschare is die prog hoog heeft zitten, betekent dat dus dat je doorgaans meerdere albums van die artiesten terugziet.

Dat heeft niet zozeer met de inhoud te maken, wel met statistische kansen. En dan denk ik dat de variantie binnen een hiphopoeuvre gemiddeld genomen groter is dan binnen die van de progartiest: je ziet gewoon dat de variatie in de waardering van albums bij hiphopartiesten hier op MuMe gewoon meer uit elkaar loopt.

Ze staan niet voor niets dik in de top 100 op RYM, dus dat (mijn onderschatting) zal wel meevallen (voor het geval het nog niet duidelijk was: ik volg dat soort lijsten vrij nauwgezet ). Datzelfde geldt overigens voor Danny Brown.

Dat gezegd hebbende, inderdaad tóch nog een album van VDGG erbij. Ik meen te herinneren dat Godbluff de populairste was (en aan de rand van de top 250 staat), maar ikzelf had Pawn Hearts (iets) hoger staan.

Wel opvallend dat Close to the Edge wederom haar status als ultieme progalbum (althans, als je Progarchives moet geloven) wederom niet waar kan maken. Ondanks de vele proggers op het forum scoort zowel het album als het titelnummer toch zelden bijster sterk.

Ja, die laatste viel me ook op, maar ik was hem zelf dus ook vergeten

Ok top, zijn we het dus toch eens met elkaar

Goede vraag (zelf zag ik ze in Bitterzoet in 2012, dat was wel uitverkocht), maar ik zie dat Riverside in de Boerderij heeft opgetreden afgelopen jaar (750 man), en in eerdere jaren ook o.a. daar, Hedon in Zwolle en De Pul in Uden (nog nooit van die laatste gehoord). Ik ga er van uit dat dat ook geen heel erg grote zalen zijn, dus of hun publiek nou zo veel groter is in Nederland?


Kanye en Kendrick gaan er uiteraard overheen, maar verder komen er toch niet heel veel hip-hop acts in de buurt van de aantallen van Death Grips (zeker van hun debuut).

Paradiso was strak uitverkocht heb ik begrepen van een vriendin die daar was. Ik weet nog dat het me verbaasde dat zij daar heenging, dacht dat ze van hele andere muziek hield.

chevy93 had ik al gezegd dat ik de tijd en moeite die je steekt in deze lijst zeer waardeer? Ik kijk elke dag weer uit naar de verse drop van nieuwe albums. Dat er wat discussie ontstaat toont enkel hoe betrokken we zijn en ik vind het alleen maar mooi dat het geen 1 op 1 kopie is van de RYM lijst. Elk platform heeft natuurlijk zijn eigen favorieten, wat een sneeuwbaleffect met zich mee brengt: Hoe meer aandacht en lof er naar een artiest gaat, hoe meer luisteraars dit aantrekt.

Even naar de drop van vandaag, zeer fijn weer. 16 Horsepower in de eigen lijst, maar Yes, Iron&Wine en A Tribe Called Quest heb ik allemaal sterk overwogen. Deze VDGG dus te laat ontdekt, maar deze gaat volgende keer zeker hoog binnen komen in mijn lijst, heerlijk prettig gestoord.

Oh, het was geenszins mijn bedoeling om Riverside bij die vraag te betrekken hoor, het ging me om de kennelijke populariteit van een act waar ik totaal niet mee bekend ben.

Riverside zag ik zelf vorig jaar in een uitverkochte Boerderij. Iets groter moeten ze ook wel aankunnen, maar dan hebben ze hun grens ook wel bereikt, vermoed ik. De Pul heeft waarschijnlijk zo'n beetje dezelfde grootte als Bitterzoet.

Waar ik wel heel benieuwd naar ben is hoe we over een 20-tal jaar naar Death Grips kijken. Ze hebben nogal een schurende in-your-face stijl, naar wat ik inschat vooral populair bij een jonger publiek, waarvan ik me afvraag of het een tijdsgebonden product is of dat het inderdaad de tand des tijds zal doorstaan.

Kan me wel vinden in je beschrijving. Ik heb zojuist het debuut geluisterd en mijn ding is het in ieder geval niet. Ik vind het vooral een enorm vermoeiende plaat

Ja, dat mag ook wel eens gezegd worden. Blijft erg leuk om te volgen deze lijst nu we 2/3e hebben gehad en nog steeds komen er verrassingen langs, maar dan vooral in de trant van 'die had ik veel hoger of lager' verwacht.

Mooie stijger van Julien Baker. En een flinke daler van The Last Shadow Puppets (hoewel die vorige keer ook wel behoorlijk hoog stond).

Julien

Ik heb ze nog in de categorie ‘hé, deze ken ik helemaal niet’.

Dat lijkt me een mooie denkoefening, aero, ik ben ook heel benieuwd naar de uitkomst hiervan. Hopelijk bangen die mensen over 20 jaar nog steeds als een malle op No Love, Giving Bad People Good Ideas, Death Grips Is Online, etc.

En dat hun kinderen dan meewarig naar ze kijken. "Pap, die muziek kan echt niet meer."

Dat je dan die hoes van No Love Deep Web op de schouw heb staan.

The Modern Lovers is zo'n plaat die ik vaak voorbij zie komen maar nog nooit geluisterd heb. Is het wat? `

Ja

Hey Tuur, wat gezellig dat we weer een match hebben x

Ja he, ik wist helemaal niet dat jij deze kende. Volgende Beatsense-sessie gaan we gewoon zwaar aan de Modern Lovers, met andere woorden